Η Εθνική μας Ανεξαρτησία ως πρώτη προϋπόθεση για την ανασυγκρότηση και τη Δημοκρατία, του Όθωνα Κουμαρέλλα.

Η Εθνική μας Ανεξαρτησία ως πρώτη προϋπόθεση για την ανασυγκρότηση και τη Δημοκρατία.

«….Το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα και τρέχει να βρει κέρδη σ' όποια χώρα υπάρχουνε τέτοια. Γι' αυτό δε νοιάζεται κι ούτε συγκινείται με την ύπαρξη των συνόρων και του κράτους. Ενώ εμείς, το μόνο πού διαθέτουμε, είναι οι καλύβες μας και τα πεζούλια μας. Αυτά αντίθετα από το κεφάλαιο που τρέχει, όπου βρει κέρδη, δε μπορούν να κινηθούν και παραμένουν μέσα στη χώρα που κατοικούμε…»

(από τον ιστορικό λόγο του Άρη Βελουχιώτη στη Λαμία στις 22 Οκτώβρη του 1944).

του Όθωνα Κουμαρέλλα

Ιστορικά δεν υπάρχει προηγούμενο ένα Έθνος, ή ένας λαός να αναγεννηθεί και να προκόψει, χωρίς να έχει εξασφαλίσει πρώτα και κύρια την ανεξαρτησία του και την εδαφική ακεραιότητα του χώρου μέσα στον οποίον κινείται και αναπτύσσεται. Το ίδιο και μια κοινωνική τάξη. Δεν μπορεί να συγκροτηθεί, να αναπτυχθεί και να γίνει κυρίαρχη, αν δεν έχει τόπο αναφοράς και να μπορεί να καταστεί έτσι εθνική τάξη. Η απομόνωση από τη συνέχειά της, με αποτέλεσμα τη βαθιά διαστρέβλωση του νοήματός της γνωστής φράσης του Μάρξ «οι προλετάριοι δεν έχουν πατρίδα», μόνο τυχαία δεν μπορεί πλέον να θεωρείται.

Επίσης, δεν υπάρχει ιστορικό προηγούμενο δημοκρατικής λειτουργίας σε μια χώρα που από τα πράγματα αδυνατεί να αποφασίζει αυτοβούλως. Πως είναι δυνατόν να μιλάμε για δημοκρατία και λαϊκή κυριαρχία, όταν τα κέντρα των αποφάσεων βρίσκονται μακριά και μπορούν να επηρεάζονται λίγο ή καθόλου από τη λαϊκή βούληση; Μόνο ως καρικατούρα μπορεί να....
υπάρξει μια τέτοια «δημοκρατία» όπου τα κέντρα που παίρνονται οι αποφάσεις δεν δημιουργούνται και δεν ελέγχονται από αυτούς τους ίδιους που αφορούν οι αποφάσεις.

Τι είδους δημοκρατία μπορεί να είναι αυτή που οι κυβερνήσεις τυπικά εκλέγονται, αλλά ουσιαστικά ελέγχονται από αλλότρια του λαού κέντρα;

Τι είδους δημοκρατία μπορεί να είναι αυτή που η εξουσία συγκεντρώνεται ολοένα και πιο πολύ σε υπερεθνικούς οργανισμούς, όπου οι πολίτες βρίσκονται πολύ μακριά για να μπορούν να τους ελέγχουν;

Τι είδους δημοκρατία είναι άραγε αυτή που ένας τραπεζίτης στην Φραγκφούρτη, αποφασίζει αν κάποιος θα έχει σύνταξη, ή όχι, αν θα υπάρχει ένα αποτελεσματικό δημόσιο σύστημα υγείας, ή όχι, αν τελικά κάποιος θα έχει ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι του, ή όχι; Αν το παιδί του θα έχει εργασία στην Ελλάδα, ή θα πρέπει να φύγει μετανάστης;

Μόνο αποκεντρωμένα και πολύ κοντά στον λαό με τρόπο που να μπορεί ο ίδιος να ελέγχει και να επηρεάζει καθαριστικά τις αποφάσεις, μπορεί να λειτουργήσει στοιχειωδώς η δημοκρατία.

Βεβαίως το μεγάλο μονοπωλιακό κεφάλαιο και μάλιστα το χρηματιστικό πολύ λίγη σχέση έχει για να ενδιαφέρεται για την κοινωνία και τους δημοκρατικούς θεσμούς. Αυτό ενδιαφέρεται για την μεγιστοποίηση και την εξασφάλιση των κερδών του. Και αυτό επιτυγχάνεται με τον έλεγχο των πάντων και την κατάργηση έτσι κάθε γνήσιας δημοκρατικής διαδικασίας. Να γιατί επιδιώκει την κατάργηση των κοινωνιών και της δημοκρατικής τους συγκρότησης μέσα από την κατάργηση των εθνικών κρατών, που αποτελούν τροχοπέδη στις επιδιώξεις του, αφού -έστω και μερικά- μπορεί να λειτουργούν δημοκρατικά και να παίρνουν αποφάσεις υπέρ των λαών τους. Στη θέση τους επιδιώκει την ύπαρξη και λειτουργία υπερεθνικών θεσμών κάτω από τη δική του αποκλειστικά καθοδήγηση και τον έλεγχο. Να γιατί η φορά των πραγμάτων οδηγεί σε μια παγκόσμια δικτατορία όπου μια μικρή ελίτ ζάμπλουτων θα ελέγχει τα πάντα και θα αποφασίζει για τα πάντα και θέλει τους λαούς εξουθενωμένους νομαδικούς πληθυσμούς να άγονται και να φέρονται όπου τους προσφέρεται μια θέση κούλη, χωρίς καμιά δυνατότητα αντίδρασης και αντίστασης.

Να γιατί ο «κοσμοπολιτισμός» και ο εθνομηδενισμός, ως οι δύο όψεις του καθώς λεγόμενου μεταμοντερνισμού, επί της ουσίας αρνούνται τη δημοκρατία και έτσι αποτελούν την άλλη όψη του ίδιου νομίσματος, του φασισμού, δηλαδή, στην πιο ακραία του μορφή. Ενώ δεν είναι καθόλου αθώα η σύγχυση που δημιουργείται μεταξύ του εθνομηδενισμού και του πραγματικού διεθνισμού, ή της αναγκαίας αλληλεγγύης μεταξύ των λαών. Στην πραγματικότητα οι «αριστεροί» εθνομηδενιστές σε τίποτα δεν διαφέρουν από τους νεοναζί κασιδιάρηδες, στον αντιπατριωτικό και στον αντεθνικό τους ρόλο, ίσως μόνο στο στυλ και αυτό μόνο για λίγο ακόμα. Και τα δύο είδη υπηρετούν τον ίδιο σκοπό της λεγόμενης Νέας Τάξης (εξ άλλου ο ίδιος ο Χίτλερ ήταν ο θεμελιωτής του όρου).

Έτσι, δεν είναι δυνατόν, σήμερα, να μιλάμε για στοιχειώδη λειτουργία της Δημοκρατίας στην Ελλάδα, για ανασυγκρότηση, προκοπή και ευημερία, εφ’ όσον τα κλειδιά της χώρας ουσιαστικά έχουν παραδοθεί στους ξένους επικυρίαρχους. Όταν, πράγματι, οποιαδήποτε απόφαση που αφορά την εξωτερική μας πολιτική, την οικονομία και την κοινωνία πρέπει να εγκρίνονται πρώτα από τους ξένους επίτροπους που έχουν εγκατασταθεί σε όλες τις δομές του κρατικού μηχανισμού. Όταν όλες οι αποφάσεις λαμβάνονται μακριά σε ξένα κέντρα στις Βρυξέλες, το Βερολίνο, ή την Ουάσιγκτον, ενώ το ελληνικό κοινοβούλιο διακοσμητικό χαρακτήρα πλέον έχει και λειτουργεί αποκλειστικά και μόνο για να νομιμοποιεί τις αποφάσεις που λαμβάνονται αλλού. Όταν η τύποις ελληνική κυβέρνηση λειτουργεί αποκλειστικά ως διαμεσολαβητής και εκτελεστής των αποφάσεων των ξένων.

Έτσι, η εθνική αναγέννηση που επιδιώκουμε δεν μπορεί παρά να στηρίζεται στη βασική αρχή πως η Εθνική Ανεξαρτησία αποτελεί συνθήκη αναγκαία -αν και όχι από μόνη της ικανή- για την πραγμάτωση της Δημοκρατίας, δηλαδή της λαϊκής κυριαρχίας και της κοινωνικής χειραφέτησης.

H αναγκαία παρά ποτέ ανασυγκρότηση σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής του τόπου είναι, με τη σειρά της, αναπόσπαστα δεμένη με τη Λαϊκή Κυριαρχία και τη Δικαιοσύνη, με τη Δημοκρατία, τελικά, σε κάθε φάση της ζωής του τόπου και ταυτόχρονα συνυφασμένη με την απαλλαγή της οικονομίας και της κοινωνίας από τον ασφυκτικό έλεγχο των ντόπιων ολιγαρχών και του μεγάλου ξένου μονοπωλιακού κεφαλαίου. Τέλος, έχει άμεση σχέση με την πολιτιστική μας πορεία, η οποία πρέπει να αναστραφεί, αφού ήδη έχει διαβρώσει σε βάθος, απειλώντας τα ήθη, τα έθιμα και τις παραδόσεις του Λαού μας, δηλαδή την ίδια την ιστορική μας συνέχεια.

Να γιατί λοιπόν ο δικός μας αγώνας είναι, πριν από ταξικός, πρώτα και κύρια εθνικοαπελευθερωτικός, επειδή ακριβώς είναι ταξικός!

Έγκλημα κατά της Ελλάδος! του Στέλιου Κράλογλου.

Έγκλημα κατά της Ελλάδος!

 

 

Γράφει ο Στέλιος Κράλογλου

Το Μνημόνιο στην Ελλάδα απέτυχε, λέει (τέσσερα χρόνια μετά την εφαρμογή του) ο σύμβουλος της Ανγκελα Μέρκελ Πέτερ Μπόφινγκερ. 

Σε δηλώσεις του, ο στενός συνεργάτης της Γερμανίδας καγκελαρίου (από τον Μάρτιο του 2004, ο Μπόφινγκερ είναι μέλος του Συμβουλίου Εμπειρογνωμόνων της γερμανικής κυβέρνησης, δηλαδή των «σοφών» της οικονομίας) παραδέχεται ότι το πρόγραμμα που η τρόικα επέβαλε στην Ελλάδα, αντί να βοηθήσει την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας, την επιδείνωσε. 

Κι αυτό γιατί, όπως λέει, εφαρμόστηκαν πολλά σκληρά μετρά λιτότητας σε σύντομο χρονικό διάστημα, με αποτέλεσμα η δημοσιονομική προσαρμογή να είναι απότομη και βάρβαρη για τη χώρα και τους πολίτες. 

«Το μοντέλο που εφαρμόστηκε στην Ελλάδα, πλέον, δεν ακολουθείται σε άλλες χώρες που μπαίνουν σε διαδικασία προσαρμογής» υπογραμμίζει στις δηλώσεις του στο capital.tv, ασκώντας δριμεία κριτική στις πολιτικές της τρόικας. «Θα έλεγα ότι το Μνημόνιο απέτυχε στο σύνολό του. Σίγουρα υπήρχε η ανάγκη για δημοσιονομική προσαρμογή στην Ελλάδα, δεν υπάρχει αμφιβολία για αυτό. Ομως, η δόση των μέτρων λιτότητας ήταν υπερβολική!»

Σύμφωνα με τον κ. Μπόφινγκερ, η Ευρώπη θα πρέπει να διαμορφώσει διαφορετική πολιτική και να επαναδιαπραγματευθεί τους όρους του ελληνικού προγράμματος διάσωσης, καθώς συμφωνήθηκαν πάνω σε υπερβολικά αισιόδοξες υποθέσεις για την ανάπτυξη.
 
 Οπως λέει, πλέον η προσέγγιση που γίνεται σε άλλες χώρες είναι πολύ πιο προσεκτική. Δηλαδή, προχωρά μεν η προσαρμογή, αλλά σε μεγαλύτερο διάστημα, κάτι που σίγουρα είναι πιο αποτελεσματικό. Οπως εξηγεί, «χρειάζονται παρεμβάσεις που θα αυξήσουν την ανταγωνιστικότητα, άρα απαιτούνται διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις. Χρειάζονται όμως περισσότερες επενδύσεις, ιδιωτικές και δημόσιες, που θα ενισχύσουν την ανάπτυξη».

Ο Γερμανός οικονομολόγος και μέλος του Συμβουλίου Οικονομικών Εμπειρογνωμόνων που συμβουλεύουν τη γερμανική κυβέρνηση είναι ο νεότερος της περίφημης ομάδας των «πέντε σοφών» και εκφράζει σταθερά κεϊνσιανές θέσεις (είναι υπέρμαχος του κατώτατου μισθού), ασκώντας κριτική και στο κόστος δανεισμού της Ελλάδας μέσω του μηχανισμού στήριξης της Ε.Ε. και του ΔΝΤ.

Ο κ. Μπόφινγκερ, από το 1992, είναι καθηγητής Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο του Βίρτσμπουργκ και ήταν από τους πρωτεργάτες μιας πρωτοβουλίας 59 καθηγητών υπέρ του ευρώ από το 1997, ενώ τον Αύγουστο του 2012 υποστήριξε, μαζί με τον Γιούργκεν Χάμπερμας και τον Γιούλιαν Νίντα-Ρίμελιν, μια σαφή αλλαγή πορείας της γερμανικής πολιτικής απέναντι στην κρίση του ευρώ. 

Από κοινού με επιφανείς Ευρωπαίους οικονομολόγους, είναι υπέρμαχος ενός συμφώνου για την απόσβεση των χρεών και μιας κοινής ευρωπαϊκής δημοσιονομικής πολιτικής.

Και βιβλίο-ράπισμα από Γερμανό δημοσιογράφο

«Καταπέλτης» για τις παρεμβάσεις της τρόικας, τις οποίες χαρακτηρίζει «σιωπηλό πραξικόπημα», είναι το βιβλίο-σοκ του Γερμανού δημοσιογράφου Γιούργκεν Ροτ, που κυκλοφόρησε σε τέταρτη έκδοση στη Γερμανία.
 
Οπως δήλωσε ο συγγραφέας στην Deutsche Welle, προβληματίστηκε πολύ προτού καταλήξει στον όρο «σιωπηλό πραξικόπημα», ο οποίος αποτελεί και τον τίτλο του βιβλίου του. 

Ωστόσο, πολλοί επιστήμονες και συνδικαλιστές τού είπαν ότι «αυτό που συμβαίνει στην ουσία τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα, στην Πορτογαλία και την Ισπανία είναι “σιωπηλό πραξικόπημα”, γιατί γίνονται αλλαγές σε ένα πολιτικό και κοινωνικό σύστημα χωρίς δημοκρατική νομιμοποίηση, χωρίς τη συμμετοχή του πληθυσμού στις διαδικασίες».

Ο Γερμανός δημοσιογράφος κατηγορεί ευθέως την τρόικα για κοινωνική αναλγησία και «εκβιαστικούς χειρισμούς», αναφέροντας ως παράδειγμα ότι «σχεδόν πάντα αποσιωπά ότι οι ιδιωτικοποιήσεις οδηγούν σε απολύσεις, μειώσεις μισθών κάτω από τα επίπεδα που επιβάλλει ο υγιής ανταγωνισμός και σε επισφαλείς σχέσεις εργασίας». Επισημαίνει ακόμα ότι, όσον αφορά τη χώρα μας, ευθύνη για τη σημερινή κρίση φέρουν η ελληνική πολιτική τάξη, συγκεκριμένα επιχειρηματικά συμφέροντα που σχετίζονται μαζί της και η γενικότερη νοοτροπία της οικογενειοκρατίας.
 
Ο κ. Ροτ κάνει ειδική αναφορά στο πρόβλημα της λαθρομετανάστευσης, παρατηρώντας ότι «το 80% των προσφύγων που εισρέουν στην Ε.Ε. έρχεται μέσω Ελλάδας, αλλά η Ευρώπη έχει αφήσει την Ελλάδα να παλεύει μόνη της με αυτό το πρόβλημα».

Ψάχνουν να βρουν τρόπο για να μας φορτώσουν το χρέος για πάντα, του Δημήτρη Καζάκη.

Ψάχνουν να βρουν τρόπο για να μας φορτώσουν το χρέος για πάντα

του Δημήτρη Καζάκη

Διαβάσαμε την παρακάτω είδηση και τρομάξαμε. Σε 35σέλιδο επικαιροποιημένο άρθρο τους οι τρεις οικονομολόγοι του ΣΥΡΙΖΑ παρουσιάζουν μέσα από μαθηματικές διαπιστώσεις και στατιστικές αποτυπώσεις ένα σχέδιο για το πώς η ΕΚΤ μπορεί να παρέμβει για μια συνολική λύση στο πρόβλημα χρέους των χωρών της ευρωζώνης. Οι επίδοξοι εν λόγω οικονομολόγοι είναι οι Μηλιός, Λαπατσιώρας και Σωτηρόπουλος. Τρομάξαμε γιατί μέσα σε 35 σελίδες προσπαθούν να πουν περίτεχνα πώς ο εργάτης, ο υπάλληλος, ο ελευθεροεπαγγελματίας, ο μικρομεσαίος, ο αγρότης και προπαντός ο νέος θα συνεχίσει να είναι ζεμένος στο μαγγανοπήγαδο του χρέους και μάλιστα υπό την αποικιακή κηδεμονία της ΕΚΤ.

Μια "τεχνική λύση" προς όφελος των δανειστών

Ο υπεύθυνος Οικονομικής Πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ, Γιάννης Μηλιός, και ο Σπύρος Λαπατσιώρας, που συμμετέχει και στο Γραφείο Προϋπολογισμού του Κράτους στη Βουλή, προσπάθησαν να δώσουν μια εκτενή «“τεχνική λύση” για το πρόβλημα της υπερχρέωσης στη Ζώνη του Ευρώ (ΖτΕ)», η οποία «παρακάμπτει» το «κούρεμα» για μια σειρά λόγους. Με άλλα λόγια ψάχνουν μια "τεχνική λύση", που θα αποκλείει ακόμη και το "κούρεμα" του χρέους.

Οι τρεις οικονομολόγοι προτείνουν η ΕΚΤ να αποκτήσει «(ολόκληρο) το χρέος και των 18....
χωρών της ΖτΕ που βρίσκεται πάνω από το 50% του ΑΕΠ της κάθε χώρας και να το μετατρέψει σε ομόλογα μηδενικού κουπονιού (zero coupon bonds)». Με αυτό τον τρόπο θεωρούν ότι «το χρέος που αποκτά αρχικά η ΕΚΤ (το κατώφλι του 50% του ΑΕΠ στο βασικό μας σενάριο μπορεί να είναι διαφορετικό) τοκίζεται με επιτόκιο μικρότερο από τη μακροχρόνια μεγέθυνση (g>e) και έτσι σταδιακά θα μειώνεται σε σχέση με το ΑΕΠ». Με αυτό τον τρόπο υποστηρίζουν ότι «η ΕΚΤ αναλαμβάνει να διαχειριστεί για μεγάλο διάστημα σημαντικό τμήμα του χρέους της ΖτΕ, χωρίς στρατηγικού χαρακτήρα μεταβιβάσεις και χωρίς “πραγματικό” κούρεμα της ονομαστικής αξίας του χρέους παρ’ όλο που ό,τι κάνει λειτουργεί ως τέτοιο».

Όπως καταλαβαίνετε η "τεχνική λύση" που προτείνουν στηρίζεται σε τρεις αξιωματικές παραδοχές, που έχουν τόση σχέση με την πραγματικότητα, όσο τα δις του Σώρρα.

Πρώτο: Ας θεωρήσουμε ότι η ΕΚΤ δέχεται να φορτωθεί σχεδόν το μισό από το υφιστάμενο δημόσιο χρέος όλων των χωρών της ευρωζώνης, δηλαδή γύρω στα 4,5 τρις ευρώ. Ας δεχτούμε ότι κάτι τέτοιο μπορεί να γίνει -δεν μπορούμε να φανταστούμε πώς, αλλά το δεχόμαστε για λόγους συζήτησης- χωρίς να καταρρεύσει η ΕΚΤ κάτω από το βάρος ενός τεράστιου ισολογισμού, ο οποίος θα ξεπερνά τα 7 τρις ευρώ, ή γύρω στο 70% του ΑΕΠ της ευρωζώνης. Μπορεί να μας πει κάποιος απ' αυτούς του ευφυέστατους οικονομολόγους, τι περιοριστικές πολιτικές θα εφαρμόσει η ΕΚΤ για να συντηρήσει έναν τέτοιο ισολογισμό; Σήμερα για να συντηρήσει έναν ισολογισμό της τάξης των 2-3 τρις ευρώ τον χρόνο, συνθλίβει τις οικονομίες της ευρωζώνης. Φαντάζεται κανείς τι θα συμβεί αν εφαρμοστεί η πρόταση των ευφυέστατων οικονομολόγων του ΣΥΡΙΖΑ;

Δεύτερο: Ποιος καθορίζει και εγγυάται τους μακροπρόθεσμους ρυθμούς ανάπτυξης; Και μάλιστα όταν η ευρωζώνη μόλις και μετά βίας κινείται με ρυθμούς λίγο πάνω από το μηδέν; Πώς είναι δυνατόν να καθοριστούν επιτόκια κάτω από τους ρυθμούς ανάπτυξης που κανένας δεν μπορεί να εγγυηθεί ότι θα υπάρξουν; Όμως, ακόμη κι αν αυτό το πετύχει η ΕΚΤ -κοιτώντας προφανώς στη μαγική σφαίρα των μαθητευόμενων μάγων, συγνώμη των ευφυέστατων οικονομολόγων του ΣΥΡΙΖΑ- για να μην αυξάνεται το χρέος, θα πρέπει όλες οι χώρες να κυνηγάνε εσαεί και αιωνίως τα πρωτογενή πλεονάσματα. Και μάλιστα σε τέτοιο ύψος που να είναι αρκετό για να εξυπηρετήσει το σύνολο των τοκοχρεωλυτικών υποχρεώσεων κάθε κράτους προς την ΕΚΤ. Είναι ποτέ δυνατόν να γίνει κάτι τέτοιο; Κι αν επιχειρηθεί, τότε αναγκαστικά θα οδηγήσει τα κράτη σε μια ατελέσφορη και αδιέξοδη περιοριστική πολιτική για να επιτευχθεί πρωτογενές πλεόνασμα. Σε τι διαφέρει από αυτό που συμβαίνει σήμερα;

Τρίτο: Απομείωση του χρέους μπορεί να υπάρξει μόνο όταν δεν υπάρχει ανάγκη νέου δανεισμού. Και κυρίως όταν δεν υπάρχει ανάγκη νέου δανεισμού για να εξυπηρετηθεί το τρέχων χρέος. Η Ελλάδα, σύμφωνα με την κυβέρνηση έχει να πληρώσει το 2015 γύρω στα 20 δις ευρώ τόκους και ληξιπρόθεσμα ομόλογα. Το ΔΝΤ ανεβάζει αυτές τις υποχρεώσεις γύρω στα 25 δις ευρώ. Ας υποθέσουμε ότι η ΕΚΤ ακολουθεί την πρόταση των ευφυέστατων οικονομολόγων του ΣΥΡΙΖΑ. Η εξυπηρέτηση των υποχρεώσεων αυτών θα μετακινηθεί σε μια ετήσια καταβολή ίδιου ύψους. Μπορεί να μας πει κανείς που θα τα βρει η χώρα για να τα πληρώσει; Ή θα πρέπει να παράξει ισάξιο πρωτογενές πλεόνασμα της τάξης τουλάχιστον 14% επί του ΑΕΠ, ή να δανειστεί εκ νέου. Κι επειδή τέτοιο πρωτογενές πλεόνασμα είναι αδύνατον να υπάρξει -ακόμη και στη μαγική σφαίρα των Μηλιού, Λαπατσιώρα, Σωτηρόπουλου- η χώρα θα αναγκαστεί να δανειστεί για να πληρώσει. Δηλαδή, θα ακολουθήσει το γνωστό φαύλο κύκλο που την έφερε σ' αυτήν την κατάσταση χρεοκοπίας.

Η ΕΚΤ αποκτά εξουσίες φεουδάρχη

Περιττό να πούμε το τι εξουσίες θα αποκτήσει η ΕΚΤ σε βάρος των λαών και των κρατών μελών, αν τυχόν και εφαρμοστεί μια τέτοια πρόταση. Αν τώρα η ΕΚΤ έχει υπερεξουσίες έναντι των κρατών μελών και συνιστά έναν μηχανισμό παντελώς ανεξέλεγκτο, φανταστείτε τι θα γίνει έτσι και εφαρμοστεί μια ανάλογη πρόταση. Θα μεταβληθούν όλοι οι λαοί της ευρωζώνης σε αληθινούς δουλοπάροικους της ΕΚΤ και μάλιστα εσαεί.

Κι όλα αυτά γιατί; Διότι προφανώς η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ έχει αναλάβει την υποχρέωση έναντι των δανειστών να μην θέσει καν ζήτημα "κουρέματος" του χρέους. Να γιατί ο Γ. Δραγασάκης σε πρόσφατη συνέντευξή του («Real News» 27/9/2014) είχε δηλώσει ότι «αντί για “κούρεμα”, μπορεί να υπάρξει απόσυρση του μεγαλύτερου μέρους του χρέους». Μόνο που τα ίδια ισχυρίζεται και η κυβερνώσα συμμορία. Το χρέος δεν χρειάζεται κούρεμα, γιατί είναι βιώσιμο. Ποια η διαφορά με τις προτάσεις των επιφανών οικονομολόγων του ΣΥΡΙΖΑ;

Όπως καταλαβαίνει ακόμη κι ο πιο αφελής, όλα γίνονται για το χρίσμα. Το χρίσμα των δανειστών, ώστε να ανοίξει ο δρόμος για τη νομή της εξουσίας. Κι επειδή οι διαφορές στις προτάσεις για το χρέος όλο και λιγοστεύουν με την κυβερνώσα συμμορία, γι' αυτό και έχουν επιδοθεί να ανακαλύψουν τη διαφορά σε "τεχνικές λύσεις". Μόνο που η άγνοια των ευφυέστατων οικονομολόγων του ΣΥΡΙΖΑ είναι ευθέως ανάλογη με τις σκοτεινές σκοπιμότητες που υπηρετούν. Κι έτσι δεν κάνουν τίποτε περισσότερο από το να προτείνουν σε επίπεδο ευρωζώνης τη δημιουργία ενός τοκοχρεωλυτικού κεφαλαίου (sinking fund) υπό την ΕΚΤ.

Επαναφέρουν μια χρεοκοπημένη "τεχνική λύση" του 19ου αιώνα

Η ιδέα δημιουργίας ενός sinking fund για την απομείωση του χρέους είναι τόσο παλιά όσο και οι πέτρες. Εφαρμόστηκε για πρώτη φορά στη Βρετανία το 1716 κι από τότε κάθε φορά που το χρέος ξεπερνούσε κάθε δυνατότητα εξυπηρέτησης και οι πιέσεις από την κοινωνία και την προοδευτική κοινότητα εντείνονταν με σκοπό τη διαγραφή έστω μέρους του χρέους, οι κυβερνήσεις της ολιγαρχίας αντιπρότειναν πάντα ένα σχέδιο sinking fund. Με πολύπλοκους υπολογισμούς, στατιστικές και μαθηματικές αποτυπώσεις πρόκριναν την καλύτερη "τεχνική λύση". Μόνο που καμιά από όλες αυτές δεν πέτυχε ποτέ την απομείωση του χρέους. Απλά διευκόλυναν τη διαιώνισή του σε βάρος της εργαζόμενης κοινωνίας.

O Γιουίλιαμ Κόμπετ, ένας από τους πιο διάσημους και ταλαντούχους προοδευτικούς δημοσιολόγους στη Βρετανία του 19ου αιώνα, έγραφε στα 1830 σχετικά με τα ποικίλες "τεχνικές λύσεις" του sinking fund: "Έχω επανειλημμένα δηλώσει και νομίζω έχω αποδείξει ότι το τοκοχρεωλυτικό κεφάλαιο (sinking fund) δεν έχει μειώσει καθόλου το εθνικό χρέος. Ότι δεν έχει την παραμικρή τάση για απομείωση αυτού του χρέους. Κι ότι οι λέξεις, απομείωση, αποπληρωμή, ρευστοποίηση, κλπ., κλπ., όσον αφορά στα αποτελέσματα αυτού του κεφαλαίου, του αποδίδονται εντελώς λανθασμένα και έχουν σαν σκοπό να εξαπατήσουν τον λαό..." (Selections from Cobbett's Political Works, Volume 2, London, 1835, σ. 2)

Ένας άλλος οικονομολόγος, ίσως ο τελευταίος από τους κλασσικούς της πολιτικής οικονομίας, ο Τζέιμς Ράμσεϊ Μακάλοχ, έγραφε σχετικά με την επινόηση της "τεχνικής λύσης" του sinking fund: "Κι όμως αυτή η άχρηστη χημική ένωση αυταπάτης και ανοησίας επικροτήθηκε από όλα τα κόμματα. Η αντιπολίτευση συναγωνιζόταν με το υπουργείο σε επευφημίες και εγκώμια. Το τοκοχρεολυτικό κεφάλαιο (sinking fund) θεωρήθηκε απ' όλους ως το μεγάλο προπύργιο της χώρας... Και η αυταπάτη ήταν τόσο διαρκής και ισχυρή, που ύστερα από δεκατέσσερα χρόνια εμπειρία από αυτή την χειρότερη από το τίποτα, όταν ένα νέο χρηματοδοτικό σχέδιο εισήχθη το 1807, περιλάμβανε ένα σύστημα ελέγχων προκειμένου να αποτρέψει τα κακά που θα προέρχονταν από τη δυνατότητα του τοκοχρεολυτικό κεφάλαιο να συσσωρευτεί δίχως όρια και να κατακλύσει την χώρα με μια πλημμύρα πλούτου, μέσα από "μια πολύ γρήγορη απαλλαγή από το χρέος". Αμφιβάλουμε αν και κατά πόσο η ιστορία του κόσμου μπορεί να δώσει άλλο παράδειγμα ερωτικής τρέλας. Αν το τοκοχρεολυτικό κεφάλαιο προερχόταν από ακατάληπτα δόγματα, αν απευθυνόταν στα λαϊκά αισθήματα και πάθη, ή αν η έννοια της αποτελεσματικότητάς του προερχόταν από τον όχλο, η επικράτηση αυτής της αυταπάτης λιγότερο ασύδοτη. Όμως από την πρώτη στιγμή ήταν θέμα υπολογισμών. Την λύση υποστήριξαν μερικοί από τους πιο ενημερωμένους ανθρώπους της χώρας, οι οποίοι συνέχισαν για πάνω από είκοσι χρόνια να πιστεύουν ότι μείωναν δραστικά το χρέος με τη βοήθεια του τοκοχρεολυτικού κεφαλαίου, το οποίο ολόκληρο το διάστημα συντηρούνταν με καινούργια δάνεια!" (J. R. McCulloch,  A Treatise on the Principles and Practical Influence of Taxation and the Funding System, Edinburgh, 1863, σ. 481-482).

Κι όλα αυτά γιατί; Διότι οι πολιτικές δυνάμεις της Βρετανίας της εποχής έτρεμαν ακόμη και στην ιδέα "της πολύ γρήγορης απαλλαγής από το χρέος", μέσα από τη διαγραφή του. Κάτι που ήταν αυτονόητο ότι έπρεπε να συμβεί τόσο για έναν μάχιμο πολιτικό συγγραφέα σαν τον Κόμπετ, όσο και για έναν ακαδημαϊκό όπως τον Μακάλοχ. Κι έτσι συσκότιζαν το όλο ζήτημα μέσα από πολύπλοκους υπολογισμούς δήθεν απομείωσης του χρέους διαμέσου "τεχνικών λύσεων" τύπου sinking fund. Mόνο και μόνο για να μην φανεί πόσο ταυτισμένοι ήταν με τα συμφέροντα της χρηματιστικής ολιγαρχίας που δάνειζε το κράτος.

Όταν ο Γλάδστων εμφάνισε μετά τυμπανοκρουσιών το 1852 μια ακόμη άρτια "τεχνική λύση" που θα απομείωνε το χρέος χωρίς "κούρεμα", ή διαγραφή, ο Μαρξ βρήκε την ευκαιρία να ειρωνευτεί τους επινοητές τέτοιων σχεδίων και να γράψει: " Ίσως να μην υπάρχει σε γενικές γραμμές μεγαλύτερη απάτη από τα λεγόμενα χρηματοοικονομικά. Οι πιο απλές εργασίες σχετικά με τον προϋπολογισμό και το δημόσιο χρέος καλύπτονται από τους μύστες αυτής της απόκρυφης επιστήμης με μια δυσνόητη ορολογία, αποκρύπτοντας τους τετριμμένους ελιγμούς για τη δημιουργία αποθεμάτων διαφορετικής απόδοσης - την μετατροπή των παλαιών αποθεμάτων σε νέα, τη μείωση των τόκων και την αύξηση του ονομαστικού κεφαλαίου, την αύξηση του τόκου και τη μείωση του κεφαλαίου, την εγκατάσταση των ασφαλίστρων, των μπόνους, των ειδικών ομολόγων, τη διάκριση μεταξύ στις εξαγοράσιμες και μη εξαγοράσιμες προσόδους, την κατά βαθμίδες τεχνική μεταφοράς των χαρτιών διαφορετικής έκδοσης - κατά τρόπο που εξαπατά το κοινό με αυτούς τους απεχθείς σχολαστικούς υπολογισμούς χρηματισμού και την φοβερή πολυπλοκότητα των στοιχείων, ενώ οι τοκογλύφοι αποκτούν με κάθε νέο τέτοιο σχέδιο, μια ανυπόμονη ευκαιρία για την ανάπτυξη της αδίστακτης και αρπακτικής τους δραστηριότητας." (K. Marx & F. Engels, Collected Works, vol. 12, σ. 55).

Τα τελευταία αυτά λόγια του Μαρξ τα αφιερώνουμε ιδιαίτερα στο Μηλιό και την παρέα του, που επί χρόνια αυτοπροβάλλονται ως "αυθεντικοί μαρξιστές" ποδοπατώντας κατάφωρα κάθε έννοια λογικής και θεωρίας. Με την ίδια αδίστακτη και προκλητική διάθεση που θέλουν, διαμέσου μιας κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, να βιάσουν βάναυσα τον έλληνα εργαζόμενο και την χώρα με τις "τεχνικές λύσεις" που προτείνουν. Έλεος πια με δαύτους!

Δεν υπάρχει χρήμα ούτε για τα ΑΤΜ των τραπεζών, του Δημήτρη Καζάκη.

Δεν υπάρχει χρήμα ούτε για τα ΑΤΜ των τραπεζών.

του Δημήτρη Καζάκη

Οι εγχώριες συστημικές τράπεζες αντιμετωπίζουν τόσο μεγάλο πρόβλημα ρευστότητας, ώστε ακόμη και η τροφοδοσία των ΑΤΜ έχει γίνει προβληματική. Για τον λόγο αυτό οι εγχώριες τράπεζες αντλούν ρευστότητα από τον μηχανισμό της Φρανφούρτης για να μην "κατεβάσουν ρολά". Αυτά δήλωσε η κυρία Ελένη Λούρη - Δενδρινού σε μια διάλεξη - ομιλία της η οποία έλαβε χώρα στο Cass Business School του πανεπιστημίου του City του Λονδίνου την περασμένη Τρίτη, 25 Νοεμβρίου. Η ομιλία αυτή πραγματοποιήθηκε εν είδει Private Event το οποίο ήταν ανοιχτό αποκλειστικά για φοιτητές του πανεπιστημίου και σε υψηλά ιστάμενους εκπροσώπους τραπεζών και εξαιρετικά γνωστών πολυεθνικών.

Η κ. Λούρη - Δενδρινού είναι αντιπρόεδρος της Τραπέζης της Ελλάδος από το 2008 έως σήμερα και υπήρξε διευθύντρια του οικονομικού γραφείου του πρωθυπουργού την περίοδο 2004 - 2008. Στην ομιλία της αυτή, ανέλυσε την πολιτική της Τραπέζης της Ελλάδος στα χρόνια της κρίσης...
δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στις γνωστές διαρθρωτικές πολιτικές για τη μείωση μισθών, τις ελαστικές εργασιακές σχέσεις και τα υπόλοιπα θεολογικά δόγματα όσων μας οδήγησαν σ' αυτή την τραγική κατάσταση που βρισκόμαστε σήμερα.

Αυτό που έκανε αίσθηση είναι το γεγονός ότι παραδέχθηκε δημοσίως αυτό που ξέρει όλη η τραπεζική αγορά περί ανύπαρκτων καταθέσεων. Είπε επίσης ξεκάθαρα ότι επί δυο χρόνια εισάγουμε χαρτονομίσματα από χώρες με πλεόνασμα σε ρευστά διαθέσιμα (κυρίως από τη Γερμανία όπως τόνισε) ώστε να διατηρηθεί το αίσθημα ενός φερέγγυου τραπεζικού συστήματος στους καταθέτες.

Μάλιστα, όπως είπε, η τράπεζα της Ελλάδος χρησιμοποιεί εδώ και τρία χρόνια το ακριβό (όπως το χαρακτήρισε) χρήμα του ELA της ΕΚΤ ώστε να τροφοδοτεί τα απανταχού ATM με ρευστό. Πράγμα ιδιαίτερα δύσκολο, όπως είπε, αναφερόμενη στα τεχνικά ζητήματα που προκύπτουν σε σχέση με την τροφοδοσία ATM σε μια χώρα με 165 κατοικήσιμα νησιά και αρκετά βουνά/λαγκάδια. 

Η εν λόγω κυρία είχε κάνει μια ανάλογη ομιλία στο London School of Economics (LSE) στις 14 Οκτωβρίου, στα πλαίσια ενός "Ελληνικού Παρατηρητηρίου" οικονομικής θεολογίας, που υφίσταται στη συγκεκριμένη σχολή. Στη μαγνητοφωνημένη ομιλία της (http://www.lse.ac.uk/newsAndMedia/videoAndAudio/channels/publicLecturesAndEvents/player.aspx?id=2629) στο τριακοστό λεπτό μιλάει για τον ELA και στο τριακοστό πέμπτο μιλάει για τον πανικό ρευστότητας και τα ATM.

Επίσης, στο προσωπικό μπλογκ που διατηρεί η εν λόγω κυρία στην ιστοσελίδα του LSE, μπορεί να ανακαλύψει κανείς ότι το μεγάλο πρόβλημα που μας οδήγησε στην χρεοκοπία  είναι "μια οικονομία που πάσχει από σοβαρή αντίσταση μεταρρύθμιση." Με άλλα λόγια την χρεοκοπία δεν την προκάλεσε η αρπαγή των καταθέσεων από τις τράπεζες, ούτε η τοκογλυφία και τα προκλητικά θαλασσοδάνεια, αλλά η "αντίσταση στη μεταρρύθμιση", δηλαδή η έλλειψη ακόμη μεγαλύτερης ασυδοσίας και κερδοσκοπίας.

Δεν ξεπουλήθηκε η χώρα κι ο λαός της από πιο νωρίς. Γι' αυτό χρεοκοπήσαμε μας λέει η αντιπρόεδρος της Τράπεζας της Ελλάδος, η οποία είναι υπόλογη και οφείλει να λογοδοτήσει για όσα έχουν συμβεί, αλλά και για τα ψεύδη που σερβίρουν προς εγχώρια κατανάλωση περί "φερέγγυου" τραπεζικού συστήματος προκειμένου να μην αντιληφθούν οι καταθέτες ότι έχουν χάσει τις καταθέσεις τους.

Τα σκουπίδια στα σκουπίδια, του mitsos175.

Τα σκουπίδια στα σκουπίδια

του mitsos175

Είναι αλήθεια ότι η συμμορία από τις μαριονέτες που αποκαλείται "κυβέρνηση" είναι πολύ βρώμικη. Με πολλούς τρόπους. Χρησιμοποιεί τα πιο άθλια και βρώμικα κόλπα τόσο για να μας κατακλέψει όσο και να μας φοβίσει. Είναι γνωστό τι κάνει στα Πανεπιστήμια. Ότι και αλλού: Περικόπτει κονδύλια, για να γεμίσουν οι κοιλιές των δανειστών, συκοφαντεί, προσπαθώντας να μεταθέσει τις ευθύνες της σε άλλους και γενικά υποβαθμίζει συστηματικά και εσκαμμένα το δημόσιο τομέα, για να προωθήσει ιδιωτικές εταιρίες, που θα αναλάβουν ακριβότερα να μας ταλαιπωρήσουν.

Οι εταιρίες στον τομέα καθαρισμού είναι τα σύγχρονα Άουσβιτς. Η εργασία αδήλωτη, "μαύρη", απελευθερώνει χρήματα σε λογαριασμούς ημετέρων. Άλλωστε είναι "συγκινητική" για το κεφάλαιο η προσπάθεια του υπουργού παραπαιδείας, να θεσμοθετήσει την δουλεία, δηλαδή την εργασία χωρίς πληρωμή. Ευτυχώς δεν φαίνεται να τα κατάφερε, αλλά θα ξαναπροσπαθήσει.

Η τακτική είναι πια γνωστή: Μεθοδεύουν την κατάσταση, έτσι ώστε να γίνει χωματερή η....
σχολή, κι αφού αγανακτήσουν οι πάντες, οι ίδιοι φέρνουν ως "από μηχανής θεό" τον ιδιώτη εργολάβο, ο οποίος θα θησαυρίσει σε βάρος των σύγχρονων ειλώτων.

Οι φοιτητές όμως, που κατάλαβαν τι συμβαίνει, άδειασαν σακούλες με σκουπίδια πάνω στο γραφείο του αντιπρύτανη του πανεπιστημίου Αθηνών Αντώνη Καλοκαιρινού. Ο εκπρόσωπός των φοιτητών διαμαρτυρήθηκε εναντίον των πρυτανικών αρχών και ιδιαίτερα κατά του πρύτανη Θόδωρου Φορτσάκη. Σε βίντεο που αναρτήθηκε στο YouTube, ο φοιτητής αναφέρεται στα θέματα της καθαριότητας, της φύλαξης του ιδρύματος, της παρουσίας της αστυνομίας, των διαγραφών φοιτητών. Μίλησε δηλαδή για όλη τη μπόχα που πνίγει την Παιδεία.

"Αυτό είναι το ελληνικό πανεπιστήμιο" κατέληξε. Στους αρουραίους, τις κατσαρίδες, τις μύγες και τη ΔΑΠ αρέσει πάντως...

Είναι τόσο συμβολική όσο και ουσιαστική η κίνηση αυτή. Πρώτα δείτε το γραφείο του αντιπρύτανη. Καθαρό μέχρι να αδειάσουν αυτά που ήταν στις αίθουσες και τα αμφιθέατρα. Γι αυτόν υπάρχει προσωπικό, που φροντίζει την καθαριότητα του γραφείου, εκτός, αν μας πει, ότι βάζει την ποδιά και καθαρίζει μόνος του... Για τα αμφιθέατρα όμως; Εμ βέβαια! Για το δικό του το γραφείο νοιάζεται... Οι φοιτητές λοιπόν πολύ σωστά τον ενημέρωσαν, για το τι συμβαίνει και στο υπόλοιπο κτήριο.

Έπειτα, υπάρχει και η ηθική πλευρά. Όταν το σκουπιδαριό είναι σε καίρια πόστα, στη βουλή πχ είναι σίγουρο, ότι εκεί θα ρίξουν και τα κανονικά σκουπίδια.

Γιατί με αυτά που γίνονται στην Παιδεία, ο πιο βρώμικος χώρος δεν είναι οι κάδοι απορριμμάτων, αλλά οι προσκυνημένοι κι όσοι πούλησαν (αναμφίβολα ακριβά) τη συνείδηση τους...

από το «Βαθύ Κόκκινο»

Τα νερά της ιστορίας έσπασαν... του Σταύρου Κατσούλη.

Τα νερά της ιστορίας έσπασαν...

του Σταύρου Κατσούλη

Καλημερούδια!

Αφουγκραστείτε λίγο τις καρδούλες σας... Το νοιώθετε; Το βλέπετε; Το ακούτε; Δεν μπορεί. Κάτι θα ψιθυρίζει και σε σάς εδώ και μερικούς μήνες ή χρόνια... Μην ανησυχείτε πάντως, δεν θα σας κρατήσω σε αγωνία εάν δεν ξέρετε για ποιο πράγμα μιλάω, αν και ο τίτλος του κειμένου αυτού, θα έπρεπε να σας είχε κάνει υποψιασμένους ήδη:

Το σύνολο των σκέψεων, πράξεων, συνηθειών και συλλογικής συνείδησης των τελευταίων δεκαετιών της ανθρωπότητας, έχουν πλέον διαμορφώσει μια ένταση που φτάνει πλέον πολύ κοντά στο αποκορύφωμα. Οι «πόνοι της γέννας» αυτής και τα σημάδια είναι πάρα πολλά, που το καθιστούν αδύνατον να μην το έχουν καταλάβει και άλλοι.

Το «αβύθιστο καράβι» του «παγκόσμιου πολιτισμού» όπως τον γνωρίσαμε βυθίζεται. Μια ακόμη μακρά και επίπονη περίοδος της ανθρώπινης Ιστορίας φτάνει στο τέλος της. Ήδη, το μεγαλύτερο μέρος του, βρίσκεται κάτω από την επιφάνεια. Τα νερά της παγκόσμιας ιστορίας έσπασαν!

Δεν ξαφνιάζει κανέναν πλέον η οποιαδήποτε αποκάλυψη, ότι κάποιοι, κάπου, τώρα, ....
απεργάζονται με τον έναν ή άλλο τρόπο να μας επιβάλουν το δικό τους ολοκληρωτισμό, ακόμη και με την με την βία αν χρειαστεί. Κι ως εκ τούτου, είναι πλέον σίγουρο στον καθένα μας ότι κάποιοι άλλοι, κάπου και κάπως, απεργάζονται κάποιας μορφής αντίδραση, επαναστάσεις ή εξεγέρσεις, ωφέλιμες ή όχι. Κι όμως, ότι κι αν είναι αυτό που σοκάρει αυτήν την στιγμή, θα ξεχαστεί. Θα ξεχαστεί γιατί συνεχώς έρχονται νέα γεγονότα που από εδώ και πέρα, πάντα θα τρέχουν με την ίδια κι ακόμη πιο ραγδαία ταχύτητα .

Η ασταμάτητη χιονοστιβάδα από γεγονότα που δεν σταματά ποτέ, μας έχει κάνει νοιώθουμε ότι δεν μπορούμε να κρίνουμε ή να αναλύσουμε τίποτα. Δεν υπάρχει γεγονός, όσο βάρβαρο ή απολύτως απάνθρωπο και να είναι, που να δημιουργεί σοβαρές εντυπώσεις και να προκαλεί βαθύτατους συλλογισμούς.

Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην έχει δει με τα μάτια του μέσω των μέσων ενημέρωσης, δραματικά, τρομακτικά, πολιτικά, αιματηρά και απίστευτα γεγονότα να σοκάρουν και να συγκλονίζουν. Γεγονότα, που στην συνέχεια συγκινούν για λίγο και καταλήγουν να σβήνουν και να εξαφανίζονται από τα μυαλά μας μέσα σε λίγες ώρες πλέον, έτσι ώστε να δώσουν τόπο στο επόμενο τραγικό γεγονός...

Ο πολιτικός, γεωπολιτικός και κοινωνικός χρόνος, δεν μετριέται σε έτη, ούτε σε μήνες ή εβδομάδες πλέον. Όπως ακριβώς και όταν οι πόνοι της γέννας δεν αφήνουν την μητέρα να συγκεντρωθεί στο οτιδήποτε, έτσι και σήμερα, ο χρόνος έχει χάσει για μας το πραγματικό του μέτρο. Κι έτσι, η πραγματικότητα για τους περισσότερους, έχει μετατραπεί σε όνειρο. Και όσο αυτοί ονειρεύονταν, ο εφιάλτης μετατράπηκε σε πραγματικότητα...

Κακά τα ψέματα. Στο επόμενο έτος, δεν θα περάσει ένας χρόνος. Όχι. Στο επόμενο έτος, θα περάσουμε 365 αργές και συγκλονιστικές μέρες, θα τις περάσουμε μία-μία, θα τις νοιώσουμε βαθειά μέσα στο κόκκαλο, τόσο πολύ, που θα μας φανούν σαν να ήταν δέκα χρόνια. Ναι, στο τέλος, νέες ιδέες θα γεννηθούν. Ναι, όταν ολοκληρωθεί η διαδικασία, νέες αξίες θα βρουν τον ζωτικό τους χώρο. Ναι, μόλις τελειώσουν όλα αυτά, νέοι άνθρωποι θα διαμορφώσουν νέες, καλύτερες καταστάσεις...

Αλλά καμιά εποχή των δεινοσαύρων δεν περνά τόσο εύκολα όσο νομίζουν κάποιοι. H συλλογική έκφραση της ανθρωπότητας έχει δείξει ότι το γνωρίζει καλά αυτό. Γι αυτό και εκφράζει όλο και πιο πολύ, όλο και πιο μαζικά, όλο και πιο ξεκάθαρα, την μια και τρομερή λέξη, το ένα παγκόσμιο γεγονός που θα καθορίσει το που και πως ακριβώς θα οδηγηθούμε: Πόλεμος.

Για όλους αυτούς που πιστεύουν ότι θα αποφύγουν την νέα ιστορική περίοδο που έρχεται, καλό θα ήταν να προετοιμαστούν. Όχι δεν θα πω κάτι το φρικιαστικό, μην ανησυχείτε. Απλά, καλό θα ήταν να βάλουν τα καλά τους, μπας και εξασφαλίσουν τουλάχιστον μια σεμνή παρουσία στα βιβλία της ιστορίας που θα χρονολογήσουν τον αφανισμό τους...

Για τους υπόλοιπους που θέλουμε να αντέξουμε, ας το πάρουμε χαμπάρι: Δεν υπάρχει πια το «όποιος αντέξει».

Υπάρχει μόνον, το «ας προετοιμαστούμε, ας οργανωθούμε για να αντέξουμε».

Μαζί.

Ενωμένοι.

ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΙ.

Σερβιτόροι των ξένων. του Γιώργου Χαρβαλιά.

Σερβιτόροι των ξένων

 















Γράφει ο Γιώργος Χαρβαλιάς

Στο όριο του σαδισμού κινείται η αντιμετώπιση του ελληνικού λαού εκ μέρους της ελεγχόμενης από το Βερολίνο κοινοτικής νομενκλατούρας των Βρυξελλών. Ανώτεροι γραφειοκράτες της Κομισιόν, που σήμερα αποτελεί και τον βασικό πυλώνα της εποπτεύουσας «τρόικας», αξιολογούν τους σημερινούς Ελληνες σαν σκουπίδια, λίγο χειρότερους από τα ομόλογα-ταπετσαρίες που θα εξέδιδε η χώρα, αν μπορούσε, φυσικά, να βγει στις αγορές.

Τα στερεότυπα για τους τεμπέληδες της... εύφορης κοιλάδας που ζουν παρασιτικά εις βάρος του πλούσιου Βορρά εκπορεύονται ασφαλώς από το γερμανικό κυβερνητικό και οικονομικό κατεστημένο που έχει τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο στις αποφάσεις των χωρών της ευρωζώνης. Από κρίσιμα στρατηγικά θέματα, όπως οι κυρώσεις προς τη Ρωσία, έως τριτεύουσας σημασίας δράσεις, όπως ποιο αναπτυξιακό πρόγραμμα πληροί κριτήρια κοινοτικής χρηματοδότησης.

Δυστυχώς, η ρατσιστική αντίληψη ότι η «χώρα-παράδεισος» που λέγεται Ελλάδα δεν αξίζει να κατοικείται από τέτοιους «ακαμάτηδες ιθαγενείς» διατρέχει οριζοντίως πλέον την κοινοτική γραφειοκρατία, η οποία αντιμετωπίζει με αμιγώς τιμωρητική διάθεση τον ελληνικό πληθυσμό. 

Προχθές μάθαμε ότι δύο έργα πνοής για το μέλλον της πρωτεύουσας, η αναμόρφωση του Φαληρικού Δέλτα και η ανάπλαση του ιστορικού κέντρου της Αθήνας, απορρίφθηκαν από προγράμματα κοινοτικής χρηματοδότησης διότι θεωρήθηκαν ότι δεν έχουν «αναπτυξιακή διάσταση»! Αυτή ήταν η επίσημη δικαιολογία για δύο εγχειρήματα βασισμένα σε ιδιωτική πρωτοβουλία Ελλήνων (Ιδρυμα Νιάρχου, Ιδρυμα Ωνάση αντιστοίχως). 

Ανεπισήμως το μήνυμα είναι ότι οι Ελληνες «δεν αξίζουν βελτίωση της ποιότητας ζωής στο αστικό κέντρο», όπως κάποτε κάποιοι έλεγαν ότι οι ιθαγενείς της Υποσαχάριας Αφρικής δεν πρέπει να αποκτήσουν δίκτυα υδροδότησης γιατί δεν θα πλένονται ποτέ!

Κακά τα ψέματα. Οι κοινοτικοί θεωρούν αναπτυξιακά έργα μόνον αυτά που τους βολεύουν. Και μεταξύ άλλων, τις τουριστικές εγκαταστάσεις και τις υποδομές που θα καταστήσουν την χώρα μας ένα απέραντο ξενοδοχείο πολυτελείας. Ώστε να νέμονται τις χαρές της όλοι οι υπόλοιποι ξένοι εκτός από τους «φριχτούς και ανυπόφορους» Ελληνες.

Δυστυχώς αυτές οι απαξιωτικές συμπεριφορές των δανειστών θα εντείνονται, στο βαθμό που δεν ορθώνεται αντίλογος, ούτε για τα προσχήματα από την ελληνική κυβέρνηση. Είναι εμφανές ότι οι κκ. Σαμαράς και Βενιζέλος δεν επιθυμούν να δώσουν μάχη για να βελτιώσουν την καθημερινότητα των Ελλήνων. Προτιμούν να μιλούν για την «πανάκεια» του τουρισμού με τέτοιο οίστρο που σε λίγο νομίζεις ότι θα φορέσουν λευκό πουκάμισο και παπιγιόν για να πάνε στο Διόνυσο και να σερβίρουν γερμανούς τουρίστες…

Αναρτήθηκε από Δημήτρη Κυπριώτη