Η ΥΠΟΒΑΘΜΙΣΗ ΤΩΝ ΑΝΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΟ ΚΟΣΤΟΣ ΤΗΣ ΛΙΤΟΤΗΤΑΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

ΣΥΝΟΠΤΙΚΗ ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΤΗΣ ΕΚΘΕΣΗΣ ΤΗΣ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΣ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΥΠΟΒΑΘΜΙΣΗ ΤΩΝ ΑΝΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΟ ΚΟΣΤΟΣ ΤΗΣ ΛΙΤΟΤΗΤΑΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ.

Στις 18 Δεκεμβρίου 2014 η Διεθνής Ομοσπονδία Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (FIDH) κυκλοφόρησε την Έκθεση της αναφορικά με την υποβάθμιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Ελλάδα λόγω των μέτρων λιτότητας. H FIDH είχε συντάξει εκθέσεις για την κατάσταση ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη Ελλάδα μόνον κατά την εποχή της στρατιωτικής χούντας.

Είναι μια έκθεση κόλαφος τόσον για την χούντα των Αθηνών, όσον και για την ΕΕ καταλογίζοντας ευθύνες με νομική θεμελίωση. Επί πλέον η έκθεση επιβεβαιώνει τις θέσεις και την γραμμή που έχει τηρήσει το ΕΠΑΜ από την ίδρυση του.

Επιχειρείται εδώ μια συνοπτική περιγραφή της έκθεσης που αποτελείται από 107 σελίδες σε 7 σελίδες ώστε να είναι πιο εύκολα κατανοητή η σημασία της για την Ελλάδα από τον αναγνώστη. Γίνεται αναφορά στον λανθασμένο τρόπο προσέγγισης της κρίσεως από τις κυβερνήσεις. Χαρακτηριστικά αναφέρει:

«Αρχικά, οι κυβερνήσεις απάντησαν στην κρίση θεσπίζοντας αντικυκλική νομισματική δημοσιονομική πολιτική, με στόχο την διασφάλιση της κοινωνικής προστασίας και παράλληλα την αποκατάσταση της χρηματοπιστωτικής σταθερότητας και την τόνωση της οικονομικής ζήτησης. Ωστόσο το 2010 ξεκίνησε μια δεύτερη φάση ενεργειών. Εδώ η διάσωση του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος απέκτησε προτεραιότητα έναντι της επεξεργασίας λύσεων ώστε να αντιμετωπισθούν οι υποβόσκουσες αιτίες της κρίσης. Αντί να μεταρρυθμίσθει ο χρηματοπιστωτικός τομέας με στόχο την πρόληψη της περαιτέρω κατάρρευσης και τη διασφάλιση ενός ελάχιστου επιπέδου κοινωνικής προστασίας για όλους, ώστε να βοηθηθούν οι κοινωνίες να ανταπεξέλθουν στις καταστρεπτικές συνέπειες της κρίσης, προωθήθηκαν συσταλτικές δημοσιονομικές πολιτικές περικοπές στις δημόσιες δαπάνες, μεταρρυθμίσεις των συντάξεων και η ολοκληρωτική απογύμνωση από τα εργασιακά δικαιώματα σε μια προσπάθεια να μειωθεί το δημόσιο έλλειμμα και να κερδηθεί η εμπιστοσύνη των αγορών.

Εν τω μεταξύ, κυβερνήσεις και διεθνή χρηματοπιστωτικά και μη –ιδρύματα κατέβαλαν ελάχιστη προσπάθεια για να συμμορφωθούν και ενσωματώσουν τα ανθρώπινα δικαιώματα στις στρατηγικές, τα προγράμματα, και γενικότερα στον δημόσιο διάλογο και στις προτεινόμενες λύσεις για την κρίση. Συνεπώς, ο λόγος και οι προβληματισμοί για τα ανθρώπινα δικαιώματα συνέχισαν να απουσιάζουν από τις διαγνώσεις και τις συνταγές που προτάθηκαν από τις κυβερνήσεις και την διεθνή κοινότητα.

Επί πλέον οι πολιτικές και τα μέτρα που σχεδιάστηκαν για την αντιμετώπιση αυτού που αρχικά είχε εκληφθεί ως μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης , παγιώθηκαν. Εδώ, η διατήρηση της κατάστασης εξαίρεσης επέτρεψε τον παραγκωνισμό του καθιερωμένου δημοκρατικού ελέγχου των εξουσιών και των καθιερωμένων τρόπων συμμετοχής των πολιτών στη λήψη αποφάσεων».

Τόσο σε εθνικό όσο και σε διεθνές επίπεδο, η «εξαίρεση»-πρβλ. στα ελληνικά και τον ορό εκτροπή (ανωμαλία, απόκλιση από την συνήθη τάξη πραγμάτων)- έχει σταδιακά, και σχεδόν ακούσια, καταστεί ο «κανόνας» σε μια γενική μετατόπιση η οποία ενέχει τον κίνδυνο να μεταμορφώσει αυτές τις αξίες, τις αρχές και τα δικαιώματα που εγγυώνται την λειτουργία και την ίδια την ύπαρξη μιας δημοκρατικής κοινωνίας.

Χώρες όπως η Ελλάδα έχουν πληγεί ιδιαίτερα. Εδώ, ο αντίκτυπος της κρίσης ήταν τόσο μεγάλος στην εύρυθμη λειτουργία του κράτους και της κοινωνίας, ώστε είναι δύσκολο να προσδιοριστεί εάν και πότε τα πράγματα θα επιστρέψουν στο «κανονικό»--μια κατάσταση καθίσταται δυνητικά μη αναστρέψιμη στον βαθμό που προοιωνίζεται μια νέα «ομαλότητα», στην οποίαν πράγματα που θεωρούνταν αδιανόητα λίγα μόνο χρόνια πριν, γίνονται τώρα αποδεκτά με προθυμία.

Ως εκ τούτου, η συζήτηση για την κρίση στην Ευρώπη, και ιδιαίτερα σε χώρες όπως η Ελλάδα, γίνεται ολοένα και πιο παρωχημένη. Η κατάσταση με την οποίαν είμαστε αντιμέτωποι σήμερα δεν αποτελεί πλέον εκτροπή ή κάτι στιγμιαίο, μία κατάσταση «κρίσης» με την ακριβή σημασία του όρου. Αντιθέτως γινόμαστε μάρτυρες μιας μετάβασης –σχεδόν ολοκληρωτικής στην Ελλάδα -προς μια νέα κατάσταση πραγμάτων στην οποίαν οι συνήθεις κανόνες, ιδιαίτερα αυτοί που αφορούν τα ανθρώπινα δικαιώματα, τη δημοκρατία, και το κράτος δικαίου, αμφισβητήθηκαν, υποβαθμίσθηκαν και ενδεχομένως σχετικοποιήθηκαν.

Επίσης, μια ακόμα μεταβολή μπορεί επίσης να παρατηρηθεί στον τρόπον λήψεως αποφάσεων για ζητήματα τα οποία, από κανονικές συνθήκες, εμπίπτουν στην εθνική κυριαρχία. Εδώ, ένα νέο οικονομικό μοντέλο υπό το οποίο η de facto εξουσία ασκείται όλο και περισσότερο από υπερεθνικές δυνάμεις, φαίνεται να έχει προοδευτικά υποκαταστήσει το ρόλο των εθνών-κρατών. Αυτή η μετατόπιση υπερβαίνει κατά πολύ τα όρια που έχουν θέσει κράτη όσον αφορά την νόμιμη και οικειοθελή παραχώρηση της κυριαρχίας του στους διεθνείς οργανισμούς και πρωτίστως την Ευρωπαϊκή Ένωση, στους οποίoυς ανήκουν.”

Στην συνέχεια η Έκθεση περιγράφει το ιστορικό της κρίσεως, που είναι γνωστό σε όλους στους Έλληνες αναγνώστες αλλά όχι στους ξένους.

Για την διευκόλυνση του αναγνώστη, γίνεται αναφορά στο διεθνές συμβατικό πλαίσιο που ισχύει για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, που παρατίθεται κατωτέρω:

1. Το Διεθνές Σύμφωνο για τα Οικονομικά, Κοινωνικά και Πολιτιστικά Δικαιώματα (International Covenant on Economic, Social and Cultural Rights-ICESCR) το οποίο υιοθετήθηκε από την Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ το 1966,τέθηκε σε ισχύ το 1976. Αποτελεί την κύρια νομικά δεσμευτική συνθήκη προστασίας των δικαιωμάτων αυτών, έχει επικυρωθεί από 166 κράτη-συμπεριλαμβανομένων όλων των κρατών –μελών της Ε.Ε.

2. Ο Ευρωπαϊκός Κοινωνικός Χάρτης του 1961, ο οποίος αναθεωρήθηκε το 1996.

3. Οι Συμβάσεις του Διεθνούς Οργανισμού Εργασίας (ΔΟΕ)

4. Το δίκαιο της Ε. Ένωσης επίσης προστατεύει τα κοινωνικά, οικονομικά και πολιτιστικά δικαιώματα με την Συνθήκη για την Λειτουργία της Ε.Ε (ΣΛΕΕ), η Συνθήκη για την Ε.Ε (ΣΕΕ)-η γνωστή σαν Συνθήκη της Λισσαβόνας και ο Χάρτης Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ε.Ε (ο Χάρτης).

Έμφαση δίνεται από την έκθεση στο δικαίωμα εργασίας και στο δικαίωμα υγείας. Το ICESCR αναγνωρίζει τρεις πτυχές του δικαιώματος στη εργασία και ειδικότερα, το δικαίωμα της εργασίας, τα δικαιώματα κατά την εργασία και το δικαίωμα στο συνδικαλισμό. Οι τρεις αυτές πτυχές αναγνωρίζονται και από τον Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ, τον Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Χάρτη και από τις Συμβάσεις της ΔΟΕ.

Το δικαίωμα στην υγεία διασφαλίζεται από το ICESCR και από τον Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ.

Στην συνέχεια η Έκθεση περιγράφει με παραδείγματα πώς παραβιάσθηκαν τα δικαιώματα εργασίας και υγείας στην Ελλάδα. Εκτός από τα κοινωνικά και οικονομικά δικαιώματα, επλήγησαν και τα ατομικά και πολιτικά δικαιώματα στην Ελλάδα, και η Έκθεση αναφέρεται με λεπτομέρεια στην αστυνομική βία, στην νεοναζιστική απειλή και στην φίμωση των ανεξαρτήτων μέσων ενημέρωσης.

Εκεί που η έκθεση πρωτοτυπεί είναι ότι, για πρώτη φορά γίνεται αναφορά και επιρρίπτονται ευθύνες σε κυβερνήσεις, κράτη και διεθνείς οργανισμούς για τις παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Ελλάδα. Οι ευθύνες είναι τόσο καλά τεκμηριωμένες που θα διευκολύνουν την παραπομπή των υπεύθυνων στην ελληνική και διεθνή δικαιοσύνη.

ΟΙ ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ

1. Η Ελλάδα, ως το κυρίαρχο κράτος στην επικράτεια όπου εφαρμόσθηκαν τα μέτρα λιτότητας, φέρει πρωταρχική ευθύνη για την μη τήρηση των υποχρεώσεων του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των ατόμων που ζουν εντός της επικράτειας της. Έχοντας επικυρώσει ένα αριθμό διεθνών νομικών κειμένων για τα ανθρώπινα δικαιώματα, η Ελλάδα έχει δεσμευθεί να τα εφαρμόσει.

Η οικονομική κρίση που μαστίζει την Ελλάδα δεν αποτελεί μια περίσταση που δικαιολογεί την έκνομη συμπεριφορά του κράτους, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο. Η Ελληνική κυβέρνηση έχει κάνει προσπάθειες να δικαιολογήσει ορισμένες από τις κακές επιδόσεις της στα ανθρώπινα δικαιώματα με την αιτιολογία ότι τα μέτρα προσαρμογής είτε ήταν αναγκαία είτε λήφθηκαν υπό συνθήκες πίεσης, καθώς δεν ήταν διαθέσιμα αλλά εφικτά η ελαφρότερα περιοριστικά μέτρα τα οποία θα μπορούσαν να διασφαλίσουν τον βασικό πυρήνα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Πολλά από τα μέτρα που υιοθέτησε η Ελλάδα, προκειμένου να ικανοποιηθούν οι προϋποθέσεις των προγραμμάτων οικονομικής βοήθειας έχουν θωρηθεί μη συμβατά με τα διεθνή συμβατικά κείμενα που έχει επικυρώσει.

2. Τα Κράτη-Μέλη της Ευρωζώνης τα οποία συμμετείχαν στην διαπραγμάτευση, την σύναψη, και την χρηματοδότηση των προγραμμάτων προσαρμογής είχαν υποχρέωση να βοηθήσουν την Ελλάδα να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της σχετικά με τα ανθρώπινα δικαιώματα. Τα Κράτη-Μέλη όφειλαν να είχαν απόσχει από κάθε ενέργεια που θα μείωνε την ικανότητα της Ελλάδος να σέβεται τις διεθνείς της δεσμεύσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Τα Κράτη-μέλη της Ε.Ε απέτυχαν να εκπληρώσουν την υποχρέωση τους να συνεργάζονται σύμφωνα με τα άρθρα 55 και 56 του Χάρτη του ΟΗΕ και της Διεθνούς Χάρτας των Δικαιωμάτων, ιδιαίτερα το Άρθρο 2(1) του ICESCR. Δεύτερον, τα κράτη-μέλη παρείχαν βοήθεια και συνδρομή στην Ελλάδα ως μέρος ως μέρος ενός προγράμματος, όλα τα συμβαλλόμενα μέρη του οποίου γνώριζαν η όφειλαν να γνωρίζουν ότι θα παραβίαζε τις διεθνείς υποχρεώσεις της χώρας. Τρίτον, χρησιμοποιώντας την Ε.Ε, τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας και τους προκατόχους του και το ΔΝΤ, ώστε να αποκαταστήσουν την πρόσβαση της Ελλάδος σε αναγκαίους οικονομικούς πόρους με προϋποθέσεις οι οποίες είτε επιβλήθηκαν από κοινού είτε μεμονωμένα από τα κράτη μέλη, θα αποτελούσαν παραβίαση των υποχρεώσεων τους σύμφωνα με τις πρωτοαναφερθείσες διατάξεις, τα κράτη-μέλη αναλαμβάνουν την δική τους διεθνή ευθύνη για τις εν λόγω παραβιάσεις.

3. Η Ευρωπαϊκή Ένωση όντας ένας οργανισμός με νομική προσωπικότητα διακριτή από αυτήν των μελών του, θα έπρεπε και αυτή να λογοδοτήσει μια και η ευθύνη προκύπτει από το πρωτογενές δίκαιο της ΕΕ και από τους εθιμικούς κανόνες του διεθνούς δικαίου, τα οποία η ΕΕ έχει δεσμευθεί να προασπίσει και να προστατεύει. Επιτρέποντας στα θεσμικά όργανα και τους οργανισμούς (την Επιτροπή και την ΕΚΤ) να τίθενται στην διάθεση των κρατών που επιδιώκουν να πείσουν την Ελλάδα να υιοθετήσει πολιτικές οι οποίες σύμφωνα με τις προβλέψεις θα παραβιάσουν τις υποχρεώσεις που αφορούν τα ανθρώπινα δικαιώματα, η ΕΕ έχει παραβιάσει τις υποχρεώσεις που πηγάζουν από τα άρθρα 2,3(1),5 και 6 της Συνθήκης για την ΕΕ. Πράγματι η ΕΕ έχει παραβεί τις υποχρεώσεις της απέναντι στα κράτη-μέλη της, και κυρίως την Ελλάδα, αποτυγχάνοντας να σεβαστεί τις δικές της ιδρυτικές αρχές οι οποίες περιλαμβάνουν τον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Τα Κράτη-μέλη της ΕΕ θα μπορούσαν, και έπρεπε να έχουν επιμείνει, μέσω της ψήφου τους και άλλων πρακτικών εντός του Συμβουλίου της ΕΕ, ότι τα προγράμματα που προτάθηκαν αναφορικά με την Ελλάδα θα όφειλαν να σέβονται με σχολαστικότητα τις διαδικαστικές και ουσιαστικές προϋποθέσεις του διεθνούς δικαίου των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ακόμα και στην περίπτωση που ένα κράτος δεν είναι σε θέση, λόγω του οικονομικού του μεγέθους η της δύναμης της ψήφου, να επηρεάσει το αποτέλεσμα μιας διαρθρωτικής προσαρμογής, θα μπορούσε και νομικά θα όφειλε να είχε αποχωρήσει από το πρόγραμμα ,αρνούμενο να χρηματοδοτήσει το πακέτο βοηθείας .Η αποχώρηση της Σλοβακίας, για άλλους λόγους, από την Δανειακή Σύμβαση δείχνει πόσο εύκολη είναι η αποχώρηση.

4. Τα διεθνή χρηματοπιστωτικά ιδρύματα και κυρίως το ΔΝΤ, πρέπει να υποστούν έλεγχο. Ως εξειδικευμένος οργανισμός του ΟΗΕ, βάσει του άρθρου 57 του Χάρτη, το ΔΝΤ έχει ιδρυθεί για την επίτευξη των σκοπών που έχουν ορισθεί στο άρθρο 55 του Χάρτη του ΟΗΕ και που περιλαμβάνει τον οικουμενικό σεβασμό και παρακολούθηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και θεμελιωδών ελευθεριών για όλους. Το ΔΝΤ προσπάθησε να ελαχιστοποιήσει την ευθύνη για τα δάνεια τα οποία παρείχε, ισχυριζόμενο ότι δεν μπορεί ούτε να αποφύγει αλλά και ούτε να συμβάλει ιδιαιτέρως στο ζήτημα των παραβιάσεων των δικαιωμάτων από τους αποδέκτες των δανείων. Το ΔΝΤ υποστήριξε ότι τα κράτη πάντα διατηρούν την δυνατότητα να αγνοήσουν τους όρους των δανείων και ότι ο γενικός χαρακτήρας της χρηματοδότησης σε συνδυασμό με την ανταποδοτική φύση των οικονομικών πόρων έχει ως αναγκαστικό αποτέλεσμα ότι το Ταμείο δεν θα μπορούσε να συμβάλλει ουσιαστικά στην αδικαιοπρακτική συμπεριφορά του κράτους και συνεπώς δεν φέρει καμμιά ευθύνη. Ωστόσο η Ελλάδα δεν θα μπορούσε να αγνοήσει τους όρους των δανείων όπως καθορίστηκαν στην ανταλλαγή επιστολών με το ΔΝΤ, εάν επιθυμούσε να συνερισθεί η εκταμίευση των κεφαλαίων. Επιπλέον οι συνταγές πολιτικής οι οποίες ρύθμιζαν την πρόσβαση στην χρηματοδότηση του ΔΝΤ ήσαν στοχευμένες, μετρήσιμες και αυστηρώς επιτηρούμενες κάθε τρίμηνο. Υπ’ αυτές τις συνθήκες το ΔΝΤ δύσκολα μπορεί να ισχυριστεί ότι δεν φέρει ευθύνη για τα αποτελέσματα τα οποία οι πολιτικές του είχαν στον πληθυσμό της Ελλάδος, αφού μάλιστα αναγνώρισε και λάθη τα οποία έκανε.

Η Έκθεση καταλήγει με συστάσεις προς τα εμπλεκόμενα μέρη για το τι πρέπει να πράττουν προκειμένου αποφευχθούν παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, επισημάνσεις που βοηθούν την κυβέρνηση που θα προκύψει από τις εκλογές να καταγγείλει την Δανειακή Σύμβαση. Επισημαίνονται οι κυριότερες συστάσεις:

Για την Ελλάδα:

1. Η Ελλάδα να διασφαλίσει ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα κατέχουν κεντρικό ρόλο σε οποιαδήποτε τρέχοντα η μελλοντικό διάλογο και διαπραγμάτευση με τους διεθνείς πιστωτές.

2. Η Ελλάδα πρέπει να αποχωρήσει και να μην εισέρθει σε οποιαδήποτε άλλη συμφωνία οικονομικής βοήθειας με την οποίαν αναλαμβάνει υποχρεώσεις που παραβιάζουν ή περιορίζουν την ικανότητα της να εκπληρώσει τις δεσμεύσεις της για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Για τον σκοπό αυτόν η Ελλάδα πρέπει να διασφαλίσει ότι θα αποτιμώνται οι επιπτώσεις στα ανθρώπινα δικαιώματα, πριν, κατά την διάρκεια και μετά την έναρξη ισχύος των μέτρων.

3. Να εκπληρωθούν οι διεθνείς οικονομικές υποχρεώσεις της Ελλάδος, χωρίς η χώρα να καταφύγει σε περεταίρω περικοπές των δημοσίων δαπανών η σε αλλά μέτρα λιτότητας τα οποία ενδεχομένως υπονομεύουν τα ανθρώπινα δικαιώματα.

4. Να διασφαλίσει τον σεβασμό της ελευθερίας της έκφρασης.

Για τα Κράτη-Μέλη της ΕΕ:

1. Να μεριμνούν να μην περιορίζουν την ικανότητα της Ελλάδος και άλλων χωρών που λαμβάνουν οικονομική βοήθεια να σέβονται τις διεθνείς δεσμεύσεις για ανθρώπινα δικαιώματα στο πλαίσιο της διαπραγμάτευσης, σύναψης και χρηματοδότησης προγραμμάτων οικονομικής βοήθειας .

2. Να μη συμμετέχουν, να μη χρηματοδοτούν και να αποχωρήσουν από προγράμματα οικονομικής χρηματοδότησης τα οποία θα οδηγούσαν σε παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

3. Να απέχουν από την ίδρυση και την χρήση μηχανισμών, όπως ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας (ΕΜΣ) και οι προκάτοχοι του το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοοικονομικής Σταθερότητας (ΕΤΧΣ) και ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Χρηματοοικονομικής Σταθεροποίησης (ΕΜΧΣ) οι οποίοι επιτρέπουν την καταστρατήγηση των υποχρεώσεων για τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Στην Ευρωπαϊκή Ένωση:

1. Να δρομολογήσει συζητήσεις σε επίπεδο ΕΕ για τον βέλτιστο τρόπο συλλογικής αντιμετώπισης των προκλήσεων που έχουν τεθεί από την οικονομική κρίση και να διασφαλίσει ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα κατέχουν κεντρική θέση σε κάθε συζήτηση.

2. Να διασφαλίσει ότι κάθε συμφωνία για οικονομική βοήθεια της οποίας η διαπραγμάτευση και η σύναψη γίνονται ανάμεσα στα θεσμικά της όργανα και τα κράτη-μέλη να είναι συνεπείς με τις δεσμεύσεις που έχει αναλάβει για τα ανθρώπινα δικαιώματα όπως κατοχυρώνονται από τις ιδρυτικές της συνθήκες, τον Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ και το διεθνές δίκαιο.

3. Να αντιμετωπίσει τις αρνητικές συνέπειες ιδιαίτερα σε σχέση με τα κοινωνικά και οικονομικά δικαιώματα.

4. Κατά την παροχή τεχνικής βοήθειας στην Ελλάδα για την εφαρμογή του προγράμματος μέσω της Ομάδας Δράσης για την Ελλάδα, πρέπει λαμβάνεται υπόψη ο σεβασμός για τα ανθρώπινα δικαιώματα.

5. Να διασφαλισθεί ότι οι στόχοι που τέθηκαν στα προγράμματα οικονομικής βοήθειας είναι σύμφωνη με αυτούς που θέτει η ΕΕ στην ίδια και στα κράτη-μέλη της σε άλλους τομείς πολιτικής όπως η απασχόληση, κοινωνική ένταξη κλπ.

6. Να διασφαλίσει ότι η επιδίωξη της οικονομικής και χρηματοπιστωτικής σταθερότητας δεν υπονομεύει την κοινωνική σταθερότητα και τα κοινωνικά δικαιώματα εντός της ΕΕ.

7. Σε κάθε περίπτωση να απέχει από την ίδρυση η την συμμετοχή σε μηχανισμούς όπως ο ΕΜΣ και οι προκάτοχοι του οι οποίοι επιτρέπουν την καταστρατήγηση των υποχρεώσεων της ΕΕ για τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Στα Διεθνή Χρηματοπιστωτικά Ιδρύματα (ΔΧΙ):

1. Να διασφαλίσουν ότι κάθε οικονομική βοήθεια υπολογίζεται με βάση τους δείκτες για τα ανθρώπινα δικαιώματα .

2. Να διασφαλίσουν ότι οι όροι που επιβάλλονται στις δανειολήπτριες χώρες είναι συμβατοί με τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Στον ΟΗΕ:

Να διασφαλίσει ότι οι εξειδικευμένοι οργανισμοί, συμπεριλαμβανόμενων αυτών που εντάσσονται στον όμιλο της Παγκόσμιας Τράπεζας, συμβιβάζονται με τα οικουμενικά πρότυπα για τα ανθρώπινα δικαιώματα, καθώς και ότι υπάρχει επαρκής παρακολούθηση για την διασφάλιση τους.

Και η Deutsche Telekom στο πλευρό του Γιώργου!

Και η Deutsche Telekom στο πλευρό του Γιώργου!

Την Παρασκευή 9 Ιανουαρίου έκπληκτοι οι εργαζόμενοι της E-value, θυγατρικής της Cosmote, δέχτηκαν την επίσκεψη δυο στελεχών του ΟΤΕ οι οποίοι τους εκπαίδευσαν να μπουν στο ρόλο του ψηφοθήρα κομματάρχη.

Αφού τους μοίρασαν καταστάσεις με ονόματα και τηλέφωνα πολιτών, τους εξήγησαν ότι θα τηλεφωνούν στους πολίτες και θα δηλώνουν ότι τηλεφωνούν από το πολιτικό γραφείο του κυρίου Καρχιμάκη, υποψηφίου του νέου Πασοκικού μορφώματος του Γιωργάκη.

Τους εξήγησαν μάλιστα και τον τρόπο που πρέπει να χειρίζονται τη συνομιλία.

Αφού τους αναφέρετε πρώτα ότι τηλεφωνείτε από το πολιτικό γραφείο τους είπαν, «θα περιμένετε λίγο και ανάλογα με την αντίδραση θα συνεχίζετε ρωτώντας τους αν είναι διατεθειμένοι να πάνε στη συγκέντρωση και θα σημειώνετε όποια σχόλια διατυπώνουν.

Στο τέλος δίπλα από το όνομα θα σημειώνετε: Θετικός, αρνητικός, ουδέτερος.

Σε όσους το ζητάνε, τους υποχρέωσαν να δίνουν το όνομά τους, παρουσιαζόμενοι σαν υπάλληλοι του περιβόητου και υπόδικου πολιτευτή ο οποίος κατηγορείται για δοσοληψίες με την ΕΥΠ.

    

(Σβήσαμε μερικά στοιχεία για να μην τον χρεώνουμε με άσκοπα έξοδα διαφήμισης).

  

 Έχουμε καταγγείλει πολλές φορές τα έργα και τις ημέρες της D.T στον ΟΤΕ. 

Επίσης τις παρανομίες και το δουλεμπορικό εργασιακό καθεστώς που επικρατεί στις θυγατρικές του.

  

Με τους αγώνες και τη δράση μας πρόσφατα υποχρεώσαμε τη διοίκηση του ΟΤΕ να κλείσει την κύρια θυγατρική του, την δουλεμπορική OTEplus.

Συνεχίζει όμως τις ίδιες και χειρότερες πρακτικές μέσα από την δουλεμπορική  E-value, την οποία τελευταία αναβάθμισε.

Δεν περιμέναμε όμως ποτέ ότι τους εργαζόμενους που βρίσκονται στην εταιρεία με κυριολεκτικά δουλεμπορικές συμβάσεις, με καθημερινή πρωτοφανή τρομοκρατία από γκαουλάιτερ προϊσταμένους και με μισθούς 255 ευρώ το μήνα θα τους υποχρέωναν να ενεργούν και να παρουσιάζονται σαν υπάλληλοι συγκεκριμένου πολιτευτάκια. 

Αν και η σύμβαση που τους έχουν υποχρεώσει να υπογράψουν περιλαμβάνει τα πάντα, ακόμα και σε γραμμές ροζ τηλεφωνημάτων θα μπορούσαν να τους χρησιμοποιήσουν!

Να είναι άσχετο όλο αυτό με όλα όσα συνέβησαν το τελευταίο διάστημα από την ΠΑΣΚΕ ΠΑΣΕ-ΟΤΕ;

• Έβαλαν στο ψηφοδέλτιο όλους σχεδόν τους προϊσταμένους γκαουλάιτερ των call center και αυτοί με τη σειρά τους υποχρέωσαν όλους τους υφισταμένους τους συμβασιούχους των θυγατρικών να γραφτούν μέλη του σωματείου και να τους ψηφίσουν!!!

Τους υπόσχονταν μάλιστα ότι θα τους μονιμοποιήσουν όλους στον ΟΤΕ.

• Στις «ελεύθερες» εκλογές που ακολούθησαν 8-12 Δεκέμβρη 2014, η ΠΑΣΚΕ του ΠΑΣΕ με το όνομα Ενωτικό πήρε 65%.

• Στις 23 Δεκέμβρη, δέκα μέρες μετά, υπογράφτηκε 3ετης ΣΣΕ από την ΟΜΕ-ΟΤΕ και οι πανάθλιοι εργατοπατέρες πούλησαν όλους μαζί τους συμβασιούχους των call center χωρίς να μονιμοποιήσουν κανέναν!

Προηγουμένως όμως είχαν φροντίσει να μετατοπίσουν τις κόρες, τους γιους και όλο το συγγενολόι της ΠΑΣΚΕ και της ΔΑΚΕ στα καταστήματα του ΟΤΕ (OTE-SHOP) και σε άλλες διοικητικές υπηρεσίες, τους οποίους με την ίδια ΣΣΕ φρόντισαν να μονιμοποιήσουν!

• Κατά διαβολική σύμπτωση επίσης, όλοι αυτοί οι προαναφερόμενοι εργατοπατέρες της ΠΑΣΚΕ ΠΑΣΕ-ΟΤΕ είναι φανατικοί υποστηρικτές του μορφώματος του Γιώργου.

• Να είναι τυχαίος επίσης ένας βρώμικος πόλεμος με κυπίτικες και παρακρατικές μεθόδους (συκοφαντίες, απειλές κ.λ.π.) που διεξάγουν μέλη της προαναφερόμενης ομάδας με στόχο να χτυπηθεί η ΑΣΕ για όσα διαχρονικά αποκαλύπτει;

• Να περιμένουμε άραγε και άλλες τέτοιες δράσεις και από άλλα «επιφανή» στελέχη του Μπένυ, του Σαμαρά και λοιπών δημοκρατικών μνημονιακών δυνάμεων ή η D.T παίζει προεκλογικά μόνο Giorgos;

   Όλα αυτά είναι μερικά από τα επιτεύγματα της δράσης της D.T από τότε που της παραχώρησαν (αντί πινακίου φακής) τον πολύπαθο οργανισμό.

   Όπως διαπιστώνετε  η νομιμότητα, η διαφάνεια και η αξιοκρατία είναι από τις προτεραιότητες της γερμανικής (κρατικών συμφερόντων) εταιρείας.

ΑΣΕ

Αθήνα: 11-01-2014

   Υ.Γ: Έχουμε όμως μια απορία: Όλοι αυτοί οι υποστηρικτές του εν λόγω πολιτευτή και του μορφώματος γιατί δεν τηλεφωνούν απ’ ευθείας και εθελοντικά στους ψηφοφόρους;

   Γιατί χάνουν την ευκαιρία να απολαύσουν τα ευχαριστήρια όσων πολιτών δέχονται τα απρόοπτα τηλεφωνήματα και τα φορτώνουν στους άμοιρους εργαζόμενους της E-value;

tsak-giorgis.blogspot.gr

Η αντίσταση της Φρουτοπίας.

Σηκώθηκε το κολοκυθάκι να χτυπήσει τον µανάβη. Εχει άραγε κάποια ελπίδα το ταπεινό ζαρζαβατικό να νικήσει τον έμπορο, εκείνον που παίρνει όλες τις αποφάσεις και διακινεί τα προϊόντα με σκοπό το κέρδος; Φυσικά και έχει ελπίδα. Το κολοκυθάκι βρίσκει ένα μηχάνημα που αφαιρεί από τους μανάβηδες το μανα- και τους κάνει βίδες.

Ολα αυτά τα θαυμαστά συμβαίνουν σε μια άλλη χώρα, στη Φρουτοπία, εκεί όπου τα φρούτα και τα λαχανικά οργανώνονται εναντίον των πολυεθνικών, της Λεμονοστίφεν και της Κομποστάλ, που θέλουν να μετατρέψουν τους πάντες σε χυμούς και κομπόστες.

Η «Φρουτοπία» του Ευγένιου Τριβιζά είναι περισσότερο επίκαιρη από ποτέ στην Ελλάδα της κρίσης. To κόμικ που δημιούργησε ο Ευγένιος Τριβιζάς το 1983 με τον σκιτσογράφο Νίκο Μαρουλάκη αναπτύχθηκε σε 50 τεύχη, μεταφέρθηκε ως κουκλοθέατρο στην τηλεόραση και έγινε μουσικοθεατρική παράσταση σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Ρήγου. Η παράσταση παίζεται ξανά στο θέατρο Rex και προσφέρει πολύ περισσότερα από μια αφήγηση, με πρωταγωνιστές ένα βλίτο, μια πιπεριά και ένα κολοκυθάκι, που έχουν για ηγέτη τον Αιμίλιο το μήλο. Η Φρουτοπία είναι μια ιστορία που αποθεώνει την αντίσταση στο σύστημα, την αυτοργάνωση των αδυνάτων. Είναι ιστορίες όπου όλες οι ισορροπίες μπορούν να ανατραπούν με αίσθημα δικαίου.

Και επειδή η ζωή είναι πιο παράξενη από κάθε αφήγηση, η ίδια η Φρουτοπία κατάφερε το ακατόρθωτο. Ο Ευγένιος Τριβιζάς, ακριβώς όπως οι ήρωες του, εναντιώθηκε σε πολυεθνική και νίκησε ύστερα από πολυετείς δικαστικούς αγώνες. Η Μάτα η ντομάτα, η Μαρουλίτα το μαρούλι, ο Φραγκίσκος το φραγκόσυκο τα έβαλαν με την Κόκα-Κόλα.

Η αμερικανική πολυεθνική χρησιμοποίησε τον τίτλο της σειράς ως σήμα σε προϊόν της, σε έναν ανάμεικτο χυμό φρούτων. Ο Τριβιζάς το ανακάλυψε το 1995 και ξεκίνησε τον αγώνα. Τον βοήθησε βεβαίως η επιστημονική σκευή στα νομικά, καθώς διδάσκει Εγκληματολογία και Συγκριτικό Ποινικό Δίκαιο στο Πανεπιστήμιο του Ρέντινγκ.

Η αντιπαράθεση μεταξύ της πολυεθνικής και του συγγραφέα διήρκεσε περισσότερο από μια δεκαετία. Το δικαστήριο τελεσίδικα έκρινε ότι η λέξη «Φρουτοπία» είναι πρωτότυπος νεολογισμός του συγγραφέα. Η λέξη δεν υπήρχε στην ελληνική ή σε άλλη γλώσσα και δεν ευσταθούσε ο ισχυρισμός της Κόκα-Κόλα ότι έχει προγενέστερα δικαιώματα στον τίτλο.

Η λέξη είχε χρησιμοποιηθεί και αλλού, από άλλες εταιρείες (τη μία μάλιστα την αγόρασε η Κόκα-Κόλα), όμως αποδείχτηκε ότι όλες οι άλλες φρουτοπίες δημιουργήθηκαν μετά το ελληνικό κόμικ. Καθοριστικός ήταν ο στίχος του τραγουδιού «Είναι μία, μόνο μία, η ονειρεμένη Φρουτοπία».

Έχουν περάσει 30 χρόνια από την ίδρυση του κράτους της Φρουτοπίας. «Τριάντα χρόνια μετά ο δαιμόνιος δημοσιογράφος Πίκο Απίκο επιστρέφει στη μακρινή Φρουτοπία, δυτικά του Αβγατηγανιστάν, ανατολικά του Πιπερού και βορειοδυτικά της Χώρα του Χασμουρητού, για να λύσει και πάλι το μυστήριο της εξαφάνισης του Μανόλη του Μανάβη».

Ο χρόνος που μεσολαβεί ανάμεσα στην έκδοση των κόμικς και σε αυτό το δεύτερο θεατρικό ανέβασμα δημιουργεί μια παράξενη συνθήκη. Οι πρώτοι αναγνώστες υπήρξαν παιδιά της ευμάρειας, υπήρξαν παιδιά που έζησαν τη μεγάλη κρατική σπατάλη. Ακόμη κι αν δεν κατάλαβαν τι συνέβαινε στη χώρα, ένιωθαν την αισιοδοξία στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα.

Οι σημερινοί θεατές είναι τα παιδιά των παιδιών της ευμάρειας. Σήμερα η Φρουτοπία της αντίστασης, της οργάνωσης, της αλληλεγγύης, της εξέγερσης είναι πιο χρήσιμη. Αίφνης τα μηνύματα αποκτούν συμπυκνωμένο νόημα. «Όλοι οι κάτοικοι της Φρουτοπίας υπόσχονται ακόμη μία περιπέτεια αφάνταστου ηρωισμού και κατάπτυστης προδοσίας, με υπέροχες θυσίες και ασίγαστα μίση, τολμηρές προσδοκίες και αποτρόπαιες δολοπλοκίες που θα σας προκαλέσουν καρδιοχτύπι αλλά και ρίγη ευτυχίας». Θα λέγαμε ότι δεν είναι ακόμη μία περιπέτεια, αλλά ένα μάθημα αγωγής του πολίτη.

* Δημοσιεύθηκε στο BHmagazino την Κυριακή 4 Ιανουαρίου 2015.

Κέζα Λώρη
 tovima.gr 

Πηγή: http://www.awakengr.com/2015/01/blog-post_54.html#ixzz3Ocn1ia19
Under Creative Commons License: Attribution Share Alike

Η Αντιγόνη Λυμπεράκη στο Ποτάμι και το φιλελεύθερο ξέπλυμα των ελίτ, του Κωνσταντίνου Μυλωνά.

Στην Λυμπεράκη παρατηρείς εύκολα πως σε κάθε άρθρο της δεν χάνει ευκαιρία να επιτίθεται στον κόσμο της εργασίας, προτείνοντας την κινεζοποίηση του

Με το ξέσπασμα της κρίσης έκανε και το ντεμπούτο της στα media η πανεπιστημιακός οικονομολόγος Αντιγόνη Λυμπεράκη, με το πάντα συγκρατημένο και μειλίχιο ύφος της, κυρίως μέσω  τηλεοπτικών  εκπομπών. Πίσω όμως απο αυτό το ύφος πάντα κάτι δεν πήγαινε καλά, είτε επρόκειτο για τον προφορικό της λόγο είτε για τον γραπτό, ανεξάρτητα απο το κόμμα που εκπροσωπούσε κάθε φορά (διότι έχει αλλάξει 3-4 απο τότε). Σε πρώτο επίπεδο, παρατηρούσαμε πάντα μια απίστευτα αποϊδεολογικοποιημένη τεχνοκρατική, δήθεν ουδέτερη, αποφορτισμένη και τραγικά μονοδιάστατη ερμηνεία των πραγμάτων, παράλληλα με ένα κακουργηματικό στρογγύλεμα και άμβλυνση γωνιών, απόψεων, θέσεων και επιλογών. Αδιανόητο για έναν άνθρωπο με τόση εμπειρία (πολλά χρόνια στην Αριστερά, καθηγήτρια στο Πάντειο κ.α.) να εμμένει σε απλοϊκές ερμηνείες και αοριστίες, διανθίζοντας τες με συνεχείς παραβολές και αλληγορίες, λες και είναι η θεία Λένα. Καταλήγουμε όμως στο οτι η νεοφιλελεύθερη γραμμή και τα συγκεκριμένα κέντρα εξουσιών που η Λυμπεράκη ακολουθεί, υπηρετεί και προστατεύει με τον επιστημονικό της μανδύα απο τις αρχές του '90 μέχρι σήμερα, επιβάλλουν αυτο το στρογγύλεμα και τον εξωραϊσμό.

Δεν είναι δύσκολο να κατανοήσει κανείς τι υποκρύπτει αυτή η περσόνα που έχει υιοθετήσει η Λυμπεράκη. Σε απόλυτη  ευθυγράμμιση με την κυνική εκπρόσωπο της Τρόικας Μιράντα Ξαφά (είχαν συνεργαστεί και στην Δράση), όχι με ωμό τρόπο όπως αυτή αλλά με αλληγορίες, επίκληση στην κοινή λογική, χαζό χιούμορ (λίγο καλύτερο απο αυτό πρώην συναδέλφου της-γνωστού πολιτικού αστέρα των social media-) και πολλά χαμόγελα. Και όπως είναι φυσικό, παρά τις όποιες εξαιρέσεις, οι νεοφιλελεύθεροι ανέκαθεν επέλεγαν (με ευγένεια και savoir vivre πάντα) τον μανδύα της Κοινής Λογικής και τον σφετερισμό του “Κέντρου” για να ωραιοποιήσουν τις νεοθατσερικές πολιτικές τους, αναμασώντας σαθρά αντιεπιστημονικά επιχειρήματα περι αόριστου παντοδύναμου ανταγωνισμού που λειτουργεί πάντα και παντού χωρίς καμία κρατική παρέμβαση, για την αόρατη χείρα της αγοράς που σώζει και άλλα παραμύθια που φαίνονται λιγότερο πειστικά και απο αυτά του Χαντς-Κρίστιαν Άντερσεν. Έτσι, η μετανάστευση βαπτίζεται ευέλικτη κινητικότητα, οι πλειστηριασμοί τόνωση και ενδυνάμωση της αγοράς κοκ.

Άνθρωποι αποκομμένοι απο την πραγματική οικονομία και την κοινωνία, απόλυτα υποταγμένοι στις αγορές, εντολοδόχοι ξένων κερδοσκοπικών κέντρων που έχουν κόψει κάθε παραγωγική ανάσα στην ελληνική κοινωνία, επιβάλλοντας παντού τις καταστροφικές συνέπειες της εσωτερικής υποτίμησης και των ιδιωτικοποιήσεων. Ο απώτερος σκοπός είναι να επιτευχθεί η μακροχρόνια, αδιάκοπη συνέχιση των ίδιων πολιτικών και το στράγγισμα της αγοράς ώστε να δημιουργηθούν οι αυστηροί μηχανισμοί και οι διαδικασίες που θα ρίχνουν και το τελευταίο ευρώ που θα παράγεται στη χώρα σε συγκεκριμένες τσέπες. Σημειώνουμε πως οι 500 πιο κερδοφόρες επιχειρήσεις διπλασίασαν τα κέρδη τους εν μέσω κρίσης (στοιχεία ICAP- GROUP).

Παρόλη όμως την τακτική της παρουσίασης εύληπτων, μονοδιάστατων, απλοϊκών υποβολιμαίων μηνυμάτων, δεν κατάφεραν στις τελευταίες εκλογές να προσελκύσουν ψηφοφόρους, μιας και ο κόσμος όσο και να έχει παθητικοποιηθεί και τρομοκρατηθεί δεν έχει εσωτερικεύσει τον εξουσιαστικό λόγο σε τέτοιο βαθμό που να ψηφίζει το σχοινί που θα κρεμάσει αυτόν και τα παιδιά του. Στις τελευταίες εκλογές, Δράση-Γέφυρες-Δημιουργία Ξανά απέτυχαν παταγωδώς, συλλέγοντας ψήφους κυρίως απο γειτονιές της Εκάλης. Έτσι, η Λυμπεράκη αποφάσισε πως σε αυτές τις εκλογές θα έπρεπε να υπερασπίσει τις θέσεις της μέσα απο το Ποτάμι, το νέο πολιτικό μόρφωμα που δημιουργήθηκε  ώστε να γίνει μια νέα προσπάθεια να παρουσιαστούν οι ίδιες απάνθρωπες πολιτικές, επενδυμένες με τα τηλεοπτικά ευφάνταστα τερτίπια του αρχηγού του,  ψαρεύοντας αυτή τη φορά σε ένα πιο ευρύ μικρομεσαίο, απολίτικ ή  αναποφάσιστο ακροατήριο που θα έχει το άλλοθι πως ψηφίζει “Κέντρο”, είτε απο άγνοια είτε απο επιλογή, ωστε να μην θεωρηθεί ακραία συστημικό.

Το Ποτάμι, δημιούργημα των εξουσιαστικών οικονομικών ελίτ, κατασκευάστηκε ακριβώς για να απορροφήσει κραδασμούς και να συσπειρώσει τους ακραίους “μεταρρυθμιστές”, έχοντας ως ομπρέλα μια επικοινωνιακή στρατηγική τηλεοπτικού και life style χαρακτήρα που προσπαθεί να επενδύσει στα πιο αποχαυνωμένα ένστικτα που καλλιέργησαν στους πολίτες  τις τελευταίες δύο δεκαετίες τα ελληνικά media, μετατρέποντας τους σε μαζοάτομα που ερμηνεύουν την ζωή  μέσα απο τον κυρίαρχο λόγο και όχι μέσα απο τα δικά τους καθημερινά βιώματα. Το Ποτάμι, ωστόσο, δεν χάνει ευκαιρία να αποδεικνύει την φύση του, να αποκαλύπτει, δηλαδή, πως πρόκειται για ένα κόμμα χωρίς αρχές και αξίες, για ένα κόμμα πολιτικού πλιάτσικου με σαθρό κορμό, αρχηγικό, χωρίς δημοκρατικές εσωτερικές διαδικασίες. Αρκει να δει κανείς τις καταγγελίες που έγιναν απο πρώην στελέχη και εθελοντές που αποχώρησαν απο την στιγμή που είδαν το σύνθημα «Πολιτική χωρίς Πολιτικούς» να μετατρέπεται σε «Πολιτική με κομματικά απομεινάρια και κρυφές ατζέντες». Μάλιστα μετά την συμπόρευση με τον μεταρρυθμιστή Λυκούδη και τις συζητήσεις με τη Φιλελεύθερη Συμμαχία του Γρ. Βαλλιανάτου (που ναυάγησαν με κατηγορίες απέναντι στο Ποτάμι για αντιθεσμικές πρακτικές διακρίσεων, αποκλεισμών και παρεμβάσεων σε εσωτερικά θέματα της ΦιΣυ), το Ποτάμι συμπορεύεται με την νεοφιλελεύθερη Δράση του Σκυλακάκη, για πολλά χρόνια στελέχους και βουλευτή της ΝΔ. Ετσι, για να μην μας μείνει καμία αμφιβολία για το τι είδους κοινωνικά στρώματα θέλει να εκφράσει.

Την ίδια στιγμή εξαπολύεται από τον Στ. Θεοδωράκη μια ανευ προηγουμένου επίθεση σε κοινωνικές ομάδες (είπαμε, ουδετερότητα και ίσες αποστάσεις προς τους υπεύθυνους για την κρίση και elite απέναντι στον λαό), δηλώνοντας για παράδειγμα αντίθετος σε οποιαδήποτε αύξηση κατώτατου μισθού, αφού, όπως δήλωσε, θα ξοδευτεί σε τρόφιμα και καύσιμα,  που αυξάνει τις εισαγωγές και κατ’ επέκταση το έλλειμμα! Κερασάκι στην τούρτα αποτελεί η παρουσία στις τάξεις του κόμματος ανθρώπων όπως ο “φιλόσοφος” του συστήματος Στέλιος Ράμφος, ο οποίος σε εκδήλωση του Ποταμιού έφτασε στο σημείο να εξάρει την Χούντα των συνταγματαρχών, διαιωνίζοντας τον γνωστό μύθο πως το καθεστώς άφησε μηδενικό δημόσιο χρέος!  Ασφαλώς, η επερχόμενη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ και η ταυτόχρονη πολυεπίπεδη  ήττα των νεοφιλελεύθερων και δεξιών πολιτικών πολιτικά, ιδεολογικά και κοινωνικά, κινητοποιεί τους συντηρητικούς μηχανισμούς και τις ελίτ, ώστε να δημιουργηθούν αντιστάσεις και διαφόρων τύπων προσβάσεις στην εξουσία. Οπότε, ένα κόμμα που θα παριστάνει ψευδεπίγραφα το Κέντρο θα ήταν ιδανικό για να μπλεχτεί στα πόδια του ΣΥΡΙΖΑ, ελέγχοντας την κυβερνητική πλειοψηφία.

Επιστρέφοντας στην Αντ. Λυμπεράκη, παρατηρεί κανείς εύκολα πως σε κάθε άρθρο της δεν χάνει ευκαιρία να επιτίθεται στον κόσμο της εργασίας, προτείνοντας την κινεζοποίηση του. Στις 06/02/2014 σε άρθρο της στην Athens Voice με τίτλο "Το αόρατο ρήγμα και οι ορατές μας πλάνες" αναφέρει: «νόμοι(σσ.προστασίας ισότητας και απασχόλησης) κομμένοι και ραμμένοι για το Δημόσιο (και με την υπόθεση ότι κάποιος θα μας δανείσει να τους εφαρμόσουμε με γενναιοδωρία...). Τώρα, αν οι επιχειρήσεις είναι μικρές, αν δεν μπορούν να χάνουν κάθε τόσο τις εργαζόμενές τους, αν δεν τους περισσεύουν να πληρώνουν από την τσέπη τους την ισότητα(!!!!!!)....ε τότε ας κλείσουν». Για την κ. Λυμπεράκη δηλαδή (η οποία παίρνει απο το 1989 έως σήμερα μισθό απο Δημόσια Πανεπιστήμια), το Δημόσιο έδινε τόσα χρόνια το κακό παράδειγμα αφού (άκουσον άκουσον) επέβαλλε κανόνες κοινωνικής προστασίας που ευθύνονται, όπως αφήνει να εννοηθεί, για τις στρεβλώσεις και για την αναιμική ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας. Επίσης, σύμφωνα με την "λογική" της, η εφαρμογή των νόμων ισότητας και κοινωνικής προστασίας επαφίεται στην διακριτική ευχέρεια της αόρατης χείρας της αγοράς.! Άραγε, σε ποια σύγχρονη πολιτισμένη χώρα μας παραπέμπει η κ. Λυμπεράκη με αυτά που λέει και τι είδους κοινωνία φαντασιώνεται; Μάλλον μοιράζεται  την ίδια φαντασίωση με έναν πρώην συνάδελφό της, ο οποίος πρότεινε την δημιουργία Ειδικών Οικονομικών Ζωνών στην Ελλάδα με αντίτιμο ένα πιάτο φαγητό. Την ίδια στιγμή, οι συζητήσεις περί λιστών Λαγκάρντ, εθνικής κυριαρχίας, φοροδιαφυγής, σκανδαλώδών φοροαπαλλαγών είναι για την κ. Λυμπεράκη και τους ομοίους της "κουβέντες καφενείου" (δήλωση στο STAR).

Φυσικά, η Λυμπεράκη δεν διστάζει να συμμαχεί με την συγκυβέρνηση και να επικροτεί  την κυρίαρχη προπαγάνδα (είπαμε ουδετερότητα και ίσες αποστάσεις, επιστημονικά πάντα). Πρόσφατα προκάλεσε σάλο στο διαδίκτυο με φωτογραφία που κοινοποίησε στο προφίλ της στο twitter, όπου έδειχνε τα άδεια ράφια ενός σούπερ μάρκετ, υποτίθεται από την Αγια Πετρούπολη, για να προπαγανδίσει σχετικά με την υποτίμηση του ρώσικου νομίσματος. Με την διαφορά πως αυτή η φωτογραφία (συνοδευόμενη από ειρωνική λεζάντα που καταφερόταν κατά του Τσίπρα) ήταν φωτογραφία αρχείου από το Τόκιο μετά το τσουνάμι του 2011! Σε αυτο το σημείο δεν θα ήταν άκαιρο να προστεθεί το γεγονός πως επιλέχτηκε η παρούσα συγκυρία για να διεκδικήσει η Λυμπεράκη βουλευτική έδρα, μιας που η πρώτη της εξαδέλφη, Ντόρα Μπακογάννη, θα εκτεθεί στην Α' Αθήνας. Ίσως,  η οικογένεια Μητσοτάκη βρήκε και μέσα στο Ποτάμι το αποκούμπι της. Βεβαίως, μεταπολιτευτικά δεν έχει υπάρξει κόμμα που να καμώνεται το Κέντρο χωρίς να έχει δώσει το παραμικρό δείγμα γραφής, ή που να λέει ξεδιάντροπα πως θέλει να συγκυβερνήσει με όποιον  κι αν βγει πρώτο κόμμα (δήλωση Λυμπεράκη στο STAR). Την ίδια στιγμή όμως, η κριτική που γίνεται στην κυβέρνηση δεν αφορά κανένα ζήτημα στρατηγικής και ουσίας, αλλά έγκειται μόνο σε τεχνικά μικροζητήματα και ασφαλώς σε επιτάχυνση των ιδιωτικοποιήσεων και κατάργηση κάθε υπόλοιπου κοινωνικού δικαιώματος, ενώ  την ίδια στιγμή που μας λέει πως κατα τα εννέα δέκατα η συγκυβέρνηση όλα τα κάνει σωστά, συμπληρώνει πως και οι δυο (συγκυβέρνηση και ΣΥΡΙΖΑ) φέρνουν την κοινωνία στο γκρεμό!

Μια άλλη πηγή προπαγάνδας των νεοφιλελεύθερων, σαν την Λυμπεράκη, είναι η  ανεύρεση φτηνών επιχειρημάτων σχετικά με την λειτουργία δημόσιων οργανισμών. Αγαπημένο παράδειγμα τους είναι ο Οργανισμός της λίμνης Κωπαίδας ο οποίος υποστηρίζεται πως είναι παράλογο να υπάρχει  αφου η λίμνη έχει αποξηρανθει! Ο μέσος πολίτης είναι πολύ φυσικό να προβληματίζεται ή και να πείθεται ακούγοντας μια τέτοια “λογική” κραυγαλέα προπαγάνδα. Όπως αναφέρει σε άρθρο του ο Βιολόγος Κώστας Ζαχαριάδης “Για την Κωπαίδα ρε γαμώτο” :
 

“Ο Οργανισμός Κωπαΐδας υπάρχει και δεν είναι σφραγίδα. Φυσικά, το αντικείμενό του δεν είναι η αποξήρανση της λίμνης. Αυτή έχει συντελεστεί από ογδοηκονταετίας. Ένα από τα αντικείμενα είναι η αποστράγγιση, όταν αποξεραίνεται μια περιοχή που για χιλιάδες χρόνια μαζεύονται και λιμνάζουν με φυσικό τρόπο ύδατα, όταν υπάρχει εκτεταμένη αγροτική και κτηνοτροφική παραγωγή, σίγουρα υπάρχει χώρος και λόγος για την ύπαρξη και λειτουργία ενός τέτοιου φορέα. Όποιος έχει την στοιχειώδη ευρωπαϊκή εμπειρία κατανοεί το αυτονόητο του επιχειρήματος αλλά και την επικοινωνιακή χυδαιότητα που επιχειρείται. Λειτουργούσε μέχρι σήμερα άψογα και υποδειγματικά; Προφανώς και όχι… Αλλά αυτό δεν αποτελεί ούτε επιχείρημα ούτε δικαιολογία για να κλείσει. Όταν δεν έχει γίνει αξιολόγηση δομών, όταν δεν έχουν καθοριστεί οι προβλεπόμενοι στόχοι, τότε, δεν μπορεί να αξιολογηθεί η απόδοση και να αποδοθούν ευθύνες ούτε και να γίνουν βελτιωτικές κινήσεις. Αυτό που επείγει να γίνει είναι εποπτεία, έλεγχος και εμπλοκή της τοπικής κοινωνίας. Να ολοκληρωθούν τα διαχειριστικά σχέδια στα υδατικά διαμερίσματα και ο οργανισμός Κωπαΐδας να προσαρμοστεί στα ευρωπαϊκά δεδομένα ώστε να διαχειριστεί αυτό το νευραλγικό για την τοπική κοινωνία και οικονομία ζήτημα για το οποίο είχε ιδρυθεί.Το κλείσιμο του Οργανισμού όμως, σε καμιά περίπτωση δεν θα λύσει τα προβλήματα, αντίθετα μάλλον, θα προκαλέσει άλλα. Σε καμία ευρωπαϊκή χώρα, σε καμία μη τριτοκοσμική οικονομία παγκοσμίως δεν κλείνουν τέτοιας φορείς διαχείρισης. Τους ιδρύουν!”

Είναι γνωστή η λυσσαλέα επίθεση εναντίον κάθε έννοιας δημόσιου χαρακτήρα αγαθών και υπηρεσιών με στόχο να απαξιωθούν με κάθε τρόπο πρακτικά και νοητικά στη συνείδηση των πολιτών οι δημόσιες υπηρεσίες και φυσικά οι δημόσιοι υπάλληλοι.Ακόμα και η διάψευση του μύθου των εκατομμυρίων υπαλλήλων που κράδαιναν σαν επιχείρημα δεν ήταν αρκετή για να μειώσουν τις ποσότητες λάσπης που εκσφενδόνιζαν. Η διάψευση αυτή ήρθε με την απογραφή των δημοσίων υπαλλήλων η οποία έδειξε πως ο αριθμός περιορίζεται στους 636.188 τακτικούς, 49.546 έκτακτους και 20.242 εργαζόμενους με άλλες μορφές εργασίας (δηλώσεις Δ.Ρέππα 10/4/2012). Και όμως αυτό το στοιχείο δεν επηρέασε καθόλου τον Στέφανο Μάνο, ο οποίος, πιστός στις ιδεολογικές εμμονές  του, δεν δίστασε τον Μάιο του 2012 να ζητήσει την απόλυση 400.000 δημοσίων υπαλλήλων για να εξυγιανθεί το Δημόσιο. Φυσικά για τον κ. Μάνο και τους ομοίους του τα προβλήματα και οι στρεβλώσεις του Δημοσίου δεν σχετίζονται με τον εναγκαλισμό του κράτους με τα συμφέροντα, ούτε με την συνεχή μείωση δαπανών, ούτε με τις πελατειακές ανορθολογικές λογικές, ούτε με την έλλειψη μηχανοργάνωσης κλπ. Φταίνε μόνο οι Δημόσιοι υπάλληλοι σαν φυσικές υπάρξεις. Μα ασφαλώς αυτοί αποτελούν το εμπόδιο στο ξεπούλημα και στον μακροπρόθεσμο στόχο να ακρωτηριαστεί το κράτος ώστε να καταστεί αδύναμο και ανίκανο να επιτελέσει οποιαδήποτε λειτουργία, να απολέσει κάθε πυλώνα δυνατότητας εφαρμογής δημόσιας πολιτικής. Τέλος, ακόμα μια  διάψευση στις θεωρίες των Νεοφιλελεύθερων και Δεξιών εγχώριων τροικανών προήλθε από την έρευνα στα πλαίσια της «Έκθεσης Ανταγωνιστικότητας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής» που πραγµατοποιήθηκε από τους ερευνητές του αυστριακού Ινστιτούτου Οικονοµικών Ερευνών και των Πανεπιστηµίων του Στρασβούργου και του Μαγδεµβούργου («The size and performance of public sector activities in Europe») η οποία  αποδεικνύει ότι στην Ελλάδα το ποσοστό των δηµοσίων υπαλλήλων επί του συνόλου των εργαζοµένων είναι 11,4%, ποσοστό που είναι ένα από τα 4 χαµηλότερα σε όλη την Ευρώπη, με παρόμοια κατάταξη και  στο μισθολογικό κόστος![1]

Ανακολουθίες και τακτικές που είναι εξόφθαλμα πλέον απατηλές και επικίνδυνες για την Δημοκρατία και για την ελληνική κοινωνία. Νοοτροπίες που μετατοπίζουν τον δημόσιο διάλογο σε άνευ ουσίας ζητήματα, αμαυρώνουν κατακτήσεις, αναμασούν την Παγκάλεια ρητορική του “Μαζί τα φάγαμε”, σπιλώνουν συνειδήσεις, τρομοκρατούν στα τυφλά, επικροτούν την θεωρία των Δύο Άκρων, τον κοινωνικό δαρβινισμό και αυτοματισμό, ενώ δημιουργούν σύγχυση και αποπροσανατολισμό επιστρατεύοντας λυσσαλέα κάθε μηχανισμό που θα κόψει ψήφους απο τον ΣΥΡΙΖΑ. Η διαμάχη της “Κεντροαριστεράς” μεταξυ ΠΑΣΟΚ-Ποταμιού-κόμματος Παπανδρέου σίγουρα θα προκαλέσει πολύ γέλιο σε μια εποχή που χαρακτηρίζεται απο ένδεια  επιθεωρησιακών νούμερων, ωστόσο σε καμιά περίπτωση δεν θα μπορεί ο κόσμος να εμπλακεί σε αυτή την συζήτηση/διαμάχη γύρω απο το μέλλον ή την ύπαρξη μιας σοσιαλδημοκρατίας, η οποία έχει ταυτιστεί εδώ και πολλά χρόνια με τα συμφέροντα των πολυεθνικών ομίλων, κόντρα και ενάντια στα θεμελιώδη δικαιώματα και στις αδιαπραγμάτευτες ανάγκες του ανθρώπου για αξιοπρεπή διαβίωση, ίσες ευκαιρίες, παιδεία, υγεία, κοινωνική προστασία. Αξίες και ανάγκες  οι οποίες δεν μπορεί να είναι αντικείμενο διαπραγμάτευσης πόσο μάλλον με γνώμονα το ύψος του χρέους,των Spreads και των Cds.

Πηγή:barikat.gr

Το 52% των Ελλήνων υπέρ του εθνικού νομίσματος, του Δημήτρη Καζάκη.

Το 52% των Ελλήνων υπέρ του εθνικού νομίσματος

του Δημήτρη Καζάκη

Πόσοι Έλληνες θέλουν το εθνικό νόμισμα; Όλοι φαντάζομαι μάθατε για την έρευνα της VPRC που έβγαλε το 75% υπέρ του ευρώ. Βέβαια, έτσι ερμηνεύσανε οι δημοσιογράφοι διατεταγμένης υπηρεσίας την απάντηση στο ερώτημα «εάν θεωρείτε πώς υπάρχει κίνδυνος για την έξοδο από το ευρώ;» Κι εγώ προσωπικά θα απαντούσα «όχι», δηλαδή θα ήμουν στο 75% που δήθεν απάντησαν υπέρ του ευρώ.

Αυτό σημαίνει ότι θα ήμουν υπέρ του ευρώ; Και βέβαια όχι. Το «όχι» δεν αφορά την έξοδο από το ευρώ, αλλά τον κίνδυνο. Για μένα ο κίνδυνος είναι να μείνουμε στο ευρώ. Γιατί, λοιπόν, τα καλόπαιδα της VPRC δεν έθεταν κατευθείαν το ερώτημα; Ο λόγος είναι απλός. Έπρεπε να εκμαιεύσουν ένα εντυπωσιακό ποσοστό που να λειτουργεί υπέρ της μαύρης προπαγάνδας.

Για να δούμε όμως μια άλλη έρευνα, που διεξήχθη από την WIN/Gallup International. Είμαι σίγουρος ότι δεν έχετε ακούσει τίποτε γι’ αυτή την έρευνα. Και δεν πρόκειται να ακούσετε, γιατί η έρευνα αυτή δεν πληρώθηκε από κάποιον μέσα στην Ελλάδα που τα συμφέροντά του είναι ταυτισμένα με το ευρώ. Κι επομένως τα αποτελέσματά της δεν είναι αρκούντως πειραγμένα για να βολεύουν την ενημέρωση διατεταγμένης υπηρεσίας.

Η συγκεκριμένη έρευνα διεξείχθη στα τέλη του 2014 και δημοσιοποιήθηκε στις 30/12/2014.

Πρώτη ερώτηση: Κατά τη διάρκεια των τελευταίων 12 μηνών έχετε νιώσει πιο κοντά στην Ευρώπη /περισσότερο Ευρωπαίος, πιο απομακρυσμένος από την Ευρώπη / λιγότερο Ευρωπαίος ή ίσως δεν υπήρξε οποιαδήποτε αλλαγή;

Στην ερώτηση αυτή οι Έλληνες ερωτώμενοι απάντησαν: Περισσότερος Ευρωπαίος, 10%. Λιγότερο Ευρωπαίος, 52%. Καμιά αλλαγή, 36%. Δεν γνωρίζω, 3%.

Δεύτερη ερώτηση: Αν υπήρχε ένα δημοψήφισμα αύριο στη χώρα σας σχετικά με το εάν το Αφγανιστάν θα πρέπει να παραμείνει μέρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, θα ψηφίζατε για να παραμείνει στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ή να αποχωρήσει από την Ευρωπαϊκή Ένωση;

Στην ερώτηση αυτή οι Έλληνες απάντησαν: Να παραμείνει στην ΕΕ, 53%. Να φύγει από την ΕΕ, 34%. Δεν γνωρίζω, 14%.

Τρίτη ερώτηση: Ποιος / τι πιστεύετε ότι έχει κυρίως την ευθύνη για την τρέχουσα οικονομική κρίση σε όλη την Ευρώπη;

Οι Έλληνες απάντησαν: Οι Ευρωπαίοι πολιτικοί, 25%. Το ευρώ, 10%. Οι τράπεζες/τραπεζίτες, 34%. Είναι μια ευρύτερη παγκόσμια οικονομική κρίση, 18%. Η αδυναμία ορισμένων χωρών (π.χ. Ελλάδα, Πορτογαλία, Ιρλανδία), 4%. Άλλο, 6%. Δεν γνωρίζω, 2%.

Τέταρτη ερώτηση: Αν σας δοθεί η επιλογή θα προτιμούσατε να έχετε το Ευρώ, ή το δικό σας εθνικό νόμισμα;

Οι Έλληνες απάντησαν: Το ευρώ, 32%. Το εθνικό νόμισμα, 52%. Δεν με ενδιαφέρει, 11%. Δεν γνωρίζω, 5%.

Μήπως θα δείτε τους ποικίλους εμβριθείς Χατζηνικολάου του συστήματος προπαγάνδας της χώρας μας να κάνουν θέμα τα ευρήματα αυτής της έρευνας, που έχει όλα τα προσόντα να είναι κατά πολύ πιο αυθεντική και αντικειμενική από αυτές που παράγουν οι εγχώριοι προαγωγοί της κοινής γνώμης; Και βέβαια όχι. Δεν βολεύει κανέναν. Ούτε τους επίσημους δοσίλογους της χώρας, ούτε τους δελφίνους της αντιπολίτευσης που και οι δυο πολιτεύονται προσκυνώντας το ευρώ και ορκίζονται ότι δεν πρόκειται να θέσουν ζήτημα νομίσματος. Ο κόσμος να χαλάσει.

Κατεβάστε την έρευνα κάνοντας κλικ εδώ.

H Eυρώπη Δεν Αντέχει μιαν Ελληνική Έξοδο Προειδοποιεί η Γερμανική Αντιπολίτευση.

H Eυρώπη Δεν Αντέχει μιαν Ελληνική Έξοδο Προειδοποιεί η Γερμανική Αντιπολίτευση.

 Η Μέρκελ Παίζει με τη Φωτιά

Τyler Durden

[Πιστή μετάφραση ρεπορτάζ του κορυφαίου αμερικανικού οικονομικού πρακτορείου Bloomberg, όπως αναδημοσιεύεται στον μεγάλης εμβέλειας χρηματιστηριακό ιστότοπο Zero Hedge. Mετφ: Μ.Σ.]

Η αφήγηση των συστημικών ΜΜΕ, ότι η Γερμανία είναι έτοιμη και προετοιμασμένη για Grexit και ότι αυτό δεν αποτελεί πια απειλή για τη νομισματική σταθερότητα, είναι τελείως απατηλή, σύμφωνα με τον Γερμανό (σκιώδη) υπουργό οικονομικών της αντιπολίτευσης Τζοακίμ Πόσς.

΄Οπως αναφέρει το Μπλούμπεργκ όλα αυτά είναι ένα θέατρο που απευθύνεται σε ένα εκλογικό σώμα που έχει κουρασθεί από την βοήθεια και το άγχος για την Ελλάδα από το 2010. 

Με απλά λόγια το ενδεχόμενο αστάθειας του ευρώ από μιαν έξοδο της Ελλάδος σημαίνει ζημιά για τα μαζικά κέρδη της Γερμανίας από το κοινό νόμισμα. 

« Η Ευρώπη δεν αντέχει την πολυτέλεια μιας ελληνικής εξόδου», καταλήγει ο Πόσς. 
Η αμεριμνησία της Μέρκελ «παίζει με τη φωτιά».

Η ανάγνωση του γερμανικού Τύπου καλλιεργεί την εντύπωση πως η ΄Ανγκελα Μέρκελ είναι γαλήνια στην ιδέα ελληνικής εξόδου από το ευρώ. 

Το Σπίγκελ λέει πως η κυβέρνησή της την βλέπει σαν διαχειρίσιμο αποτέλεσμα. Η Μπίλτ αναφέρει πως οι αξιωματούχοι προετοιμάζονται γι’ αυτή τη προοπτική. Ο βουλευτής Μίκαελ Φούκς υποστηρίζει πως η Ελλάδα δεν είναι πια απειλή για την χρηματοπιστωτική σταθερότητα.
 
΄Ολα αυτά είναι κατά το πλείστο μια θεατρική πόζα για ένα εκλογικό σώμα κουρασμένο από τη βοήθεια και το άγχος για την Ελλάδα από το 2010. 

Στην πραγματικότητα η Γερμανία δεν έχει συμφέρον να διακινδυνεύσει την διάλυση του ενιαίου νομίσματος , που μπορεί να επιφέρει η ελληνικό έξοδος από την ευρωζώνη.
 
Και τούτο επειδή το σημερινό καθεστώς είναι ένας μεγάλος μποναμάς για τη Γερμανία, από την οικονομική και την πολιτική πλευρά.

Στην πραγματικότητα η μεγαλύτερη ευρωπαϊκή οικονομία επωφελείται από το κοινό νόμισμα περισσότερο από τα πλείστα άλλα μέλη της ευρωζώνης. 

Ενώ η ελληνική έξοδος μόνη της μπορεί να μή τελειώσει το ευρώ, ο κίνδυνος είναι ότι η μετάδοση της νόσου διαμέσου των χρηματοπιστωτικών αγορών της ζώνης θα ωθήσει και άλλους στην έξοδο.

΄Αν (η Γερμανία) υποχρεωνόταν να γυρίσει στο γερμανικό Μάρκο, οι Γερμανοί εξαγωγείς, που αντιπροσωπεύουν το μισό περίπου του ακαθάριστου εθνικού προϊόντος, θα γίνονταν λιγότερο ανταγωνιστικοί και το πλεόνασμα τρεχόντων λογαριασμών για το οποίο περηφανεύεται η Μέρκελ θα συρικνωνόταν. Ο πληθωρισμός θα εξασθενούσε περισσότερο.

Στο γεωπολιτικό πεδίο, το άστρο της Γερμανίας θα ξεθώριαζε επίσης. Ο (Αμερικανός) τέως υπουργός των Οικονομικών Τίμοθυ Γκάϊτνερ χαρακτήρισε τον Γερμανό Βόλφγκαγκ Σώυμπλε ως τον άνθρωπο που οι ΗΠΑ πρέπει να δουν για την κρίση της Ευρώπης. Και ο Ρώσος πρόεδρος Πούτιν ευχαρίστως θα έβλεπε τριγμούς στο εσωτερικό της ηπείρου.

« Η Ευρώπη δεν μπορεί να αντέξει μιαν ελληνική έξοδο» δήλωσε ο Τζόακιμ Ποσς, οικονομικός κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του Σοσιαλδημοκρατικού κόμματος, σε συνέντευξή του αυτή την εβδομάδα. Δηλώσεις των συμμάχων της Μέρκελ ότι το νομισματικό μπλόκ των 19 χωρών μπορεί να ξεπεράσει την αποχώρηση της Ελλάδος ισοδυναμούν – είπε- με «παιχνίδι με τη φωτιά.»

Το ξεμασκάρεμα της Ε.Ε.: Η Ελλάδα εναντίον του χρηματοπιστωτικού βαμπίρ

Το ξεμασκάρεμα της Ε.Ε.: Η Ελλάδα εναντίον του χρηματοπιστωτικού βαμπίρ

Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει καταντήσει πλέον ένα μεγάλο "καλαμάρι βαμπίρ" τυλιγμένο γύρω από τα κράτη-μέλη της, που απομυζά κάθε ικμάδα των λαών τους.

Γκουντμπάι Ευρώ;

Ένα ενδιαφέρον άρθρο της αμερικανίδας δικηγόρου Ellen Brown η οποία είναι πρόεδρος του Public Banking Institute, και συγγραφέας του βιβλίου The Public Bank Solution, οπου αναλύει το επιτυχημένο, ιστορικά, μοντέλο των κρατικών τραπεζών σε παγκόσμιο επίπεδο.

Η Ελλάδα και η Τρόϊκα (το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, η Ε.Ε. και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα), όπως λέει η Brown, παίζουν ένα επικίνδυνο μπρα-ντε-φερ όπου όλα θα κριθούν από το ποιος θα δειλιάσει πρώτος!

Στις γενικές εκλογές, που θα γίνουν στις 25 Ιανουαρίου, φαίνεται πως θα επικρατήσει το ευρωσκεπτικιστικό, αντιμνημονιακό, αριστερό κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ.

Με την λιτότητα να έχει βυθίσει την οικονομία σε συνθήκες χειρότερες απ’ ό,τι κατά την Μεγάλη Ύφεση... το ερώτημα δεν είναι γιατί οι Έλληνες εξεγείρονται για να ανατρέψουν τα βάρβαρα μέτρα αλλά γιατί δεν το έκαναν τόσο καιρό.

Αν η Ελλάδα αποφασίσει να αμφισβητήσει το μη βιώσιμο χρέος της, αυτό θα σημαίνει ότι τα μερικών δισεκατομμυρίων ελληνικά ομόλογα, που σήμερα κρατούνται σε επίσημους λογαριασμούς, θα χάσουν την αξία τους μέσα σε μια νύχτα, με αποτέλεσμα μαζικές και ανεξέλεγκτες επιπτώσεις στους  πρωταρχικούς ισολογισμούς της Ευρώπης, πράγμα που επιβεβαιώνει επίσης ότι η Ελλάδα για άλλη μια φορά έχει κάθε διαπραγματευτικό πλεονέκτημα.

Η Ελλάδα μπορεί να ανακτήσει την κυριαρχία της κηρύσσοντας χρεωκοπία, εγκαταλείποντας την ΕΚΤ και το Ευρώ και εκδίδοντας το δικό της εθνικό νόμισμα (την δραχμή) μέσω της δικής της Κεντρικής Τράπεζας.

Αλλά αυτό θα αποσταθεροποιούσε την ευρωζώνη και ίσως προκαλούσε την διάλυσή της.

Θα πάρει το ρίσκο αυτής της σύγκρουσης η Τρόϊκα; Το 2015 φαίνεται πως θα είναι μια ενδιαφέρουσα χρονιά.