Monday, August 12, 2013

Έκθεση του ΟΟΣΑ από το 1996 για το πώς να περάσει μια κυβέρνηση τα αυστηρά μέτρα λιτότητας στον πληθυσμό !

Posted by epaminternational on 08/08/2013

Update : Aπίστευτα προκλητική δήλωση του βουλευτή Τρικάλων της Ν.Δ Ταμήλου προχθές το πρωί, στον τοπικό ραδιοφωνικό σταθμό “Ζυγός”. Όταν ο παρουσιαστής του είπε ότι ενδέχεται να γίνει κοινωνική εξέγερση από τα νέα μέτρα και τις απολύσεις αυτός είπε :“Δεν πρόκειται να γίνει κάτι τέτοιο. Είναι όλα μελετημένα. Ξέρουν μέχρι πού αντέχει ο λαός” !!!

Το 1996, ο ΟΟΣΑ (Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης) δημοσιεύει στο 13ο τεύχος του επίσημου περιοδικού του, CAHIERS DE POLITIQUE ÉCONOMIQUE (στα Γαλλικά), ένα άρθρο του Κρίστιαν Μόρισον με τίτλο «Οι δυνατότητες πραγματοποίησης των διαρθρωτικών αναπροσαρμογών» (στα Αγγλικά).

Πρόκειται ουσιαστικά, όπως αναφέρεται εξάλλου, για την έκθεση του Κέντρου Ανάπτυξης του ΟΟΣΑ με θέμα τα προβλήματα και τους τρόπους πολιτικής χειραγώγησης των πληθυσμών ώστε να μπορέσει μια κυβέρνηση να περάσει τα αυστηρά μέτρα λιτότητας και τις διαρθρωτικές αλλαγές, που επέβαλε κατά τη δεκαετία του 1980 η επέλαση του νεοφιλελευθερισμού σε μια σειρά από «αναπτυσσόμενες» χώρες και χώρες του Τρίτου Κόσμου. Όπως θα διαπιστώσετε, πέρα από το ότι ο κυνισμός των νέων Μακιαβέλι συναγωνίζεται την επιστημοσύνη τους, αυτά που ζούμε σήμερα εδώ δεν προέκυψαν στην τύχη. Κι αν το γνωρίζουμε ήδη, οπωσδήποτε έχει άλλη βαρύτητα να το ακούμε, απερίφραστα ομολογημένο, από τα πλέον αρμόδια στόματα.

Ακολουθεί το άρθρο του Κρίστιαν Μόρισον

«Οι πολιτικές οικονομικής σταθεροποίησης και διαρθρωτικών αλλαγών μπορεί να προκαλέσουν κοινωνικές ταραχές, ακόμα και να θέσουν σε κίνδυνο την ομαλότητα των χωρών. Στο παρόν Τετράδιο οικονομικής πολιτικής αναλύονται οι πολιτικές συνέπειες αυτών των προγραμμάτων. Όπως προέκυψε από τη συστηματική μελέτη πέντε χωρών και δυο σημαντικών αντιπροσωπευτικών δειγμάτων στη λατινική Αμερική και την Αφρική, το πολιτικό κόστος σε απεργίες, διαδηλώσεις και εξεγέρσεις διαφέρει ανάλογα με τα μέτρα που ελήφθησαν. Πράγματι, στις αρχές της δεκαετίας του 1980, η επείγουσα κατάσταση που δημιουργήθηκε από τις χρηματοπιστωτικές κρίσεις στις αναπτυσσόμενες χώρες, κρίθηκε ότι μπορεί ν’ αντιμετωπιστεί με την αποκατάσταση των μακροοικονομικών ισορροπιών. Έτσι, οι διαρθρωτικές αναπροσαρμογές περιορίστηκαν σ’ ένα πρόγραμμα σταθερότητας με μοναδικό κριτήριο την ταχύτερη δυνατή μείωση του δημόσιου ελλείμματος. Πολύ σύντομα όμως συνειδητοποιήσαμε πως η σταθεροποίηση δεν είναι αυτοσκοπός.
Πράγματι, όπου τέθηκε θέμα διαρθρωτικών αλλαγών, οι διεθνείς οργανισμοί [ΔΝΤ, Παγκόσμια Τράπεζα, κ.λπ.] απαίτησαν δραστική μείωση των βασικών δημόσιων δαπανών. Αυτό έκανε αντιδημοφιλείς τις κυβερνήσεις, οι οποίες, σε περίπτωση ταραχών, κατέφυγαν στην καταστολή πολλαπλασιάζοντας το πολιτικό κόστος. Η εφαρμογή προγραμμάτων διαρθρωτικών αλλαγών σε δεκάδες χώρες κατά τη δεκαετία του 1980 έδειξε, ότι είχαμε παραμελήσει την πολιτική διάσταση του ζητήματος. Πιεζόμενες από απεργίες, διαδηλώσεις, ακόμα κι εξεγέρσεις, πολλές κυβερνήσεις αναγκάστηκαν να διακόψουν ή να περικόψουν σημαντικά τα προγράμματα αυτά. Έτσι αναγκαστήκαμε να αναγνωρίσουμε, ότι η οικονομική επιτυχία της διαρθρωτικής αναπροσαρμογής εξαρτάται από τη δυνατότητα πολιτικής πραγματοποίησής της.

[2] Ως εργαλείο, το κράτος χρησιμοποιεί την καταστολή

Ένα βασικό συμπέρασμα είναι ότι, σύμφωνα με στατιστικές που στηρίζονται στη μελέτη δεκάδων χωρών επί μια δεκαετία, το πολιτικό κόστος διαφοροποιείται ανάλογα με τα μέτρα. Πρόκεται για ένα πολύ σημαντικό συμπέρασμα, διότι σημαίνει πως μπορεί μέσα από τη μελέτη των μέτρων και των αντιδράσεων να εκπονηθεί ένα βέλτιστο πολιτικό πρόγραμμα, δηλαδή ένα πρόγραμμα που θα ελαχιστοποιεί τους κινδύνους.

Τα μέτρα που προκαλούν τις περισσότερες διαδηλώσεις, είναι εκείνα που πλήττουν ολόκληρο τον πληθυσμό και έχουν σαν αποτέλεσμα την άνοδο των τιμών, ο,τιδήποτε κι αν την προκαλεί (περικοπές επιδομάτων, αύξηση των έμμεσων φόρων ή υποτίμηση). Έτσι, στη Ζάμπια ο διπλασιασμός της τιμής του αλευριού και του καλαμποκιού το Δεκέμβριο του 1984, εξαιτίας της περικοπής επιδομάτων, προκάλεσε κύμα ταραχών η καταστολή των οποίων καταμέτρησε 15 νεκρούς. Παρόμοια, όταν το 1988 η κυβέρνηση της Νιγηρίας αύξησε την τιμή του πετρελαίου, το οποίο αγόραζαν κυρίως τα φτωχά νοικοκυριά, είχαμε ταραχές με 6 νεκρούς διαδηλωτές. Άλλα μέτρα όμως, όπως οι περικοπές των δημόσιων επενδύσεων, ή των λειτουργικών εξόδων (εκτός των μισθών), δεν προκαλούν σοβαρή αναταραχή. Οι περικοπές στις δημόσιες επενδύσεις πλήττουν κυρίως τον τομέα της οικοδομής, που μαστίζεται τότε από πτωχεύσεις και απολύσεις. Όμως αυτός ο τομέας αποτελείται κυρίως από μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις, που δεν έχουν μεγάλο πολιτικό βάρος. Από την άλλη, οι περικοπές στα λειτουργικά έξοδα του κράτους πλήττουν τους δημοσίους υπαλλήλους, αλλά οι κυβερνήσεις μπορούν να πάρουν την κοινή γνώμη με το μέρος τους αν κινηθούν ευέλικτα παρουσιάζοντας, με τη βοήθεια του Τύπου, αυτά τα μέτρα σαν μέτρα ισονομίας με το επιχείρημα, ότι εφόσον ζητούνται θυσίες από όλο το λαό, οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν γίνεται ν’ αποτελούν εξαίρεση. Το βέβαιο είναι ότι μια κυβέρνηση δεν μπορεί να εφαρμόσει το πρόγραμμα σταθερότητας ενάντια στη θέληση ολόκληρης της κοινής γνώμης.Ένα πρόγραμμα που θα έπληττε εξίσου όλες τις κοινωνικές ομάδες, αποδείχτηκε πολύ πιο δύσκολο να εφαρμοστεί από ένα πρόγραμμα που κάνει διακρίσεις σε βάρος κάποιων κοινωνικών ομάδων ευνοώντας ορισμένες άλλες. Πρέπει λοιπόν η αρμόδια κυβέρνηση να φροντίσει ώστε να πάρει με το μέρος της ένα μέρος του κόσμου, στην ανάγκη φορτώνοντας δυσανάλογα και με πολύ βαριά μέτρα ορισμένες κοινωνικές ομάδες. Η απελευθέρωση των εισαγωγών και το άνοιγμα των επαγγελμάτων − ένα μέτρο στο οποίο επιμένει πάντοτε η Παγκόσμια Τράπεζα − προκαλεί αντίθετες αντιδράσεις, από τις οποίες η κυβέρνηση μπορεί να επωφεληθεί. Μπορεί για παράδειγμα να καταργήσει τους δασμούς σε πρώτες ύλες που αγοράζουν όλες οι επιχειρήσεις, ή σε βασικά προϊόντα που δύσκολα μπορούν να προμηθευτούν οι μικρές επιχειρήσεις. Με αυτό τον τρόπο μπορεί να δημιουργήσει γρήγορα συμμάχους, που θα στηρίξουν την πολιτική της απελευθέρωσης και του ανοίγματος.

Η κυβέρνηση που καλείται να εφαρμόσει αναδιαρθρωτικά προγάμματα, είναι υποχρεωμένη να πάρει αντιλαϊκά μέτρα. Καλώντας σε βοήθεια το ΔΝΤ, μπορεί να επωφεληθεί και σε πολιτικό επίπεδο γιατί θα μπορεί να απαντάει σε όσους αντιδρούν, ότι τα μέτρα προβλέπονται από τη συμφωνία που επέβαλε το ΔΝΤ και είναι υποχρεωμένη να τα πάρει θέλοντας και μη. Καλό είναι τα μέτρα να λαμβάνονται πριν ξεσπάσει κρίση. Υπάρχουν όμως τρόπο αντιμετώπισης του πολιτικού κόστους ακόμη κι αν τα μέτρα λαμβάνονται αφού ξεσπάσει η κρίση. Εάν η κυβέρνηση εκλεγεί λίγο πριν ξεσπάσει η κρίση, έχει μπροστά της μια μικρή χρονική περίοδο (4 με 6 μήνες) κατά την οποία η κοινή γνώμη εξακολουθεί να την στηρίζει και κατά την οποία μπορεί να ρίχνει την ευθύνη για τα αντιλαϊκά μέτρα στους προκατόχους της. Σε αυτό το διάστημα, οι συντεχνίες χάνουν προσωρινά τη δύναμή τους και τότε η κυβέρνηση πρέπει να σπεύσει να στρέψει την κοινή γνώμη εναντίον τους. Έπειτα από αυτή την περίοδο χάριτος τα πράγματα δυσκολεύουν τρομερά. Η νέα κυβέρνηση θεωρείται ολοένα και περισσότερο μόνη υπεύθυνη για την κατάσταση κι έτσι αναγκάζεται ν’ αναλάβει αυτή το σύνολο του πολιτικού κόστους της αναδιάρθωσης. Από την πρώτη λοιπόν στιγμή που θ’ ανέβει στην εξουσία, πρέπει να σταματήσει την αισιόδοξη ρητορική και να επιμείνει, ακόμα και υπερβάλλοντας, για τη σοβαρότητα των οικονομικών ανισορροπιών, να υπογραμμίζει τις ευθύνες των προκατόχων της και το ρόλο εξωγενών δυσμενών παραγόντων. Από τους κινδύνους που θα παρουσιαστούν, αυτός των απεργιών είναι ο μικρότερος. Οι απεργίες κινητοποιούν κατά βάση τους μισθωτούς του μοντέρνου τομέα και όχι τις πιο φτωχές κοινωνικές τάξεις. Με τις κατάλληλες παραχωρήσεις, η κυβέρνηση μπορεί να τις τελειώσει. Παρολαυτά οι απεργίες μπορεί να ευνοήσουν το ξέσπασμα διαδηλώσεων. Ειδικά οι απεργίες των εκπαιδευτικών, αν και καθεαυτές δεν αποτελούν πρόβλημα για τις κυβερνήσεις, γίνονται έμμεσα επικίνδυνες επειδή απελευθερώνουν μια ανεξέλεγκτη μάζα μαθητικής και φοιτητικής νεολαίας, η οποία μπορεί να κατέβει σε διαδηλώσεις και σε αυτή την περίπτωση η καταστολή μπορεί εύκολα να έχει δραματικές συνέπειες.

Οι περικοπές στο στενό και τον ευρύτερο δημόσιο τομέα, ένα από τα κυριότερα μέτρα των προγραμμάτων σταθεροποίησης, δεν είναι τόσο επικίνδυνες πολιτικά όσο η άνοδος των τιμών στα είδη κατανάλωσης. Προκαλούν απεργίες μάλλον παρά διαδηλώσεις, πλήττουν περισσότερο τις μεσαίες τάξεις παρά τα φτωχότερα στρώματα και σε κάθε περίπτωση η κυβέρνηση μπορεί να αποτανθεί στον πραγματισμό των δημοσίων υπαλλήλων. Μπορεί για παράδειγμα να τους εξηγήσει, ότι εφόσον το ΔΝΤ επιβάλλει περικοπές κατά 20% στο δημόσιο, το μόνο που απομένει είναι είτε να μειωθούν οι μισθοί, είτε να γίνουν απολύσεις, και η ίδια προτιμάει να κάνει το πρώτο προς όφελος του συνόλου των υπαλλήλων. Η εμπειρία μας από τις περισσότερες αφρικανικές κυβερνήσεις δείχνει, πως αυτό το επιχείρημα εισακούγεται.

Μια από τις βασικές περικοπές αφορά στα λειτουργικά έξοδα των σχολείων και των πανεπιστημίων. Είναι πολύ προτιμότερη επιλογή από μια δραστική μείωση του αριθμού των μαθητών και των σπουδαστών. Οι οικογένειες θα αντιδράσουν βίαια στο ενδεχόμενο να αποκλειστούν τα παιδιά τους από την εκπαίδευση. Δεν θα αντιδράσουν όμως σε μια σταδιακή υποβάθμιση της ποιότητας της εκπαίδευσης. Έτσι σιγά-σιγά θα δεχτούν να πληρώνουν κάποιο ποσόν για να σπουδάζουν τα παιδιά, ή να περικοπεί κάποια εκπαιδευτική δραστηριότητα. Αυτή η υποβάθμιση όμως πρέπει να γίνει βήμα προς βήμα, σε ένα σχολείο αρχικά και όχι στο γειτονικό σχολείο, ώστε να αποφευχθεί μια γενικευμένη αντίδραση του πληθυσμού.Τίποτα δεν είναι πιο επικίνδυνο πολιτικά από τη λήψη συνολικών μέτρων για την αντιμετώπιση ενός μακρο-οικονομικού προβλήματος. Αν λοιπόν θέλουμε να μειώσουμε τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων, πρέπει να τους μειώσουμε πρώτα σε έναν ορισμένο τομέα, να ψαλλιδίσουμε την ονομαστική αξία τους σε έναν άλλο κι ακόμα και ν’ αυξήσουμε τους μισθούς σε κάποιον τομέα που είναι κρίσιμος από πολιτική άποψη. Το ίδιο και με τα επιδόματα. Δεν τα κόβουμε όλα μαζί. Πρέπει να φροντίζουμε απεριόριστα τις λεπτομέρειες: αν π.χ. τα φτωχά νοικοκυριά καταναλώνουν μόνο τη ζάχαρη σε μορφή σκόνης, μπορούμε ν’ αυξήσουμε την τιμή της ζάχαρης σε κύβους.Σημαντικό είναι το συμπέρασμα που λέει, ότι μια κυβέρνηση αποτυχαίνει για δυο λόγους: είτε επειδή εμπιστεύεται την υλοποίηση του προγράμματος σταθεροποίησης και διαρθρωτικών αλλαγών σε τεχνοκράτες, που παραμελούν το πολιτικό κόστος∙ είτε επειδή την εμπιστεύεται αποκλειστικά στους αρμόδιους πολιτικούς, που ενδιαφέρονται για το στενό πολιτικό κόστος.

Για να έχει μια κυβέρνηση το περιθώριο ώστε να κάνει τους πολιτικούς ελιγμούς που απαιτεί ένα πρόγραμμα αναδιάρθρωσης, πρέπει να στηρίζεται από ένα ή δυο μεγάλα κόμματα και όχι από μια συμμαχία μικρών κομμάτων.Γι’ αυτό χρειάζεται ένα κατάλληλο εκλογικό σύστημα, με πολλές μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες. ʼΆλλα μέτρα προς αυτή την κατεύθυνση ενίσχυσης της εκτελεστικής εξουσίας είναι αυτά που νομοθετηθούν προσωρινές ειδικές εξουσίες, ή τον εκ των υστέρων έλεγχο από τη δικαστική εξουσία ώστε να μην μπορούν οι δικαστές να ελέγχουν εκ των προτέρων την εφαρμογή ενός προγράμματος. Το δημοψήφισμα είναι ένα αποτελεσματικό όπλο στα χέρια μιας κυβέρνησης όταν έχει αυτή την πρωτοβουλία των κινήσεων. Μπορεί να καταφεύγει σε δημοψήφισμα, ώστε να εγκριθεί ένα συγκεκριμένο μέτρο της και να θέσει εκτός μάχης μια συμμαχία αντιφρονούντων. Επιπλέον, όταν κάποια μέτρα προκαλέσουν ένα αυξανόμενο κύμα ταραχών και καταστολής, τότε η προκήρυξη δημοψηφίσματος μπορεί να ηρεμήσει το πολιτικό παιχνίδι και να βοηθήσει στην αποκατάσταση της τάξης αποφορτίζοντας την πίεση των διαδηλωτών. Εξίσου βοηθάει το μοίρασμα των ρόλων μεταξύ των διεθνών οργανισμών − οι οποίοι αναλαμβάνουν το ρόλο να υπενθυμίζουν τις σκληρές υποχρεώσεις του προγράμματος αναδιάρθρωσης − και μιας σειράς χωρών, που θα παίζουν το ρόλο χορηγών και θα παρέχουν κάποια βοήθεια όταν ορισμένα πολύ σκληρά μέτρα γίνονται πολύ επικίνδυνα.»

Διαβάστε περισσότερα: http://www.alfavita.gr/old/56678#ixzz2bKFToUdc

Sunday, August 11, 2013

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ

Αγαπητοί συναγωνιστές,
Θα θέλαμε να σας ενημερώσουμε ότι το ΕΠΑΜ θα έχει την χαρά να φιλοξενήσει τον Φινλανδό δημοσιογράφο Janus Putkonen του www.verkkomedia.org από τις 17 μέχρι τις 24 Αυγούστου, μετά από πρωτοβουλία και έξοδα του μέλους του ΕΠΑΜ Φινλανδίας Γιώργου Τσακίρογλου.

Το www.verkkomedia.org είναι μία ανεξάρτητη εφημερίδα διαδικτύου, ιδρύθηκε το 2011, με πάνω από 16 εκατομμύρια αναγνώσεις, περίπου 2,6 εκατομμύρια αναγνώστες διαφορετικών ΙΡ διευθύνσεων, 5.500 φίλους στο Facebook και περίπου 8.000 δημοσιευμένα άρθρα και ειδήσεις.

Ο Janus Putkonen ήδη ανακοίνωσε την επίσκεψη στην Αθήνα κατά τρόπο συγκινητικό (μπορείτε να την δείτε εδώ). Η μετάφραση της ανακοίνωσης στα ελληνικά:
«To Verkkomedia ταξιδεύει στην Ελλάδα φιλοξενούμενο από σημαντικότατο λαϊκό κίνημα.
Ως υπεύθυνος τύπου του verkkomedia μού δίνεται η ευκαιρία και η δυνατότητα να συναντήσω τους πρωτεργάτες και τους αγωνιστές του Ενιαίου Παλλαϊκού Μετώπου στην Αθήνα. Το ταξίδι πραγματοποιείται με την συνδρομή Έλληνα, ο οποίος ζει στην Φινλανδία και ο οποίος μας τροφοδοτεί συνεχώς με πληροφόρηση για την παρούσα κατάσταση της Ελλάδας.

Ο Έλληνας Γιώργος Τσακίρογλου, κάτοικος Φινλανδίας και συνεχής πηγή πληροφοριών εργάζεται ασταμάτητα ανοίγοντας τις κουρτίνες των παρασκηνίων των ΜΜΕ και ξεσκεπάζοντας τα τρομακτικά προβλήματα που δημιούργησαν οι πλεκτάνες των κυβερνώντων και έφεραν τα τελευταία χρόνια τον ελληνικό λαό σε απόγνωση. Ο ίδιος μετέφρασε και συνεχίζει να το κάνει καθημερινά όλα όσα μας κρύβουν συστηματικά τα ΜΜΕ. Ο Γιώργος πολεμάει για την αλήθεια και την δικαιοσύνη.

Η Ελλάδα και η συνεχής βύθισή της στην απόγνωση είναι πηγή εμπειρίας, μια πάρα πολύ θλιβερή κατάσταση, της οποίας οι αιτίες είναι πολυσύνθετες. Ο Τσακίρογλου επιμένει στη άποψη, ότι τα προβλήματα και η κατασκευή τους έχουν όνομα κι αυτό πρέπει να το αντιμετωπίσει κάποιος κατάματα. Αυτά πρέπει να γίνουν γνωστά και να γίνουν παράδειγμα.

Ένα πρωινό του εφετινού καλοκαιριού δέχτηκα ένα ευχάριστο τηλεφώνημα: «θέλεις να κατέβεις στην Ελλάδα και να επισκεφθείς το ΕΠΑΜ;». Απάντησα αμέσως και χωρίς δισταγμό. Τα αεροπορικά εισιτήρια και η διαμονή σε μέλος των Διεθνών Σχέσεων του ΕΠΑΜ στην Αθήνα τακτοποιήθηκαν στο λεπτό!

Η αναχώρησή μου για Αθήνα θα γίνει στις 17.08 δηλαδή σε περίπου μια εβδομάδα.

Τα μηχανήματα του Verkkomedia είναι έτοιμα και ευχή μου είναι να μπορέσω να συναντήσω αγωνιστές, συναδέλφους δημοσιογράφους και αρχηγούς λαϊκών ανεξάρτητων κινημάτων. Το μέλημά μου είναι να φέρω πληροφορίες από πρώτο χέρι, να γνωρίσω την πραγματική σημερινή κατάσταση του λαού και να χτίσω γέφυρες συνεργασίας και εμπιστοσύνης με παρόμοια φινλανδικά δημοκρατικά και ανεξάρτητα κινήματα.

Φυσικά, θα ήθελα να βρεθώ στην πρώτη γραμμή διαμαρτυρίας και πορείας για την ελευθερία της Ελλάδας.

Η ανυπόφορη κατάσταση κι ο καταστροφικός δρόμος της Ελλάδας στην ΕΕ της κρίσης, δείχνουν πεντακάθαρα σε όλους τους ευρωπαίους ότι οι χώρες δεν μπορούν να κυβερνηθούν από την ελίτ των Βρυξελλών αλλά ούτε από τις τράπεζες.

Ο λαός πεινάει και οι πλούσιοι πλουτίζουν. Το πιο επικίνδυνο είναι ότι και η Φινλανδία έχει μπει στην τροχιά της Ελλάδας.

ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΥΝΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΜΕ Τ' ΑΔΕΛΦΙΑ ΜΑΣ, ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ»

Το πρόγραμμα του Janus περιλαμβάνει εκτός από συνέντευξη του Δ. Καζάκη, επαφές με πολλά μέλη του ΕΠΑΜ, επίσκεψη στην ΕΡΤ και άλλα.

Παρακαλούνται οι συντονιστές πυρήνων και τομέων Αττικής, εάν έχουν προγραμματίσει κάποια δράση στο διάστημα της παραμονής του δημοσιογράφου, να μας ενημερώσουν, έτσι ώστε να οργανώσουμε επίσκεψη.

Για τις Διεθνείς Σχέσεις

Θανάσης ΛΑΣΚΑΡΑΤΟΣ

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ

Η αναχώρησή μου για Αθήνα θα γίνει στις 17.08 δηλαδή σε περίπου μια εβδομάδα.

Φυσικά, θα ήθελα να βρεθώ στην πρώτη γραμμή διαμαρτυρίας και πορείας για την ελευθερία της Ελλάδας.

ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΥΝΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΜΕ Τ' ΑΔΕΛΦΙΑ ΜΑΣ, ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ»

Για τις Διεθνείς Σχέσεις

Θανάσης ΛΑΣΚΑΡΑΤΟΣ

Sunday, July 28, 2013

ΕΥΡΩ : ΤΟ ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΟ ΜΙΑΣ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑΣ

Posted by epaminternational on 28/07/2013

Το παρακάτω κείμενο με τον τίτλο «Ευρώ: Το Χρονολόγιο μιας Δικτατορίας» δημοσιεύτηκε στις 25 Ιούλη 2013 στο ιταλικό site πληροφόρησης nocensura.com.

Οι συντάκτες του κειμένου συνοψίζουν με την σειρά όλες τις ευρωπαϊκές συμφωνίες αλλά και τα πρόσωπα που από το 1981 μέχρι και σήμερα εκχώρησαν εθνική και νομισματική κυριαρχία της Ιταλίας στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.

ΕΥΡΩ: ΤΟ ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΟ ΜΙΑΣ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑΣ

ΔΙΑΖΥΓΙΟ ΜΕΤΑΞΥ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΤΗΣ ΙΤΑΛΙΑΣ ΚΑΙ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ – ΙΟΥΛΙΟΣ 1981
Η αυτονομία της νομισματικής κυριαρχίας που δόθηκε στην ιδιωτική Κεντρική Τράπεζα της Ιταλίας ξεκίνησε από τον Ιούλιο του 1981, με το διαζύγιο ανάμεσα στην Τράπεζα της Ιταλίας και στο Υπουργείο Οικονομικών που αποφασίστηκε από τον τότε Υπουργό Οικονομικών Beniamino Andreatta (συμμετείχε τον Ιούνιο του 1992 στην Civitavecchia στην συνωμοσία κατά του ιταλικού Κράτους, που οργανώθηκε στην Βρετανία, στην θαλαμηγό της βασίλισσας), με μια απλή επιστολή στον τότε Διοικητή της Bankitalia Carlo Azeglio Ciampi (που ανταμείφθηκε με την θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας ακριβώς για αυτές του τις υπηρεσίες), με την οποία απάλλασσε την Κεντρική Τράπεζα από την υποχρέωση ν’ αποκτά εκείνους τους κρατικούς τίτλους που το Οικονομικών δεν κατάφερνε να διαθέσει στην αγορά.
Ο Enrico Letta, ο σημερινός υπηρέτης των τραπεζιτών, που τέθηκε ως αρχηγός της ιταλικής κυβέρνησης, δήλωσε ότι «χάρη στο διαζύγιο του 1981, ανάμεσα σε Υπουργείο Οικονομικών και Τράπεζα της Ιταλίας, αληθινό ορόσημο της ιταλικής οικονομικής πολιτικής, ο τότε υπουργός Andreatta και ο Πρόεδρος Ciampi ανοίγουν, πράγματι, έναν νέο τομέα πολιτικών για τους δημόσιους λογαριασμούς ακριβώς σε μια περίοδο που η ιταλική παρουσία στο Ευρωπαϊκό Νομισματικό Σύστημα βρίσκεται σε κίνδυνο. Με το διαζύγιο σταμάτησε ο στρεβλός μηχανισμός της εγγραφής από μέρους της Bankitalia τίτλων δημοσίου χρέους που δεν διατίθονται στην αγορά»
ΕΝΙΑΙΑ ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΠΡΑΞΗ – 17 ΦΛΕΒΑΡΗ 1986, ο GIULIO ANREOTTI ως Υπουργός Εξωτερικών της Κυβέρνησης Craxi, υπογράφει την Ενιαία Ευρωπαϊκή Πράξη.
ΣΥΝΘΗΚΗ ΤΟΥ ΜΑΑΣΤΡΙΧΤ – 7 ΦΛΕΒΑΡΗ 1992, ο Πρόεδρος του Συμβουλίου GIULIO ANREOTTI, o Υπουργός των Εξωτερικών GIANNI DE MICHELIS (Aspen Institute) και ο Υπουργός Οικονομικών GUIDO CARLI, υπογράφουν την Συνθήκη του Μάαστριχτ, παραδίδοντας την νομισματική κυριαρχία στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ).
Από το 1992 άρχισε η υποταγή της Ευρώπης στην Συνθήκη του Μάαστριχτ, που ως ιδέα συνελήφθη για να υποτάξει τα διάφορα έθνη σε μια ολοκληρωτική νομισματική δικτατορία στις υπηρεσίες των τραπεζικών συμφερόντων.
Άρθρο 107 της Συνθήκης του Μάαστριχτ
Στην άσκηση εξουσιών και στην εκπλήρωση της αποστολής και των καθηκόντων τους που αποδίδονται από την παρούσα Συνθήκη κι από το Καταστατικό του ΕΣΚΤ (Ευρωπαϊκό Σύστημα Κεντρικών Τραπεζών), ούτε η ΕΚΤ ούτε μια κεντρική εθνική Τράπεζα ούτε κάποιο μέλος των αντίστοιχων οργάνων λήψεως αποφάσεων μπορούν να ζητούν ή να δέχονται υποδείξεις από τους θεσμούς ή από τα κοινοτικά όργανα, από τις Κυβερνήσεις και από τα Κράτη-Μέλη ούτε από οποιονδήποτε άλλον οργανισμό. Οι θεσμοί και τα κοινοτικά όργανα αλλά και οι Κυβερνήσεις των Κρατών μελών υποχρεούνται να σέβονται αυτήν την αρχή και να μην προσπαθούν να επηρεάσουν τα μέλη των οργάνων λήψεως αποφάσεων της ΕΚΤ ή των κεντρικών εθνικών Τραπεζών στην εκπλήρωση των εργασιών τους.
Τα Κράτη που την υπέγραψαν παραιτούνται από την εθνική νομισματική κυριαρχία τους για να την δώσουν με το άρθρο 105 στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ)
Άρθρο 105^Α της Συνθήκης του Μάαστριχτ

Η ΕΚΤ έχει αποκλειστικό δικαίωμα να επιτρέπει την έκδοση νομίσματος στο εσωτερικό της Κοινότητας. Η ΕΚΤ και οι κεντρικές εθνικές Τράπεζες μπορούν να εκδίδουν νόμισμα. Τα νομίσματα που εκδίδονται από την ΕΚΤ και από τις κεντρικές εθνικές Τράπεζες αποτελούν τα μοναδικά νόμιμα νομίσματα στην Κοινότητα.
Τα Κράτη μέλη μπορούν να κόβουν μεταλλικά νομίσματα με την έγκριση της ΕΚΤ όσον αφορά τον όγκο των νομισμάτων.

ΕΝΤΑΞΗ ΣΤΟ ΕΥΡΩ που οφείλεται στον ROMANO PRODI (Μπίλντερμπεργκ, Τριμερής Επιτροπή, Goldman Sachs,…), Εκχωρώντας την εθνική κυριαρχία στην ΕΚΤ (ιδιωτική τράπεζα της Φρανκφούρτης) ο Prodi δηλώνει ότι το ευρώ δημιουργήθηκε για να βοηθηθεί η Γερμανία. Για δημιουργηθούν τα Ηνωμένα Κράτη της Ευρώπης, προσαρτημένα στις ΗΠΑ, χρειαζόταν να γίνει η αρχή ακριβώς από την Γερμανία, που ήταν χωρισμένη στα δύο.
Η πτώση του τείχους του Βερολίνου έφερε μια βαθειά οικονομική κρίση στη Γερμανία. Το ευρώ υποσχόταν όχι μόνο την επανεκκίνηση της γερμανικής οικονομίας, αλλά το ότι η Γερμανία θα γινόταν η πρώτη ευρωπαϊκή οικονομική δύναμη.
ΝΟΜΟΣ BIAGI / MARONI Η Ευρωπαϊκή Ένωση ζητά, εκτός από τις ελεύθερες συναλλαγές, να είναι πιο ευέλικτη και η αγορά εργασίας. Μετά τον θάνατό του Biagi, ο Maroni τροποποιεί το νόμο του και τον κάνει ακόμη καλύτερο…
ΣΥΝΘΗΚΗ ΤΗΣ ΛΙΣΣΑΒΟΝΑΣ, υπογεγραμμένη από τον ROMANO PRODI και τον MASSIMO D’ALEMA εκχωρεί περαιτέρω ό,τι απέμενε από την πολιτική εθνική ανεξαρτησία στην ΕΚΤ.
ΣΥΝΘΗΚΗ VELSEN. EUROGENDFOR: η νέα επικίνδυνη Αστυνομία της Ευρώπης, η νέα Γκεστάπο. Το κείμενο της συνθήκης Velsen υπογράφηκε με ομοφωνία και με μονάχα έναν απόντα.
«Τα μέλη του προσωπικού της EUROGENDFOR δεν θα μπορούν να υφίστανται κάποια δίωξη σχετική με την επιβολή δικαστικής απόφασης εις βάρος τους στο Κράτος που τα φιλοξενεί ή στο Κράτος που τα υποδέχεται για περιπτώσεις που έχουν να κάνουν με την εκτέλεση των υπηρεσιών τους».
Οι άνδρες μιας ένοπλης δύναμης δεν υπόκεινται πλέον σε καταδικαστικές αποφάσεις της νομοθεσίας των χωρών. Μια στρατιωτική δύναμη που μπορεί να παρεμβαίνει μεταξύ Ισπανίας, Γαλλίας, Ιταλίας, Κάτω Χωρών και Πορτογαλίας.
Το μόνιμο Αρχηγείο έχει έδρα την Vicenza (Ιταλία).
Η EUROGENDFOR θα μπορεί να χρησιμοποιείται για τους εξής σκοπούς:
Α) Εκτέλεση αποστολών για σκοπούς ασφάλειας και δημόσιας τάξης.
Β) Να εποπτεύει, να παρέχει συμβουλές, να καθοδηγεί και να παρακολουθεί τις κατά τόπους αστυνομικές δυνάμεις στην επιτέλεση των βασικών αποστολών τους- εδώ και η δραστηριότητα της ποινικής έρευνας.
Γ) Δημόσια εποπετεία, έλεγχος της κυκλοφορίας στους δρόμους, έλεγχος των συνόρων και δραστηριότητες στις υπηρεσίες πληροφοριών.
Δ) Δραστηριότηες έρευνας σε ποινικό επίπεδο, ανίχνευση εγκλημάτων, εντοπισμός ενόχων και οδήγησή τους στις αμόδιες δικαστικές αρχές
Ε) Προστασία των πολιτών και των αγαθών και διατήρηση της τάξης σε περίπτωση κοινωνικών αναταραχών.
ΣΤ) Εκπαίδευση των αξιωματικών της αστυνομίας σύμφωνα με τα διεθνή πρότυπα.
Άρθρο 21 της Συνθήκης Velsen:

Το απαραβίαστο των εγκαταστάσεων, των κτηρίων και των αρχείων

Οι εγκαταστάσεις και τα κτίρια της EUROGENDFOR θα είναι απαραβίαστα σε όλη την επικράτεια των Κρατών-Μελών.
Οι αρχές των Κρατών-Μελών δεν θα μπορούν να εισέρχονται στα κτήρια και τις εγκαταστάσεις χωρίς την προηγούμενη συγκατάθεση του Διοικητή της EUROGENDFOR.
Τα αρχεία της EUROGENDFOR θα είναι απαραβίαστα. Το απαραβίαστο των αρχείων θα επεκταθεί σε όλες τις πράξεις, την αλληλογραφία, τα χειρόγραφα, τις φωτογραφίες, τις ταινίες, τις καταγραφές, τα ντοκουμέντα, τα δεδομένα πληροφορικής, τα files, ή σε οποιοδήποτε άλλο μέσο απομνημόνευσης δεδομένων που ανήκει ή κατέχεται από την EUROGENDFOR, όπου κι αν βρίσκεται στην επικράτεια των Μελών.

ΣΥΜΦΩΝΟ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΥ ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑΣ (ΕΜΣ) – υπογεγραμμένο στις 19 Ιουλίου 2012

Με ένα κεφάλαιο 700 δισ ευρώ, ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας είναι μια πραγματική οικονομική δικτατορία.

Λέγεται επίσης και Ταμείο Διάσωσης Κρατών. Αποτελείται από τις εισφορές των Κρατών-Μελών, που αποφασίζονται από την ΕΚΤ, και κατατίθενται στον ΕΜΣ από τις χώρες που συνεισφέρουν, που αποκτούν έτσι ένα καθεστώς οικονομικών εταίρων. Ως τέτοιοι μπορούν να ζητήσουν ένα δάνειο σε περίπτωση ανάγκης και να γίνουν ακολούθως οφειλέτες κι ως τέτοιοι να πληρώνουν τόκους επί πιστώσει. Η δικτατορική ρήτρα συνίσταται στην στέρηση του δικαιώματος ψήφου της χώρας που δεν εξοφλεί το χρέος της. Δεν πληρώνεις, δεν ψηφίζεις. Η Ιταλία θα πρέπει να δώσει 125 δισ ευρώ σε αυτό το ταμείο, που μεταξύ άλλων θα χρησιμεύσει για την διάσωση των τραπεζών!!!

ΙΣΟΣΚΕΛΙΣΜΕΝΟΣ ΠΡΟΫΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ / FISCAL COMRACT (ΔΗΜΟΣΙΟΝΟΜΙΚΟ ΣΥΜΦΩΝΟ) – Υπογεγραμμένο στις 29 Ιούλη 2012

Η ΕΕ των Τραπεζών ζήτησε την αλλαγή του Συντάγματος με την υιοθέτηση του Ισοσκελισμένου Προϋπολογισμού (που λέγεται και Δημοσιονομικό Σύμφωνο ή Fiscal Compact). Oι Αγορές θέλουν περισσότερη σταθερότητα. Το Κράτος για να μην δανείζεται θα πρέπει να κόψει όλα τα δημόσια έξοδα: υγεία, δημόσια εκπαίδευση, τριτογενείς υπηρεσίες, κτλ. Προφανώς όλα εις βάρος του Πολίτη.

ΣΥΜΦΩΝΟ ERF – υπογεγραμμένο στις 23 Αυγούστου 2012, ERF= EUROPEAN REDEMPTION FUND (Ευρωπαϊκό Ταμείο Εξαγοράς Χρέους)

Οι αρχές του Κράτους-Μέλους εφαρμόζουν τα μέτρα που επιβάλλονται (από τις ευρωπαϊκές αρχές) και παρουσιάζουν στην Κομισιόν ένα σχέδιο ανάκαμψης και διακακνονισμού των χρεών προς έγκριση. Δηλαδή η εθνική Κυβέρνηση χάνει κάθε ισχύ στην λήψη αποφάσεων. Με άλλα λόγια το Κράτος στερείται τελείως της εθνικής του κυριαρχίας : μπορούμε να πούμε ότι βρίσκεται σε καθεστώς εποπτείας.

Μια πραγματική δικτατορία του ευρώ και της ΕΕ.

Πηγή: nocensura.com

Wednesday, July 17, 2013

http://epamnt.blogspot.gr/2013/06/blog-post_8769.html

Saturday, July 13, 2013

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Οι ραγδαίες εξελίξεις του τελευταίου διαστήματος, δείχνουν καθαρά αυτό που εξ αρχής είχαμε προβλέψει.

Τα νέα μέτρα που μετά βδελυγμίας απέρριπταν οι κυβερνητικοί εταίροι είναι εδώ, ανεξάρτητα από την ανεξάντλητη ικανότητα των μηχανισμών προπαγάνδας να τα βαφτίζουν καλλιεπώς, ως «μεταρρυθμίσεις», «εξυγίανση», «εκσυγχρονισμό» κτλ. γιατί έτσι πιστεύουν ότι θα ξεγελάσουν ακόμα μια φορά τους αφελείς «υπηκόους» του «βασιλείου» τους, ενώ η «κοινοβουλευτική» αντιπολίτευση περί άλλων τυρβάζει και νοιάζεται. Να εξασφαλιστεί παντοιοτρόπως η συνέχεια του συστήματος, με απλή αλλαγή ρόλων στους θώκους της εξουσίας. Απέναντι στο «success story» της κυβέρνησης, αντιπαραθέτει το δικό της αντίστοιχο: την κυβέρνηση της «Αριστεράς», που θα εξασφαλίσει την «ομαλή» πορεία της χώρας εντός της ευρωένωσης.

Στη πραγματικότητα το καθεστώς, με την αντιπολίτευση σε ρόλο, επί της ουσίας, παρατηρητή, δίνει την τελική μάχη για την αυτοσυντήρησή του, έστω κι αν ο πανικός των ανθρώπων του το οδηγεί, όχι μόνο στην περαιτέρω αυταρχικοποίηση, αλλά και στην αυτογελοιοποίησή του, όπως συνέβη με την περίφημη ΝΕΡΙΤ, που έγινε ΕΔΤ για να καταλήξει ΔΤ, εκπέμπουσα από τα ιδιωτικά στούντιο της σύγχρονης ΥΕΝΕΔ, του γνωστού πλέον σε όλους για τις ακριβοπληρωμένες υπηρεσίες του προς το καθεστώς, MEGA.

Το οικονομικό, αλλά προπαντός το πολιτικό, αδιέξοδο που έχει περιέλθει η χώρα είναι πλήρες. Η κατάσταση αυτή, παρά τα διάφορα «success stories» με τα οποία το ανίκανο και ξεπουλημένο πολιτικό προσωπικό προσπαθεί απεγνωσμένα να συντηρήσει ένα κάποιο κλίμα αισιοδοξίας και παρά τις «ενέσεις» στήριξης από τη Γερμανία και τις ΗΠΑ, προκειμένου να μη διαταραχθεί το ευρωσύστημα τουλάχιστον μέχρι τις Γερμανικές εκλογές, και μετά βλέπουμε, μετατρέπεται ταχύτατα σε απόλυτη κατακρήμνιση. Μια κατακρήμνιση που συμπαρασύρει τα πάντα. Από τα θρύμματα της όποιας δημοκρατικής νομιμότητας είχαν απομείνει μέχρι την τελευταία θέση εργασίας, μέχρι και το τελευταίο ιδιόκτητο σπίτι. Για τις εργασιακές σχέσεις και την ανεργία, ας μη μιλούμε καλύτερα. Η προοπτική μιας ανεξέλεγκτης κατάρρευσης συνολικά του συστήματος, πιο πιθανή από ποτέ, με ό,τι αυτό θα σημάνει για το σύνολο του Ελληνικού λαού και την ίδια την ύπαρξη της χώρας.

Τώρα όλοι γνωρίζουν πολύ καλά τι σημαίνει «μεταρρύθμιση» και «ανάπτυξη» για τους καταστροφείς. Οι μεν ξένοι επιμένουν μανιωδώς και κερδοσκοπούν ασύστολα επάνω από το πτώμα της Ελλάδας, οι δε ντόπιοι εντολοδόχοι τους, προκειμένου να εξασφαλίσουν μερικούς μήνες κυβερνητικής εξουσίας ακόμα, δεν ορρωδούν μπροστά σε τίποτα. Με την αντιπολίτευση στον δικό της κόσμο να ρίχνει, κουρασμένη, «τουφεκιές» στον αέρα, νομιμοποιώντας τα εγκλήματα εφʼ όσον εξακολουθεί να συνδιαλέγεται «κοινοβουλευτικά», αρνούμενη να εγκαταλείψει τους θώκους και να έλθει κοντά στον χειμαζόμενο λαό, οδηγώντας τον στην ανατροπή και τη λύτρωση.

Τώρα ήρθε η ώρα για το γενικό ξεσηκωμό. Οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ, της «Κατσέλης», του Τιτάνα, του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου οι καθηγητές και δάσκαλοι, οι υπάλληλοι των δήμων και οι νοσοκομειακοί αποδεκατίζονται και αντιδρούν σπασμωδικά. Το ίδιο αποδεκατίζονται τα τελευταία ψήγματα δημόσιας παιδείας και υγείας. Το ασφαλιστικό καταρρέει. Η δημόσια περιουσία ξεπουλιέται στους ημέτερους «μπιρ παρά». Η ιδιωτική περιουσία, το «κεραμίδι πάνω από το κεφάλι του Έλληνα» ως επόμενος στόχος, ήδη έχει δεχθεί τα πρώτα χτυπήματα με τα χαράτσια και την υπερφορολόγηση.

Οι εργαζόμενοι προσπαθούν να αντισταθούν, όπως όπως. Όμως κανείς εργαζόμενος, κανείς άνεργος δεν μπορεί μόνος του. Κανείς κλάδος δεν πρόκειται να τα καταφέρει. Ακόμα κι αν του υποσχεθούν την εξαίρεση από τον κανόνα της μεγάλης σφαγής, ακόμα κι αν το πετύχει προσωρινά. Πολύ απλά γιατί τα πράγματα ακολουθούν τη δική τους λογική. Τη λογική της κατοχής και του ανδραποδισμού των «ηττημένων» που επέβαλαν οι ξένοι επικυρίαρχοι και οι εγχώριοι ολιγάρχες υποτακτικοί τους, μετατρέποντας τη χώρα σε λάφυρο και τους κατοίκους της σε σκλάβους.

Και αυτή η λογική, η λογική του πιο αυθεντικού φασισμού που έχει ποτέ υπάρξει, πρέπει να σπάσει.

Και ήρθε η ώρα να σπάσει!

Διαφορετικά η μαύρη τρύπα θα καταπιεί όλους, ακόμα κι αυτούς που δεν αισθάνονται ότι έχει έρθει η σειρά τους. Ακόμα κι αυτούς, τους λίγους, που πιστεύουν ότι είναι ασφαλείς και επιχαίρουν με τα δεινά των υπολοίπων.

Και η λογική των πραγμάτων μπορεί να σπάσει, μπορεί να αναστραφεί μόνο με την Ενότητα και την οργανωμένη αντεπίθεση. Ενότητα στη βάση, πέρα από τεχνητούς διαχωρισμούς και παρωχημένες ιδεοληψίες. Όλοι οι εργαζόμενοι, όλοι οι άνεργοι, όλοι οι κλάδοι ήρθε η ώρα να συντονιστούν. Κοινές επιτροπές αγώνα σε όλους τους χώρους. Με αιχμή την κατειλημμένη ΕΡΤ, να γίνουν λειτουργικές καταλήψεις παντού, με κοινό στόχο τη:

ΓΕΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ

για να πάρουμε τη Ζωή και την Πατρίδα μας πίσω!

Το Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο, πιστό στις αρχές και τις θέσεις του, δίνει ελπίδα και προοπτική, παλεύοντας στην πρώτη γραμμή μαζί με το Λαό, μέχρι την τελική Νίκη!

Αθήνα 13 Ιουλίου 2013

Η Πολιτική Γραμματεία του Ε.Πα.Μ.

Wednesday, June 12, 2013

http://www.avaaz.org/en/petition/Stop_the_shutdown_of_Public_Television_in_Greece/?pv=18