ΕΥΡΩ : ΤΟ ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΟ ΜΙΑΣ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑΣ

Posted by epaminternational on 28/07/2013

Το παρακάτω κείμενο με τον τίτλο «Ευρώ: Το Χρονολόγιο μιας Δικτατορίας» δημοσιεύτηκε στις 25 Ιούλη 2013 στο ιταλικό site πληροφόρησης nocensura.com.

Οι συντάκτες του κειμένου συνοψίζουν με την σειρά όλες τις ευρωπαϊκές συμφωνίες αλλά και τα πρόσωπα που από το 1981 μέχρι και σήμερα εκχώρησαν εθνική και νομισματική κυριαρχία της Ιταλίας στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.

ΕΥΡΩ: ΤΟ ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΟ ΜΙΑΣ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑΣ

ΔΙΑΖΥΓΙΟ ΜΕΤΑΞΥ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΤΗΣ ΙΤΑΛΙΑΣ ΚΑΙ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ – ΙΟΥΛΙΟΣ 1981
Η αυτονομία της νομισματικής κυριαρχίας που δόθηκε στην ιδιωτική Κεντρική Τράπεζα της Ιταλίας ξεκίνησε από τον Ιούλιο του 1981, με το διαζύγιο ανάμεσα στην Τράπεζα της Ιταλίας και στο Υπουργείο Οικονομικών που αποφασίστηκε από τον τότε Υπουργό Οικονομικών Beniamino Andreatta (συμμετείχε τον Ιούνιο του 1992 στην Civitavecchia στην συνωμοσία κατά του ιταλικού Κράτους, που οργανώθηκε στην Βρετανία, στην θαλαμηγό της βασίλισσας), με μια απλή επιστολή στον τότε Διοικητή της Bankitalia Carlo Azeglio Ciampi (που ανταμείφθηκε με την θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας ακριβώς για αυτές του τις υπηρεσίες), με την οποία απάλλασσε την Κεντρική Τράπεζα από την υποχρέωση ν’ αποκτά εκείνους τους κρατικούς τίτλους που το Οικονομικών δεν κατάφερνε να διαθέσει στην αγορά.
Ο Enrico Letta, ο σημερινός υπηρέτης των τραπεζιτών, που τέθηκε ως αρχηγός της ιταλικής κυβέρνησης, δήλωσε ότι «χάρη στο διαζύγιο του 1981, ανάμεσα σε Υπουργείο Οικονομικών και Τράπεζα της Ιταλίας, αληθινό ορόσημο της ιταλικής οικονομικής πολιτικής, ο τότε υπουργός Andreatta και ο Πρόεδρος Ciampi ανοίγουν, πράγματι, έναν νέο τομέα πολιτικών για τους δημόσιους λογαριασμούς ακριβώς σε μια περίοδο που η ιταλική παρουσία στο Ευρωπαϊκό Νομισματικό Σύστημα βρίσκεται σε κίνδυνο. Με το διαζύγιο σταμάτησε ο στρεβλός μηχανισμός της εγγραφής από μέρους της Bankitalia τίτλων δημοσίου χρέους που δεν διατίθονται στην αγορά»
ΕΝΙΑΙΑ ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΠΡΑΞΗ – 17 ΦΛΕΒΑΡΗ 1986, ο GIULIO ANREOTTI ως Υπουργός Εξωτερικών της Κυβέρνησης Craxi, υπογράφει την Ενιαία Ευρωπαϊκή Πράξη.
ΣΥΝΘΗΚΗ ΤΟΥ ΜΑΑΣΤΡΙΧΤ – 7 ΦΛΕΒΑΡΗ 1992, ο Πρόεδρος του Συμβουλίου GIULIO ANREOTTI, o Υπουργός των Εξωτερικών GIANNI DE MICHELIS (Aspen Institute) και ο Υπουργός Οικονομικών GUIDO CARLI, υπογράφουν την Συνθήκη του Μάαστριχτ, παραδίδοντας την νομισματική κυριαρχία στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ).
Από το 1992 άρχισε η υποταγή της Ευρώπης στην Συνθήκη του Μάαστριχτ, που ως ιδέα συνελήφθη για να υποτάξει τα διάφορα έθνη σε μια ολοκληρωτική νομισματική δικτατορία στις υπηρεσίες των τραπεζικών συμφερόντων.
Άρθρο 107 της Συνθήκης του Μάαστριχτ
Στην άσκηση εξουσιών και στην εκπλήρωση της αποστολής και των καθηκόντων τους που αποδίδονται από την παρούσα Συνθήκη κι από το Καταστατικό του ΕΣΚΤ (Ευρωπαϊκό Σύστημα Κεντρικών Τραπεζών), ούτε η ΕΚΤ ούτε μια κεντρική εθνική Τράπεζα ούτε κάποιο μέλος των αντίστοιχων οργάνων λήψεως αποφάσεων μπορούν να ζητούν ή να δέχονται υποδείξεις από τους θεσμούς ή από τα κοινοτικά όργανα, από τις Κυβερνήσεις και από τα Κράτη-Μέλη ούτε από οποιονδήποτε άλλον οργανισμό. Οι θεσμοί και τα κοινοτικά όργανα αλλά και οι Κυβερνήσεις των Κρατών μελών υποχρεούνται να σέβονται αυτήν την αρχή και να μην προσπαθούν να επηρεάσουν τα μέλη των οργάνων λήψεως αποφάσεων της ΕΚΤ ή των κεντρικών εθνικών Τραπεζών στην εκπλήρωση των εργασιών τους.
Τα Κράτη που την υπέγραψαν παραιτούνται από την εθνική νομισματική κυριαρχία τους για να την δώσουν με το άρθρο 105 στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ)
      Άρθρο 105^Α της Συνθήκης του Μάαστριχτ

1. Η ΕΚΤ έχει αποκλειστικό δικαίωμα να επιτρέπει την έκδοση νομίσματος στο εσωτερικό της Κοινότητας. Η ΕΚΤ και οι κεντρικές εθνικές Τράπεζες μπορούν να εκδίδουν νόμισμα. Τα νομίσματα  που εκδίδονται από την ΕΚΤ και από τις κεντρικές εθνικές Τράπεζες αποτελούν τα μοναδικά νόμιμα νομίσματα στην Κοινότητα.
2. Τα Κράτη μέλη μπορούν να κόβουν μεταλλικά νομίσματα με την έγκριση της ΕΚΤ όσον αφορά τον όγκο των νομισμάτων.

ΕΝΤΑΞΗ ΣΤΟ ΕΥΡΩ που οφείλεται στον ROMANO PRODI (Μπίλντερμπεργκ, Τριμερής Επιτροπή, Goldman Sachs,…), Εκχωρώντας την εθνική κυριαρχία στην ΕΚΤ (ιδιωτική τράπεζα της Φρανκφούρτης) ο Prodi δηλώνει ότι το ευρώ δημιουργήθηκε για να βοηθηθεί η Γερμανία. Για δημιουργηθούν τα Ηνωμένα Κράτη της Ευρώπης, προσαρτημένα στις ΗΠΑ, χρειαζόταν να γίνει η αρχή ακριβώς από την Γερμανία, που ήταν χωρισμένη στα δύο.
Η πτώση του τείχους του Βερολίνου έφερε μια βαθειά οικονομική κρίση στη Γερμανία. Το ευρώ υποσχόταν όχι μόνο την επανεκκίνηση της γερμανικής οικονομίας, αλλά το ότι η Γερμανία θα γινόταν η πρώτη ευρωπαϊκή οικονομική δύναμη.
ΝΟΜΟΣ BIAGI / MARONI  Η Ευρωπαϊκή Ένωση ζητά, εκτός από τις ελεύθερες συναλλαγές, να είναι πιο ευέλικτη και η αγορά εργασίας. Μετά τον θάνατό του Biagi, ο Maroni τροποποιεί το νόμο του και τον κάνει ακόμη καλύτερο…
ΣΥΝΘΗΚΗ ΤΗΣ ΛΙΣΣΑΒΟΝΑΣ, υπογεγραμμένη από τον ROMANO PRODI και τον MASSIMO D’ALEMA εκχωρεί περαιτέρω ό,τι απέμενε από την πολιτική εθνική ανεξαρτησία στην ΕΚΤ.
ΣΥΝΘΗΚΗ VELSEN.  EUROGENDFOR: η νέα επικίνδυνη Αστυνομία της Ευρώπης, η νέα Γκεστάπο. Το κείμενο της συνθήκης Velsen υπογράφηκε με ομοφωνία και με μονάχα έναν απόντα.
«Τα μέλη του προσωπικού της EUROGENDFOR δεν θα μπορούν να υφίστανται κάποια δίωξη σχετική με την επιβολή δικαστικής απόφασης εις βάρος τους στο Κράτος που τα φιλοξενεί ή στο Κράτος που τα υποδέχεται για περιπτώσεις που έχουν να κάνουν με την εκτέλεση των υπηρεσιών τους».
Οι άνδρες μιας ένοπλης δύναμης δεν υπόκεινται πλέον σε καταδικαστικές αποφάσεις της νομοθεσίας των χωρών. Μια στρατιωτική δύναμη που μπορεί να παρεμβαίνει μεταξύ Ισπανίας, Γαλλίας, Ιταλίας, Κάτω Χωρών και Πορτογαλίας.
Το μόνιμο Αρχηγείο έχει έδρα την Vicenza (Ιταλία).
Η EUROGENDFOR θα μπορεί να χρησιμοποιείται για τους εξής σκοπούς:
Α) Εκτέλεση αποστολών για σκοπούς ασφάλειας και δημόσιας τάξης.
Β) Να εποπτεύει, να παρέχει συμβουλές, να καθοδηγεί και να παρακολουθεί τις κατά τόπους αστυνομικές δυνάμεις στην επιτέλεση των βασικών αποστολών τους- εδώ και η δραστηριότητα της ποινικής έρευνας.
Γ) Δημόσια εποπετεία, έλεγχος της κυκλοφορίας στους δρόμους, έλεγχος των συνόρων και δραστηριότητες στις υπηρεσίες πληροφοριών.
Δ) Δραστηριότηες έρευνας σε ποινικό επίπεδο, ανίχνευση εγκλημάτων, εντοπισμός ενόχων και οδήγησή τους στις αμόδιες δικαστικές αρχές
Ε) Προστασία των πολιτών και των αγαθών και διατήρηση της τάξης σε περίπτωση κοινωνικών αναταραχών.
ΣΤ) Εκπαίδευση των αξιωματικών της αστυνομίας σύμφωνα με τα διεθνή πρότυπα.
Άρθρο 21 της Συνθήκης Velsen:

Το απαραβίαστο των εγκαταστάσεων, των κτηρίων και των αρχείων

1. Οι εγκαταστάσεις και τα κτίρια της EUROGENDFOR θα είναι απαραβίαστα σε όλη την επικράτεια των Κρατών-Μελών.
2. Οι αρχές των Κρατών-Μελών δεν θα μπορούν να εισέρχονται στα κτήρια και τις εγκαταστάσεις χωρίς την προηγούμενη συγκατάθεση του Διοικητή της EUROGENDFOR.
3. Τα αρχεία της EUROGENDFOR θα είναι απαραβίαστα. Το απαραβίαστο των αρχείων θα επεκταθεί σε όλες τις πράξεις, την αλληλογραφία, τα χειρόγραφα, τις φωτογραφίες, τις ταινίες, τις καταγραφές, τα ντοκουμέντα, τα δεδομένα πληροφορικής, τα files, ή σε οποιοδήποτε άλλο μέσο απομνημόνευσης δεδομένων που ανήκει ή κατέχεται από την EUROGENDFOR, όπου κι αν βρίσκεται στην επικράτεια των Μελών.

ΣΥΜΦΩΝΟ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΥ ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑΣ (ΕΜΣ)  – υπογεγραμμένο στις 19 Ιουλίου 2012

Με ένα κεφάλαιο 700 δισ ευρώ, ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας είναι μια πραγματική οικονομική δικτατορία.

Λέγεται επίσης και Ταμείο Διάσωσης Κρατών. Αποτελείται από τις εισφορές των Κρατών-Μελών, που αποφασίζονται από την ΕΚΤ, και κατατίθενται στον ΕΜΣ από τις χώρες που συνεισφέρουν, που αποκτούν έτσι ένα καθεστώς οικονομικών εταίρων. Ως τέτοιοι μπορούν να ζητήσουν ένα δάνειο σε περίπτωση ανάγκης και να γίνουν ακολούθως οφειλέτες κι ως τέτοιοι να πληρώνουν τόκους επί πιστώσει. Η δικτατορική ρήτρα συνίσταται στην στέρηση του δικαιώματος ψήφου της χώρας που δεν εξοφλεί το χρέος της. Δεν πληρώνεις, δεν ψηφίζεις. Η Ιταλία θα πρέπει να δώσει 125 δισ ευρώ σε αυτό το ταμείο, που μεταξύ άλλων θα χρησιμεύσει για την διάσωση των τραπεζών!!!

ΙΣΟΣΚΕΛΙΣΜΕΝΟΣ ΠΡΟΫΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ / FISCAL COMRACT (ΔΗΜΟΣΙΟΝΟΜΙΚΟ ΣΥΜΦΩΝΟ) – Υπογεγραμμένο στις 29 Ιούλη 2012

Η ΕΕ των Τραπεζών ζήτησε την αλλαγή του Συντάγματος με την υιοθέτηση του Ισοσκελισμένου Προϋπολογισμού (που λέγεται και Δημοσιονομικό Σύμφωνο ή Fiscal Compact). Oι Αγορές θέλουν περισσότερη σταθερότητα. Το Κράτος για να μην δανείζεται θα πρέπει να κόψει όλα τα δημόσια έξοδα: υγεία, δημόσια εκπαίδευση, τριτογενείς υπηρεσίες, κτλ. Προφανώς όλα εις βάρος του Πολίτη.

ΣΥΜΦΩΝΟ ERF – υπογεγραμμένο στις 23 Αυγούστου 2012, ERF= EUROPEAN REDEMPTION FUND (Ευρωπαϊκό Ταμείο Εξαγοράς Χρέους)

Οι αρχές του Κράτους-Μέλους εφαρμόζουν τα μέτρα που επιβάλλονται (από τις ευρωπαϊκές αρχές) και παρουσιάζουν στην Κομισιόν ένα σχέδιο ανάκαμψης και διακακνονισμού των χρεών προς έγκριση. Δηλαδή η εθνική Κυβέρνηση χάνει κάθε ισχύ στην λήψη αποφάσεων. Με άλλα λόγια το Κράτος στερείται τελείως της εθνικής του κυριαρχίας : μπορούμε να πούμε ότι βρίσκεται σε καθεστώς εποπτείας.

Μια πραγματική δικτατορία του ευρώ και της ΕΕ.

Πηγή: nocensura.com

http://epamnt.blogspot.gr/2013/06/blog-post_8769.html

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Οι ραγδαίες εξελίξεις του τελευταίου διαστήματος, δείχνουν καθαρά αυτό που εξ αρχής είχαμε προβλέψει.

Τα νέα μέτρα που μετά βδελυγμίας απέρριπταν οι κυβερνητικοί εταίροι είναι εδώ, ανεξάρτητα από την ανεξάντλητη ικανότητα των μηχανισμών προπαγάνδας να τα βαφτίζουν καλλιεπώς, ως «μεταρρυθμίσεις», «εξυγίανση», «εκσυγχρονισμό» κτλ. γιατί έτσι πιστεύουν ότι θα ξεγελάσουν ακόμα μια φορά τους αφελείς «υπηκόους» του «βασιλείου» τους, ενώ η «κοινοβουλευτική» αντιπολίτευση περί άλλων τυρβάζει και νοιάζεται. Να εξασφαλιστεί παντοιοτρόπως η συνέχεια του συστήματος, με απλή αλλαγή ρόλων στους θώκους της εξουσίας. Απέναντι στο «success story» της κυβέρνησης, αντιπαραθέτει το δικό της αντίστοιχο: την κυβέρνηση της «Αριστεράς», που θα εξασφαλίσει την «ομαλή» πορεία της χώρας εντός της ευρωένωσης.

Στη πραγματικότητα το καθεστώς, με την αντιπολίτευση σε ρόλο, επί της ουσίας, παρατηρητή, δίνει την τελική μάχη για την αυτοσυντήρησή του, έστω κι αν ο πανικός των ανθρώπων του το οδηγεί, όχι μόνο στην περαιτέρω αυταρχικοποίηση, αλλά και στην αυτογελοιοποίησή του, όπως συνέβη με την περίφημη ΝΕΡΙΤ, που έγινε ΕΔΤ για να καταλήξει ΔΤ, εκπέμπουσα από τα ιδιωτικά στούντιο της σύγχρονης ΥΕΝΕΔ, του γνωστού πλέον σε όλους για τις ακριβοπληρωμένες υπηρεσίες του προς το καθεστώς, MEGA. 

Το οικονομικό, αλλά προπαντός το πολιτικό, αδιέξοδο που έχει περιέλθει η χώρα είναι πλήρες. Η κατάσταση αυτή, παρά τα διάφορα «success stories» με τα οποία το ανίκανο και ξεπουλημένο πολιτικό προσωπικό προσπαθεί απεγνωσμένα να συντηρήσει ένα κάποιο κλίμα αισιοδοξίας και παρά τις «ενέσεις» στήριξης από τη Γερμανία και τις ΗΠΑ, προκειμένου να μη διαταραχθεί το ευρωσύστημα τουλάχιστον μέχρι τις Γερμανικές εκλογές, και μετά βλέπουμε, μετατρέπεται ταχύτατα σε απόλυτη κατακρήμνιση. Μια κατακρήμνιση που συμπαρασύρει τα πάντα. Από τα θρύμματα της όποιας δημοκρατικής νομιμότητας είχαν απομείνει μέχρι την τελευταία θέση εργασίας, μέχρι και το τελευταίο ιδιόκτητο σπίτι. Για τις εργασιακές σχέσεις και την ανεργία, ας μη μιλούμε καλύτερα. Η προοπτική μιας ανεξέλεγκτης κατάρρευσης συνολικά του συστήματος, πιο πιθανή από ποτέ, με ό,τι αυτό θα σημάνει για το σύνολο του Ελληνικού λαού και την ίδια την ύπαρξη της χώρας.

Τώρα όλοι γνωρίζουν πολύ καλά τι σημαίνει «μεταρρύθμιση» και «ανάπτυξη» για τους καταστροφείς. Οι μεν ξένοι επιμένουν μανιωδώς και κερδοσκοπούν ασύστολα επάνω από το πτώμα της Ελλάδας, οι δε ντόπιοι εντολοδόχοι τους, προκειμένου να εξασφαλίσουν μερικούς μήνες κυβερνητικής εξουσίας ακόμα, δεν ορρωδούν μπροστά σε τίποτα. Με την αντιπολίτευση στον δικό της κόσμο να ρίχνει, κουρασμένη, «τουφεκιές» στον αέρα, νομιμοποιώντας τα εγκλήματα εφʼ όσον εξακολουθεί να συνδιαλέγεται «κοινοβουλευτικά», αρνούμενη να εγκαταλείψει τους θώκους και να έλθει κοντά στον χειμαζόμενο λαό, οδηγώντας τον στην ανατροπή και τη λύτρωση.

Τώρα ήρθε η ώρα για το γενικό ξεσηκωμό. Οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ, της «Κατσέλης», του Τιτάνα, του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου οι καθηγητές και δάσκαλοι, οι υπάλληλοι των δήμων και οι νοσοκομειακοί αποδεκατίζονται και αντιδρούν σπασμωδικά. Το ίδιο αποδεκατίζονται τα τελευταία ψήγματα δημόσιας παιδείας και υγείας. Το ασφαλιστικό καταρρέει. Η δημόσια περιουσία ξεπουλιέται στους ημέτερους «μπιρ παρά». Η ιδιωτική περιουσία, το «κεραμίδι πάνω από το κεφάλι του Έλληνα» ως επόμενος στόχος, ήδη έχει δεχθεί τα πρώτα χτυπήματα με τα χαράτσια και την υπερφορολόγηση.

Οι εργαζόμενοι προσπαθούν να αντισταθούν, όπως όπως. Όμως κανείς εργαζόμενος, κανείς άνεργος δεν μπορεί μόνος του. Κανείς κλάδος δεν πρόκειται να τα καταφέρει. Ακόμα κι αν του υποσχεθούν την εξαίρεση από τον κανόνα της μεγάλης σφαγής, ακόμα κι αν το πετύχει προσωρινά. Πολύ απλά γιατί τα πράγματα ακολουθούν τη δική τους λογική. Τη λογική της κατοχής και του ανδραποδισμού των «ηττημένων» που επέβαλαν οι ξένοι επικυρίαρχοι και οι εγχώριοι ολιγάρχες υποτακτικοί τους, μετατρέποντας τη χώρα σε λάφυρο και τους κατοίκους της σε σκλάβους.

Και αυτή η λογική, η λογική του πιο αυθεντικού φασισμού που έχει ποτέ υπάρξει, πρέπει να σπάσει.

 

Και ήρθε η ώρα να σπάσει!

Διαφορετικά η μαύρη τρύπα θα καταπιεί όλους, ακόμα κι αυτούς που δεν αισθάνονται ότι έχει έρθει η σειρά τους. Ακόμα κι αυτούς, τους λίγους, που πιστεύουν ότι είναι ασφαλείς και επιχαίρουν με τα δεινά των υπολοίπων.

Και η λογική των πραγμάτων μπορεί να σπάσει, μπορεί να αναστραφεί μόνο με την Ενότητα και την οργανωμένη αντεπίθεση. Ενότητα στη βάση, πέρα από τεχνητούς διαχωρισμούς και παρωχημένες ιδεοληψίες. Όλοι οι εργαζόμενοι, όλοι οι άνεργοι, όλοι οι κλάδοι ήρθε η ώρα να συντονιστούν. Κοινές επιτροπές αγώνα σε όλους τους χώρους. Με αιχμή την κατειλημμένη ΕΡΤ, να γίνουν λειτουργικές καταλήψεις παντού, με κοινό στόχο τη:

ΓΕΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ

για να πάρουμε τη Ζωή και την Πατρίδα μας πίσω!

Το Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο, πιστό στις αρχές και τις θέσεις του, δίνει ελπίδα και προοπτική, παλεύοντας στην πρώτη γραμμή μαζί με το Λαό, μέχρι την τελική Νίκη!

Αθήνα 13 Ιουλίου 2013

Η Πολιτική Γραμματεία του Ε.Πα.Μ.

http://www.avaaz.org/en/petition/Stop_the_shutdown_of_Public_Television_in_Greece/?pv=18

Έχουμε πόλεμο! Γιατί δεν πολεμάτε;

Τρίτη, 7 Μαΐου 2013

Έχουμε πόλεμο! Γιατί δεν πολεμάτε;

H πτώση του ΑΕΠ που "πέτυχε" η Τρόικα έχει παρατηρηθεί μόνο σε καιρό πολέμου. Aux armes citoyens

του Άρη Χατζηστεφάνου

«Και εσείς τι κάνετε;». Η αναθεματισμένη ερώτηση ερχόταν ξανά και ξανά σε όλες τις προβολές και τις ομιλίες που πραγματοποιήσαμε στο πλαίσιο της περιοδείας του ντοκιμαντέρ Catastroika σε πέντε πόλεις της Γαλλίας.

Το κοινό κατανοούσε τις περιγραφές της φτώχειας, της εξαθλίωσης και του αυταρχισμού που έχει επιβάλλει η κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου – Κουβέλη, ήταν όμως εμφανές ότι ...περίμενε και μια δυναμική απάντηση. Πριν από ένα χρόνο αντιμετώπιζαν τους Έλληνες σαν την «επαναστατική πρωτοπορία» της Ευρώπης. Φέτος σαν να ψυλλιάστηκαν ότι κάτι δεν πάει καλά.

Ο Σλαβόι Ζίζεκ φάνηκε να δίνει μια απάντηση σε αυτή την αδράνεια με ένα άρθρο του στον Guardian. Οι λαοί, έλεγε δεν εξεγείρονται στο αποκορύφωμα της κρίση αλλά όταν μια γενιά συνειδητοποιεί ότι το μέλλον της θα είναι χειρότερο από αυτό των γονιών της.

Η ιστορία των μεγάλων εξεγέρσεων του 20ου αιώνα φαίνεται να τον επιβεβαιώνει: Ο παγκόσμιος Μάης του ’68, δεν ήρθε με την οικονομική κρίση των αρχών της δεκαετίας του ’70 αλλά λίγο πριν από αυτή – όταν ο δυτικός κόσμος διαισθάνθηκε ότι το όνειρο της διαρκούς μεταπολεμικής ανάπτυξης ήταν κλινικά νεκρό. Ο ελληνικός Δεκέμβρης του ’08 ήταν μια μικρογραφία αυτής της κατάστασης. Προέβλεψε την κρίση, δεν την αντιμετώπισε.

Μόνο που στην Ελλάδα δεν έχουμε απλώς κρίση. Έχουμε πόλεμο. Όπως παρατηρούσε ο ακαδημαϊκός Σπ. Μαρκέτος το ΑΕΠ της χώρας συρρικνώθηκε κατά 20%, δηλαδή σημείωσε πτώση που ιστορικά παρατηρείται μόνο σε καιρό πολέμου ή εμφυλίου. Είναι ένας πόλεμος με χιλιάδες θύματα. Το προσδόκιμο ζωής των Ελλήνων πιστεύεται ότι μειώθηκε ήδη κατά πέντε χρόνια. Πολλαπλασιάστε με τον πληθυσμό και αναλογιστείτε τις εκατόμβες των θυμάτων.

Στους πολέμους όμως δεν ισχύει η θεωρία του Ζίζεκ για τις εξεγέρσεις. Στους πολέμους πάιρνεις το όπλο σου και αγωνίζεσαι για να μην σε σκοτώσουν. Εδώ το ένστικτο της αυτοσυντήρησης δεν επιβάλλει υποταγή και απομόνωση αλλά οργάνωση και κοινή αντεπίθεση. Έχουμε πόλεμο! Γιατί δεν πολεμάμε;

Άρης Χατζηστεφάνου

Unfollow Απρίλιος 2013

Υ.Γ με την ελπίδα αυτό το κείμενο να είναι σε λίγο τόσο άκαιρο όσο και εκείνο το Editorial της Monde στις αρχές του 1968: «Η Γαλλία βαριέται, η νεολαία βαριέται, ο στρατηγός Ντε Γκολ βαριέται». Και ύστερα το Παρίσι φωτίστηκε από τις φλόγες της εξέγερσης.

Περί διαπλοκής και διαπλεκομένων...

Παρασκευή, 3 Μαΐου 2013

Περί διαπλοκής και διαπλεκομένων...

του Δημήτρη Καζάκη

 

Μια πρόσφατη διεθνής έρευνα για την δωροδοκία κυβερνήσεων και κυβερνητικών αξιωματούχων, επιβεβαίωσε την ευρύτατα κοινή πεποίθηση: Το «λάδωμα» αποτελεί μια εξαιρετικά διαδεδομένη πρακτική διαπλοκή ανάμεσα σε επιχειρηματικούς ομίλους και κυβερνητικούς αξιωματούχους σ’ ολόκληρο τον κόσμο, προς αμοιβαίο όφελος. Το ενδιαφέρον μ’ αυτή την έρευνα, είναι ότι τα στοιχεία έχουν συλλεχθεί από έρευνα της γνωστής αμερικανικής εταιρείας Gallup, ανάμεσα σε κορυφαία στελέχη πολυεθνικών εταιρειών κι άλλων κρατικών και μη οργανισμών, που ρωτήθηκαν εμπιστευτικά για το πόσο αναγκαία είναι η «μίζα» σε ...κυβερνητικούς αξιωματούχους για την παροχή «διευκολύνσεων». Είναι τυχαίο που την εποχή της «ελευθερίας των αγορών» η διαπλοκή και η διαφθορά έχει πάρει τέτοιες διαστάσεις;

Κινδυνεύει το πολιτικό μας σύστημα απ’ την διαπλοκή, φωνάζουν εδώ και χρόνια τα κόμματα εξουσίας μαζί με τα παπαγαλάκια τους δείχνοντας το ένα το άλλο ως υποχείριο των «διαπλεκομένων». Εκστρατείες εξαγγέλλονται, καταγγελίες εκστομίζονται, δριμύτατα κατηγορώ
εκφωνούνται, σαν ένα κακόγουστο αστυνομικό σήριαλ που τα ‘χει όλα, καταχθόνιες δυνάμεις, σκοτεινό παρασκήνιο, πολλαπλούς υπόπτους, επίδοξους εισαγγελείς και δικαστές, κι ότι άλλο ποθεί το φιλοθεάμον κοινό.

Παρόλα αυτά το σενάριο δεν πείθει. Κι αυτό γιατί το πολιτικό μας σύστημα βασίζεται, συντηρείται κι αναπαράγεται απ’ την «διαπλοκή», ήδη απ’ την εποχή που αυτό πρωτο-δημιουργήθηκε. Μόνο που αυτή η «διαπλοκή» δεν περιοριζόταν ποτέ σε κάποιους μεγαλο-εργολάβους του δημοσίου, αλλά αφορούσε την σύμφυση της κυρίαρχης πολιτικής με τα πιο ισχυρά οικονομικά συμφέροντα της εποχής, εντός κι εκτός Ελλάδας. Οι εκάστοτε πρωταγωνιστές άλλαζαν μόνο. Δεν υπάρχει ούτε ένα «εθνικό ιδεώδες» των κυβερνητών αυτού του τόπου απ’ την εποχή της δημιουργίας του νεοελληνικού κράτους, που να μην εκπορευόταν απ’ τα οικονομικά συμφέροντα και τις τρέχουσες επιδιώξεις της ντόπιας και ξένης ολιγαρχίας κάθε εποχής. Κι όποτε αυτή η σύμφυση πολιτικής και οικονομικής εξουσίας απειλήθηκε απ’ τους υπεξούσιους αυτού του τόπου, τότε η χώρα γνώρισε λαμπρές περιόδους ανοικτής τρομοκρατίας, πολιτικής βαρβαρότητας και μοναρχοφασιστικής καταπίεσης.

Η σύμφυση αυτή ποτέ δεν υπήρξε αρμονική και ήπια, καθότι η κάθε πλευρά, αλλά και οι διαφορετικές ομάδες κάθε πλευράς διεκδικούσαν «μεγαλύτερο μερίδιο» στην πίτα, αλλά και καλύτερο «πλασάρισμα» στις εκάστοτε εξορμήσεις του διεθνούς μονοπωλιακού κεφαλαίου. Αυτό συμβαίνει και σήμερα. Οι μεν πολιτικοί του δικομματισμού αγωνίζονται για το μονοπώλιο επίδρασης και χειραγώγησης των μαζών – που τους αμφισβητούν έμπρακτα τα ιδιωτικά μονοπώλια ενημέρωσης – ενώ οι διάφορες μερίδες της οικονομικής ολιγαρχίας έχουν επιδοθεί σ’ έναν ανελέητο αγώνα δρόμου για τις πιο επικερδείς συμπράξεις και συμμαχίες με τα κυρίαρχα διεθνή μονοπωλιακά κυκλώματα, ώστε ν’ διεκδικήσουν καλύτερο μερίδιο απ’ την λεηλασία της χώρας, της ευρύτερης περιοχής κι όχι μόνο. Περί μονοπωλιακού ελέγχου της πολιτικής και της οικονομίας ο καυγάς κι όχι απλά για κάποιους σκοτεινούς εργολάβους που μολύνουν τα αγνά κι άδολα ΜΜΕ ώστε να πάρουν κρατικές προμήθειες.

 

Οι ιστορικές ρίζες της πολιτικής διαφθοράς

Η εξαγορά κρατικής εύνοιας αποτελεί έναν απ’ τους πιο παραδοσιακούς τρόπους «σύμφυσης» των οικονομικά ισχυρών με το κράτος. Το άθλημα της «μίζας» ασκείται ουσιαστικά απ’ την εποχή που το κράτος έκανε την ιστορική του εμφάνιση σαν οργανωμένη βία πάνω στην κοινωνία. Η εξαγορά προνομίων υπό κρατική προστασία ήταν ανέκαθεν ένας απ’ τους βασικούς τρόπους, που το κράτος εκδήλωνε τη φυσική του κλίση να ταυτίζεται πάντα όχι με τα «συλλογικά συμφέροντα» της κοινωνίας, αλλά  με τα ιδιωτικά συμφέροντα των εκάστοτε οικονομικά ισχυρών.

Όσο οι εύπορες τάξεις χρειάζονταν το κρατικό χρυσόβουλο για να τους εγγυάται τα φεουδαρχικά ή εμπορικά τους προνόμια, το «λάδωμα», η «μίζα», η εξαγορά αξιωματούχων κι αξιωμάτων ήταν μια απολύτως λογική και κοινώς αποδεκτή πρακτική. Στην εποχή των ισχυρών μοναρχιών η χρηματική εξαγορά κρατικών οφίτσιων, εμπορικών μονοπωλίων και δικαιωμάτων είσπραξης κρατικών εσόδων, όπως φόρων και τελωνειακών δασμών, ήταν μια νομότυπη και εξαιρετικά διαδεδομένη πρακτική ανάμεσα στους οικονομικά ισχυρούς της εποχής.

Όταν, όμως, οι δυνάμεις της αγοράς επικράτησαν, ήταν ο «φυσικός νόμος του ανταγωνισμού» κι όχι η κρατική εύνοια, που ανέλαβε να διασφαλίσει τη συνεχή αύξηση των μεγάλων περιουσιών. Η συσσώρευση πλούτου σε λίγους δεν εξαρτιόταν πλέον απ’ την εξαγορά τίτλων ευγενείας και προνομίων, αλλά απ’ το «αόρατο χέρι» της ίδιας της αγοράς. Όσο περισσότερο η νέα αριστοκρατία του χρήματος, του εμπορίου και της βιομηχανίας, συνειδητοποιούσε αυτό το απλό γεγονός, τόσο περισσότερο διαδήλωνε τον «αντικρατισμό» της και την πίστη της στον «ελεύθερο ανταγωνισμό». Οι κληρονόμοι των τεράστιων περιουσιών, που δημιουργήθηκαν αρχικά από την κρατικά καθαγιασμένη πειρατεία, τα κέρδη απ’ τα κρατικά μονοπώλια, την κρατικά προστατευόμενη τοκογλυφία, καθώς και την εξουθενωτική εκμετάλλευση των απόκληρων της υπαίθρου – πάντα υπό το αυστηρό βλέμμα και την σιδερένια πυγμή του κράτους-νυχτοφύλακα – εμφανίστηκαν κατόπιν ως υπέρμαχοι του «ελεύθερου εμπορίου» και της κατάργησης όλων των κρατικών προνομίων και μονοπωλίων.

Το κράτος τώρα πιά έπρεπε να τροποποιήσει τον ιστορικό του ρόλο. Δεν μπορούσε πιά να παραμένει έρμαιο ιδιωτικών συμφερόντων στην προσπάθειά τους να αντλήσουν εύνοια και προνόμια.. Έπρεπε πλέον να παίξει το ρόλο του «αδέκαστου κριτή», πάνω απ’ τους ανελέητους ανταγωνισμούς των μεγιστάνων της αγοράς, μόνο και μόνο για να περιφρουρήσει καλύτερα τη «χήνα με τα χρυσά αυγά», δηλαδή την ίδια την αγορά. Να την περιφρουρήσει και να την διαφυλάξει, όσο αυτό είναι δυνατό, απ’ τις αναγκαίες συνέπειες του ίδιου του «ελεύθερου ανταγωνισμού». Γι’ αυτό άλλωστε σ’ ολόκληρη την ιστορία της κεφαλαιοκρατίας, παρατηρούμε πάντα τις δυνάμεις του κεφαλαίου να γκρινιάζουν απειλητικά ενάντια στο κράτος, όποτε αυτό περιορίζει την ελευθερία τους στην αγορά, την ίδια ώρα που απαιτούν απ’ το κράτος ν’ αποτρέψει τα αναπόφευκτα αποτελέσματα αυτής της ελευθερίας.

Το κράτος δεν χρειαζόταν πλέον να ‘ναι ο επί πληρωμή προστάτης και χορηγός των μεγάλων περιουσιών, αλλά ο διαχειριστής των συλλογικών υποθέσεων κι αναγκών των κυρίαρχων δυνάμεων της αγοράς. Κι όπως όλοι οι καλοί διαχειριστές, έπρεπε κι αυτό να έχει την «έξωθεν καλή μαρτυρία» του αδέκαστου και του υπεράνω όλων. Στη θέση, λοιπόν, της μεροληπτικής απόλυτης μοναρχίας, που ζούσε απ’ την εκποίηση οφίτσιων και κρατικών δικαιωμάτων, μπήκε η υποτίθεται αμερόληπτη αντιπροσωπευτική κυβέρνηση, επικεφαλής ενός τυπικά αυτοτελούς διοικητικού μηχανισμού, ως εγγυητής της τυπικής ισονομίας και ισοπολιτείας όλων. Κι έτσι η «μίζα» τέθηκε εκτός νόμου, η εξαγορά κρατικής εύνοιας καταγγέλθηκε και το «λάδωμα» κρατικών λειτουργών θεωρήθηκε ως ανοσιούργημα.   

Βέβαια, παρόλα αυτά, ποτέ δεν έλειψε η επιδίωξη των ισχυρών της αγοράς ν’ αποκτήσουν «συγκριτικά πλεονεκτήματα» έναντι των ανταγωνιστών τους, μέσα από την υπόγεια εξαγορά κρατικής «εύνοιας» ή προνομιακής μεταχείρισης σε δημόσια έργα και προμήθειες. Οπως δεν έλειψε ποτέ και η προσπάθεια των εκάστοτε κυβερνητικών κομμάτων να εξαργυρώσουν την πολιτική τους εμβέλεια και τις προσβάσεις τους στο κράτος. Τα σκάνδαλα «δωροληψίας» δεν έλειψαν ποτέ από την πολιτική ζωή των «πολιτισμένων χωρών», μιας και πάντα συνηγορούσε σ’ αυτές τις πρακτικές η φυσική ταύτιση του κράτους με τα συμφέροντα των ισχυρών. Μόνο που για πολλά χρόνια η φενάκη της ισοπολιτείας και ισονομίας ήταν αρκετή για να εμφανίζονται όλα αυτά ως «προϊόντα κακόβουλης πρακτικής» ή ως «μεμονωμένα περιστατικά».  

Σήμερα, όμως, στην εποχή της παγκοσμιοποίησης του κεφαλαίου, η εκρηκτική άνοδος του «ελεύθερου ανταγωνισμού», δεν είναι αποτέλεσμα της υποχώρησης των κρατικών μονοπωλίων, αλλά της ανόδου των ιδιωτικών μονοπωλίων ως καθοριστικής δύναμης στην παγκόσμια αγορά. Η παγκόσμια κλίμακα συσσώρευσης κι ο μονοπωλιακός ρόλος των πολυεθνικών εταιρειών, μετατρέπει τον ξέφρενο ανταγωνισμό σε αληθινή «καταστροφική καταιγίδα» – όπως συνηθίζει να λέει κι ο μεγαλοχρηματιστής Τζώρτζ Σόρος – που σαρώνει εθνικές οικονομίες, αγορές και διεθνείς ρυθμίσεις. Σ’ αυτές τις συνθήκες, το κράτος έχει όλο και λιγότερες δυνατότητες ελέγχου και ρύθμισης των συνεπειών, αλλά κι αντιμετώπισης ακόμη και των πιο ακραίων εκδηλώσεων του «ελεύθερου ανταγωνισμού».

Τα σύγχρονα κράτη καλούνται πλέον, όχι να ρυθμίζουν την αγορά για ν’ αναχαιτίσουν τις πιο ακραίες συνέπειες του ανταγωνισμού, αλλά να διατηρούν «διαθέσιμες» κι άμεσα «προσβάσιμες» όλες τις αγορές στην διακριτική ευχέρεια ενός πολυεθνικού κεφαλαίου που βρίσκεται σε συνεχή εγρήγορση. Έτσι, ακόμη και για τα πιο ισχυρά κράτη γίνεται όλο και πιο δύσκολο να κρατούν τη πρέπουσα απόσταση, την τυπική αμεροληψία και το αδέκαστο που αρμόζει στο ρόλο τους ως διαχειριστές των «συλλογικών υποθέσεων» των βαρόνων της αγοράς. Αντίθετα, μετατρέπονται και τα ίδια σε έρμαια, σ’ αντικείμενα κι απ’ τα προνομιακά πεδία ανελέητου ανταγωνισμού των επιχειρηματικών γιγάντων της παγκόσμιας αγοράς.

Αυτή είναι η βάση πάνω στην οποία παρατηρείται σήμερα μια τέτοια έξαρση κρατικής διαφθοράς σε παγκόσμιο επίπεδο. Μια τέτοια έξαρση άμεσης διαπλοκής κράτους και οικονομικής αριστοκρατίας, που δημοσιογραφικά αποδίδεται ως «διαπλεκόμενα συμφέροντα». Η σημερινή έκρηξη κρατικής διαφθοράς δεν έχει σαν αφετηρία της την έκταση ή το μέγεθος του κράτους, αλλά την έκταση και το μέγεθος των κυρίαρχων δυνάμεων της αγοράς, με την μορφή του μονοπωλιακού πολυεθνικού κεφαλαίου.

Σήμερα, μόνο τα ετήσια ρευστά διαθέσιμα των τριών ισχυρότερων αυτοκινητο-βιομηχανιών αντιστοιχούν σχεδόν με το διπλάσιο του ΑΕΠ της Ελλάδας. Η πρόσφατη συγχώνευση της Time Warner με την AOL για τον έλεγχο του internet, δημιούργησε μια επιχείρηση με οικονομική επιφάνεια όσο το 60% του ΑΕΠ της Ισπανίας. Οι 25 πολυεθνικές αμερικάνικης καταγωγής με την μεγαλύτερη κεφαλαιοποίηση το 1999, αντιστοιχούν στο 40% του ΑΕΠ των ΗΠΑ. Στις 100 μεγαλύτερες οικονομίες του πλανήτη, οι 51 είναι επιχειρήσεις και 49 είναι κράτη, όταν πριν δυό δεκαετίες μόλις 20 ήταν επιχειρήσεις. Οι 100 μεγαλύτερες πολυεθνικές διαθέτουν περιουσιακά στοιχεία άνω των 4,2 τρισ. δολ., όσο το συνολικό ΑΕΠ των 140 λιγότερο ανεπτυγμένων χωρών του πλανήτη.

Απ’ την εποχή της Εταιρείας των Ανατολικών Ινδιών, έχει να γνωρίσει ο κόσμος τέτοια μεγέθη εταιρειών. Μόνο που η Εταιρεία των Ανατολικών Ινδιών ήταν δημιούργημα του μοναρχικού κράτους της Μεγ. Βρετανίας και την διατηρούσε με τα εμπορικά προνόμια του στέμματος. Ενώ αντίθετα σήμερα τα πολυεθνικά μεγαθήρια είναι γέννημα-θρέμμα της αγοράς και του «ελεύθερου ανταγωνισμού». Το κράτος όλο και περισσότερο δεν είναι παρά ένα ακόμη «αξεσουάρ» της επιχειρηματικής στρατηγικής των πολυεθνικών μονοπωλίων.

Έκρηξη διαφθοράς και διαπλοκής

Δεν είναι λοιπόν καθόλου παράξενο που τα απανωτά σκάνδαλα διαφθοράς πολιτικών και κρατικών αξιωματούχων αποτελούν σήμερα δεν είναι πλέον «προνόμιο» των εξαρτημένων χωρών, αλλά επίσης ένα από τα πιο χαρακτηριστικά ενδημικά φαινόμενα της πολιτικής ζωής των «πολιτισμένων χωρών» της Δύσης. Είναι, άλλωστε, γνωστό ότι το πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο της Ελλάδας δεν είναι το μόνο που ξέρει να εκτρέφει φαινόμενα «διαπλοκής». Μάλιστα η πιο πρόσφατη περίπτωση του κ. Κόλ, όπου οι «αποκαλύψεις χρηματισμού» απ’ την πολυεθνική ELF και πολεμικές βιομηχανίες, συνοδεύτηκαν κι από μια εξαιρετικά βολική «αυτοκτονία» του ταμεία των Χριστιανοδημοκρατών, αφήνει μια έντονη αίσθηση αναβίωσης της ίδιας της μαφίας και των πρακτικών της στην κορυφή της κυρίαρχης πολιτικής και του κράτους.

Η κατάσταση δεν είναι διαφορετική στην Γαλλία, αν θυμηθούμε το προ διετίας σκάνδαλο χρηματοδότησης των Σοσιαλιστών, που οδήγησε τον ταμία του κόμματος, Εμμανουελί, ως «εξιλαστήριο θύμα» στη φυλακή για 18 μήνες. Οι παραιτήσεις υπουργών ή κορυφαίων κυβερνητικών στελεχών είναι ένα άθλημα που ασκείται συχνά και στις κυβερνήσεις της Βρετανίας, ώστε να διασωθεί το εκάστοτε κυβερνών κόμμα από τα πολιτικο-οικονομικά σκάνδαλα, που ξεσπούν με καταπληκτική περιοδικότητα. Ανάλογα φαινόμενα είχαμε στο Βέλγιο, όπου μια σειρά κυβερνητικοί αξιωματούχοι βρέθηκαν στο «μισθολόγιο» της Ντασσώ κι άλλων πολυεθνικών. Είναι επίσης γνωστή η έκρηξη σκανδάλων στην Ιταλία, που σάρωσε τόσο τους Σοσιαλιστές, όσο και τους πάλαι ποτέ πανίσχυρους Χριστιανοδημοκράτες και οδήγησε στην άνοδο του «κράτους των δικαστών», χωρίς βέβαια ν’ αλλάξει ουσιαστικά τίποτε. Άλλωστε, δεν πέρασε πολύ καιρός απ’ την κατάρρευση της ίδιας της παντοδύναμης Κομμισιόν, μέσα στην αποπνικτική ατμόσφαιρα που προκάλεσαν οι αποκαλύψεις σκανδάλων «παροχής διευκολύνσεων» προς ισχυρά οικονομικά κυκλώματα.

Ωστόσο, τα πολιτικο-οικονομικά σκάνδαλα δεν αποτελούν προνόμιο της Δυτ. Ευρώπης. Στο Ισραήλ ο νέος πρωθυπουργός Μπάρακ, όπως κι ο προκάτοχός του Νετανιάχου, αλλά κι ο πρόεδρος του Εργατικού Κόμματος Βάισμαν, ερευνώνται για την εμπλοκή τους σε πολλαπλές περιπτώσεις πολιτικο-οικονομικών σκανδάλων. Στην Ιαπωνία η στενή διαπλοκή κρατικών αξιωματούχων και κορυφαίων πολιτικών όχι μόνο με τα ισχυρότερα μονοπωλιακά συγκροτήματα (κεϊρέτσου), αλλά και με την ίδια την μαφία (γιάκουζα) αποτελεί ένα διαρκές σκάνδαλο. Για να μην αναφερθούμε στις ΗΠΑ, όπου σκάνδαλο αποτελεί από μόνο του ολόκληρο το σύστημα νομότυπου λομπισμού, που αποτελεί τον επίσημο «ομφάλιο λώρο» που συνδέει δικομματισμό, κυβερνήσεις, κυβερνήτες, γερουσιαστές και κρατικούς αξιωματούχους με ισχυρούς οικονομικούς κύκλους.     

Η κατάσταση αυτή έχει πάρει τέτοιες εκρηκτικές διαστάσεις που ορισμένοι καθεστωτικοί αναλυτές προσπαθούν να διασκεδάσουν τις εντυπώσεις με χαριτωμένα σχόλια σχετικά με την δήθεν «ανοχή», την «αδιαφορία» ή την «εξοικείωση» του κοινού με την διαφθορά της πολιτικής, η οποία υποτίθεται ότι «παραμένει εν πολλοίς μια μορφή παραπτώματος που είναι αποδεκτή απ’ την ελίτ και ανεκτή απ’ τον πληθυσμό»[1]. Στην πραγματικότητα, αυτό που χαρακτηρίζεται ως «ανοχή», ή «αδιαφορία» δεν είναι κάποιο είδος «συνενοχής» του κοινού, όπως θέλουν να υπονοήσουν τα παραδόπιστα σχόλια του καθεστωτικού τύπου, αλλά συνειδητοποίηση του μεγέθους και του βάθους της υπάρχουσας διαφθοράς. Δεν είναι παρά το δέος και η αμηχανία που εμπνέει αυτός ο κυκεώνας σκανδάλων, όπου οι όποιες δικαστικές διώξεις ή αποκαλύψεις δεν είναι παρά ψήγματα απ’ την κορυφή ενός τρομακτικού παγόβουνου. Δηλαδή, μιας ασφυκτικής διαπλοκής της επίσημης πολιτικής με τους οικονομικά ισχυρούς, για την οποία η «κοινή γνώμη» γνωρίζει πλέον πως δεν ευθύνονται οι παραπτωματικές έξεις κάποιων προσώπων, αλλά η όλο και μεγαλύτερη μονοπωλιακή συγκέντρωση οικονομικής και πολιτικής εξουσίας.

Η απάντηση δεν βρίσκεται στο «λιγότερο κράτος», ούτε σχέδια επί χάρτου για «αξιοκρατία» και τα συναφή. Η απάντηση είναι μόνο μία: περισσότερη δημοκρατία, αληθινή δημοκρατία, όπου ο ίδιος ο λαός μέσα από τις δικές του συλλογικότητες και οργανώσεις να ασκεί την εξουσία αυτοπροσώπως ή δια αντιπροσώπου υπό καθεστώς απόλυτης διαφάνειας όλων των δημόσιων υποθέσεων, ανακλητότητας, υποχρεωτικής λογοδοσίας όλων των υπηρεσιακών παραγόντων, άμεσης εκλογής ή και κλήρωσης σε όλα τα αξιώματα της πολιτικής και δικαστικής αρχής, δραστικού περιορισμού της θητείας και εξασφάλισης όλων των απαραίτητων εργασιακών συνθηκών και όρων στην πλειοψηφία του λαού για την αποφασιστική συμμετοχή του στα κοινά σ’ όλα τα επίπεδα.

[1]Wall Street Journal Europe, February 9, ’00

Πηγή: http://dimitriskazakis.blogspot.gr/

ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΣΥΡΙΖΑ 10-Μαιου-2012

Προς τον πρόεδρο της Κ.Ο του ΣΥΡΙΖΑ – Ενωτικό Κοινωνικό Μέτωπο

κ. Αλέξη Τσίπρα

Κύριε Πρόεδρε,

Το Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο (ΕΠΑΜ) ανταποκρινόμενο στην ανοικτή πρόσκληση της διαδικασίας διαλόγου που ζητήσατε, με σκοπό να υπάρξουν προτάσεις για τον απεγκλωβισμό της χώρας από τις πολιτικές του μνημονίου και των δανειακών συμβάσεων, θα ήθελε να ξεκαθαρίσει το εξής:

Ριζική λύση στα σημερινά αδιέξοδα που οικοδομήθηκαν από το καθεστώς δουλοπαροικίας του χρέους και τη βαθειά ύφεση στην οποία οδήγησαν σκόπιμα οι πολιτικές των μνημονίων, δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς τη ριζική αναθεώρηση των σχέσεων της χώρας με την ΕΕ και την συντεταγμένη και με σχέδιο έξοδο της χώρας από την Ευρωζώνη, που θα δώσει τη δυνατότητα παραγωγικής ανασυγκρότησης προς όφελος της μεγάλης πλειοψηφίας του ελληνικού λαού.

Ωστόσο, παίρνοντας ως δεδομένη την καλή σας πρόθεση, μπορούμε να σας προτείνουμε άμεσα μέτρα ανακούφισης του ελληνικού λαού και ενίσχυσης της διαπραγματευτικής ισχύος της χώρας, με σκοπό να αντιμετωπιστούν τα πιο οξυμένα προβλήματα και αδιέξοδα:

1. Άμεση διεκδίκηση των γερμανικών πολεμικών επανορθώσεων και του Κατοχικού Δανείου και η ανάδειξή τους σε βασική διεκδίκηση της χώρας όχι μόνο απέναντι στη Γερμανία, αλλά και απέναντι σε όλη την Ε.Ε. στα πλαίσια του δόγματος της Ευρωπαϊκής Αλληλεγγύης.
2. Χρειάζεται να αποκατασταθούν οι κοινωνικές αδικίες και η αγοραστική δύναμη του εργαζόμενου πληθυσμού στο επίπεδο πριν την επιβολή του πρώτου μνημονίου στις 5 Μαΐου 2010. Χωρίς αυτήν την αποκατάσταση δεν μπορεί να υπάρξει κανενός είδους ανακούφιση μισθωτών και συνταξιούχων, αλλά και της εσωτερικής αγοράς, ώστε να υπάρξει ξανά πραγματική αύξηση του τζίρου των μικρομεσαίων επιχειρήσεων.
3. Αποκατάσταση του εργατικού δικαίου και όλων των εργασιακών και συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων που φαλκιδεύτηκαν, υπονομεύθηκαν και καταργήθηκαν από την προσφυγή στο Μηχανισμό στήριξης και την Τρόϊκα.
4. Μετατροπή του ΟΑΕΔ σε ταμείο ασφάλισης κατά της ανεργίας με τον επαναπροσανατολισμό του συνόλου των πόρων του στην πραγματική στήριξη των ανέργων, με το επίδομα ανεργίας στο 80% του βασικού μισθού για ολόκληρη την περίοδο της ανεργίας και τη πλήρη κατοχύρωση κοινωνικοασφαλιστικών δικαιωμάτων των ανέργων.
5. Την εδώ και τώρα εκδίωξη των τριών μόνιμων επιτροπών κηδεμονίας της χώρας (ομάδας κρούσης του κ. Ράιχενμπανχ, μόνιμη επιτροπή επιτήρησης προϋπολογισμού, μόνιμη επιτροπεία ΔΝΤ στην Τράπεζα της Ελλάδας με επικεφαλής τον κ. Μπομπ Τρα).
6. Την άμεση αποκατάσταση της Δημοκρατικής και Συνταγματικής τάξης της χώρας με την κατάργηση του νόμου περί ευθύνης των υπουργών, τη μετατροπή σε διαρκές ιδιώνυμο αδίκημα της διασπάθισης του δημόσιου χρήματος και την καθιέρωση της απλής αναλογικής.
7. Δημόσιος έλεγχος στο πιστωτικό σύστημα δεν νοείται χωρίς την άμεση εθνικοποίηση της Τράπεζας της Ελλάδος, με την ίδια μεθοδολογία που ακολούθησε η κυβέρνηση των Εργατικών για την εθνικοποίηση της τράπεζας της Αγγλίας το 1945. Μόνο έτσι θα μπορέσει να αποκατασταθεί η κλοπή από τα ταμειακά διαθέσιμα των Νομικών Προσώπων Δημοσίου Δικαίου και των Ασφαλιστικών Ταμείων και να απαλλαγεί η χώρα από την κερδοσκοπική συμπεριφορά της Τράπεζας της Ελλάδος.
8. Τη δημόσια εκκαθάριση των ενεργητικών του τραπεζικού συστήματος, ώστε να μάθουμε πως χρησιμοποιήθηκαν οι καταθέσεις του ελληνικού λαού και πως κινήθηκαν κεφάλαια και χρήμα διαμέσου των τραπεζών. Μόνο έτσι μπορεί να αποκτήσουμε σαφή εικόνα της κατάστασης του τραπεζικού συστήματος και να σταματήσουν οι κρατικές χορηγίες χωρίς αντίκρισμα και η μεταφορά του χρέους και των ελλειμμάτων των τραπεζών στον κρατικό προϋπολογισμό.
9. Διαγραφή όλων των ιδιωτικών δανείων νοικοκυριών και μικρομεσαίων επιχειρήσεων που αντικειμενικά πλέον δεν μπορούν να εξυπηρετηθούν, με πρώτη προτεραιότητα στα αγροτικά χρέη . Όπως έγινε τέσσερις φορές στο παρελθόν από το ελληνικό κράτος για να αντιμετωπισθεί η οικονομική ύφεση.

Ως προς την αντιμετώπιση του Δημόσιου χρέους της χώρας οφείλουμε να επισημάνουμε τα εξής:

α) Η Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου λόγω της διάρθρωσης και του χαρακτήρα του ελληνικού χρέους δε θα αποδώσει τα αναμενόμενα αποτελέσματα ούτε θα ενισχύσει την διαπραγματευτική ισχύ της χώρας. Αυτό που χρειάζεται είναι μια ανοιχτή Επιτροπή Δημοσιονομικού Ελέγχου του Δημόσιου Ταμείου ώστε να μάθουμε πως χρησιμοποιήθηκε το Δημόσιο χρήμα και σε όφελος ποιών.

β) Η έννοια του μορατόριουμ δεν έχει καμία εφαρμογή σε περίπτωση του ελληνικού Δημόσιου χρέους, το οποίο απαρτίζεται από αξιόγραφα (ομόλογα). Τα αξιόγραφα είτε δεν τα πληρώνεις, είτε τα ανταλλάσεις με νέα αξιόγραφα. Η μετάθεση της ημερομηνίας πληρωμής ιδίως αν γίνει μονομερώς ισοδυναμεί με αθέτηση πληρωμών. Στην ιστορία μορατόριουμ υπήρξε μόνο μία φορά από τον Ρούσβελτ το 1936 όπου το Αμερικανικό κράτος επέβαλε μορατόριουμ σε αμερικανικές τράπεζες.

Αυτό που μπορεί να γίνει άμεσα με το δημόσιο χρέος είναι:

1. Να διατηρηθεί το «κούρεμα» του P.S.I. καταγγέλλοντας ως απολύτως καταχρηστική την πληρωμή χρηματοοικονομικών ανταλλαγμάτων και εγγυήσεων σε ξένους και ντόπιους τραπεζίτες, ύψους 80 δις ευρώ τουλάχιστον.

2. Να εξαιρεθούν του «κουρέματος» τα ομόλογα των Ασφαλιστικών Ταμείων, των Ν.Π.Δ.Δ. και των μικρο-ομολογιούχων.

3. Να ζητηθεί η άμεση καταστροφή από την Ε.Κ.Τ. των ελληνικών κρατικών ομολόγων και εγγυήσεων, ύψους 120 δις ευρώ, που διατηρεί η Ε.Κ.Τ. στα χαρτοφυλάκιά της, όπως έχει την υποχρέωση να κάνει και περιοδικά πράττει για τους «τοξικούς» τίτλους των ιδιωτικών τραπεζών.

4. Να καταγγελθεί η πρώτη σύμβαση Δανειακής Διευκόλυνσης, όχι μόνο για τους καταχρηστικούς όρους και το λεόντειο χαρακτήρα της, αλλά και για το γεγονός ότι δεν μπορεί πλέον να εκπληρωθεί, με υπαιτιότητα των δανειστών της χώρας (από τα 110 δις που υποχρεώνονταν να εκταμιεύσουν, εκταμίευσαν μόνο τα 74 δις). Με βάση την αθέτηση των συμβατικών υποχρεώσεων των κρατών μελών της Ευρωζώνης, το ελληνικό Δημόσιο απαλλάσσεται πλήρως και των δικών του υποχρεώσεων. Ενώ το ποσό που έχει ήδη δοθεί στη χώρα μπορεί να διεκδικηθεί ως συνδρομή ( βοήθεια και όχι δάνειο) της Ευρωζώνης προς την Ελληνική Δημοκρατία με βάση το άρθρο 122 της Συνθήκης της Λισσαβώνας που προβλέπει υποχρέωση των κρατών μελών της Ευρωζώνης να συνδράμουν άλλο κράτος – μέλος όταν το τελευταίο αντιμετωπίζει κατάσταση ανωτέρας βίας, όπως είναι η σημερινή κρίση «που δεν αποτελεί Ελληνική ιδιαιτερότητα αλλά κρίση ευρωπαϊκή και σε ευρωπαϊκό πλαίσιο πρέπει να αναζητηθεί λύση», σύμφωνα με τους ισχυρισμούς σας. Με τον τρόπο αυτό το Δημόσιο χρέος της χώρας μπορεί άμεσα να κατέβει στα 72 δις ευρώ και να μπορεί να εξυπηρετηθεί μέσω εγχώριου δανεισμού με έντοκα Γραμμάτια. Επιπλέον κάνει την Δεύτερη Δανειακή Σύμβαση παντελώς αχρείαστη και επομένως άνευ αντικειμένου. Τέλος, ο κρατικός προϋπολογισμός χωρίς το βάρος των τοκοχρεολυσίων και των δαπανών μετατροπής του κράτους σε κομματικό φέουδο, μπορεί να εξασφαλίσει τον ισοσκελισμό του από την πρώτη κιόλας ημέρα. Χωρίς την ανάγκη συμπίεσης μισθών συντάξεων και κοινωνικών δαπανών.

Εάν θεωρηθεί σκόπιμο μπορούμε να συμβάλουμε με αναλυτική περιγραφή τρόπου και της μεθοδολογίας εξορθολογισμού του κράτους υπέρ του δημοσίου συμφέροντος και του λαού.

Το ΕΠΑΜ μπορεί να συμμετέχει και να στηρίξει με όλες του τις δυνάμεις μόνο μία κυβέρνηση Παλλαϊκού Μετώπου που θα έχει ως βασικούς της στόχους:

α) Την ανάκτηση και κατοχύρωση της εθνικής ανεξαρτησίας της χώρας απέναντι σε κάθε επιβουλή.

β) Την ανατροπή του συνόλου των δεσμεύσεων σε βάρος της χώρας και του λαού.

γ) Τη καθολική τιμωρία των ενόχων της τραγωδίας που βιώνει η χώρα και ο λαός της.

δ) Τη συντεταγμένη και με σχέδιο έξοδο της χώρας από το ευρώ, ώστε να υπάρξει δυνατότητα παραγωγικής ανασυγκρότησης με όρους δημοκρατίας και κοινωνικής δικαιοσύνης.

ε) Την προκήρυξη Συντακτικής Εθνοσυνέλευσης με μοναδικό σκοπό τη σύνταξη και ψήφιση νέου αυθεντικά δημοκρατικού Συντάγματος για τη χώρα.

Ωστόσο είμαστε διατεθειμένοι για τον καλό του λαού και της χώρας, να βοηθήσουμε στην εξειδίκευση και πρακτική υλοποίηση των προτάσεων που σας καταθέτουμε.

Αθήνα 8 Μαΐου 2012

Η Κεντρική Πολιτική Εκλογική Επιτροπή του Ε.ΠΑ.Μ.