Τι κρύβεται πίσω από τα perpetual bonds του Βαρουφάκη. Στρατηγική και πολιτικές συνέπειες, Γράφει ο Δημήτρης Κατσαρός.

Τι κρύβεται πίσω από τα perpetual bonds του Βαρουφάκη. Στρατηγική και πολιτικές συνέπειες

Γράφει ο Δημήτρης Κατσαρός

Πολλοί σπεύδουν να χαρακτηρίσουν ως την πρώτη κωλοτούμπα του ΣΥΡΙΖΑ, τον ελιγμό του Βαρουφάκη για το ζήτημα του χρέους. Αυτό δεν είναι απολύτως σωστό, αλλά περιέχει και μια δόση αλήθειας ως προς τις πολιτικές συνέπειες αυτής της κίνησης.

Ήδη γινόταν από μέρες συνειδητό από το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης και τον ίδιο τον πρωθυπουργό ότι ενώ βρίσκουν πολλούς συμμάχους στο ζήτημα των πολιτικών λιτότητας, από τη γαλλική κυβέρνηση μέχρι τον ίδιο τον Ομπάμα, ωστόσο στο ζήτημα του χρέους, φαίνονταν όλοι οι εταίροι μας να μη θέλουν ούτε να το συζητήσουν.

Παράλληλα έχουν αυξηθεί διεθνώς σοβαρά οι φωνές διεθνώς που έλεγαν ότι το χρέος της Ελλάδας δεν είναι βιώσιμο. Τι εννοούμε βιώσιμο; Δύο κυρίως πράγματα για να το κάνουμε λιανά. Αφενός ότι πιθανά δεν είναι αποπληρώσιμο και αφετέρου ότι με χρέος στο 175% του ΑΕΠ, και δεδομένης της ύφεσης είναι αδύνατο να υπάρξει στοιχειώδης ανάπτυξη της οικονομίας. Αφού ουσιαστικά θα πρέπει να δουλεύουμε για να πληρώνουμε ένα χρέος που αυξάνεται γρηγορότερα από ό,τι το μειώνουμε.

Όμως πολιτικά για τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις που συμμετέχουν στη μετατροπή της Ελλάδας σε αποικία χρέους, είναι καταστροφή να γυρίσουν στους φορολογούμενούς τους και να πουν ότι θα συμφωνήσουν να μην πάρουν πίσω τα χρήματα που έδωσαν για την Ελλάδα.

Έτσι το επιτελείο Τσίπρα, αφού βολιδοσκόπησε σε ευρωπαϊκό επίπεδο, τις τάσεις απέναντι στη νέα του κυβέρνηση και αφού εξεβίασε με έναν πανέξυπνο τρόπο (βλ. ξαφνικό φλερτ με τους Ρώσους) την υποστήριξη Ομπάμα, έχει αρχίσει και βλέπει ως πιθανό το να κάνει πίσω στο ζήτημα του χρέους, ώστε να εξασφαλίσει περισσότερη στήριξη στο ζήτημα της κατάργησης της σκληρής λιτότητας, αφήνοντας ουσιαστικά τη Μέρκελ σε αυτό το θέμα, πολιτικά απομονωμένη.

Δεν πρόκειται ακριβώς για κωλοτούμπα, γιατί ο Βαρουφάκης αυτά τα είχε πει προεκλογικά. Όμως από την άλλη, αν ουσιαστικά δεχθούν να κάνουν το χρέος ομόλογα τα οποία δεν λήγουν ποτέ, θα προκαλέσουν δύο σοβαρότατες πολιτικές συνέπειες.

 Η μία είναι η πολιτική νομιμοποίηση του χρέους από την νέα κυβέρνηση. Συνεπώς ξεχάστε λογιστικούς ελέγχους και άλλα τέτοια επαναστατικά.

 Η δεύτερη συνέπεια είναι ότι κρατώντας το χρέος, έστω στα χαρτιά, στο διηνεκές, θα κρατούν και την Ελλάδα σε μια σοβαρή πολιτική εξάρτηση από τους δανειστές της. 

Ακόμη βέβαια πρέπει να περιμένουμε τις επίσημες εξαγγελίες της κυβέρνησης για να ξέρουμε τι γίνεται, αφού ήδη στελέχη από το αριστερό ρεύμα του ΣΥΡΙΖΑ επιμένουν με δηλώσεις τους στο ζήτημα της διαγραφής του χρέους.

«Ουαί κι αλοίμονο» για τους αγρότες! Σχόλιο του Γραφείου Τύπου.

«Ουαί κι αλοίμονο» για τους αγρότες!

Σχόλιο
του Γραφείου Τύπου

Αν αληθεύουν οι πληροφορίες, ότι ο προεξάρχων του οικονομικού επιτελείου της κυβέρνησης κ. Γ. Δραγασάκης, προσέφερε «πλήρη στήριξη στους χειρισμούς της Τράπεζας Πειραιώς» -κατά την πρόσφατη συνάντησή του με τον κ. Μ. Σάλλα- τότε... «ουαί κι αλοίμονό» μας!

Κυρίως για τους μικρομεσαίους αγρότες, καθ’ ότι είναι πασίγνωστη πλέον η βασική προτεραιότητα του εν λόγω τραπεζικού ομίλου για την «τόνωση της επιχειρηματικότητας και της εξωστρέφειας στον αγροτικό τομέα». Και ως βασική  «δράση» προς αυτή την κατεύθυνση έχει επιλεγεί  η... περιβόητη «συμβολαιακή γεωργία». Ενα μοντέλο αγροτικής... «ανάπτυξης» που δεσμεύει  προκαταβολικά όλα τα περιουσιακά στοιχεία που διαθέτουν τα αγροτικά νοικοκυριά, το σύνολο του παραγόμενου προϊόντος, ενώ επιβάλει  εκ των προτέρων τον τρόπο και το είδος της καλλιέργειας, όπως επίσης και τα σημεία πώλησης! Επί της ουσίας, πρόκειται για μια επιλογή που το μόνο που μπορεί να εγγυηθεί είναι η δουλοποίηση του αγροτικού κόσμου! Προοπτική που ενισχύεται εξαιτίας της έκθεσης χιλιάδων αγροτών απέναντι στην Τράπεζα Πειραιώς, λόγω των καλλιεργητικών δανείων, που αδυνατούν να εξοφλήσουν υπό τις παρούσες συνθήκες.

Το Ε.ΠΑ.Μ. έχει τονίσει κατά το παρελθόν, ότι για να αποφευχθεί το ξεκλήρισμα της ελληνικής αγροτιάς  επιβάλλεται η άμεση διαγραφή των αγροτικών χρεών -κυρίως των μικρομεσαίων αγροτών- και η ειδική προστασία της καλλιεργήσιμης γης, έτσι ώστε να μην υποθηκεύεται από τις τράπεζες και μετατρέπεται σε εμπορεύσιμο είδος. Τα καλλιεργητικά ή αγροτικά δάνεια πρέπει να δίνονται χωρίς κανένα είδος προσημειώσεων, εμπορικών επιτοκίων και άλλων τραπεζικών επιβαρύνσεων.

Το Γραφείο Τύπου

Αθήνα 04/02/2015

“ ΟΤΙ ΘΥΜΑΜΑΙ ΧAIΡΟΜΑΙ” του Κώστα Παναγιώτου.

“ ΟΤΙ ΘΥΜΑΜΑΙ ΧAIΡΟΜΑΙ”
Χρέος
Μας λένε:
Το δημόσιο χρέος αποτελεί την πηγή του κακού, την αιτία όλων των προβλημάτων, το δημόσιο χρέος έφερε την οικονομική κρίση στην Ελλάδα.
Μας λένε ψέματα.
Το δημόσιο χρέος είναι αποτέλεσμα, όχι η αιτία της οικονομικής κρίσης.
Ανέκαθεν το δημόσιο χρέος υπηρετούσε την αριστοκρατία του πλούτου.
Τα δάνεια προς το κράτος, ιδίως των ανεπτυγμένων χωρών, ήταν ο προνομιακός χώρος επένδυσης του χρηματικού κεφάλαιου.
Σε περιόδους οικονομικής κρίσης το δημόσιο χρέος μετατρέπεται σε παγίδα, σε κυρίαρχο πρόβλημα επειδή δυσχεραίνεται η αναπαραγωγή των όρων παραγωγής, επειδή δυσχεραίνεται η αναπαραγωγή του συνολικού κεφαλαίου, επειδή δυσχεραίνεται η απρόσκοπτη πληρωμή των τοκοχρεολυσίων προς τους δανειστές τους κράτους που είναι οι πραγματικοί υπεύθυνοι για την ύπαρξη του δημόσιου χρέους και που ωφελούνται καθοριστικά από αυτό.

Μας λένε:
Το δημόσιο χρέος στην Ελλάδα χρωστάει την ύπαρξή του στην απληστία του ελληνικού λαού που χωρίς να έχει τις προϋποθέσεις πλουτισμού, δανειζόταν περισσότερα από όσα παρήγαγε και απολάμβανε επί συναπτά έτη μια ‘’ψεύτικη ευημερία’’.
Μας λένε ψέματα.
Από την αυγή του καπιταλισμού μόνο οι ανεπτυγμένες οικονομικά χώρες-κράτη εμφανίζουν υψηλό δημόσιο χρέος γιατί μόνο αυτές είχαν αποκτήσει ιδιωτικές οικονομικές ελίτ και δανειστές ικανούς να δανείζουν τα ανεπτυγμένα κράτη και έτσι να αυξάνουν ακόμα περισσότερο τον υπερπλουτισμό τους, γιατί μόνο αυτές είχαν την οικονομική δυνατότητα και τα εχέγγυα να πληρώνουν τοκοχρεολύσια στους εγχώριους κατά κύριο λόγο αλλά και στους διεθνείς δανειστές τους.
Το 2006 ο ρυθμός αύξησης των κερδών του ελληνικού κεφάλαιου πλησίασε το 60% δηλαδή 15 φορές μεγαλύτερος από το ρυθμό ανάπτυξης του ΑΕΠ. Τα κέρδη των τραπεζών την περίοδο 94-2003 αυξήθηκαν κατά 564% και το 2004-2007 κατά 201% ενώ το δημόσιο χρέος είχε σχεδόν μηδενική αύξηση παρέμεινε στο 110% του ΑΕΠ μέχρι την εφαρμογή των μνημονίων οπότε και εκτινάχθηκε στο 175% του ΑΕΠ. Τα χρόνια της ψεύτικης ευημερίας του, ο ελληνικός λαός δεν δημιούργησε δημόσιο χρέος, αντίθετα με την εργασία του και την αξιοποίηση των πλουτοπαραγωγικών πηγών της χώρας του δημιούργησε τεράστιο πλούτο, πλήρωσε 532δις για τοκοχρεολύσια στους τοκογλύφους δανειστές του τα τελευταία 20 χρόνια και απέκτησε μια οικονομική ελίτ από τις ισχυρότερες στον κόσμο με επενδύσιμα κεφάλαια που υπερβαίνουν κατά πολύ το δημόσιο χρέος και το ακαθάριστο εθνικό εισόδημα.

Μας λένε:
Μόνο η πιστή εφαρμογή των μέτρων λιτότητας θα οδηγήσει στην βιωσιμότητα του δημόσιου χρέους σαν αναγκαία συνθήκη ανάπτυξης και ευημερίας.
Μας λένε ψέματα:
Οι κυρίαρχες πολιτικές στην Ελλάδα, την Ευρώπη και τον κόσμο ένα μόνο στόχο έχουν: να αποτρέψουν την απαξίωση του χρηματικού κεφάλαιου, την απαξίωση των χρηματοπιστωτικών κεφαλαίων, τον αποπληθωρισμό των κρατικών χρεογράφων. Οι τοκογλύφοι δανειστές του ελληνικού κράτους εγχώριοι και ξένοι, οι κερδοσκόποι που ονομάζονται αγορές, οι κάτοχοι του υπερσυσωρευμένου χρηματικού κεφάλαιου και οι πολιτικοί τους εκπρόσωποι οδηγούν με βεβαιότητα την Ελλάδα και το λαό της στην απόλυτη φτώχεια δυστυχία και αφανισμό.
Ευρώ
Η ένταξη της Ελλάδας στην ζώνη του ευρώ συνοδεύτηκε, από πλούσια επιχειρηματολογία για το ενιαίο νόμισμα που θα εξασφάλιζε στον ελληνικό λαό την ολοκλήρωση της ταυτότητά του, την ανάπτυξη την ευημερία, την δύναμη, τον πλούτο, την ασφάλεια.
Η κυριαρχία του ευρώ, στα μυαλά και την ψυχή του ελληνικού λαού επιτείνει την παθητικοποίησή του και τον οδηγεί 4 χρόνια μετά την εφαρμογή του προγράμματος απόλυτης φτωχοποίησης και δυστυχίας, στην αποδοχή, ανοχή και αναπαραγωγή συμπεριφορών και αντιλήψεων εχθρικών και επιζήμιων για τα συμφέροντά του.
<<Η παραμονή στη ζώνη του ευρώ εξασφαλίζει στους Έλληνες φάρμακα, πετρέλαιο, πρώτες ύλες , μισθούς συντάξεις κλπ.>>
<<Η έξοδος από το ευρώ ισοδυναμεί με χρεωκοπία σημαίνει απόλυτη καταστροφή>>.
Η Ελλάδα δεν έχει δικό της νόμισμα. Δανείζεται ευρώ από την ΕΚΤ μέσω των εμπορικών τραπεζών.
Το επιτόκιο δανεισμού με το οποίο δανείζονται οι εμπορικές τράπεζες από την ΕΚΤ είναι 0,25%. Το επιτόκιο δανεισμού με το οποίο δανείζεται το κράτος από τις εμπορικές τράπεζες είναι πολλαπλάσιο.
Η παραμονή της Ελλάδας στην ζώνη του ευρώ καθιστά με τον πιο βάρβαρο και σκαιό τρόπο την χώρα και το λαό της αντικείμενο εκμετάλλευσης από τις δυνάμεις που υπηρετούν το ελληνικό ευρωπαϊκό και πολυεθνικό τοκοφόρο χρηματικό κεφάλαιο.
Η νομισματική ενότητα δεν μπορεί να συγκαλύψει το τεράστιο ανταγωνισμό των ιμπεριαλιστικών κέντρων δύναμης για ανακατανομή των οικονομικών-πολιτικών σφαιρών επιρροής, δεν μπορεί να συγκαλύψει την ανισόμετρη οικονομική ανάπτυξη, δεν μπορεί να συγκαλύψει τη στόχευση για μεταφορά πόρων από την περιφέρεια στα μητροπολιτικά κέντρα.
Σε περιόδους οικονομικής κρίσης και ύφεσης το χρήμα είναι ο αποκλειστικός εκφραστής του πλούτου. Δεν υπήρξε ποτέ όμως ο παράγωγος του πλούτου μιας χώρας.
Οι πραγματικοί παραγωγοί είναι οι μισθοσυντήρητοι και ο λαός, οι ζωντανές παραγωγικές δυνάμεις.
Η Ελλάδα είναι μια από τις πλουσιότερες χώρες στον κόσμο έχει τις αντικειμενικές και υποκειμενικές δυνατότητες να εξασφαλίσει όχι μόνο ευμάρεια αλλά και ευημερία σε κάθε Ελληνίδα και Έλληνα, εάν αξιοποιηθούν σωστά το ανθρώπινο δυναμικό της και οι πλουτοπαραγωγικές πηγές της.

Μια Πατρίδα λιγότερη, του Γιάννη Λαζάρου.

Μια Πατρίδα λιγότερη

του Γιάννη Λαζάρου

Για τους εκτός συνόρων του νομού Άρτας θα είναι απλά μία είδηση: « Έπεσε το Γεφύρι της Πλάκας». Για τους εντός των συνόρων θα είναι μία απλή συγκίνηση με φωτογραφίες κατά τις αποδράσεις τους στα χωριά των Τζουμέρκων για μεζέ, τσίπουρο και ράφτινγκ. Για τους κατοίκους των χωριών που έχουν άμεση σχέση με το Γεφύρι θα είναι θρήνος. Για όσους καταλάβουν τι έχασε η Ήπειρος από την στιγμή που το Γεφύρι κατέρρευσε είναι ήδη πένθος γνωρίζοντας ότι αυτό το έγκλημα που έγινε δεν θα βρει τιμωρία αλλά και τα επί δεκαετίες πολιτικοοικονομικά παιχνίδια που είχαν μοναδική αντίσταση αυτό το Γεφύρι θα αρχίσουν να γίνονται πραγματικότητα

Για τα ιστορικά στοιχεία και τι ήταν αυτό το Γεφύρι θα τα πούνε άλλοι. Θα γίνουν δηλώσεις, θα ρίξουν και ένα δάκρυ λυπητερό για την μεγάλη πολιτιστική καταστροφή που δέχθηκε ο τόπος. Θα το αποκαλέσουν μέχρι και «Ακρόπολη των Τζουμέρκων». Το θέμα όμως είναι ότι οι ευθύνες δεν θα αναζητηθούν ποτέ διότι κανένα στέλεχος της ΔΕΗ και καμία διοίκηση του φράγματος Πουρνάρι Ι και ΙΙ δεν πρόκειται να μάς εξηγήσει πώς άντεξε το Γεφύρι 150 χρόνια την ορμή του...
Αράχθου, τις εποχές που η μισή Άρτα γινόταν Βενετία και ο κάμπος της Άρτας λιμνοθάλασσα, και τώρα με μία νεροποντή μιας ημέρας το Γεφύρι δεν άντεξε. Οι ευθύνες της ΔΕΗ είναι τεράστιες διότι δεν έχει ως μέλημα μόνο ό,τι γίνεται από το φράγμα και κάτω αλλά και για ό,τι γίνεται από το φράγμα και πάνω. Η συσσώρευση νερού για να παράγει ρεύμα προς πώληση η ΔΕΗ έχει συνέπειες σε αυτό το Μνημείο; Ναι ή όχι. Αν τραβήξεις απότομα το πώμα από μία πίσινα για να σώσεις τα τοιχώματα από την πίεση του νερού θα πάρει σβάρα ό,τι υπάρχει μέσα σε αυτή την πισίνα; Ναι ή όχι;

Το Γεφύρι της Πλάκας ήταν κακός βραχνάς για πολλά συμφέροντα. Συμφέροντα που είχαν βρει συνεργάτες ακόμα και πολιτικούς προηγούμενων κυβερνήσεων. Έμενες με το στόμα ανοιχτό όταν άκουγες βουλευτές να λένε «το φράγμα του Αγίου Νικολάου που θα γίνει πιο πάνω από το Γεφύρι της Πλάκας δεν θα φέρει καμία αλλαγή στο τοπίο. Για έξι μήνες το Γεφύρι θα βυθίζεται και για έξι μήνες θα βγαίνει στην επιφάνεια», και την απίστευτη λύση άλλου εκλεγμένου «το Γεφύρι θα το μεταφέρουμε πιο πάνω». Αυτά λεγόνταν σχεδόν πριν 15 χρόνια. Πριν από 2 χρόνια το Υπουργείο προσπάθησε με νομοσχέδιο να διευκολύνει την εταιρεία «Μηχανική» του Εμφιετζόγλου να συνεχίσει τις εργασίες του φράγματος Αγίου Νικολάου. Το Γεφύρι της Πλάκας ακόμα μια φορά ήταν αυτό που μπλόκαρε τις περαιτέρω συζητήσεις. Όλα τα είχαν προβλέψει για τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις αλλά ο νόμος δεν μπορούσε να υποσχεθεί ότι το Γεφύρι θα άντεχε και δεύτερο φράγμα: Ένα φράγμα κάτω από αυτό και ένα πάνω από αυτό. Το να αναδύεται ως Αφροδίτη κάθε έξι μήνες, όπως έλεγαν παλιότεροι βουλευτές, έκανε ακόμα και τα κατσίκια που βοσκούσαν δίπλα στο Γεφύρι να σκάνε στα γέλια.

Κανείς δεν θα ζητήσει ευθύνες από την υπηρεσία Νεοτέρων Μνημείων για την κατάσταση στην οποία ήταν το Γεφύρι όλο αυτό το διάστημα. Όπως δεν ζητήθηκαν ποτέ ευθύνες από την Βυζαντινή Αρχαιολογία για την καταστροφή του τρούλου του Ναού της Παρηγορήτριας το 2006 όταν η εσωτερική σιδηροκατασκευή (και όχι ξύλινη) για την συντήρηση του ναού λειτούργησε ως ένας τεράστιος μαγνήτης κεραυνών που τίναξε τον τρούλο στον αέρα. «Ο σταυρός έφταιγε και τον κατεβάσαμε» ήταν οι δηλώσεις των υπευθύνων υπαλλήλων και αιρετών αρχόντων εκείνη την εποχή.

Την ίδια εποχή κατασπαταλούσαν εκατοντάδες εκατομμύρια για φιέστες τύπου «Ορεινού Αυγούστου», τα ελικόπτερα και η γλυκιά ζωή πήγαιναν κι έρχονταν με τους απλούς ανθρώπους να κοιτούν αποσβολωμένοι αυτό το matrix και να δακρύζουν για τα μελλούμενα.

Οι χαρές και τα πανηγύρια για την αλλαγή αρχηγίας στην Ελλάδα θα κατευνάσουν την οποιαδήποτε οργή και την επιβαλλόμενη τιμωρία όλων όσων εμπλέκονται για την κατάρρευση του Γεφυριού. Όπως δεν αποδόθηκαν ποτέ ευθύνες για την παρ' ολίγον κατάρρευση του γεφυριού της Άρτας εξ' αιτίας του φράγματος στα μέσα της δεκαετίας του '80.

Οι χαρές και τα πανηγύρια για το πάγωμα της ιδιωτικοποίησης της ΔΕΗ είναι σίγουρο ότι θα σταματήσουν οποιαδήποτε αναζήτηση ευθύνης από όσους θεωρούν ότι το δημόσιο φράγμα είναι καλό και το ιδιωτικό κακό. Περιμένουμε τις φοβερές ανακοινώσεις από όλους τους «η κακιά ώρα, οι μεγάλες βροχοπτώσεις, η παλαιότητα του Μνημείου» και άλλα τέτοια που τα έχουμε ακούσει δεκάδες φορές.

Είναι σίγουρο πως οι εκπρόσωποι του κυβερνώντος κόμματος και οι παλαμακιστές τους που κρεμούσαν πανό αντιδρώντας στο ιδιωτικό φράγμα Αγίου Νικολάου δεν θα ζητήσουν ευθύνες από την «κρατική πλέον» ΔΕΗ, αλλά ούτε και θα αντιδράσουν αν το εν λόγω φράγμα έχει ως κύριο μέτοχο την ΔΕΗ και όχι την Μηχανική.

Το σίγουρο είναι ότι από τα ξημερώματα της 1ης Φεβρουαρίου 2015 κάποιοι έχουν ανοίξει σαμπάνιες, κάποιοι δίνουν τα χέρια για τα έργα ανάπτυξης που έρχονται στην περιοχή και πολλοί θα σπάνε Πλάκα με το Γεφύρι που έπεσε. Ή πιο σωστά που έριξαν.

Το Γεφύρι της Πλάκας έγινε αμμοχάλικο, όπως έγιναν και οι ζωές μας, η αξιοπρέπειά μας και η Πατρίδα μας από το λεφούσι των άνοων Ελληνοφανών αμοιβάδων που επιδεικνύονται για τα κατορθώματα των «προγόνων» τους και είναι έτοιμοι να βγάλουν επικήδειους προμελετημένους λόγους πάνω στα Ιερά που οι ίδιοι προμελετημένα σκοτώνουν.-

από το «Στον Τοίχο»

Το μεγαλύτερο αυστριακό συνδικάτο: "Διαγραφή χρέους για την Ελλάδα ακόμη κι αν επιβαρυνθούμε"

Το μεγαλύτερο αυστριακό συνδικάτο: "Διαγραφή χρέους για την Ελλάδα ακόμη κι αν επιβαρυνθούμε"

Τη διαγραφή χρέους για την Ελλάδα, «ακόμη και αν κάτι τέτοιο θα επιβάρυνε οικονομικά τους Αυστριακούς πολίτες» ζητά ο πρόεδρος του Συνδικάτου Ιδιωτικών Υπαλλήλων, της μεγαλύτερης συνδικαλιστικής οργάνωσης της Αυστρίας, Βόλφγκανγκ Κάτσιαν, επισημαίνοντας ταυτόχρονα πως οι θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ συμπίπτουν σε μεγάλο βαθμό με εκείνες των ευρωπαϊκών συνδικάτων και προβλέποντας αλλαγή πορείας στην Ευρώπη, μετά τη νίκη στις εκλογές.

Μια διαγραφή χρέους είναι φυσικά δύσκολο να εξηγηθεί, αλλά είναι και δύσκολο να κατανοηθεί ότι τα χρήματα της βοήθειας δεν έφθασαν στους ανθρώπους στην Ελλάδα αλλά τα πήραν οι τράπεζες και οι εργαζόμενοι αποψιλώθηκαν όπως τα χριστουγεννιάτικα δέντρα, για να βρεθούν σε τέτοια άθλια κατάσταση και είναι φυσικό να αντιστέκονται, τονίζει σε σημερινή συνέντευξή του, στην αυστριακή εφημερίδα «Βίνερ Τσάιτουνγκ».


Πολλές από τις θέσεις, με τις οποίες ο ΣΥΡΙΖΑ κέρδισε τις εκλογές στην Ελλάδα, ταυτίζονται με τα αιτήματα των ευρωπαϊκών συνδικάτων, τα οποία επικρίνουν επίσης την ανήλεη πολιτική λιτότητας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που θα οδηγηθεί σε μια αναγκαία αλλαγή πορείας, έστω και αν αυτό δεν συμβεί τόσο δραματικά και τόσο βραχυπρόθεσμα, αναφέρει ο Βόλφγκανγκ Κάτσιαν.

Για τον ίδιο, πρόκειται για «διαστροφή» το να υπάρχει, λόγω μηδενικών επιτοκίων, φθηνό χρήμα όσο ποτέ και τα κράτη να μην μπορούν να επενδύσουν εξαιτίας των αυστηρών κοινοτικών κανόνων για τις δαπάνες και αυτή τη στιγμή, η Ευρώπη χρειάζεται νέες επενδύσεις και νόμους εναντίον νόμιμων και παράνομων φορολογικών τεχνασμάτων.

Σχολιάζοντας το γεγονός ότι «στην Ελλάδα, το σοσιαλδημοκρατικό ΠΑΣΟΚ δέχθηκε ένα εξοντωτικό πολιτικό πλήγμα από τον ΣΥΡΙΖΑ», όπως επίσης το ότι «χωρίς αριστερή στροφή της, η Σοσιαλδημοκρατία περιττεύει», ο πρόεδρος του μεγαλύτερου αυστριακού συνδικάτου επισημαίνει πως η ευρωπαϊκή Σοσιαλδημοκρατία χρειάζεται μια κοινή εικόνα για το πώς φαντάζεται τη «δική» της Ευρώπη, για το τι πρεσβεύει, ποια είναι η ταυτότητά της και πού πορεύεται.

Μια τέτοια Ευρώπη είναι μια κοινωνική Ευρώπη, στην οποία μπορεί μεν να υπάρχουν και όμιλοι επιχειρήσεων, όμως αυτοί δεν θα καθορίζουν την πορεία, αλλά εκείνη που θα την καθορίζει, δίνοντας τους κανόνες και διαμορφώνοντας τις προϋποθέσεις, θα είναι η πολιτική και μόνον αυτή, τονίζει στη συνέντευξή του, ο Βόλφγκανγκ Κάτσιαν.

 Αναρτήθηκε από: GPapado

Η πρόσληψη της Lazard και τι προδικάζει για την πορεία της χώρας, του Δημήτρη Καζάκη.

Η πρόσληψη της Lazard και τι προδικάζει για την πορεία της χώρας

του Δημήτρη Καζάκη

Τι είχες Γιάννη, τι είχα πάντα. Τα παπαγαλάκια της μαύρης προπαγάνδας προσπαθούν να μας πείσουν ότι η πρόσληψη της Lazard από τη νέα κυβέρνηση είναι κάτι το απολύτως φυσιολογικό. Όλες οι κυβερνήσεις το κάνουν. Έτσι μας λένε. Ενώ την Lazard, που υποτίθεται ότι ανέλαβε "σύμβουλος" δημοσιονομικής διαχείρισης, την εμφανίζουν ως μια ουδέτερη εταιρεία με μεγάλη εμπειρία στα ζητήματα του χρέους.

Ας βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους, πριν μας τρελάνουν. Χρειάζεται μια κυβέρνηση ιδιώτες συμβούλους και μάλιστα εταιρείες σαν την Lazard; Αν θέλουμε να έχουμε πλήρη διαφάνεια, δημοσιότητα και έλεγχο στις κυβερνητικές πράξεις, τότε μια κυβέρνηση που ορκίζεται στη δημοκρατία δεν χρειάζεται ιδιώτες συμβούλους. Μυστικοσύμβουλοι, ιδιωτικές εταιρείες με περίεργες και υπόγειες διασυνδέσεις, κοκ, δεν συνάδουν με τη δημοκρατία.

Η πρακτική αυτή να προσλαμβάνονται ιδιώτες σύμβουλοι από μια κυβέρνηση είναι ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα κομματισμού, διαπλοκής και ιδιωτικοποίησης της δημόσιας διοίκησης. Οι κυβερνήσεις δεν είναι καθόλου πρόθυμες να χρησιμοποιοήσουν το εξειδικευμένο δυναμικό του δημοσίου και τους υπηρεσιακούς παράγοντες. Παρά το γεγονός ότι αυτοί γνωρίζουν καλύτερα απ' όλους τα προβλήματα της διαχείρησης, αλλά και πώς να υπερασπίζονται το δημόσιο συμφέρον.

Οι ιδιώτες σύμβουλοι που προσλαμβάνει μια κυβέρνηση, δεν δεσμεύονται από το δημόσιο συμφέρον, αλλά από τον εργοδότη τους. Υπηρετούν τα ιδιωτικά συμφέροντα και τις ιδιοτελείς επιδιώξεις των υπουργών και του κόμματος που βρίσκεται στην κυβέρνηση. Αυτή είναι η μοναδική χρησιμότητά τους. Όλα τα άλλα είναι παραμύθια για ανόητους, ή για αφελείς.

Αν μια κυβέρνηση αντιμετωπίζει ζητήματα τεχνογνωσίας που δεν μπορεί να καλύψει το δυναμικό ....
του δημοσίου, τότε τι κάνει; Τότε απευθύνεται στο επιστημονικό δυναμικό και τους φορείς της κοινωνίας. Και το κάνει ανοιχτά και δημόσια μέσα από μια ειδική επιτροπή της Βουλής διακομματικού χαρακτήρα. Φυσικά μόνο αν δεν έχει ύποπτους και σκοτεινούς σκοπούς.

Αν και πάλι δεν βρεθεί ικανοποιητική λύση, τότε απευθύνεται στο εξωτερικό με δημόσια πρόσκληση σε όποιον προσφέρει την καλύτερη λύση στο τεχνικό πρόβλημα που αντιμετωπίζει η χώρα. Φυσικά πάλι υπό καθεστώς πλήρους διαφάνειας και δημοσιότητας, ώστε οι ενέργειες και οι επιλογές της κυβέρνησης να κρίνονται απ' όλους τους πολίτες.

Ξαναλέμε ότι αυτές τις ενέργειες οφείλουν να γίνουν από μια κυβέρνηση που πιστεύει στη δημοκρατία, στη διαφάνεια και το δημόσιο έλεγχο και φυσικά δεν έχει τίποτε να κρύψει από τους πολίτες. Έγινε τίποτε απ' όλα αυτά στην περίπτωση της Lazard; Αντίθετα ακολουθήθηκε η πεπατημένη των προηγούμενων διεφθαρμένων, δοσιλογικών και διαπλεκόμενων κυβερνήσεων. Και ως δια μαγείας επελέγη - άγνωστο πώς, με ποια κριτήρια κι έναντι ποίου ανταγωνισμού - η ίδια διεθνής εταιρεία, που ήταν φορέας διαπλοκής των προηγούμενων κυβερνήσεων με ισχυρά και μεγάλα συμφέροντα.

Η Lazard κανονικά θα έπρεπε να ήταν υπό τον έλεγχο της ελληνικής δικαιοσύνης και της ανακριτικής έρευνας για το ρόλο της στην εθνική μας τραγωδία. Αντί γι' αυτό προσελήφθη για να συνεχίσει να παίζει τον ίδιο ρόλο.

Η εν λόγω εταιρεία δεν είναι μια οποιαδήποτε. Ιδρύθηκε το 1832 στη Νέα Ορλεάνη και το 1848 στο Παρίσι. Από τότε μέχρι σήμερα μαζί με την Rothchild Freres δεν υπήρξε μεγάλο σκάνδαλο χρηματοπιστωτικού χαρακτήρα που δεν ήταν αναμεμιγμένη. Συνδέεται οργανικά από την ίδρυση του, με το πιο ισχυρό επιτελείο προώθησης των γεωστρατηγικών συμφερόντων των ΗΠΑ παγκόσμια, το Council on Foreign Relations. Έχει αναμειχθεί στους πολέμους για το συμφέρον της γνωστής ΙΤΤ, αλλά και σε πολλά πραξικοπήματα στη λατινική Αμερική και Αφρική.

Αποτελεί επίσης έναν από τους περίπου 10 χρηματοπιστωτικούς οίκους του inner circle, όπως ονομάζεται η πιο ισχυρή ομάδα τραπεζιτών παγκόσμια που διαπλέκεται με την Παγκόσμια Τράπεζα και το ΔΝΤ. Δουλειά της είναι να εξασφαλίζει την εξαγορά των κυβερνήσεων από τα μεγάλα συμφέροντα των χρηματαγορών. Να εξασφαλίζει ότι καμιά αναδιάρθρωση χρέους δεν θα γίνει σε βάρος των αγορών και υπέρ των λαών. Ακόμη κι όταν οι κυβερνήσεις έχουν αποφασίσει μονομερώς να προχωρήσουν σε μεγάλο "κούρεμα" του χρέους, όπως έγινε στην Αργεντινή και το Εκουαδόρ.

Σ' αυτό το πεδίο έχει αναμφισβήτητα μεγάλη γνώση και εμπειρία. Γι' αυτό λοιπόν την προσέλαβε η νέα κυβέρνηση;

Πηγή: ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ

Για δανειακές συμβάσεις και χρέος ουδέν νεότερον από το μέτωπο Σουλτς - Τσίπρα!

Για δανειακές συμβάσεις και χρέος ουδέν νεότερον από το μέτωπο Σουλτς - Τσίπρα!

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Με ύφος και... «ήθος» επικυρίαρχου που δικαιούται να παρεμβαίνει στις εσωτερικές εξελίξεις μιας ξένης χώρας, εμφανίστηκε χθες ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Μάρτιν Σουλτς, κατά τη διάρκεια της επίσκεψής του στην Αθήνα. Σε συνέντευξή του στον «Σκάι» δεν παρέλειψε να μας υπενθυμίσει ότι στην Ε.Ε. «δεν υπάρχει απόλυτη κυριαρχία». Κανείς, όμως δεν του αντέτεινε το πόσο... ατυχές είναι να προσομοιάζει την Ελλάδα με τα λοιπά κράτη μέλη της Ε.Ε., τη στιγμή κατά την οποία η χώρα μας -με τις ισχύουσες αποικιοκρατικού τύπου δανειακές συμβάσεις- έχει παραχωρήσει το σύνολο των κυριαρχικών της δικαιωμάτων « άνευ όρων και αμετάκλητα». Δηλαδή, έχει μετατραπεί σε δουλοπαροικία, εξαιτίας ενός εντελώς παράνομου χρέους, που δημιουργήθηκε ερήμην του λαού και με απώτερο στόχο τη δουλοποίησή του, όπως επίσης τον διαμελισμό και την εκποίηση της χώρας.

Παρεμπιπτόντως και για τα δυο αυτά -μείζονος και ζωτικής σημασίας- θέματα, επεκράτησε... «άκρα του τάφου σιωπή» καθ’ όλη τη διάρκεια της επίσκεψης Σουλτς. Ο λαός και πάλι στο... σκοτάδι!

 Εξ αφορμής της αρχικής στάσης που τήρησε η κυβέρνηση στο θέμα της επιβολής μέτρων κατά της Ρωσίας, ο πρόεδρος του Ε.Κ. εξέφρασε τη δυσαρέσκειά του και επεσήμανε την ανάγκη αλληλεγγύης μεταξύ των χωρών-μελών. Σε ποια ακριβώς αλληλεγγύη αναφέρθηκε; Σ’ εκείνη του -τεχνηέντως- υπέρογκου δανεισμού με τοκογλυφικά επιτόκια, που γεμίζουν τα ταμεία των «εταίρων» μας και επιβαρύνουν τον ελληνικό λαό επί γενεές γενεών; Ο Σουλτς γνωρίζει πολύ καλά ότι η δική του χώρα, η Γερμανία, έχει δανεοδοτήσει ως κράτος την Ελλάδα με 15,2 δις, αλλά έχει ήδη κερδίσει 75 δις € από τη διαφορά του επιτοκίου με το οποίο δανείζεται η ίδια. Δεν γνωρίζουμε αν η διαδικασία αυτή στη γερμανική γλώσσα αποδίδεται με τη λέξη «αλληλεγγύη»... Στην Ελληνική, πάντως χρησιμοποιείται μια και μόνη: ΤΟΚΟΓΛΥΦΙΑ!

Άφησε όμως και ένα ελπιδοφόρο μήνυμα (υπό την προϋπόθεση ότι θα ερμηνευθεί δεόντως...). Εξέφρασε ευθέως την αντίθεσή του με την κυβερνητική συμμαχία ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, αποκαλώντας την «κακή συμμαχία για την Ευρώπη». Είναι προφανές, ότι το ευρωπαϊκό διευθυντήριο τρέμει στην ιδέα οποιασδήποτε προσέγγισης - ακόμα και χωρίς προφανή πολιτική συμφωνία - που οιονεί ενισχύει στον λαό μας την διάθεση υπέρβασης των τεχνητών διαχωρισμών και των ιδεολογικών  αγκυλώσεων αριστεράς – δεξιάς. Κι αν φοβάται και αποστρέφεται τόσο πολύ μια -επί της ουσίας ακίνδυνη για το ευρωσύστημα-σύμπραξη σε επίπεδο κομματικών ηγεσιών και κοινοβουλευτικής διαδικασίας, μπορεί εύκολα να υποθέσει κάποιος το μέγεθος του τρόμου, μπροστά στο ενδεχόμενο αυτή η προσέγγιση να μετατοπιστεί - ερήμην των ηγεσιών- σ’ ένα ρωμαλέο και αυθεντικό λαϊκό κίνημα, αποφασισμένο να οδηγήσει τη χώρα στην οριστική ανατροπή και την ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ.

Επομένως το δικό μας μέλημα δεν μπορεί παρά να είναι αυτό. ΚΑΙ ΜΟΝΟΝ ΑΥΤΟ!

Η Πολιτική Γραμματεία του ΕΠΑΜ

Αθήνα 30-1-2015