Η αντίσταση της Φρουτοπίας.

Σηκώθηκε το κολοκυθάκι να χτυπήσει τον µανάβη. Εχει άραγε κάποια ελπίδα το ταπεινό ζαρζαβατικό να νικήσει τον έμπορο, εκείνον που παίρνει όλες τις αποφάσεις και διακινεί τα προϊόντα με σκοπό το κέρδος; Φυσικά και έχει ελπίδα. Το κολοκυθάκι βρίσκει ένα μηχάνημα που αφαιρεί από τους μανάβηδες το μανα- και τους κάνει βίδες.

Ολα αυτά τα θαυμαστά συμβαίνουν σε μια άλλη χώρα, στη Φρουτοπία, εκεί όπου τα φρούτα και τα λαχανικά οργανώνονται εναντίον των πολυεθνικών, της Λεμονοστίφεν και της Κομποστάλ, που θέλουν να μετατρέψουν τους πάντες σε χυμούς και κομπόστες.

Η «Φρουτοπία» του Ευγένιου Τριβιζά είναι περισσότερο επίκαιρη από ποτέ στην Ελλάδα της κρίσης. To κόμικ που δημιούργησε ο Ευγένιος Τριβιζάς το 1983 με τον σκιτσογράφο Νίκο Μαρουλάκη αναπτύχθηκε σε 50 τεύχη, μεταφέρθηκε ως κουκλοθέατρο στην τηλεόραση και έγινε μουσικοθεατρική παράσταση σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Ρήγου. Η παράσταση παίζεται ξανά στο θέατρο Rex και προσφέρει πολύ περισσότερα από μια αφήγηση, με πρωταγωνιστές ένα βλίτο, μια πιπεριά και ένα κολοκυθάκι, που έχουν για ηγέτη τον Αιμίλιο το μήλο. Η Φρουτοπία είναι μια ιστορία που αποθεώνει την αντίσταση στο σύστημα, την αυτοργάνωση των αδυνάτων. Είναι ιστορίες όπου όλες οι ισορροπίες μπορούν να ανατραπούν με αίσθημα δικαίου.

Και επειδή η ζωή είναι πιο παράξενη από κάθε αφήγηση, η ίδια η Φρουτοπία κατάφερε το ακατόρθωτο. Ο Ευγένιος Τριβιζάς, ακριβώς όπως οι ήρωες του, εναντιώθηκε σε πολυεθνική και νίκησε ύστερα από πολυετείς δικαστικούς αγώνες. Η Μάτα η ντομάτα, η Μαρουλίτα το μαρούλι, ο Φραγκίσκος το φραγκόσυκο τα έβαλαν με την Κόκα-Κόλα.

Η αμερικανική πολυεθνική χρησιμοποίησε τον τίτλο της σειράς ως σήμα σε προϊόν της, σε έναν ανάμεικτο χυμό φρούτων. Ο Τριβιζάς το ανακάλυψε το 1995 και ξεκίνησε τον αγώνα. Τον βοήθησε βεβαίως η επιστημονική σκευή στα νομικά, καθώς διδάσκει Εγκληματολογία και Συγκριτικό Ποινικό Δίκαιο στο Πανεπιστήμιο του Ρέντινγκ.

Η αντιπαράθεση μεταξύ της πολυεθνικής και του συγγραφέα διήρκεσε περισσότερο από μια δεκαετία. Το δικαστήριο τελεσίδικα έκρινε ότι η λέξη «Φρουτοπία» είναι πρωτότυπος νεολογισμός του συγγραφέα. Η λέξη δεν υπήρχε στην ελληνική ή σε άλλη γλώσσα και δεν ευσταθούσε ο ισχυρισμός της Κόκα-Κόλα ότι έχει προγενέστερα δικαιώματα στον τίτλο.

Η λέξη είχε χρησιμοποιηθεί και αλλού, από άλλες εταιρείες (τη μία μάλιστα την αγόρασε η Κόκα-Κόλα), όμως αποδείχτηκε ότι όλες οι άλλες φρουτοπίες δημιουργήθηκαν μετά το ελληνικό κόμικ. Καθοριστικός ήταν ο στίχος του τραγουδιού «Είναι μία, μόνο μία, η ονειρεμένη Φρουτοπία».

Έχουν περάσει 30 χρόνια από την ίδρυση του κράτους της Φρουτοπίας. «Τριάντα χρόνια μετά ο δαιμόνιος δημοσιογράφος Πίκο Απίκο επιστρέφει στη μακρινή Φρουτοπία, δυτικά του Αβγατηγανιστάν, ανατολικά του Πιπερού και βορειοδυτικά της Χώρα του Χασμουρητού, για να λύσει και πάλι το μυστήριο της εξαφάνισης του Μανόλη του Μανάβη».

Ο χρόνος που μεσολαβεί ανάμεσα στην έκδοση των κόμικς και σε αυτό το δεύτερο θεατρικό ανέβασμα δημιουργεί μια παράξενη συνθήκη. Οι πρώτοι αναγνώστες υπήρξαν παιδιά της ευμάρειας, υπήρξαν παιδιά που έζησαν τη μεγάλη κρατική σπατάλη. Ακόμη κι αν δεν κατάλαβαν τι συνέβαινε στη χώρα, ένιωθαν την αισιοδοξία στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα.

Οι σημερινοί θεατές είναι τα παιδιά των παιδιών της ευμάρειας. Σήμερα η Φρουτοπία της αντίστασης, της οργάνωσης, της αλληλεγγύης, της εξέγερσης είναι πιο χρήσιμη. Αίφνης τα μηνύματα αποκτούν συμπυκνωμένο νόημα. «Όλοι οι κάτοικοι της Φρουτοπίας υπόσχονται ακόμη μία περιπέτεια αφάνταστου ηρωισμού και κατάπτυστης προδοσίας, με υπέροχες θυσίες και ασίγαστα μίση, τολμηρές προσδοκίες και αποτρόπαιες δολοπλοκίες που θα σας προκαλέσουν καρδιοχτύπι αλλά και ρίγη ευτυχίας». Θα λέγαμε ότι δεν είναι ακόμη μία περιπέτεια, αλλά ένα μάθημα αγωγής του πολίτη.

* Δημοσιεύθηκε στο BHmagazino την Κυριακή 4 Ιανουαρίου 2015.

Κέζα Λώρη
 tovima.gr 

Πηγή: http://www.awakengr.com/2015/01/blog-post_54.html#ixzz3Ocn1ia19
Under Creative Commons License: Attribution Share Alike

Η Αντιγόνη Λυμπεράκη στο Ποτάμι και το φιλελεύθερο ξέπλυμα των ελίτ, του Κωνσταντίνου Μυλωνά.

Στην Λυμπεράκη παρατηρείς εύκολα πως σε κάθε άρθρο της δεν χάνει ευκαιρία να επιτίθεται στον κόσμο της εργασίας, προτείνοντας την κινεζοποίηση του

Με το ξέσπασμα της κρίσης έκανε και το ντεμπούτο της στα media η πανεπιστημιακός οικονομολόγος Αντιγόνη Λυμπεράκη, με το πάντα συγκρατημένο και μειλίχιο ύφος της, κυρίως μέσω  τηλεοπτικών  εκπομπών. Πίσω όμως απο αυτό το ύφος πάντα κάτι δεν πήγαινε καλά, είτε επρόκειτο για τον προφορικό της λόγο είτε για τον γραπτό, ανεξάρτητα απο το κόμμα που εκπροσωπούσε κάθε φορά (διότι έχει αλλάξει 3-4 απο τότε). Σε πρώτο επίπεδο, παρατηρούσαμε πάντα μια απίστευτα αποϊδεολογικοποιημένη τεχνοκρατική, δήθεν ουδέτερη, αποφορτισμένη και τραγικά μονοδιάστατη ερμηνεία των πραγμάτων, παράλληλα με ένα κακουργηματικό στρογγύλεμα και άμβλυνση γωνιών, απόψεων, θέσεων και επιλογών. Αδιανόητο για έναν άνθρωπο με τόση εμπειρία (πολλά χρόνια στην Αριστερά, καθηγήτρια στο Πάντειο κ.α.) να εμμένει σε απλοϊκές ερμηνείες και αοριστίες, διανθίζοντας τες με συνεχείς παραβολές και αλληγορίες, λες και είναι η θεία Λένα. Καταλήγουμε όμως στο οτι η νεοφιλελεύθερη γραμμή και τα συγκεκριμένα κέντρα εξουσιών που η Λυμπεράκη ακολουθεί, υπηρετεί και προστατεύει με τον επιστημονικό της μανδύα απο τις αρχές του '90 μέχρι σήμερα, επιβάλλουν αυτο το στρογγύλεμα και τον εξωραϊσμό.

Δεν είναι δύσκολο να κατανοήσει κανείς τι υποκρύπτει αυτή η περσόνα που έχει υιοθετήσει η Λυμπεράκη. Σε απόλυτη  ευθυγράμμιση με την κυνική εκπρόσωπο της Τρόικας Μιράντα Ξαφά (είχαν συνεργαστεί και στην Δράση), όχι με ωμό τρόπο όπως αυτή αλλά με αλληγορίες, επίκληση στην κοινή λογική, χαζό χιούμορ (λίγο καλύτερο απο αυτό πρώην συναδέλφου της-γνωστού πολιτικού αστέρα των social media-) και πολλά χαμόγελα. Και όπως είναι φυσικό, παρά τις όποιες εξαιρέσεις, οι νεοφιλελεύθεροι ανέκαθεν επέλεγαν (με ευγένεια και savoir vivre πάντα) τον μανδύα της Κοινής Λογικής και τον σφετερισμό του “Κέντρου” για να ωραιοποιήσουν τις νεοθατσερικές πολιτικές τους, αναμασώντας σαθρά αντιεπιστημονικά επιχειρήματα περι αόριστου παντοδύναμου ανταγωνισμού που λειτουργεί πάντα και παντού χωρίς καμία κρατική παρέμβαση, για την αόρατη χείρα της αγοράς που σώζει και άλλα παραμύθια που φαίνονται λιγότερο πειστικά και απο αυτά του Χαντς-Κρίστιαν Άντερσεν. Έτσι, η μετανάστευση βαπτίζεται ευέλικτη κινητικότητα, οι πλειστηριασμοί τόνωση και ενδυνάμωση της αγοράς κοκ.

Άνθρωποι αποκομμένοι απο την πραγματική οικονομία και την κοινωνία, απόλυτα υποταγμένοι στις αγορές, εντολοδόχοι ξένων κερδοσκοπικών κέντρων που έχουν κόψει κάθε παραγωγική ανάσα στην ελληνική κοινωνία, επιβάλλοντας παντού τις καταστροφικές συνέπειες της εσωτερικής υποτίμησης και των ιδιωτικοποιήσεων. Ο απώτερος σκοπός είναι να επιτευχθεί η μακροχρόνια, αδιάκοπη συνέχιση των ίδιων πολιτικών και το στράγγισμα της αγοράς ώστε να δημιουργηθούν οι αυστηροί μηχανισμοί και οι διαδικασίες που θα ρίχνουν και το τελευταίο ευρώ που θα παράγεται στη χώρα σε συγκεκριμένες τσέπες. Σημειώνουμε πως οι 500 πιο κερδοφόρες επιχειρήσεις διπλασίασαν τα κέρδη τους εν μέσω κρίσης (στοιχεία ICAP- GROUP).

Παρόλη όμως την τακτική της παρουσίασης εύληπτων, μονοδιάστατων, απλοϊκών υποβολιμαίων μηνυμάτων, δεν κατάφεραν στις τελευταίες εκλογές να προσελκύσουν ψηφοφόρους, μιας και ο κόσμος όσο και να έχει παθητικοποιηθεί και τρομοκρατηθεί δεν έχει εσωτερικεύσει τον εξουσιαστικό λόγο σε τέτοιο βαθμό που να ψηφίζει το σχοινί που θα κρεμάσει αυτόν και τα παιδιά του. Στις τελευταίες εκλογές, Δράση-Γέφυρες-Δημιουργία Ξανά απέτυχαν παταγωδώς, συλλέγοντας ψήφους κυρίως απο γειτονιές της Εκάλης. Έτσι, η Λυμπεράκη αποφάσισε πως σε αυτές τις εκλογές θα έπρεπε να υπερασπίσει τις θέσεις της μέσα απο το Ποτάμι, το νέο πολιτικό μόρφωμα που δημιουργήθηκε  ώστε να γίνει μια νέα προσπάθεια να παρουσιαστούν οι ίδιες απάνθρωπες πολιτικές, επενδυμένες με τα τηλεοπτικά ευφάνταστα τερτίπια του αρχηγού του,  ψαρεύοντας αυτή τη φορά σε ένα πιο ευρύ μικρομεσαίο, απολίτικ ή  αναποφάσιστο ακροατήριο που θα έχει το άλλοθι πως ψηφίζει “Κέντρο”, είτε απο άγνοια είτε απο επιλογή, ωστε να μην θεωρηθεί ακραία συστημικό.

Το Ποτάμι, δημιούργημα των εξουσιαστικών οικονομικών ελίτ, κατασκευάστηκε ακριβώς για να απορροφήσει κραδασμούς και να συσπειρώσει τους ακραίους “μεταρρυθμιστές”, έχοντας ως ομπρέλα μια επικοινωνιακή στρατηγική τηλεοπτικού και life style χαρακτήρα που προσπαθεί να επενδύσει στα πιο αποχαυνωμένα ένστικτα που καλλιέργησαν στους πολίτες  τις τελευταίες δύο δεκαετίες τα ελληνικά media, μετατρέποντας τους σε μαζοάτομα που ερμηνεύουν την ζωή  μέσα απο τον κυρίαρχο λόγο και όχι μέσα απο τα δικά τους καθημερινά βιώματα. Το Ποτάμι, ωστόσο, δεν χάνει ευκαιρία να αποδεικνύει την φύση του, να αποκαλύπτει, δηλαδή, πως πρόκειται για ένα κόμμα χωρίς αρχές και αξίες, για ένα κόμμα πολιτικού πλιάτσικου με σαθρό κορμό, αρχηγικό, χωρίς δημοκρατικές εσωτερικές διαδικασίες. Αρκει να δει κανείς τις καταγγελίες που έγιναν απο πρώην στελέχη και εθελοντές που αποχώρησαν απο την στιγμή που είδαν το σύνθημα «Πολιτική χωρίς Πολιτικούς» να μετατρέπεται σε «Πολιτική με κομματικά απομεινάρια και κρυφές ατζέντες». Μάλιστα μετά την συμπόρευση με τον μεταρρυθμιστή Λυκούδη και τις συζητήσεις με τη Φιλελεύθερη Συμμαχία του Γρ. Βαλλιανάτου (που ναυάγησαν με κατηγορίες απέναντι στο Ποτάμι για αντιθεσμικές πρακτικές διακρίσεων, αποκλεισμών και παρεμβάσεων σε εσωτερικά θέματα της ΦιΣυ), το Ποτάμι συμπορεύεται με την νεοφιλελεύθερη Δράση του Σκυλακάκη, για πολλά χρόνια στελέχους και βουλευτή της ΝΔ. Ετσι, για να μην μας μείνει καμία αμφιβολία για το τι είδους κοινωνικά στρώματα θέλει να εκφράσει.

Την ίδια στιγμή εξαπολύεται από τον Στ. Θεοδωράκη μια ανευ προηγουμένου επίθεση σε κοινωνικές ομάδες (είπαμε, ουδετερότητα και ίσες αποστάσεις προς τους υπεύθυνους για την κρίση και elite απέναντι στον λαό), δηλώνοντας για παράδειγμα αντίθετος σε οποιαδήποτε αύξηση κατώτατου μισθού, αφού, όπως δήλωσε, θα ξοδευτεί σε τρόφιμα και καύσιμα,  που αυξάνει τις εισαγωγές και κατ’ επέκταση το έλλειμμα! Κερασάκι στην τούρτα αποτελεί η παρουσία στις τάξεις του κόμματος ανθρώπων όπως ο “φιλόσοφος” του συστήματος Στέλιος Ράμφος, ο οποίος σε εκδήλωση του Ποταμιού έφτασε στο σημείο να εξάρει την Χούντα των συνταγματαρχών, διαιωνίζοντας τον γνωστό μύθο πως το καθεστώς άφησε μηδενικό δημόσιο χρέος!  Ασφαλώς, η επερχόμενη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ και η ταυτόχρονη πολυεπίπεδη  ήττα των νεοφιλελεύθερων και δεξιών πολιτικών πολιτικά, ιδεολογικά και κοινωνικά, κινητοποιεί τους συντηρητικούς μηχανισμούς και τις ελίτ, ώστε να δημιουργηθούν αντιστάσεις και διαφόρων τύπων προσβάσεις στην εξουσία. Οπότε, ένα κόμμα που θα παριστάνει ψευδεπίγραφα το Κέντρο θα ήταν ιδανικό για να μπλεχτεί στα πόδια του ΣΥΡΙΖΑ, ελέγχοντας την κυβερνητική πλειοψηφία.

Επιστρέφοντας στην Αντ. Λυμπεράκη, παρατηρεί κανείς εύκολα πως σε κάθε άρθρο της δεν χάνει ευκαιρία να επιτίθεται στον κόσμο της εργασίας, προτείνοντας την κινεζοποίηση του. Στις 06/02/2014 σε άρθρο της στην Athens Voice με τίτλο "Το αόρατο ρήγμα και οι ορατές μας πλάνες" αναφέρει: «νόμοι(σσ.προστασίας ισότητας και απασχόλησης) κομμένοι και ραμμένοι για το Δημόσιο (και με την υπόθεση ότι κάποιος θα μας δανείσει να τους εφαρμόσουμε με γενναιοδωρία...). Τώρα, αν οι επιχειρήσεις είναι μικρές, αν δεν μπορούν να χάνουν κάθε τόσο τις εργαζόμενές τους, αν δεν τους περισσεύουν να πληρώνουν από την τσέπη τους την ισότητα(!!!!!!)....ε τότε ας κλείσουν». Για την κ. Λυμπεράκη δηλαδή (η οποία παίρνει απο το 1989 έως σήμερα μισθό απο Δημόσια Πανεπιστήμια), το Δημόσιο έδινε τόσα χρόνια το κακό παράδειγμα αφού (άκουσον άκουσον) επέβαλλε κανόνες κοινωνικής προστασίας που ευθύνονται, όπως αφήνει να εννοηθεί, για τις στρεβλώσεις και για την αναιμική ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας. Επίσης, σύμφωνα με την "λογική" της, η εφαρμογή των νόμων ισότητας και κοινωνικής προστασίας επαφίεται στην διακριτική ευχέρεια της αόρατης χείρας της αγοράς.! Άραγε, σε ποια σύγχρονη πολιτισμένη χώρα μας παραπέμπει η κ. Λυμπεράκη με αυτά που λέει και τι είδους κοινωνία φαντασιώνεται; Μάλλον μοιράζεται  την ίδια φαντασίωση με έναν πρώην συνάδελφό της, ο οποίος πρότεινε την δημιουργία Ειδικών Οικονομικών Ζωνών στην Ελλάδα με αντίτιμο ένα πιάτο φαγητό. Την ίδια στιγμή, οι συζητήσεις περί λιστών Λαγκάρντ, εθνικής κυριαρχίας, φοροδιαφυγής, σκανδαλώδών φοροαπαλλαγών είναι για την κ. Λυμπεράκη και τους ομοίους της "κουβέντες καφενείου" (δήλωση στο STAR).

Φυσικά, η Λυμπεράκη δεν διστάζει να συμμαχεί με την συγκυβέρνηση και να επικροτεί  την κυρίαρχη προπαγάνδα (είπαμε ουδετερότητα και ίσες αποστάσεις, επιστημονικά πάντα). Πρόσφατα προκάλεσε σάλο στο διαδίκτυο με φωτογραφία που κοινοποίησε στο προφίλ της στο twitter, όπου έδειχνε τα άδεια ράφια ενός σούπερ μάρκετ, υποτίθεται από την Αγια Πετρούπολη, για να προπαγανδίσει σχετικά με την υποτίμηση του ρώσικου νομίσματος. Με την διαφορά πως αυτή η φωτογραφία (συνοδευόμενη από ειρωνική λεζάντα που καταφερόταν κατά του Τσίπρα) ήταν φωτογραφία αρχείου από το Τόκιο μετά το τσουνάμι του 2011! Σε αυτο το σημείο δεν θα ήταν άκαιρο να προστεθεί το γεγονός πως επιλέχτηκε η παρούσα συγκυρία για να διεκδικήσει η Λυμπεράκη βουλευτική έδρα, μιας που η πρώτη της εξαδέλφη, Ντόρα Μπακογάννη, θα εκτεθεί στην Α' Αθήνας. Ίσως,  η οικογένεια Μητσοτάκη βρήκε και μέσα στο Ποτάμι το αποκούμπι της. Βεβαίως, μεταπολιτευτικά δεν έχει υπάρξει κόμμα που να καμώνεται το Κέντρο χωρίς να έχει δώσει το παραμικρό δείγμα γραφής, ή που να λέει ξεδιάντροπα πως θέλει να συγκυβερνήσει με όποιον  κι αν βγει πρώτο κόμμα (δήλωση Λυμπεράκη στο STAR). Την ίδια στιγμή όμως, η κριτική που γίνεται στην κυβέρνηση δεν αφορά κανένα ζήτημα στρατηγικής και ουσίας, αλλά έγκειται μόνο σε τεχνικά μικροζητήματα και ασφαλώς σε επιτάχυνση των ιδιωτικοποιήσεων και κατάργηση κάθε υπόλοιπου κοινωνικού δικαιώματος, ενώ  την ίδια στιγμή που μας λέει πως κατα τα εννέα δέκατα η συγκυβέρνηση όλα τα κάνει σωστά, συμπληρώνει πως και οι δυο (συγκυβέρνηση και ΣΥΡΙΖΑ) φέρνουν την κοινωνία στο γκρεμό!

Μια άλλη πηγή προπαγάνδας των νεοφιλελεύθερων, σαν την Λυμπεράκη, είναι η  ανεύρεση φτηνών επιχειρημάτων σχετικά με την λειτουργία δημόσιων οργανισμών. Αγαπημένο παράδειγμα τους είναι ο Οργανισμός της λίμνης Κωπαίδας ο οποίος υποστηρίζεται πως είναι παράλογο να υπάρχει  αφου η λίμνη έχει αποξηρανθει! Ο μέσος πολίτης είναι πολύ φυσικό να προβληματίζεται ή και να πείθεται ακούγοντας μια τέτοια “λογική” κραυγαλέα προπαγάνδα. Όπως αναφέρει σε άρθρο του ο Βιολόγος Κώστας Ζαχαριάδης “Για την Κωπαίδα ρε γαμώτο” :
 

“Ο Οργανισμός Κωπαΐδας υπάρχει και δεν είναι σφραγίδα. Φυσικά, το αντικείμενό του δεν είναι η αποξήρανση της λίμνης. Αυτή έχει συντελεστεί από ογδοηκονταετίας. Ένα από τα αντικείμενα είναι η αποστράγγιση, όταν αποξεραίνεται μια περιοχή που για χιλιάδες χρόνια μαζεύονται και λιμνάζουν με φυσικό τρόπο ύδατα, όταν υπάρχει εκτεταμένη αγροτική και κτηνοτροφική παραγωγή, σίγουρα υπάρχει χώρος και λόγος για την ύπαρξη και λειτουργία ενός τέτοιου φορέα. Όποιος έχει την στοιχειώδη ευρωπαϊκή εμπειρία κατανοεί το αυτονόητο του επιχειρήματος αλλά και την επικοινωνιακή χυδαιότητα που επιχειρείται. Λειτουργούσε μέχρι σήμερα άψογα και υποδειγματικά; Προφανώς και όχι… Αλλά αυτό δεν αποτελεί ούτε επιχείρημα ούτε δικαιολογία για να κλείσει. Όταν δεν έχει γίνει αξιολόγηση δομών, όταν δεν έχουν καθοριστεί οι προβλεπόμενοι στόχοι, τότε, δεν μπορεί να αξιολογηθεί η απόδοση και να αποδοθούν ευθύνες ούτε και να γίνουν βελτιωτικές κινήσεις. Αυτό που επείγει να γίνει είναι εποπτεία, έλεγχος και εμπλοκή της τοπικής κοινωνίας. Να ολοκληρωθούν τα διαχειριστικά σχέδια στα υδατικά διαμερίσματα και ο οργανισμός Κωπαΐδας να προσαρμοστεί στα ευρωπαϊκά δεδομένα ώστε να διαχειριστεί αυτό το νευραλγικό για την τοπική κοινωνία και οικονομία ζήτημα για το οποίο είχε ιδρυθεί.Το κλείσιμο του Οργανισμού όμως, σε καμιά περίπτωση δεν θα λύσει τα προβλήματα, αντίθετα μάλλον, θα προκαλέσει άλλα. Σε καμία ευρωπαϊκή χώρα, σε καμία μη τριτοκοσμική οικονομία παγκοσμίως δεν κλείνουν τέτοιας φορείς διαχείρισης. Τους ιδρύουν!”

Είναι γνωστή η λυσσαλέα επίθεση εναντίον κάθε έννοιας δημόσιου χαρακτήρα αγαθών και υπηρεσιών με στόχο να απαξιωθούν με κάθε τρόπο πρακτικά και νοητικά στη συνείδηση των πολιτών οι δημόσιες υπηρεσίες και φυσικά οι δημόσιοι υπάλληλοι.Ακόμα και η διάψευση του μύθου των εκατομμυρίων υπαλλήλων που κράδαιναν σαν επιχείρημα δεν ήταν αρκετή για να μειώσουν τις ποσότητες λάσπης που εκσφενδόνιζαν. Η διάψευση αυτή ήρθε με την απογραφή των δημοσίων υπαλλήλων η οποία έδειξε πως ο αριθμός περιορίζεται στους 636.188 τακτικούς, 49.546 έκτακτους και 20.242 εργαζόμενους με άλλες μορφές εργασίας (δηλώσεις Δ.Ρέππα 10/4/2012). Και όμως αυτό το στοιχείο δεν επηρέασε καθόλου τον Στέφανο Μάνο, ο οποίος, πιστός στις ιδεολογικές εμμονές  του, δεν δίστασε τον Μάιο του 2012 να ζητήσει την απόλυση 400.000 δημοσίων υπαλλήλων για να εξυγιανθεί το Δημόσιο. Φυσικά για τον κ. Μάνο και τους ομοίους του τα προβλήματα και οι στρεβλώσεις του Δημοσίου δεν σχετίζονται με τον εναγκαλισμό του κράτους με τα συμφέροντα, ούτε με την συνεχή μείωση δαπανών, ούτε με τις πελατειακές ανορθολογικές λογικές, ούτε με την έλλειψη μηχανοργάνωσης κλπ. Φταίνε μόνο οι Δημόσιοι υπάλληλοι σαν φυσικές υπάρξεις. Μα ασφαλώς αυτοί αποτελούν το εμπόδιο στο ξεπούλημα και στον μακροπρόθεσμο στόχο να ακρωτηριαστεί το κράτος ώστε να καταστεί αδύναμο και ανίκανο να επιτελέσει οποιαδήποτε λειτουργία, να απολέσει κάθε πυλώνα δυνατότητας εφαρμογής δημόσιας πολιτικής. Τέλος, ακόμα μια  διάψευση στις θεωρίες των Νεοφιλελεύθερων και Δεξιών εγχώριων τροικανών προήλθε από την έρευνα στα πλαίσια της «Έκθεσης Ανταγωνιστικότητας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής» που πραγµατοποιήθηκε από τους ερευνητές του αυστριακού Ινστιτούτου Οικονοµικών Ερευνών και των Πανεπιστηµίων του Στρασβούργου και του Μαγδεµβούργου («The size and performance of public sector activities in Europe») η οποία  αποδεικνύει ότι στην Ελλάδα το ποσοστό των δηµοσίων υπαλλήλων επί του συνόλου των εργαζοµένων είναι 11,4%, ποσοστό που είναι ένα από τα 4 χαµηλότερα σε όλη την Ευρώπη, με παρόμοια κατάταξη και  στο μισθολογικό κόστος![1]

Ανακολουθίες και τακτικές που είναι εξόφθαλμα πλέον απατηλές και επικίνδυνες για την Δημοκρατία και για την ελληνική κοινωνία. Νοοτροπίες που μετατοπίζουν τον δημόσιο διάλογο σε άνευ ουσίας ζητήματα, αμαυρώνουν κατακτήσεις, αναμασούν την Παγκάλεια ρητορική του “Μαζί τα φάγαμε”, σπιλώνουν συνειδήσεις, τρομοκρατούν στα τυφλά, επικροτούν την θεωρία των Δύο Άκρων, τον κοινωνικό δαρβινισμό και αυτοματισμό, ενώ δημιουργούν σύγχυση και αποπροσανατολισμό επιστρατεύοντας λυσσαλέα κάθε μηχανισμό που θα κόψει ψήφους απο τον ΣΥΡΙΖΑ. Η διαμάχη της “Κεντροαριστεράς” μεταξυ ΠΑΣΟΚ-Ποταμιού-κόμματος Παπανδρέου σίγουρα θα προκαλέσει πολύ γέλιο σε μια εποχή που χαρακτηρίζεται απο ένδεια  επιθεωρησιακών νούμερων, ωστόσο σε καμιά περίπτωση δεν θα μπορεί ο κόσμος να εμπλακεί σε αυτή την συζήτηση/διαμάχη γύρω απο το μέλλον ή την ύπαρξη μιας σοσιαλδημοκρατίας, η οποία έχει ταυτιστεί εδώ και πολλά χρόνια με τα συμφέροντα των πολυεθνικών ομίλων, κόντρα και ενάντια στα θεμελιώδη δικαιώματα και στις αδιαπραγμάτευτες ανάγκες του ανθρώπου για αξιοπρεπή διαβίωση, ίσες ευκαιρίες, παιδεία, υγεία, κοινωνική προστασία. Αξίες και ανάγκες  οι οποίες δεν μπορεί να είναι αντικείμενο διαπραγμάτευσης πόσο μάλλον με γνώμονα το ύψος του χρέους,των Spreads και των Cds.

Πηγή:barikat.gr

Το 52% των Ελλήνων υπέρ του εθνικού νομίσματος, του Δημήτρη Καζάκη.

Το 52% των Ελλήνων υπέρ του εθνικού νομίσματος

του Δημήτρη Καζάκη

Πόσοι Έλληνες θέλουν το εθνικό νόμισμα; Όλοι φαντάζομαι μάθατε για την έρευνα της VPRC που έβγαλε το 75% υπέρ του ευρώ. Βέβαια, έτσι ερμηνεύσανε οι δημοσιογράφοι διατεταγμένης υπηρεσίας την απάντηση στο ερώτημα «εάν θεωρείτε πώς υπάρχει κίνδυνος για την έξοδο από το ευρώ;» Κι εγώ προσωπικά θα απαντούσα «όχι», δηλαδή θα ήμουν στο 75% που δήθεν απάντησαν υπέρ του ευρώ.

Αυτό σημαίνει ότι θα ήμουν υπέρ του ευρώ; Και βέβαια όχι. Το «όχι» δεν αφορά την έξοδο από το ευρώ, αλλά τον κίνδυνο. Για μένα ο κίνδυνος είναι να μείνουμε στο ευρώ. Γιατί, λοιπόν, τα καλόπαιδα της VPRC δεν έθεταν κατευθείαν το ερώτημα; Ο λόγος είναι απλός. Έπρεπε να εκμαιεύσουν ένα εντυπωσιακό ποσοστό που να λειτουργεί υπέρ της μαύρης προπαγάνδας.

Για να δούμε όμως μια άλλη έρευνα, που διεξήχθη από την WIN/Gallup International. Είμαι σίγουρος ότι δεν έχετε ακούσει τίποτε γι’ αυτή την έρευνα. Και δεν πρόκειται να ακούσετε, γιατί η έρευνα αυτή δεν πληρώθηκε από κάποιον μέσα στην Ελλάδα που τα συμφέροντά του είναι ταυτισμένα με το ευρώ. Κι επομένως τα αποτελέσματά της δεν είναι αρκούντως πειραγμένα για να βολεύουν την ενημέρωση διατεταγμένης υπηρεσίας.

Η συγκεκριμένη έρευνα διεξείχθη στα τέλη του 2014 και δημοσιοποιήθηκε στις 30/12/2014.

Πρώτη ερώτηση: Κατά τη διάρκεια των τελευταίων 12 μηνών έχετε νιώσει πιο κοντά στην Ευρώπη /περισσότερο Ευρωπαίος, πιο απομακρυσμένος από την Ευρώπη / λιγότερο Ευρωπαίος ή ίσως δεν υπήρξε οποιαδήποτε αλλαγή;

Στην ερώτηση αυτή οι Έλληνες ερωτώμενοι απάντησαν: Περισσότερος Ευρωπαίος, 10%. Λιγότερο Ευρωπαίος, 52%. Καμιά αλλαγή, 36%. Δεν γνωρίζω, 3%.

Δεύτερη ερώτηση: Αν υπήρχε ένα δημοψήφισμα αύριο στη χώρα σας σχετικά με το εάν το Αφγανιστάν θα πρέπει να παραμείνει μέρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, θα ψηφίζατε για να παραμείνει στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ή να αποχωρήσει από την Ευρωπαϊκή Ένωση;

Στην ερώτηση αυτή οι Έλληνες απάντησαν: Να παραμείνει στην ΕΕ, 53%. Να φύγει από την ΕΕ, 34%. Δεν γνωρίζω, 14%.

Τρίτη ερώτηση: Ποιος / τι πιστεύετε ότι έχει κυρίως την ευθύνη για την τρέχουσα οικονομική κρίση σε όλη την Ευρώπη;

Οι Έλληνες απάντησαν: Οι Ευρωπαίοι πολιτικοί, 25%. Το ευρώ, 10%. Οι τράπεζες/τραπεζίτες, 34%. Είναι μια ευρύτερη παγκόσμια οικονομική κρίση, 18%. Η αδυναμία ορισμένων χωρών (π.χ. Ελλάδα, Πορτογαλία, Ιρλανδία), 4%. Άλλο, 6%. Δεν γνωρίζω, 2%.

Τέταρτη ερώτηση: Αν σας δοθεί η επιλογή θα προτιμούσατε να έχετε το Ευρώ, ή το δικό σας εθνικό νόμισμα;

Οι Έλληνες απάντησαν: Το ευρώ, 32%. Το εθνικό νόμισμα, 52%. Δεν με ενδιαφέρει, 11%. Δεν γνωρίζω, 5%.

Μήπως θα δείτε τους ποικίλους εμβριθείς Χατζηνικολάου του συστήματος προπαγάνδας της χώρας μας να κάνουν θέμα τα ευρήματα αυτής της έρευνας, που έχει όλα τα προσόντα να είναι κατά πολύ πιο αυθεντική και αντικειμενική από αυτές που παράγουν οι εγχώριοι προαγωγοί της κοινής γνώμης; Και βέβαια όχι. Δεν βολεύει κανέναν. Ούτε τους επίσημους δοσίλογους της χώρας, ούτε τους δελφίνους της αντιπολίτευσης που και οι δυο πολιτεύονται προσκυνώντας το ευρώ και ορκίζονται ότι δεν πρόκειται να θέσουν ζήτημα νομίσματος. Ο κόσμος να χαλάσει.

Κατεβάστε την έρευνα κάνοντας κλικ εδώ.

H Eυρώπη Δεν Αντέχει μιαν Ελληνική Έξοδο Προειδοποιεί η Γερμανική Αντιπολίτευση.

H Eυρώπη Δεν Αντέχει μιαν Ελληνική Έξοδο Προειδοποιεί η Γερμανική Αντιπολίτευση.

 Η Μέρκελ Παίζει με τη Φωτιά

Τyler Durden

[Πιστή μετάφραση ρεπορτάζ του κορυφαίου αμερικανικού οικονομικού πρακτορείου Bloomberg, όπως αναδημοσιεύεται στον μεγάλης εμβέλειας χρηματιστηριακό ιστότοπο Zero Hedge. Mετφ: Μ.Σ.]

Η αφήγηση των συστημικών ΜΜΕ, ότι η Γερμανία είναι έτοιμη και προετοιμασμένη για Grexit και ότι αυτό δεν αποτελεί πια απειλή για τη νομισματική σταθερότητα, είναι τελείως απατηλή, σύμφωνα με τον Γερμανό (σκιώδη) υπουργό οικονομικών της αντιπολίτευσης Τζοακίμ Πόσς.

΄Οπως αναφέρει το Μπλούμπεργκ όλα αυτά είναι ένα θέατρο που απευθύνεται σε ένα εκλογικό σώμα που έχει κουρασθεί από την βοήθεια και το άγχος για την Ελλάδα από το 2010. 

Με απλά λόγια το ενδεχόμενο αστάθειας του ευρώ από μιαν έξοδο της Ελλάδος σημαίνει ζημιά για τα μαζικά κέρδη της Γερμανίας από το κοινό νόμισμα. 

« Η Ευρώπη δεν αντέχει την πολυτέλεια μιας ελληνικής εξόδου», καταλήγει ο Πόσς. 
Η αμεριμνησία της Μέρκελ «παίζει με τη φωτιά».

Η ανάγνωση του γερμανικού Τύπου καλλιεργεί την εντύπωση πως η ΄Ανγκελα Μέρκελ είναι γαλήνια στην ιδέα ελληνικής εξόδου από το ευρώ. 

Το Σπίγκελ λέει πως η κυβέρνησή της την βλέπει σαν διαχειρίσιμο αποτέλεσμα. Η Μπίλτ αναφέρει πως οι αξιωματούχοι προετοιμάζονται γι’ αυτή τη προοπτική. Ο βουλευτής Μίκαελ Φούκς υποστηρίζει πως η Ελλάδα δεν είναι πια απειλή για την χρηματοπιστωτική σταθερότητα.
 
΄Ολα αυτά είναι κατά το πλείστο μια θεατρική πόζα για ένα εκλογικό σώμα κουρασμένο από τη βοήθεια και το άγχος για την Ελλάδα από το 2010. 

Στην πραγματικότητα η Γερμανία δεν έχει συμφέρον να διακινδυνεύσει την διάλυση του ενιαίου νομίσματος , που μπορεί να επιφέρει η ελληνικό έξοδος από την ευρωζώνη.
 
Και τούτο επειδή το σημερινό καθεστώς είναι ένας μεγάλος μποναμάς για τη Γερμανία, από την οικονομική και την πολιτική πλευρά.

Στην πραγματικότητα η μεγαλύτερη ευρωπαϊκή οικονομία επωφελείται από το κοινό νόμισμα περισσότερο από τα πλείστα άλλα μέλη της ευρωζώνης. 

Ενώ η ελληνική έξοδος μόνη της μπορεί να μή τελειώσει το ευρώ, ο κίνδυνος είναι ότι η μετάδοση της νόσου διαμέσου των χρηματοπιστωτικών αγορών της ζώνης θα ωθήσει και άλλους στην έξοδο.

΄Αν (η Γερμανία) υποχρεωνόταν να γυρίσει στο γερμανικό Μάρκο, οι Γερμανοί εξαγωγείς, που αντιπροσωπεύουν το μισό περίπου του ακαθάριστου εθνικού προϊόντος, θα γίνονταν λιγότερο ανταγωνιστικοί και το πλεόνασμα τρεχόντων λογαριασμών για το οποίο περηφανεύεται η Μέρκελ θα συρικνωνόταν. Ο πληθωρισμός θα εξασθενούσε περισσότερο.

Στο γεωπολιτικό πεδίο, το άστρο της Γερμανίας θα ξεθώριαζε επίσης. Ο (Αμερικανός) τέως υπουργός των Οικονομικών Τίμοθυ Γκάϊτνερ χαρακτήρισε τον Γερμανό Βόλφγκαγκ Σώυμπλε ως τον άνθρωπο που οι ΗΠΑ πρέπει να δουν για την κρίση της Ευρώπης. Και ο Ρώσος πρόεδρος Πούτιν ευχαρίστως θα έβλεπε τριγμούς στο εσωτερικό της ηπείρου.

« Η Ευρώπη δεν μπορεί να αντέξει μιαν ελληνική έξοδο» δήλωσε ο Τζόακιμ Ποσς, οικονομικός κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του Σοσιαλδημοκρατικού κόμματος, σε συνέντευξή του αυτή την εβδομάδα. Δηλώσεις των συμμάχων της Μέρκελ ότι το νομισματικό μπλόκ των 19 χωρών μπορεί να ξεπεράσει την αποχώρηση της Ελλάδος ισοδυναμούν – είπε- με «παιχνίδι με τη φωτιά.»

Το ξεμασκάρεμα της Ε.Ε.: Η Ελλάδα εναντίον του χρηματοπιστωτικού βαμπίρ

Το ξεμασκάρεμα της Ε.Ε.: Η Ελλάδα εναντίον του χρηματοπιστωτικού βαμπίρ

Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει καταντήσει πλέον ένα μεγάλο "καλαμάρι βαμπίρ" τυλιγμένο γύρω από τα κράτη-μέλη της, που απομυζά κάθε ικμάδα των λαών τους.

Γκουντμπάι Ευρώ;

Ένα ενδιαφέρον άρθρο της αμερικανίδας δικηγόρου Ellen Brown η οποία είναι πρόεδρος του Public Banking Institute, και συγγραφέας του βιβλίου The Public Bank Solution, οπου αναλύει το επιτυχημένο, ιστορικά, μοντέλο των κρατικών τραπεζών σε παγκόσμιο επίπεδο.

Η Ελλάδα και η Τρόϊκα (το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, η Ε.Ε. και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα), όπως λέει η Brown, παίζουν ένα επικίνδυνο μπρα-ντε-φερ όπου όλα θα κριθούν από το ποιος θα δειλιάσει πρώτος!

Στις γενικές εκλογές, που θα γίνουν στις 25 Ιανουαρίου, φαίνεται πως θα επικρατήσει το ευρωσκεπτικιστικό, αντιμνημονιακό, αριστερό κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ.

Με την λιτότητα να έχει βυθίσει την οικονομία σε συνθήκες χειρότερες απ’ ό,τι κατά την Μεγάλη Ύφεση... το ερώτημα δεν είναι γιατί οι Έλληνες εξεγείρονται για να ανατρέψουν τα βάρβαρα μέτρα αλλά γιατί δεν το έκαναν τόσο καιρό.

Αν η Ελλάδα αποφασίσει να αμφισβητήσει το μη βιώσιμο χρέος της, αυτό θα σημαίνει ότι τα μερικών δισεκατομμυρίων ελληνικά ομόλογα, που σήμερα κρατούνται σε επίσημους λογαριασμούς, θα χάσουν την αξία τους μέσα σε μια νύχτα, με αποτέλεσμα μαζικές και ανεξέλεγκτες επιπτώσεις στους  πρωταρχικούς ισολογισμούς της Ευρώπης, πράγμα που επιβεβαιώνει επίσης ότι η Ελλάδα για άλλη μια φορά έχει κάθε διαπραγματευτικό πλεονέκτημα.

Η Ελλάδα μπορεί να ανακτήσει την κυριαρχία της κηρύσσοντας χρεωκοπία, εγκαταλείποντας την ΕΚΤ και το Ευρώ και εκδίδοντας το δικό της εθνικό νόμισμα (την δραχμή) μέσω της δικής της Κεντρικής Τράπεζας.

Αλλά αυτό θα αποσταθεροποιούσε την ευρωζώνη και ίσως προκαλούσε την διάλυσή της.

Θα πάρει το ρίσκο αυτής της σύγκρουσης η Τρόϊκα; Το 2015 φαίνεται πως θα είναι μια ενδιαφέρουσα χρονιά.

Τι φοβούνται περισσότερο οι ευρωκράτες μπροστά στις εκλογές της 25ης; του Δημήτρη Καζάκη

Τι φοβούνται περισσότερο οι ευρωκράτες μπροστά στις εκλογές της 25ης; 

του Δημήτρη Καζάκη

Ο επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Martin Schulz μίλησε ανοιχτά ενάντια στη γερμανική φιλολογία που θέλει την Ελλάδα να αφήνει το ευρώ. Ο Schulz σε συνέντευξη που δημοσιεύεται στην γερμανική εφημερίδα Die Welt, την Τετάρτη (7 Ιανουαρίου) εξαπέλυσε δριμεία επίθεση κατά του σεναρίου Μέρκελ, περιγράφοντας τη δήλωσή της για ευρώ-έξοδο της Ελλάδας ως "ανεύθυνη".

Προειδοποίησε επίσης μέλη και τα όργανα της ΕΕ να μην παρεμβαίνουν στις εκλογικές διαδικασίες στην Ελλάδα. "Θα πρέπει να είναι σαφές σε όλους: Δεν υπάρχει θέμα απόσυρσης από το ευρώ", είπε. Και συνέχισε γεμάτος ανησυχία: "Τα αυτόκλητα σχόλια που δίνουν στον κόσμο στην Ελλάδα την ιδέα ότι δεν πρόκειται αυτοί να αποφασίσουν για το μέλλον τους διά της ψήφου τους, αλλά οι Βρυξέλλες, ή το Βερολίνο θα μπορούσε ακόμη και να ωθήσει τους ψηφοφόρους στα χέρια των ριζοσπαστικών δυνάμεων".

Καταλάβατε την ανησυχία; Η εποχή που ο μέσος Έλληνας τρόμαζε όταν έβγαινε η Μέρκελ...
και δήλωνε ότι θα πετάξουν έξω την Ελλάδα από το ευρώ, πέρασε ανεπιστρεπτί. Όπως επίσης πέρασε και η εποχή που έτρεμε ο μέσος Έλληνας μην τυχόν και δυσαρεστηθούν οι επίτροποι και τα αφεντικά των Βρυξελλών. Τώρα πια και μόνο η ιδέα ότι θα συνεχισθεί η ίδια κατάσταση, τρομάζει πολύ περισσότερο την πλειοψηφία των Ελλήνων. Πόσο μάλλον να επιβληθεί ένα νέο "πακέτο".

Γι' αυτό και ο Schulz φοβάται. Τρέμει μήπως και οι δηλώσεις που έχουν σαν στόχο τον εκφοβισμό των Ελλήνων τελικά έχουν το αντίθετο αποτέλεσμα. Ξέρει πολύ καλά ότι ο κόσμος της δουλειάς έχει ξεπεράσει τα όριά του. Δεν ανέχεται άλλο να τον θεωρούν και να τον αντιμετωπίζουν σαν ραγιά. Το κλίμα αργά, αλλά σταθερά αλλάζει. Το πιο στιβαρό και ακμαίο -εκ των πραγμάτων- τμήμα της ελληνικής κοινωνίας, οι εργαζόμενοι ηλικίας 35-55, δεν ανέχονται άλλο αυτή την κατάσταση.

Σιγά, αλλά σταθερά, κερδίζουν την πλειοψηφία μέσα στην ελληνική κοινωνία τα αιτήματα για έξοδο από το ευρώ, για μονομερή διαγραφή του χρέους στη βάση της εθνικής ανεξαρτησίας και της λαϊκής κυριαρχίας. Ο πατριωτισμός του Έλληνα εργαζόμενου, αν και βραδυφλεγής, αρχίζει να αφυπνίζεται κι αυτό τρομοκρατεί τα αφεντικά των Βρυξελλών.

Πρόσφατα σε έρευνα της κοινής γνώμης στην Ελλάδα από την WIN/Gallup International, που δημοσιοποιήθηκε στις 30 Δεκεμβρίου 2014, εμφανίζονται τα εξής δεδομένα. Στην ερώτηση αν "αισθάνεστε κοντά με την Ευρωπαϊκή Ένωση", μόλις το 10% των ερωτηθέντων απαντά θετικά. Το 52% απαντά αρνητικά. Στο ερώτημα "θέλετε να κρατήσετε το ευρώ;", το 32% απαντά θετικά, ενώ το 52% απαντά ότι επιθυμεί να επιστρέψει στο εθνικό νόμισμα. Το 11% δηλώνει ότι δεν έχει άποψη, ενώ το 5% δεν απάντησε καν.

Ακόμη πιο ενδιαφέρον είναι ότι αυτό το 52% που απαντά ότι θέλει επιστροφή σε εθνικό νόμισμα, απαρτίζεται κυρίως από τα χαμηλά και μεσαία εισοδήματα, τους εργαζόμενους και τους ανέργους. Ενώ ηλικιακά βρίσκεται στην πιο παραγωγική ηλικιακή κλίμακα, από 35 έως 55.

Όλα αυτά σημαίνουν απλά ότι διαμορφώνεται η κοινωνική υποδομή για μια μεγάλη ανατροπή στην Ελλάδα. Ο μύθος του Ευρωπαίου άπατρι, που πάνω του οικοδομήθηκε η αποικιοκρατία της ευρωζώνης και της ΕΕ, υποχωρεί τάχιστα στη μεγαλύτερη μερίδα του ελληνικού λαού. Κι αυτό είναι που έχει τρομοκρατήσει τους ευρωκρατούντες. Αυτό έκανε ακόμη και τη Μέρκελ να αλλάξει τροπάρι και να δηλώνει τώρα πια ότι το Βερολίνο θέλει την Ελλάδα στο ευρώ.

Όμως ο κύβος ερρίφθη. Το ευρώ και η ΕΕ δεν μπορούν να προσφέρουν καμιά ανακούφιση στον Έλληνα εργαζόμενο. Ούτε καν προσωρινή. Και μπορεί στην τωρινή εκλογική αναμέτρηση να πρυτανεύει το να "φύγουν αυτοί και ύστερα βλέπουμε", αλλά από τις 26 θα αρχίσει να κυριαρχεί το αίτημα για έξοδο από το ευρώ και μονομερή διαγραφή του χρέους. Αιτήματα που θα συνθλίψουν κάθε μεσοβέζικη δύναμη που προσπαθεί να τα υπερσκελίσει, ή να τα παρακάμψει.

Κάθε προσβολή στην εθνική αξιοπρέπεια του Έλληνα, κάθε μέρα που θα περνά υπό καθεστώς κατοχής και δουλοπαροικίας του χρέους, θα δυναμώνει την απαίτηση ενός παλλαϊκού αγώνα για την εθνική απελευθέρωση και την αυτοδιάθεση του ελληνικού λαού. Αυτό τρέμει ο Schulz και η αποικιοκρατία που εκπροσωπεί.

ΜΑΣ ΤΑ ΖΑΛΙΣΑΤΕ, kartesios.

ΜΑΣ ΤΑ ΖΑΛΙΣΑΤΕ

Επειδή ο βλάκας δεν καταλαβαίνει άλλη γλώσσα, ας μιλήσω στη δική του. Λαθρομετανάστες θέλει να τους λέμε; Λαθρομετανάστες θα τους γράφω για να το καταλαβαίνει. Θέλει ο βλάκας να συνδέσει τα τραγικά γεγονότα στη Γαλλία με τη λαθρομετανάστευση στην Ελλάδα, επειδή τον βολεύει να τρομοκρατεί και ιδιαίτερα προεκλογικά; Ας πάμε με τα νερά του βλάκα και ας το εξετάσουμε, γιατί μας τα ζάλισε.
Λοιπόν, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία που κατατέθηκαν στη Βουλή ο μεγαλύτερος αριθμός των αλλοδαπών δραστών, την περίοδο 1998-2012, είναι αλβανικής υπηκοότητας, ακολουθούν οι Ιρακινοί και οι Ρουμάνοι. Ακολουθούν Πακιστανοί και Βούλγαροι.
Λοιπόν, ποιος άνοιξε τα σύνορα με την Αλβανία δίχως να υπάρξει καμία προετοιμασία και έλεγχος; Μήπως ήταν ο Τσίπρας; Όχι, ήταν ο Αντώνης Σαμαράς της ΝΔ που ήθελε να βολέψει Έλληνες επιχειρηματίες οι οποίοι αναζητούσαν φτηνά εργατικά χέρια για μεγάλα έργα που είχαν πάρει στη Βόρεια Ελλάδα.
Πάμε στους Ρουμάνους και τους Βούλγαρους. Είναι λαθρομετανάστες; Όχι. Η Ρουμανία και η Βουλγαρία έγιναν μέλη της Ε.Ε. την 1^η Ιανουαρίου του 2007. Ποιος ήταν τότε πρωθυπουργός της Ελλάδας; Μήπως ο Κουτσούμπας; Όχι. Ήταν ο Κώστας Καραμανλής της ΝΔ.
Πάμε στους Ιρακινούς και τους Πακιστανούς. Ποιες κυβερνήσεις κώλωσαν να έρθουν σε ρήξη με τους Τούρκους ώστε να σταματήσει το εμπόριο ανθρώπων; Οι κυβερνήσεις του ΑΝΤΑΡΣΥΑ; Όχι. Ήταν οι κυβερνήσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. Τι έκανε η κυβέρνηση της ΝΔ για να εμποδίσει τη λαθρομετανάστευση; Έστησε ένα φράγμα στον Έβρο και πανηγύρισε ότι έλυσε το πρόβλημα. Τι λένε όμως σχετικά με την αποτελεσματικότητα του φράχτη διάφοροι Ελληναράδες που κρατάνε στοιχεία; Λένε ότι αυξήθηκε η λαθρομετανάστευση από το Αιγαίο, αλλά και ότι δημιουργήθηκαν νέα σημεία εισόδου στον Έβρο.
Είναι τελικά το πραγματικό πρόβλημα η είσοδος των λαθρομεταναστών στην Ελλάδα ή μήπως το κυρίαρχο πρόβλημα είναι ότι οι λαθρομετανάστες δε μπορούν να φύγουν από την Ελλάδα και μένουν παγιδευμένοι εδώ; Σαφώς το δεύτερο. Ποιος μας φόρτωσε την υποχρέωση να γίνουμε χώρα – φυλακή; Η Συνθήκη ΙΙ του Δουβλίνου που την υπέγραψε η Ελλάδα το 2003. Ποιος ήταν τότε κυβέρνηση; Μήπως το ΚΚΕ μ-λ; Όχι. Ήταν το ΠΑΣΟΚ με την κυβέρνηση Σημίτη.
Ποιος δήλωσε το αμίμητο «Η αντιμετώπιση του Εθνικού προβλήματος της λαθρομετανάστευσης έχει και κέρδη! Ζεστό Ευρωπαϊκό χρήμα»; Μήπως η Παπαρήγα; Όχι. Η βουλευτής της ΝΔ, Φωτεινή Πιπιλή το δήλωσε.
Πάμε τώρα στους τζιχαντιστές του ISIS που θέλουν να αιματοκυλήσουν την Ευρώπη και να κατακτήσουν τον κόσμο. Ποιοι τους πολέμησαν από την πρώτη μέρα της εμφάνισής τους; Τα καθεστώτα του Ιράκ και της Συρίας του Άσαντ. Ποιος ήθελε πριν λίγο καιρό να βομβαρδιστεί η Συρία; Μήπως ήταν ο Παφίλης; Όχι. Ήταν ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, Ευάγγελος Βενιζέλος.
Πάμε τώρα στην κορύφωση της βλακείας μέσω της προσπάθειας να συνδεθούν οι δράστες της επίθεσης στη Γαλλία με τους λαθρομετανάστες στην Ελλάδα. Ήταν λοιπόν λαθρομετανάστες οι δράστες της σφαγής στο γαλλικό περιοδικό; ΟΧΙ! Ήταν αλγερινής καταγωγής και γαλλικής υπηκοότητας! Νόμιμοι Γάλλοι, δηλαδή. Όσοι θέλουν να μάθουν πόσο συχνό φαινόμενο είναι αυτό στη Γαλλία και για ποιο λόγο συμβαίνει ας βγάλουν τα γκαβά τους να καθίσουν να διαβάσουν κάνα βιβλίο πριν αρχίσουν τις μαλακίες περί σύνδεσης φράχτη του Έβρου και τζιχαντιστών.
Επειδή όμως ο βλάκας είναι πάντα βλάκας, δεν του φτάνει που αναπαράγει φόβους για τους τζιχαντιστές, αλλά ταυτόχρονα έχει ξεκινήσει και μία άλλου είδους τρομοκρατία, εκείνη που έχει σχέση με την πτώση της τιμής του ευρώ απέναντι στο δολάριο. Λοιπόν, βλάκα, ξεστραβώσου και διάβασε. Η πτώση του ευρώ ευνοεί την Ελλάδα. Πάντα αυτό συνέβαινε, βλάκα! Δεν τα γράφει η «Η ΑΥΓΗ», η «ΗΜΕΡΗΣΙΑ» τα γράφει.
Λοιπόν, για να τελειώνουμε με το ζήτημα. Αυτοί οι ίδιοι που σήμερα προσπαθούν πάλι να τρομάξουν τους ψηφοφόρους και να τους συσπειρώσουν γύρω από το φόβο για λαθρομετανάστες και τζιχαντιστές στη Γαλλία είναι οι ίδιοι που τόσα χρόνια πάλεψαν με όλες τους τις δυνάμεις να μεγαλώσουν το μεταναστευτικό πρόβλημα στην Ελλάδα. Είναι οι κυβερνήσεις της ΝΔ, του Σαμαρά και του ΠΑΣΟΚ. Είναι αυτοί που μπλόκαραν όλα αυτά τα χρόνια τη συζήτηση για τη δημιουργία μίας σοβαρής μεταναστευτικής πολιτικής. Είναι η παρέα του Σαμαρά και των ψηφοφόρων του στις Μανωλάδες.
Είναι οι Σεραφείμ και οι Άνθιμοι που πουλάνε πατριωτισμό στα πλήθη των πιστών και υποδεικνύουν τον Σαμαρά ως σωτήρα της πατρίδας, την ώρα που αυτός μέσω των μνημονίων μετέτρεψε σε μπακλαβά την εθνική κυριαρχία της Ελλάδας και τη μοιράζει σε τοκογλύφους και ξένες κυβερνήσεις.
Ξέρω ότι τζάμπα έγραφα τόση ώρα. Τουλάχιστον όμως, έκανα το χρέος μου να προσπαθήσω να εξηγήσω σε όποιον χρησιμοποιεί τον φόβο ως άλλοθι για να ψηφίσει ΝΔ και ΠΑΣΟΚ ότι δεν είναι φοβισμένος. Είναι απλώς ΒΛΑΚΑΣ! Και τώρα άι σιχτίρ!

 

Posted in ΚΑΡΤΕΣΙΟΣ