Money Creation Debated in UK Parliament.

On the 20th November 2014 UK Parliament held a back bench debate on “Money Creation and Society”. This marked the first time in 170 years,  since the Bank Charter Act in 1844, that the topic has been fully debated in Parliament. Thank you to all of your who contacted your MP and helped to make the debate a success.

Over 35 MPs attended and 21 MPs spoke throughout the debate. This included: Steve Baker MP, Michael Meacher MP, Peter Lilley MP, Austin Mitchell MP, Zac Goldsmith MP, Catherine McKinnell MP (shadow front bench) and Andrea Leadsom MP (from the government).

The debate is an important step. Members of Parliament at the debate acknowledged that banks create new money when they make a loan and there was a consensus amongst most MPs present that this is a problem.

The aim of this debate was not to take a vote or change laws, however, it provided an unprecedented opportunity to discuss this topic, which is outside of the government’s agenda. We were overwhelmed by the quality of the discussion and the cross-party nature of the debate.

The government’s view on this debate was provided by Andrea Leadsom MP, the Economic Secretary to the Treasury. She raised seven ‘important questions’. We have written a detailed response and addressed them all – you can read it here.

Perhaps most importantly, cross-party support came for a proposal to set up a monetary commission in order to explore this issue in detail.

Steve Baker MP stated: ‘We are in a debt crisis of historic proportions because for far too long profit-maximising banks have been lending money into existence as debt with too few effective restraints on their conduct and all the risks of doing so forced on the taxpayer by the power of the state.’
‘Money is not neutral. It redistributes real income from later to earlier owners—that is, from the poor to the rich, on the whole. That distribution effect is key to understanding the effect of new money on society. It is the primary cause of almost all conflicts revolving around the production of money and around the relations between creditors and debtors.’

Austin Mitchell MP stated that ‘This House and the Government are obsessed with money and the economy, but we never debate the creation of money or credit, and we should, because, when it comes to our present economic situation and the way the banks and the economy are run, that is the elephant in the room. It is time to think not outside the box, but outside the banks; it is time to think about the creation of credit and money.’
There were no front benchers engaged in the debate, apart from the 2 representatives that had to give responses. To engage publicly in this debate would be to engage with the underlying problems of our economic system, and current fiscal and monetary policy. That is not a step any of the mainstream parties are willing to take yet.

Micheal Meacher MP laid out his full support of the creation of a ‘sovereign money system’ explaining how putting the power to create money back in the public interest would address 5 points: ending too big to fail, increasing economic stability, lending to productive investment, damping house price bubbles and reducing wealth inequality, and finally redressing the democratic deficit of the current banking system. \
He finished his speech by calling on the Government to set up a commission on money and credit, with particular reference to the potential benefits of sovereign money.

Establishing a commission to look into money and credit was supported by Zac Goldsmith. Andrea Leadsom, the Economic Secretary to the Treasury, suggested that the Treasury Select Committee (TSC) could look into this. The Positive Money team will be pushing for this with TSC members to ask them about their support for a commission. The news that Andy Haldane, the chief economist at the Bank of England, will be commissioning heterodox economics research was praised during the debate.

Positive Money Organization

www(dot)positivemoney(dot)org

Κάλεσμα, Ο Δημήτρης Καζάκης μαζί με τους Λ. Βατικιώτη, Α. Αλαβάνο και Π. Κουρουμπλή θα παραθέσουν την πρόταση τους για την έξοδο του λαού της χώρας από την φτωχοποίηση.

Κάλεσμα

Σήμερα 26/11/2014 ώρα 7μμ στο πολιτιστικό κέντρο Μοσχάτου Κωνσταντινουπόλεως και Σολωμού

Ο Δημήτρης Καζάκης μαζί με τους Λ. Βατικιώτη, Α. Αλαβάνο και Π. Κουρουμπλή θα παραθέσουν την πρόταση τους για την έξοδο του λαού της χώρας από την φτωχοποίηση.

Παραλήρημα αντιπρύτανη ΑΠΘ: «Πρέπει να φασιστικοποιηθούμε όσοι είμαστε σε θέση εξουσίας»

Δεν αρκεί μόνο μια σφαλιάρα στους φασίστες....

Πίσσα και πούπουλα στους απανταχού Μένγκελε

Παραλήρημα αντιπρύτανη ΑΠΘ: «Πρέπει να φασιστικοποιηθούμε όσοι είμαστε σε θέση εξουσίας»

«Εγώ φοβάμαι ότι πρέπει να φασιστικοποιηθούμε όσοι είμαστε σε θέσεις εξουσίας», λέει σε τηλεοπτική εκπομπή, ο Πρόεδρος της Φιλοσοφικής Σχολής και αντιπρύτανης του ΑΠΘ, Γιάννης Τζιφόπουλος.

Στη συνέχεια προτείνει όποιος παραφέρεται «να τρώει μια σφαλιάρα» όπως γίνεται στις «πολιτισμένες» χώρες της Ευρώπης.

Το βίντεο με τη δήλωση του προέδρου της Φιλοσοφικής Σχολής δόθηκε στη δημοσιότητα από τον Σύλλογο Φοιτητών του Τμήματος Φιλολογίας.

Ολόκληρη η ανακοίνωση - καταγγελία του Συλλόγου Φοιτητών Φιλολογίας έχει ώς εξής :

ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΦΟΙΤΗΤΩΝ ΦΙΛΟΛΟΓΙΑΣ ΣΤΙΣ ΝΕΕΣ ΠΡΥΤΑΝΙΚΕΣ ΑΡΧΕΣ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΠΡΟΕΔΡΟ ΤΟΥ ΤΜΗΜΑΤΟΣ Γ. ΤΖΙΦΟΠΟΥΛΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΚΑΤΑΠΤΥΣΤΕΣ ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΟΥ 

Οι τελευταίες πρωτοφανέρωτες εξελίξεις αναδεικνύουν ότι τα ελληνικά πανεπιστήμια στο σύνολό τους διοικούνται σήμερα από τις πιο αυταρχικές πρυτανείες μεταπολιτευτικά. Οι νέοι...
πρυτάνεις της βίας και της καταστολής, με πρωτοπόρο τον Φορτσάκη, προβαίνουν από τους τρεις πρώτους μήνες ανάληψης της εξουσίας τους σε πρακτικές αυταρχισμού και τρομοκράτησης μέσα στο πανεπιστήμιο. Άλλοτε με ΜΑΤ κι εισαγγελείς, άλλοτε με μπράβους, θυματοποιημένες πλην επιθετικές καταγγελίες κι απειλές πειθαρχικών διώξεων σε βάρος φοιτητών, οι νέες πρυτανείες παίρνουν ξεκάθαρα θέσεις μάχης ενάντια στα κεκτημένα του φοιτητικού κινήματος, στο πανεπιστημιακό ασύλο, στον φοιτητικό συνδικαλισμό, στις ριζοσπαστικές μορφές πάλης και τις αγωνιστικές μας αποφάσεις.

Οι εγκάθετοι λοιπόν πρυτάνεις που βαπτίζουν τις γενικές μας συνελεύσεις και τις δημοκρατικές διαδικασίες των συλλόγων μας «μειοψηφίες που κλείνουν τις σχολές» είναι οι ίδιοι που με την παρούσια ΜΑΤ και μπράβων επιχειρούν να μας αποκλείσουν (ακόμη και με ανοιγμένα κεφάλια, όπως αυτά των συναδέλφων μας από το Σ.Φ. Οικονομικού Αθήνας) από τα διοικητικά όργανα του πανεπιστημίου και να οριοθετήσουν την υλοποίηση των αποφάσεων των γενικών μας συνελεύσεων αποφασίζοντας και διατάζοντας στο λεπτό lock-out ολόκληρων κτιρίων. Με τις κυβερνητικές πλάτες και τον Λοβέρδο να θαυμάζει την πυγμή και το σθένος τους, οι πρυτανείες στο σύνολό τους έχουν βαλθεί να αλλάξουν άρδην τη φυσιογνωμία του ελληνικού πανεπιστημίου παγιώνοντας το κυβερνητικό δόγμα "ησυχία, τάξη και ασφάλεια", στρώνοντας το δρόμο για ένα πανεπιστήμιο θεσμοποιημένου αυταρχισμού, έτσι όπως περιγράφεται από το νέο καταστατικό λειτουργίας των Ιδρυμάτων, τον Οργανισμό.

Ζωτικό κομμάτι μιας τέτοιας πρυτανείας είναι και ο πρόεδρος του τμήματος Φιλολογίας, Γ. Τζιφόπουλος. Σε ρόλο αντιπρύτανη ακαδημαϊκών υποθέσεων, ο Τζιφόπουλος στηρίζει και συμμετέχει ενεργά στις αυταρχικές κινήσεις της νέας πρυτανείας του ΑΠΘ με επικεφαλής τον Π. Μήτκα. Κινήσεις οι οποίες μεταφράζονται σε: τοποθέτηση μπράβων έξω από την αίθουσα της Συγκλήτου προκειμένου να παρεμποδιστεί η παρέμβαση των φοιτητικών συλλόγων στην διαδικασία της, καταναγκαστικό και παράνομο κλειδαμπάρωμα εργαζομένων στο κτίριο διοίκησης, lock out του κτιρίου διοίκησης προκειμένου οι φοιτητικοί σύλλογοι να μην υλοποιήσουν τις αποφάσεις των γενικών τους συνελεύσεων για κατάληψη της πρυτανείας.

Αντίστοιχες κατευθύνσεις και κινήσεις εξειδικεύονται και στο εσωτερικό του Τμήματος Φιλολογίας με τις αυταρχικές επιλογές του Τζιφόπουλου ως προέδρου του τμήματος ήδη από το προηγούμενο ακαδημαϊκό έτος. Ο αντιπρύτανης, που καθ' όλη τη διάρκεια της περσινής χρονιάς, ανήμπορος ν' ανταπεξέλθει ως πρόεδρος του τμήματος φιλολογίας στις πιέσεις του φοιτητικού συλλόγου, κατέληγε ευθυνόφοβα σε μια μόνιμη απειλή παραίτησης από τα καθήκοντά του, τώρα στελεχώνοντας πια την νέα πρυτανεία, οξύνει την αντιπαράθεσή του με τους φοιτητές. Προφανώς η νέα του καρέκλα και οι "πλάτες" συνολικά των αυταρχικών πρυτανειών είναι αυτή που τον οδηγεί με επικίνδυνη ευκολία σε δηλώσεις "πρέπει να φασιστοποιηθούμε όσοι κατέχουμε θέσεις εξουσίας", προδίδοντας τελικά την χουντικής έμπνευσης πολιτική του και τη νοσταλγία του στο πανεπιστήμιο της επταετούς δικτατορίας.

Ο αυταρχισμός και οι νέες απαράμιλλες πρυτανείες, αλλά και οι εγκάθετοι καθηγητές που τις στελεχώνουν δεν είναι μεμονωμένα περιστατικά. Ο Φορτσάκης, ο Τζιφόπουλος, ο Μήτκας αποτελούν μονάχα κάποια από τα πολλά φασιστοειδή μαργαριτάρια που στελεχώνουν και υποστηρίζουν ενεργά τις νέες πρυτανείες. Αυταρχικές κλίκες καθηγητών στο εσωτερικό της Φιλοσοφικής Σχολής και συνολικά του Πανεπιστημίου υπάρχουν και δεν χάνουν ευκαιρία - μέσα κι έξω από τα φοιτητικά αμφιθέατρα- να στοχοποιούν τους φοιτητές που αγωνίζονται και να καταστέλλουν το φοιτητικό κίνημα, να εγγυώνται την εκπαιδευτική αναδιάρθρωση, να υπερασπίζονται τους υπό διαμόρφωση Οργανισμούς.

Ωστόσο το φοιτητικό κίνημα δεν έρχεται για πρώτη φορά αντιμέτωπο με τη βία και τον αυταρχισμό. Ίσα-ίσα οι φοιτητικοί σύλλογοι ανέκαθεν αντιπάλευαν τέτοιες αυταρχικές φυσιογνωμίες και πρακτικές, ανέκαθεν έρχονταν σε σύγκρουση με καθηγητές και πρυτάνεις νοσταλγούς και υποστηρικτές της χούντας. Οι δίκαιοι αγώνες του φοιτητικού κινήματος δεν δυσφημούνται, δεν στοχοποιούνται, δεν καταστέλλονται από μειοψηφίες. Κόντρα σε όσους υπονομεύουν το παρόν και το μέλλον μας συνεχίζουμε μέσα από τις γενικές μας συνελεύσεις και τι δημοκρατικές διαδικασίες των φοιτητικών μας συλλόγων να υπερασπιζόμαστε τα δικαιώματα και την εργασιακή μας προοπτική. Τα χουντικά κατακάθια που επιχειρούν να μας αποστερήσουν το αναφαίρετο δικαίωμα να αγωνιζόμαστε και να αντιστεκόμαστε με αξιοπρέπεια ενάντια στο νέο πανεπιστήμιο-έκτρωμα δεν χωρούν μέσα στις σχολές μας.

ΟΙ ΝΕΕΣ ΠΡΥΤΑΝΕΙΕΣ, ΟΙ ΕΚΦΡΑΣΤΕΣ ΚΑΙ ΥΠΟΣΤΗΡΙΚΤΕΣ ΤΗΣ ΘΑ ΣΤΟΧΟΠΟΙΟΥΝΤΑΙ ΣΤΟ ΕΞΗΣ ΜΟΝΙΜΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΤΩΝ ΦΟΙΤΗΤΙΚΩΝ ΣΥΛΛΟΓΩΝ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΠΑΡΑΙΤΗΘΟΥΝ ΠΑΙΡΝΩΝΤΑΣ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ, ΤΟΥΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥΣ, ΤΙΣ ΔΙΑΓΡΑΦΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΝΟΛΟ ΤΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗΣ ΑΝΑΔΙΑΡΘΡΩΣΗΣ.

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΦΟΙΤΗΤΩΝ ΦΙΛΟΛΟΓΙΑΣ

Αυτή την Τετάρτη ματαιώνουμε τους πλειστηριασμούς στην Πάτρα, ΕΠΑΜ Πάτρας.

Αυτή την Τετάρτη ματαιώνουμε τους πλειστηριασμούς στην Πάτρα

Αυτή την Τετάρτη 26 Νοεμβρίου 2014 στις 15:30, καλούμε κάθε δημοκράτη πολίτη, κάθε συλλογικότητα, κάθε εκπρόσωπο της τοπικής αυτοδιοίκησης στη συγκέντρωση διαμαρτυρίας στο Ειρηνοδικείο Πάτρας, στα Δικαστήρια στην οδό Γούναρη, προκειμένου να μην αφήσουμε κανέναν συμπολίτη μας και καμία οικογένεια να βρεθεί στον δρόμο.

Δεν νομιμοποιούμε και δεν επιτρέπουμε σε καμία τράπεζα και κανέναν κρατικό φορέα να οικειοποιηθεί και να υφαρπάξει τις περιουσίες μας.

Ήρθε η ώρα να μάθουμε στην πράξη πώς παίρνουμε τις ζωές και τις τύχες μας στα χέρια μας.

ΕΠΑΜ Πάτρας

Bombshell in Greek politics: Opposition party claims MPs were offered bribes to vote for new president

Bombshell in Greek politics: Opposition party claims MPs were offered bribes to vote for new president
Panos Kammenos the leader of the right-wing Independent Greeks party (ANEL) claimed that  governing New Democracy attempted to bribe an MP of his party in order to secure her vote for the election of a new President of the Hellenic Republic.
In a television interview Kammenos said that three months ago a member of new Democracy approached the MP offering three million euros to secure their vote.
The Greek Parliament is set to vote for a new President of the Republic in March and the governing coalition is struggling to amass at least 180 votes needed to elect a president and avoid snap elections.
ANEL MP Stavroula Xoulidou (photo) confirmed that she was the person approached by New Democracy.

In a television interview she said that she received a phone call from a member of the governing party and was offered a bribe that «would have solved my economic problems for life».
Xoulidou claimed that she was offered a bribe in the region of two to three million euros.
source linkis(dot)com

En Grèce, les risques d'une crise sociale majeure, Le Figaro.

En Grèce, les risques d'une crise sociale majeure

• • Par Anne Cheyvialle
  • Mis à jour le 24/11/2014 à 14:39
  • Publié le 24/11/2014 à 13:03

La sortie de crise tarde à produire ses effets sur l'emploi avec un taux de chômage de 26,6 %. L'Organisation internationale du travail plaide pour des mesures d'urgence.

L'Organisation internationale du travail alerte sur les risques d'une crise sociale majeure en Grèce. Si le pays a renoué avec la croissance depuis le début de l'année, tirée principalement par l'export et le tourisme, l'économie a perdu un quart de sa valeur depuis 2008. «Sur la base d'un taux de croissance annuel de 2 % - en ligne avec la moyenne européenne avant 2007 - il faudra 13 ans à la Grèce pour revenir à son niveau d'avant-crise!», souligne l'OIT.
L'Organisation basée à Genève pointe les défis à relever pour renforcer la croissance: un secteur export trop restreint (30 % du PIB) et pas assez diversifié et un faible taux d'investissement, qui ne représente que 12 % du PIB, soit 6 points de moins que la moyenne européenne. «Insuffisant pour soutenir les futurs gains de productivité», jugent les experts internationaux.

Un emploi sur quatre détruit

L'embellie tarde à produire ses effets sur l'emploi qui a perdu un poste sur quatre depuis 2008. Selon les données nationales, le chômage a légèrement diminué au deuxième trimestre mais atteint toujours un pic de 26,6 %, taux le plus élevé de la zone euro. En prenant comme hypothèse une hausse annuelle de l'emploi de 1,3 %, la Grèce ne retrouvera son niveau d'avant crise qu'en 2034. L'effet négatif se reflète aussi sur le chômage de longue durée: plus de 70 % des presque 1,3 million de chômeurs sont privés d'emploi depuis un an et la moitié depuis plus de deux ans. Ce qui accroît le risque d'exclusion sociale et de détérioration des compétences.
Les jeunes sont particulièrement touchés: le chômage a plus que doublé pendant la crise, atteignant le taux record de 56,7 % au premier trimestre. Pire, plus de 20 % des 15-24 sont sans emploi, ni formation et sortis de l'éducation. Autre impact souligné par l'OIT, le nombre d'émigrants a progressé de 30 % entre 2010 et 2012, touchant surtout les jeunes diplômés.
Résultat, le nombre de Grecs menacés de pauvreté a plus que doublé en cinq ans, passant de 20 % à 44 % en 2013.

Mesures d'urgence

Cette situation appelle des mesures d'urgence, alerte l'OIT, tout en critiquant une nouvelle fois les excès d'austérité. A court terme, l'Organisation prône la mise en place d'une garanti jeunes pour tous les chômeurs, la promotion des entreprises de «l'économie sociale», l'élargissement du crédit aux PME et l'examen des politiques d'assainissement des finances publiques.
A plus long terme, il faut promouvoir les investissements favorables à l'emploi et favoriser le lien entre tourisme et agroalimentaire. Autre priorité, réduire le travail non déclaré et la pauvreté au travail en élargissant l'assiette fiscale et en augmentant les incitations pour les travailleurs à bas salaire. L'OIT recommande de transfert la charge fiscale pesant sur le travail, les petites entreprises et la consommation de biens essentiels vers d'autres supports comme la propriété.
Dans les autres pistes, il faut aussi mobiliser les ressources de la Banque européenne d'investissement, garantir une meilleure couverture sociale, améliorer la formation via des partenariats entre les entreprises, les travailleurs et les prestataires d'éducation et enfin rétablir le dialogue social entre le gouvernement, les employeurs et les travailleurs.

Η καλύτερη εγγύηση για τους δανειστές είναι το εξαγορασμένο πολιτικό σύστημα, του Δημήτρη Καζάκη.

Η καλύτερη εγγύηση για τους δανειστές είναι το εξαγορασμένο πολιτικό σύστημα

Όταν η χώρα πνέει τα λοίσθια και ο λαός, τουλάχιστον στη μεγάλη του πλειοψηφία, υποφέρει και η ζωή του συνθλίβεται, τότε οφείλεις να είναι σοβαρός σ' αυτά που προτείνεις. Πολύ περισσότερο όταν αφορά σ' ένα τόσο κρίσιμο ζήτημα, όπως αυτό του χρέους. Άλλωστε κανείς δεν μπορεί να κάνει κουβέντα για το τι μέλλει γενέσθαι, αν δεν ξεκινήσει από το τι θα κάνει με το χρέος. Αν δεν απαντήσει σ' αυτό δεν έχει κανένα νόημα να μιλήσει για οτιδήποτε άλλο.

Οι κυβερνώντες έχουν ξεκαθαρίσει ότι θεωρούν το χρέος της Ελλάδας βιώσιμο. Αρκεί να μπορεί να δανείζεται η χώρα από τις αγορές. Το ίδιο λένε και οι δανειστές. Σκέφτονται όπως όλοι οι τοκογλύφοι του κοινού ποινικού δικαίου. Από την στιγμή που η Ελλάδα μπορεί να ξαναδανειστεί για να συνεχίσει να τους πληρώνει, τότε το χρέος είναι βιώσιμο, είναι δηλαδή εξυπηρετήσιμο. Δεν τους ενδιαφέρει τίποτε άλλο.

Στο σημείο αυτό θα πρέπει να πούμε ότι μέχρι τη δεκαετία του '90, ο δανειστής που αποφάσιζε να δανείσει κράτος γνωρίζοντας ότι για να εξυπηρετήσει το χρέος του θα πρέπει να δανειστεί εκ νέου, τότε αναλάμβανε πλήρως το ρίσκο μιας τέτοιας κίνησης. Αναλάμβανε, δηλαδή, το ρίσκο το κράτος οφειλέτης να μην μπορεί να βρει τα δανεικά που χρειάζεται κι έτσι να μην μπορεί να εξυπηρετήσει τα χρέη του. Σ' αυτή την περίπτωση, το κράτος προχωρούσε σε αθέτηση πληρωμών και ο δανειστής έχανε τουλάχιστον μέρος των απαιτήσεών του.

Αυτό ίσχυε για όλες τις επίσημες πτωχεύσεις κρατών έως και τη δεκαετία του '90. Ουσιαστικά έως την επίσημη πτώχευση της Αργεντινής το 2001. Ο λόγος είναι απλός. Όπως στην περίπτωση ενός ιδιώτη, έτσι και στην περίπτωση ενός κράτους, δεν μπορώ να δανείσω ξέροντας ότι δεν μπορεί να πληρώσει παρά μόνο με νέο δανεισμό κι εγώ ως δανειστής να μην αναλαμβάνω καμιά ευθύνη για την περίπτωση που ο οφειλέτης δεν βρει να δανειστεί εκ νέου για να με πληρώσει. Από την στιγμή που ο οφειλέτης δανείζεται για να εξυπηρετήσει τα χρέη, βρίσκεται σε κατάσταση χρεοκοπίας, είτε βρίσκει δάνεια, είτε όχι.

Επομένως, ο δανειστής αναλαμβάνει μεγάλο ρίσκο όταν δανείζει κράτος, το οποίο ξέρει ότι δανείζεται για να εξυπηρετήσει τα χρέη του. Δανείζει ξέροντας πολύ καλά ότι το κράτος αν δεν βρει νέα δάνεια, θα αναγκαστεί να κυρήξει αθέτηση πληρωμών. Δεν μπορεί λοιπόν να αρνείται να επωμιστεί το κόστος αυτού του ρίσκου όταν το κράτος αδυνατεί πλέον να εξυπηρετήσει τα χρέη του. Γι' αυτό και οι δανειστές, επειδή το γνωρίζουν πολύ καλά αυτό, φροντίζουν να περιορίζουν δραστικά τα ρίσκα τους - ειδικά σε περιπτώσεις όπου το κράτος οφειλέτης δεν διαθέτει επαρκή μέσα για να τους πληρώσει - εξαγοράζοντας το κυβερνών πολιτικό σύστημα του κράτους που δανείζουν.Η Ελλάδα είναι χαρακτηριστική περίπτωση.

Τα ληστρικά δάνεια

Από την εποχή των λεγόμενων "δανείων της ανεξαρτησίας" της επανάστασης του 1821, οι δανειστές της χώρας φρόντιζαν να τροφοδοτούν την ασύδοτη φιλαργυρία των εγχώριων αρχόντων της πολιτικής για να κρατάνε σιδεροδέσμια τη χώρα και διαρκώς οφειλέτη τον λαό. Κι όταν ο κυβερνήτης Καποδίστριας έφτασε να αναλάβει τα καθήκοντά του, βρήκε το ταμείο άδειο, παρά τον ήδη υπέρογκο δανεισμό σε χρυσές λίρες. Έτσι ξεκίνησε να αποζητά την "δωροφορίαν" για το από τους μονάρχες των μεγάλων δυνάμεων.

Ο τσάρος και ο βασιλιάς της Γαλλίας ανταποκρίθηκαν. Ο δεύτερος μάλιστα έστειλε το 1828 το ποσό των 500 χιλιάδων φράγκων προκειμένου να υπάρξει δημόσιο ταμείο. Όταν στον Πόρο ο Καποδίστριας έλαβε το συγκεκριμένο ποσό, έγραψε στον Μητροπολίτη Ιγνάτιο (10 Ιουνίου 1828) τα εξής: "Οι γενναίοι μας Έλληνες χαίρονται. Μόνον ολίγοι τινές απατώνται και μεγάλως νομίζοντες ότι τα χρήματα ταύτα είναι δι' αυτούς και μέλλουσι να πάθωσιν ό,τι έπαθον και αι λίραι του δανείου. Ότι μεν κλέπτουσιν όπου υπάρχει διοίκησις, είναι αναμφίβολον. Αλλά δεν υπάρχει χώρα, όπου πλεισίον των κλεπτών να υπάρχουν χιλιάδες και χιλιάδες οικογενειών αγαίων, ανεστίων και καταπείνων, καθώς εν Ελλάδι. Στοχασθήτε, δεσπότη μου, ότι αι δυστυχείς αυταί οικογένειαι πάσχουν εξ αιτίας των κλεπτιστάτων αρχόντων, υπουργών τε και καπιτάνων και ενθαρρύνετέ με, αν δύνασθε, να είμαι συγκαταβατικός προς μίαν δράκαν ανθρωπαρίων μεταλλοθέων, επ' ουδέν των οποίων όμως ουδέ κατέστησα την βαρείαν χείρα της δικαιοσύνης, ουδέ καταστήσω, αρκούμενος να τους γνωρίσω καλώς και να τους παραδώσω, ει χρεία, εις τα αράς του λαού."   

Τι έχει αλλάξει από τότε; Σχεδόν τίποτε. Οι ίδιοι κλέφτες άρχοντες, υπουργοί και καπιτάνοι, δηλαδή αξιωματούχοι και εφοπλιστές, συνεχίζουν να κυβερνάνε τον τόπο και να τον οδηγούν από την μια χρεοκοπία στην άλλη χωρίς να παύει το χρέος να συνιστά βάρος ασήκωτο για την Ελλάδα και τον λαό της. Από τότε μέχρι σήμερα.

Αξίζει τον κόπο να σημειώσουμε ότι το 1976 το τότε υπουργείο παιδείας της ματαπολίτευσης του "εθνάρχου" Καραμανλή, έδωσε εντολή στον Οργανισμό Εκδόσεως Διδακτικών Βιβλίων και εξέδωσε μια συλλογή κειμένων του Ι. Καποδίστρια με αφορμή τα 200 χρόνια από τη γέννησή του. Το βιβλιαράκι αυτό κυκλοφόρησε δωρεάν στα σχολεία, σε εκπαιδευτικούς και μαθητές. Στη σελίδα 49 της έκδοσης αυτής περιλαμβάνεται και το απόσπασμα της επιστολής, που παραθέσαμε κι εμείς. Με μια όμως σημαίνουσα διαφορά. Η αποστροφή όπου ο Καποδίστριας γράφει "εξ αιτίας των κλεπτιστάτων αρχόντων, υπουργών τε και καπιτάνων", έχει εξαλειφθεί και στη θέση της έχει μπει απλά το "εξ αιτίας των κλεπτών".

Η τότε κυβέρνηση αναγνώρισε - όπως ήταν φυσικό - τον εαυτόν της και τα συμφέροντα που προασπιζόταν και φρόντισε να λογοκρίνει τον Καποδίστρια. Οι εκπαιδευτικοί και κυρίως οι μαθητές, δεν έπρεπε να μάθουν σε ποιους αναφερόταν ο δυστυχής Καποδίστριας και διαπιστώσουν ότι οι ίδιοι εξακολουθούν να κυβερνούν αυτόν τον τόπο μέχρι σήμερα.

Το μοιραίο λάθος του Καποδίστρια ήταν το γεγονός ότι όντως δεν τους παρέδωσε στη δικαιοσύνη, ούτε στας "αράς του λαού". Πίστευε ότι θα έρθει σε συνεννόηση μαζί τους. Το αποτέλεσμα ήταν η δολοφονία του κυβερνήτη από αυτούς που χαρακτήριζε δικαίως ως "ανθρωπάρια μεταλλοθέους". Με τις πλάτες φυσικά των μεγάλων δυνάμεων, που δεν ήθελαν με κανένα τρόπο να γλυτώσει η Ελλάδα από τα δεσμά του χρέους και κατά συνέπεια του καθεστώτος της υποτέλειας που ήθελαν να της επιβάλλουν.

Ο Καποδίστριας δεν είχε εμπιστοσύνη στον λαό, σ' αυτούς που χαρακτηρίζει άγαιους, ανέστιους και καταπεινόντες, δηλαδή στα θύματα των κλεπτιστάτων αρχόντων, υπουργών τε και καπιτάνων. Τον αγαπούσε τον λαό, αλλά σαν "πατερούλης". Με τη νοοτροπία που του είχε κληροδοτήσει η μακρά του θητεία στην τσαρική αυλή. Κι ο λαός τον αγαπούσε, γιατί έβλεπε σ' αυτόν έναν έντιμο κυβερνήτη που ήθελε το καλό του.

Από την Αίγινα στο Μόναχο και τον Όθωνα

Ένα από τα πρώτα πράγματα που φρόντισε να κάνει ο Καποδίστριας ήταν να δημιουργήσει νομισματοκοπείο και να εκδόσει εθνικό νόμισμα. Την απόφαση αυτή πήρε με ψήφισμά της η Δ΄Εθνοσυνέλευση, η οποία συνήλθε στο Άργος από τις 11 Ιουλίου έως τις 6 Αυγούστου 1829. Η Εθνοσυνέλευση αυτή είχε για πρώτη φορά πληρεξουσίους που αναδείχθηκαν μετά από άμεση ψηφοφορία κατά περιοχές. Με σκοπό να ανακοπεί "η κυκλοφορία άλλων νομισμάτων, και μάλιστα της οθωμανικής επικρατείας, εντός της ελληνικής και το Εθνικήν Ταμείον βλάπτει και τα μερικά των πολιτών συναλλάγματα," εκδίδει το Ζ ψήφισμα με βάση το οποίο ιδρυόταν εθνικό νομισματοκοπείο στην Αίγινα και ο Φοίνικας, ως εθνικό νόμισμα.

Η ίδρυση του νομισματοκοπείου και η εισαγωγή εθνικού νομίσματος ήταν κορυφαία πράξη εθνικής κυριαρχίας για την Ελλάδα και αφετηρία για την κατάκτηση της πραγματικής εθνικής ανεξαρτησίας. Πράγμα βέβαια που δεν μπορούσαν να ανεχθούν ούτε οι ξένοι δανειστές, ούτε οι μεγάλες δυνάμεις, ούτε βέβαια οι ντόπιοι κλεπτίστατοι άρχοντες, υπουργοί και καπιτάνοι.

Έτσι όταν δολοφονήθηκε ο Καποδίστριας οι μεγάλες δυνάμεις όρισαν σαν τοποτηρητή των συμφερόντων τους στην Ελλάδα, το θεσμό της μοναρχίας με πρώτο βασιλιά τον βαυαρό Όθωνα. Ένα από τα πρώτα λοιπόν που έκαναν οι βαυαροί ήταν να διαλύσουν το εθνικό νομισματοκοπείο στην Αίγινα και να καταργήσουν το εθνικό νόμισμα. Από τότε και μέχρι το 1949, το νόμισμα εσωτερικών συναλλαγών που οι βαυαροί ονόμασαν δραχμή θα εκδιδόταν στο εξωτερικό από τους δανειστές της Ελλάδας και θα εξαρτώταν από τον δανεισμό του κράτους. Η πρώτη δραχμή εκδόθηκε στο Μόναχο. Κι από τότε η Ελλάδα μεταβλήθηκε σε αποικία, ακόμη κι όταν της αναγνώριζαν τυπικά την εθνική της κυριαρχία.

Οι "επιλήψιμες δανειακές δοσοληψίες"

Η περίπτωση της Ελλάδας δεν είναι μοναδική. Από την αρχή, δηλαδή από το 1815, που ξεκίνησε ο εξωτερικός δανεισμός των κρατών από ιδιώτες κεφαλαιούχους, αναπτύχθηκε η πρακτική της πολιτικής εξαγοράς σε βαθμό που ξεπερνούσε κάθε φιλελεύθερης ανοχής. Η άνοδος νέων κρατών εκείνη την εποχή και μαζί τους νέων ολιγαρχιών που αντιμετώπιζαν τη χώρα τους ως φέουδο, έδωσε τη δυνατότητα στους κεφαλαιούχους των μεγάλων χρηματιστικών κέντρων και κυρίως του Λονδίνου, να εκμεταλλευθούν τις συνθήκες δίνοντας δάνεια. Κανονικά, αυτά τα δάνεια ήταν πολύ υψηλού ρίσκου, αλλά οι κεφαλαιούχοι απέβλεπαν σε πάρα πολύ υψηλές αποδόσεις με εγγύηση την βουλιμία των πολιτικών και οικονομικών ελίτ των χωρών που δάνειζαν. Όσο πιο αδίστακτοι και ασύδοτοι ήταν οι κυβερνώντες ενός κράτους, τόσο μεγαλύτερα και ληστρικά ήταν τα δάνεια, τόσο περισσότερες ήταν και οι εγγυήσεις για τους δανειστές ότι θα συνέχιζαν να απολαμβάνουν κέρδη, ακόμη κι αν η χώρα κατάρρεε.

Αυτό συνέβη για πρώτη φορά σε τόσο μεγάλη έκταση την δεκαετία του 1870 με δάνεια που οι κεφαλαιούχοι του Λονδίνου είχαν δώσει αφειδώς σε χώρες όπως η Παραγουάη, Ονδούρα, Σάντο Ντομίνκο, Κόστα Ρίκα, κοκ. Οι εξεγέρσεις που ακολούθησαν σ' αυτές τις χώρες έθεσαν σε κίνδυνο τις εγγυήσεις των κεφαλαιούχων δανειστών. Ειδικά όταν αποκεφαλίστηκαν δημοσία θέα κάποιοι από τους ξεπουλημένους στους ξένους δανειστές ντόπιοι πολιτικοί. Τότε οι κεφαλαιούχοι δανειστές κατέφυγαν στην κυβέρνηση της Βρετανίας, ζητώντας να πάρει μέτρα για να προστατεύσει τα συμφέροντά τους.

Ωστόσο, ήταν τόσο σκανδαλώδεις οι τακτικές πολιτικής εξαγοράς που ακολουθούσαν οι δανειστές ώστε έκαναν ακόμη και τη κυβέρνηση της αυτού μεγαλειότητος να νίψει τα χέρια της. Ο λόρδος Χάμοντ στις 26 Απριλίου του 1871 απάντησε τους κεφαλαιούχους του City ως εξής: "Η κυβέρνηση της Αυτής Μεγαλειότητος δεν παίρνει με κανένα τρόπο μέρος σε ιδιωτικές συναλλαγές δανείων με ξένα κράτη. Οι συμβάσεις αυτού του είδους αφορά αποκλειστικά και μόνο τη δύναμη που δανείζεται και τους κεφαλαιούχους που ασκούν τέτοιες κερδοσκοπικές επιχειρήσεις, και οι οποίοι είναι διατεθειμένοι να αναλάβουν ιδιαίτερα ρίσκα με την ελπίδα μεγάλων ενδεχόμενων κερδών. Περαιτέρω, είναι περιττόν να επισημάνω τα ατελείωτα προβλήματα που θα προκύψουν σίγουρα αν η ενεργός παρέμβαση της Αγγλίας ασκηθεί για να επανορθώσει τις αδικίες των ομολογιούχων Ανεξάρτητα από το κόστος που αναγκαστικά θα προκύψει, ο κίνδυνος διεθνών επιπλοκών, βίαιων μέτρων, εάν υιοθετηθούν προς τα μικρά κράτη, για τα οποία ως επί το πλείστον είναι οι διαμαρτυρίες, θα υποβάλει τη χώρα αυτή σε τραγική ενοχοποίηση. Γι' αυτούς και άλλους προφανείς λόγους, η Κυβέρνηση της Αυτής Μεγαλειότητος έχει καθορίσει, ως θέμα σοφής πολιτικής, να απέχει από την ανάληψη, ως διεθνή θέματα, τις καταγγελίες Βρετανών υπηκόων εναντίον ξένων κρατών που αδυνατούν να εκπληρώσουν τις δεσμεύσεις τους όσον αφορά τις εν λόγω χρηματικές συναλλαγές, ή να παρέμβει, εκτός από τις καλές της υπηρεσίες, μεταξύ των ομολογιούχων και των κρατών από τα οποία μπορεί να έχουν αδικηθεί." 

Επειδή όμως οι φωνές διαμαρτυρίας συνεχίζονταν και ο όγκος των δανείων ήταν τέτοιος που έθετε σε κίνδυνο την τραπεζική και χρηματιστική αγορά του Λονδίνου, το βρετανικό κοινοβούλιο συστήνει το 1875 μια ειδική επιτροπή για την έρευνα πάνω στα δάνεια προς ξένα κράτη. Στην έκθεσή της αυτή η επιτροπή αναφέρει τα ευρήματα της έρευνάς της σχετικά με τους χρηματιστές και τους τραπεζίτες που διακίνησαν τα ομόλογα των κρατών οφειλετών: "Σχετικά με όλα αυτά τα δάνεια, αυτοί που τα πρότειναν στο κοινό φαίνεται να μην έλαβαν καθόλου υπόψη τις χρηματοδοτικές πηγές του δανειζόμενου Κράτους. Αν διερευνούσαν το ζήτημα θα ανακάλυπταν ότι αυτές οι πηγές ήταν τελείως ακατάλληλες για να αντιμετωπιστούν οι υποχρεώσεις που θα προέκυπταν... Προκειμένου να παρακινηθεί το κοινό να δανείσει χρήματα με δεδομένες τις παντελώς ανεπαρκείς εγγυήσεις, χρησιμοποιήθηκαν μέσα που από την φύση τους ήταν κατάφωρα  παραπλανητικά." Πρόκειται για δωροδοκίες προκειμένου να διαδοθούν παραπλανητικές φήμες στον τύπο, εξαγορά πολιτικής εύνοιας, απόκρυψη πληροφοριών, ψευδείς εγγυήσεις, κοκ. Ότι χρησιμοποιείται και σήμερα.

Η έκθεση κατέληγε στο συμπέρασμα ότι το βρετανικό κράτος δεν μπορεί να εμπλακεί σε τόσο επιλήψιμες δοσοληψίες, που έγιναν από κεφαλαιούχους σε συνεργασία με διεφθαρμένους πολιτικούς των κρατών για τα οποία αντλήθηκαν τα δάνεια, με σκοπό να αποκομίσουν όλοι τους μεγάλα κέρδη. Όποιος αναλαμβάνει μεγάλα ρίσκα για να αντλήσει μεγάλα κέρδη, οφείλει να μην διαμαρτύρεται όταν ο οφειλέτης τελικά δεν μπορεί να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις του. Αυτό ήταν το πολιτικό δίδαγμα για το βρετανικό κοινοβούλιο της εποχής.

Η ευθύνη των δανειστών

Από τότε μέχρι σήμερα δεν έχουν αλλάξει παρά μόνο δυο θεμελιώδη πράγματα. Αφενός, οικονομική επιφάνεια των κεφαλαιούχων που τους επιτρέπει να εξαγοράζουν τους πάντες και σε όλες τις χώρες. Αφετέρου, η ξεδιάντροπη ταύτιση του κράτους με τα συμφέροντα των αγορών σε τέτοιο βαθμό, ώστε να θεωρείται αυτονόητο ότι κάθε χρέος, ακόμη και το πιο καταχρηστικό πρέπει να εξυπηρετείται. Κι αυτό ανεξάρτητα όχι μόνο της διαφαινόμενης διαπλοκής ανάμεσα στους κεφαλαιούχους και το πολιτικό σύστημα, αλλά και από το γεγονός ότι το κράτος οφείλει να εξασφαλίσει τους δανειστές ακόμη και από το υψηλό ρίσκο που αναλαμβάνουν όταν δανείζουν ένα κράτος που δεν διαθέτει τα αναγκαία χρηματοδοτικά μέσα για να πληρώσει. Κι αυτό υποδηλώνει η προσφυγή σε δάνεια για να πληρωθεί το χρέος.

Στα χρόνια πριν την πρόσφατη πτώχευση της χώρας και την υπαγωγή μας στο καθεστώς ελεγχόμενης χρεοκοπίας, η Ελλάδα έφτασε να δαπανά το 92% του ετήσιου νέου δανεισμού της για την εξυπηρέτηση των παλιότερων χρεών της. Οι αγορές όλα αυτά τα χρόνια την δάνειζαν, παρά το γεγονός ότι ήξεραν πολύ καλά ότι για να πληρώσει θα έπρεπε να ξαναδανειστεί. Ο λόγος που την δάνειζαν ήταν απλός. Τα δάνεια προς την Ελλάδα ήταν διπλάσιου ή και τριπλάσιου επιτοκίου, από τις περισσότερες άλλες χώρες της Ευρώπης. Χώρια τις υπόγειες δουλειές που γινόνταν με βάση την πώληση ομολόγων.

Οι δανειστές της Ελλάδας ήξεραν πολύ καλά ότι αναλάμβαναν ένα μεγάλο ρίσκο, αλλά το έκαναν με σκοπό να κερδοσκοπήσουν. Γιατί λοιπόν όταν η Ελλάδα αδυνατούσε πλέον να δανειστεί εκ νέου, θα έπρεπε το κράτος να εγγυηθεί τα δάνεια που έχει λάβει με το εισόδημα και την περιουσία του ελληνικού λαού; Γιατί δεν άφησε τους δανειστές να αναλάβουν τα ρίσκα τους; Για έναν βασικό λόγο. Διότι το πολιτικό σύστημα είναι απόλυτα εξαγορασμένο και γι' αυτό ούτε που θέλει να ακούσει κουβέντα για την καταγγελία του δημόσιου χρέους και τη μονομερή διαγραφή του.

Δημοσιεύτηκε στο Χωνί, 25/11/2014