Αν σε "παίρνει" κάνε τσαμπουκά, της Κατερίνας Γκαράνη.

Αν σε "παίρνει" κάνε τσαμπουκά

της Κατερίνας Γκαράνη

Δε με νοιάζει αν θα είμαι πολίτης του ευρώ ή της δραχμής. Το πιο εξευτελιστικό πράγμα είναι να κατατάσσεσαι ως ανώτερο ή κατώτερο μέλος μιας κοινωνίας ανάλογα του νομίσματος που χρησιμοποιείς.

Είναι νωπές οι μνήμες με το “σκληρό μάρκο” και την “κακομοίρα δραχμούλα". Να κάνεις πολλαπλασιασμούς για να βλέπεις πόσο κάτω είσαι εσύ από τον ανώτερο Ευρωπαίο. Τώρα ζούμε στην κοινωνία της δήθεν ισότητας της Ευρώπης που ένα νόμισμα σε κάνει ισότιμο με τον ανώτερο Ευρωπαίο. Τώρα πια δεν υποτιμάται το εθνικό μας νόμισμα αλλά υποτιμάται καθημερινώς η περηφάνια ενός λαού (εξαιρουμένου του όχλου) από αυτούς που ποτέ δεν μάς αποδέχθηκαν ως ίσους.

Την ημέρα που ο Σημίτης πολλαπλασίασε το 340,75 δραχμές για να μάς κάνει ίσους μάς υποβάθμισε 340,75 φορές ως πολίτες φθάνοντάς μας να χρωστάμε σήμερα 320 δις ευρώ. Πριν κλείσει το 2015 θα φθάσουμε με το χρηματοδοτικό κενό, που οι Γερμανοί επιβάλλουν, στα 340 δις ευρώ. Μετά από μία πορεία 14 χρόνων σε ένα νόμισμα που δεν φτιάχθηκε στα μέτρα των....
Ελλήνων αλλά των “ανώτερων” Ευρωπαίων φθάσαμε στο σήμερα. Μπήκαμε με το ζόρι σε έναν δρόμο ταχύτητας που δεν ζητήσαμε ποτέ, παρά μόνο παραμύθιαζαν τους ανθρώπους της πρωτογενούς και δευτερογενούς παραγωγής ότι θα έχουν ίσα δικαιώματα ανάπτυξης και πώλησης των προϊόντων τους αλλά στα μέτρα που δεν θα προσβάλλονταν ποτέ τα προϊόντα των “ισότιμων” εταίρων. Μάς έβαλαν στην γραμμή εκκίνησης όταν οι “ισότιμοι” αντίπαλοι είχαν φθάσει έναν γύρο πριν τον τερματισμό. Μάς είπαν τρέξτε και τρέξαμε όχι για μια νίκη αλλά για να φθάσουμε τους “καλύτερους” ντοπαρισμένους αθλητές. Ένας αγώνας άνευ λόγου για τους Έλληνες που παραμυθιάστηκαν ότι θα είναι ίσοι βάση ενός κέρματος.

Κανέναν δεν ενδιαφέρει η πραγματική σου αξία, ούτε η ποιότητά σου. Έφθασαν μέχρι και οι “αριστεροί” να πηγαίνουν για διαπραγματεύσεις όχι για να επιβάλλουν την θέση που σου αρμόζει στην κοινωνία των εθνών, αλλά να απειλούν ότι θα κάνουν ρήξη, θα φύγουν από το ευρώ φοβίζοντας αυτούς που σε ευρωποίησαν ότι θα χάσουν λεφτά. Ως ανταπάντηση οι ισότιμοι Ευρωπαίοι απειλούν ότι αν γυρίσεις στην δραχμή αναγκαστικά θα υποτιμηθεί και τότε το χρέος θα φθάσει στα 700 δις εφόσον δανείστηκες με ευρώ και πρέπει να ξεχρεώνεις με δραχμή. Έφθασε η Bild να κάνει έκκληση στην Ελλάδα να φύγει από το ευρώ για την αξιοπρέπεια των Ελλήνων. Ευρωαξιοπρέπεια και δραχμοαξιοπρέπεια, ανάμεσα σε αυτά πρέπει να διαλέξεις. Το θέμα τους δεν είναι με τι εσύ θα ζήσεις αλλά με τι κέρμα θα τους ξεχρεώνεις.

Πριν 14 χρόνια σε χρέωσαν 340 φορές για να τους φθάσεις. Όλοι μιλάνε για εξεταστικές επιτροπές για τα Μνημόνια και πώς παίχτηκε το παιχνίδι που μάς έβαλε σε ένα χρέος, αλλά κανείς δεν τολμά να κάνει εξεταστική επιτροπή για το ποιοι μάς έβαλαν στο Ευρώ και για ποιους λόγους. Δεν τολμά κανείς να εξετάσει πώς με δύο χρόνια μόνο στο ευρώ ξεκίνησε το πανηγύρι των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 με κομματόσκυλα και εύκαιρους σωτήρες τύπου Αγγελοπούλου να παίρνουν από τα σεντούκια τις δραχμούλες συνεχώς μέχρι που άδειασαν και μετά άρχισαν να δανείζονται σε ευρώ χωρίς να υπάρχει μία δραχμή ως αντίκρισμα στο εθνικό σεντούκι.

Η ιστορία όμως πάει αρκετά χρόνια πιο πίσω από την ένταξή μας στην Ευρωζώνη. Στο 1992, όπου ο τότε υπουργός Εξωτερικών Σαμαράς υπέγραψε με τους εταίρους την Σύμβαση Μάαστριχτ που επίσημα λέγεται “Συνθήκη για την Ευρωπαϊκή Ένωση” που σκοπό είχε τα μέλη-κράτη να είναι ισότιμα. Έτσι από το 1990 που το χρέος της Ελλάδας ήταν 31 δις, τέσσερα χρόνια μετά έφθασε τα 70 δις και ο ανήφορος συνεχιζόταν για να νομίζεις ότι είσαι ίσος με τους Ευρωπαίους. Από το 1992 για να είσαι ισότιμος με τους ανώτερους Ευρωπαίους έπρεπε να χρωστάς.

Αν κοιτάξει κάποιος τον πίνακα χρέους από το 2001 που η Ελλάδα μπήκε στην Ευρωζώνη μέχρι και σήμερα θα ανακαλύψει ότι τα δις χρέους αναπτύσσονταν κάθε χρόνο με ταχύτητα φωτός. Κανείς δεν πρόκειται να δώσει λόγο για την αιτία. Η απάντηση που παίρνεις σε τέτοιες ερωτήσεις είναι ότι η Ελλάδα δανειζόταν για να ταΐζει το μισθοφορικό στρατό της. Δεν βρέθηκε ούτε ένα ισότιμο μέλος της ΕΕ να σταματήσει αυτό το πανηγύρι. Όταν ήταν να σε φορτώνουν δάνεια για άυλα έργα δεν ήθελαν όρους, όταν όμως σε χρέωσαν μέχρι το λαιμό ανεξέλεγκτα και άνευ λόγου το 2010 ήρθαν οι όροι του Μνημονίου, δηλαδή η υπογραφή της παράδοσης της εθνικής ανεξαρτησίας. Μεταξύ μας, οι Ευρωπαίοι τάιζαν επί 23 χρόνια το δικό τους  "ελληνικό" μισθοφορικό στρατό που αποδείχθηκε ότι είναι κατάδικός τους από τις απανωτές φιλοευρωπαϊκές εκλογικές νίκες ελληνικών κομμάτων. 

Όλοι γνώριζαν από το 1992 τι υπεγράφη. Όλοι συμμετείχαν στο σπρώξιμο της Ελλάδας στο ευρώ χωρίς να αναλογιστούν ότι για τη μία δραχμή φόρο που έδινες ως φόρο στο κράτος, οι εταίροι σε χρέωναν κατευθείαν 340% επιτόκιο μέσω του ίδιου του Κράτους που πλήρωνες. Ήρθαν λοιπόν, το 2010 να πάρουν αυτά που “αγόραζαν” επί 14 χρόνια με δολώματα όπως ΕΣΠΑ, ευρωπαϊκά κονδύλια, δάνεια ανάπτυξης και το μύθο του ισότιμο μέλους της Ε.Ε.

Δε με νοιάζει ούτε το ευρώ, ούτε η δραχμή, ούτε το ρούβλι. Αν είναι η αξία της ζωής και της δραστηριότητας μου ως πολίτης να έχει αντίκρυσμα ένα κουπόνι φαγητού, συγκεκριμένες κιλοβατώρες φθηνού ρεύματος, δικαίωμα για τα 300 ευρώ ως “πτωχός” και κρίμα, μία δωρεάν σύνδεση wifi, μια κάρτα ανασφάλιστου για να πάρω μία ασπιρίνη χρηματοδοτούμενη από Σχέδια Μάρσαλ, προτιμώ έναν πόλεμο.

Προτιμώ τον ανδρείο τσαμπουκά που γίνεται εναντίον μου από όποιον φοράει παντελόνια, παρά το χάιδεμα στο κεφάλι νιώθοντας σαν ανήλικο ότι την καραμελίτσα που μου δίνει ο “καλός κύριος της ΕΕ” θα πρέπει να την πληρώσω με έναν βιασμό. Έναν πραγματικό τσαμπουκά όχι σε συνεντεύξεις τύπου και τηλεοπτικά παράθυρα αλλά έξω από την εθνική πόρτα μου.

Τσαμπουκάδες σαν εκείνους που δεν είχαν απάντηση “ουάου”, αλλά “ΑΕΡΑ”.

από το "Στον Τοίχο"

Η δολοφονία της Ελλάδας του Τζέιμς Πέτρας

Η δολοφονία της Ελλάδας

του Τζέιμς Πέτρας*

Πως διαχρονικά διαμορφώθηκε η υποτέλεια της Ελλάδας, ο ρόλος του Αντρέα Παπανδρέου, τα σημερινά δεδομένα και οι θανάσιμοι κίνδυνοι για την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ.

Η ελληνική κυβέρνηση δίνει μια μάχη ζωής και θανάτου ενάντια στην ελίτ που διευθύνει τις τράπεζες και τα κέντρα λήψης αποφάσεων στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Το διακύβευμα είναι από τη μια οι ζωές των 11 εκατομμυρίων Ελλήνων εργαζόμενων και μικροεπιχειρηματιών και από την άλλη η βιωσιμότητα της Ε.Ε. Εάν η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ υποχωρήσει στις απαιτήσεις των τραπεζιτών της Ε.Ε. και δεχτεί να συνεχιστεί το πρόγραμμα λιτότητας, η Ελλάδα θα είναι καταδικασμένη σε δεκαετίες ύφεσης, φτώχειας και αποικιακού ζυγού. Εάν η Ελλάδα αποφασίσει να αντισταθεί και υποχρεωθεί να εγκαταλείψει την Ε.Ε. αυτό θα σημαίνει αποποίηση των 270 δισ. ευρώ του χρέους της, πράγμα που μπορεί να επιφέρει την κατάρρευση των διεθνών αγορών και της Ε.Ε.

Η ηγεσία της Ε.Ε. βασίζεται στο ότι η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ θα εγκαταλείψει τις δεσμεύσεις της απέναντι στους Έλληνες ψηφοφόρους, οι οποίοι είναι συντριπτικά (πάνω από 70%) υπέρ...
του τέλους της λιτότητας, της παύσης πληρωμών τοκοχρεολυσίων και ενός προγράμματος δημοσίων επενδύσεων για την οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη της χώρας (FinancialTimes [FT] 7-8/2/15, σ. 3). Το δίλημμα είναι σκληρό και οι επιπτώσεις έχουν παγκόσμια και ιστορική σημασία. Το ζήτημα ξεπερνά την τοπική, προσωρινή, πολιτική συγκυρία και αφορά το παγκόσμιο χρηματοοικονομικό σύστημα (FT 2/10/15, σ. 2). Ένα τέτοιο πιστωτικό γεγονός θα επηρεάσει το χρηματοπιστωτικό σύστημα πολύ πέρα από την Ευρώπη και θα κλονίσει την επενδυτική εμπιστοσύνη στο οικονομικό σύστημα της Δύσης. Πρώτα και κύρια όλες οι δυτικές τράπεζες έχουν άμεσους και έμμεσους δεσμούς με τις ελληνικές τράπεζες (FT 6/2/15, σ. 3). Μια κατάρρευση των ελληνικών τραπεζών θα επηρεάσει βαθιά όλο το σύστημα σε βαθμό που καμιά κυβέρνηση δεν μπορεί να αντιμετωπίσει.

Η μόνη λύση θα είναι μαζικές κρατικές παρεμβάσεις. Η ελληνική κυβέρνηση δεν θα έχει άλλη επιλογή από το να κρατικοποιήσει όλο το τραπεζικό σύστημα και το φαινόμενο αυτό σαν ντόμινο θα συμπαρασύρει πρώτα τη Νότια Ευρώπη και μετά θα συνεχιστεί στον ευρωπαϊκό βορρά και στη συνέχεια στην Αγγλία και τη Βόρεια Αμερική (FT2/9/15, σ. 2).

Για να γίνει κατανοητή η προέλευση της κρίσης και οι εναλλακτικές που αντιμετωπίζουν η Ελλάδα και η Ε.Ε. είναι απαραίτητο να εξετάσουμε σύντομα τις πολιτικές και οικονομικές εξελίξεις κατά τα τελευταία 30 χρόνια. Αρχικά θα εξετάσουμε τις σχέσεις Ελλάδας και Ε. Ε. από το 1980 έως το 2000 και μετά θα δούμε την πρόσφατη κατάρρευση της ελληνικής οικονομίας και την παρέμβαση της Ε.Ε. Στο τελευταίο μέρος θα ασχοληθούμε με την εκλογική άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ και την αυξανόμενη υποταγή του στην κυριαρχία της Ε.Ε. και την αδιαλλαξία της, τονίζοντας την ανάγκη για μια ριζική αποδέσμευση από μια σχέση «επικυρίαρχου-υποτελούς».

Η άνοδος της ευρωπαϊκής αυτοκρατορίας

Το 1980 η Ελλάδα έγινε δεκτή στην ΕΟΚ ως προτεκτοράτο της αναδυόμενης γαλλογερμανικής αυτοκρατορίας. Η εκλογική νίκη του Ανδρέα Παπανδρέου και του ΠΑΣΟΚ με απόλυτη πλειοψηφία, δημιούργησε ελπίδες για ριζοσπαστικές αλλαγές στην εθνική και διεθνή πολιτική της χώρας. Κατά την προεκλογική εκστρατεία ο Παπανδρέου είχε υποσχεθεί ρήξη με το ΝΑΤΟ και την ΕΟΚ, την ανάκληση της συμφωνίας για τις στρατιωτικές βάσεις των ΗΠΑ στην Ελλάδα και μια εθνική οικονομία βασισμένη στο μοντέλο της «κοινωνικής ιδιοκτησίας» των μέσων παραγωγής. Μετά την εκλογή του, ο Παπανδρέου έσπευσε να διαβεβαιώσει τις Βρυξέλλες και την Ουάσιγκτον ότι η χώρα θα παραμείνει στην ΕΟΚ και το ΝΑΤΟ και ανανέωσε, άμεσα, τη συμφωνία με τις ΗΠΑ για τις στρατιωτικές βάσεις.

Ο Παπανδρέου αγνόησε μελέτες που είχαν παραγγελθεί από την ίδια την κυβέρνηση, στις αρχές της δεκαετίας του ’8ο, και αποτιμούσαν τις μακροπρόθεσμες καταστροφικές συνέπειες εξαιτίας της παραμονής της χώρας στην ΕΟΚ (ιδιαίτερα την απώλεια ελέγχου στις εμπορικές συναλλαγές, την κατάρτιση προϋπολογισμών και τις αγορές), επιλέγοντας να θυσιάσει την πολιτική ανεξαρτησία και οικονομική αυτονομία της χώρας για χάρη πόρων, δανείων και πιστώσεων από την ΕΟΚ. Ενώ ο Παπανδρέου μιλούσε από το μπαλκόνι στον λαό για ανεξαρτησία και κοινωνική δικαιοσύνη, ενίσχυε τους δεσμούς του με τους Ευρωπαίους τραπεζίτες και τους Έλληνες εφοπλιστές και ολιγάρχες. Η ευρωπαϊκή ελίτ σας Βρυξέλλες και οι Έλληνες ολιγάρχες στην Αθήνα απέκτησαν, έτσι ασφυκτικό έλεγχο πάνω στο ελληνικό, πολιτικό και οικονομικό σύστημα.

Ο Παπανδρέου διατήρησε τις πελατειακές, πολιτικές πρακτικές των προηγούμενων δεξιών κυβερνήσεων - απλά αντικατέστησε τα δεξιά στελέχη με μέλη του ΠΑΣΟΚ.

Η ΕΟΚ παράκαμψε την ψευτο-ριζοσπαστική ρητορική του Παπανδρέου και επικεντρώθηκε στην απόκτηση ελέγχου πάνω στο ελληνικό κράτος, χρηματοδοτώντας ένα διεφθαρμένο κομματικό σύστημα, το οποίο χρησιμοποιούσε πόρους που υποθετικά θα αναβάθμιζαν την ελληνική ανταγωνιστικότητα, για να στήσει στην πραγματικότητα έναν πελατειακό μηχανισμό βασισμένο στην αύξηση της κατανάλωσης.

Η ΕΟΚ γνώριζε καλά ότι αυτή η οικονομική «λαβή» στην οικονομία θα της επέτρεπε, τελικά, να υπαγορεύει την ελληνική πολιτική, κρατώντας τη χώρα σφιχτά μέσα στα όρια της ευρωπαϊκής αυτοκρατορίας.

Παρά τη δημαγωγική ρητορική του Παπανδρέου για τον «τρίτο δρόμο» η Ελλάδα χωνόταν όλο και πιο βαθιά στην Ε.Ε. και το ΝΑΤΟ. Από το 1981 έως το 1985 ο Παπανδρέου ξεφορτώθηκε τη σοσιαλιστική του ρητορική για χάρη των αυξανόμενων δαπανών για κοινωνικές μεταρρυθμίσεις, αύξηση μισθών και συντάξεων και υγειονομική περίθαλψη αναχρηματοδοτώντας, παράλληλα, χρεοκοπημένες επιχειρήσεις που είχαν ρημάξει οι κλεπτοκράτες : καπιταλιστές.. Το αποτέλεσμα ήταν ότι ενώ το βιοτικό επίπεδο ανέβαινε, η ελληνική οικονομία παρέμενε εξαρτημένη από τις χρηματοδοτήσεις της Ε.Ε., τους Ευρωπαίους τουρίστες και την κτηματομεσιτική φούσκα.

Ο Παπανδρέου εδραίωσε το ρόλο της Ελλάδας ως προτεκτοράτο του ΝΑΤΟ, δηλαδή ως πλατφόρμας για τις στρατιωτικές επεμβάσεις των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή και την Ανατολική Μεσόγειο και ως αγοράς για τα γερμανικά προϊόντα. Από τον Οκτώβρη του ’81 έως τον Ιούλιο του ’89 ενώ η κατανάλωση στην Ελλάδα αυξήθηκε, η παραγωγικότητα τελμάτωσε. Ο Παπανδρέου κέρδισε τις εκλογές του ’85 με κεφάλαια από την Ε.Ε. Εν τω μεταξύ το χρέος της Ελλάδας απογειώθηκε. Οι ηγέτες της Ε.Ε. καταδίκασαν την κακοδιαχείριση των κεφαλαίων από τους κλεπτοκράτες του Παπανδρέου, αλλά όχι και τόσο έντονα. Οι Βρυξέλλες αναγνώριζαν ότι ο Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ αποτελούσαν την πιο αποτελεσματική δύναμη φίμωσης των ριζοσπαστικών φωνών στην Ελλάδα και διατήρησης της χώρας κάτω από την κηδεμονία της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ.

Μαθήματα για τον ΣΥΡΙΖΑ: Υποτέλεια και Βραχυπρόθεσμες Μεταρρυθμίσει ς-η στρατηγική του ΠΑΣΟΚ

Μέσα ή έξω από την κυβέρνηση, το ΠΑΣΟΚ ακολούθησε τα βήματα της δεξιάς παράταξης (Ν.Δ.) υποστηρίζοντας την ένταξη στο ΝΑΤΟ και την Ε.Ε. Η Ελλάδα συνέχιζε να έχει τη μεγαλύτερη κατά κεφαλή δαπάνη για πολεμικούς εξοπλισμούς από κάθε άλλο μέλος του ΝΑΤΟ. Έτσι, έπαιρνε δάνεια και πιστώσεις για να χρηματοδοτήσει επιφανειακές κοινωνικές μεταρρυθμίσεις και μεγάλης κλίμακας διαφθορά, διογκώνοντας παράλληλα τους κομματικούς μηχανισμούς.

Υπό την ηγεσία του ανοιχτά νεοφιλελεύθερου πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη το 2002, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ «μαγείρεψε τα βιβλία», παρουσίασε πλαστά στοιχεία για το κρατικό έλλειμμα με τη βοήθεια των τραπεζιτών της Wall Street και έτσι έγινε μέλος της Ευρωζώνης. Υιοθετώντας το ευρώ ο Σημίτης διεύρυνε την οικονομική υποτέλεια της Ελλάδας στις Βρυξέλλες που ελέγχονταν από το γερμανικό υπουργείο οικονομικών και τις τράπεζες.

Οι ολιγάρχες στην Ελλάδα καλωσόρισαν μία καινούργια γενιά κλεπτοκρατικής ελίτ του ΠΑΣΟΚ, η οποία καταχράστηκε εκατομμύρια από στρατιωτικές προμήθειες, οργάνωσε οικονομικές απάτες και έκανε μαζική φοροδιαφυγή. Παράλληλα, οι Βρυξέλλες επέτρεψαν στην ελληνική μεσαία τάξη να ζήσει τη ψευδαίσθηση του «πλούσιου ευρωπαίου» στο βαθμό που διατηρούσαν τον έλεγχο μέσω των δανείων και του αυξανόμενου χρέους.

Οικονομικά σκάνδαλα ύψους 300 εκατ. ευρώ συνδέονται ακόμα και με το γραφείο του τέως πρωθυπουργού Γ. Παπανδρέου.

Οι πελατειακές σχέσεις στο εσωτερικό της Ελλάδας αντιστοιχούσαν στις πελατειακές σχέσεις μεταξύ Βρυξελλών και Αθήνας.

Ακόμα και πριν από την οικονομική κατάρρευση του 2008, η Ε. Ε. και οι δανειστές υπαγόρευαν τις βασικές παραμέτρους της ελληνικής πολιτικής. Η παγκόσμια κατάρρευση απλά αποκάλυψε τα «πήλινα πόδια» του ελληνικού κράτους και οδήγησε στις ωμές επεμβάσεις της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, του ΔΝΤ και της Κομισιόν, της διαβόητης «τρόικας». Αυτοί υπαγόρευσαν τις πολιτικές λιτότητας ως προαπαιτούμενο για μια «διάσωση», η οποία κατέστρεψε την οικονομία προκαλώντας τεράστια ύφεση, φτωχοποίησε πάνω από το 40% του πληθυσμού, μείωσε τα εισοδήματα κατά 25% και κατέληξε σε ανεργία της τάξης του 28%.

Η διαρκής κρίση της Ελλάδας: Το τέλος της «ευρωπαϊκής ψευδαίσθησης»

Η ελληνική και η ευρωπαϊκή ελίτ, όπως και το μεγαλύτερο μέρος του εκλογικού σώματος πίστευαν, τουλάχιστον τα τελευταία 5 χρόνια, ότι τα μέτρα λιτότητας (απολύσεις, ιδιωτικοποιήσεις κ.λπ.) ήταν ένα δραστικό αλλά προσωρινό φάρμακο που θα οδηγούσε σύντομα σε μείωση του χρέους, ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς, νέες επενδύσεις και ανάπτυξη. Αυτό τουλάχιστον τους έλεγαν οι πολιτικοί και οι αναλυτές από τις Βρυξέλλες. Στην πραγματικότητα το χρέος αυξήθηκε, η καθοδική πορεία της οικονομίας συνεχίστηκε, η ανεργία πολλαπλασιάστηκε και η ύφεση βάθυνε. Η «λιτότητα» ήταν μια ταξική πολιτική, σχεδιασμένη στις Βρυξέλλες με στόχο να πλουτίσουν οι διεθνείς τραπεζίτες και να λεηλατηθεί το ελληνικό δημόσιο. Το κλειδί για αυτή τη λεηλασία ήταν η απώλεια της ελληνικής κυριαρχίας. Τα δύο μεγάλα κόμματα, Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ, συνεργάστηκαν πρόθυμα.

Παρά την ανεργία για τους νέους (16-30 ετών) στο 55%, τη διακοπή ηλεκτροδότησης σε 300.000 νοικοκυριά και τη μαζική μετανάστευση (πάνω από 175.000), η Ε. Ε. (όπως αναμενόταν) αρνήθηκε να δεχτεί ότι η συνταγή της λιτότητας ήταν πλήρης αποτυχία για την ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας. Ο λόγος που η Ε.Ε. είναι δογματικά προσκολλημένη σε αυτή την πολιτική της αποτυχίας είναι ότι αυτή η λεηλασία αφενός την συμφέρει και αφετέρου επιβεβαιώνει την ιμπεριαλιστική της υπεροχή.

Επιπλέον, εάν η ελίτ των Βρυξελλών αποδεχόταν την αποτυχία της στην Ελλάδα αυτό θα δημιουργούσε προηγούμενο αναγνώρισης της αποτυχίας και στην υπόλοιπη νότια Ευρώπη, συμπεριλαμβανομένης της Γαλλίας, Ιταλίας και άλλων μελών της Ε.Ε. (Economist 17/1/2015, σ. 53). Οι άρχουσες οικονομικές και επιχειρηματικές ελίτ στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ πλούτισαν από την κρίση και την ύφεση επιβάλλοντας περικοπές σε μισθούς και κοινωνικές παροχές . Η αποδοχή της αποτυχίας στην Ελλάδα θα είχε επιπτώσεις σε όλη τη βόρεια Αμερική και Ευρώπη, θέτοντας υπό αμφισβήτηση τις οικονομικές πολιτικές, τη νεοφιλελεύθερη ιδεολογία και την νομιμότητα της εξουσίας τους. Ο λόγος που όλα τα κράτη της Ε.Ε. υποστηρίζουν ότι η Ελλάδα πρέπει να συνεχίσει αυτή τη διεστραμμένη και υφεσιακή πολιτική λιτότητας και να επιβάλλει αντιδραστικές «διαρθρωτικές αλλαγές» είναι επειδή οι ίδιοι ακριβώς έχουν θυσιάσει το βιοτικό επίπεδο των δικών τους λαών κατά τη διάρκεια της κρίσης. (FT 13/02/2015, σ. 2).

Η οικονομική κρίση που ξεκίνησε το 2008 και συνεχίζεται ακόμα, απαιτεί σκληρές θυσίες από τους λαούς για να διαιωνισθούν τα κέρδη της άρχουσας τάξης και να χρηματοδοτηθούν τα πακέτα στήριξης προς τις ιδιωτικές τράπεζες. Κάθε μεγάλος οικονομικός θεσμός -η ΕΚΤ, η Κομισιόν και το ΔΝΤ- κρατάνε την ίδια γραμμή: Απαγορεύεται κάθε παρέκκλιση. Η Ελλάδα είναι υποχρεωμένη είτε να δεχθεί ό,τι υπαγορεύουν οι Βρυξέλλες, είτε να αντιμετωπίσει σοβαρά οικονομικά αντίποινα. «Οικονομικός στραγγαλισμός ή διαρκής υποδούλωση στο χρέος» αυτό είναι το μάθημα που δίνουν οι Βρυξέλλες σε όλα τα κράτη-μέλη της Ε.Ε. Ενώ φαινομενικά μιλάνε στην Ελλάδα, αυτό το μήνυμα απευθύνεται σε όλα τα κράτη, τα κινήματα αντίστασης και τα συνδικάτα που αμφισβητούν τις ντιρεκτίβες των ολιγαρχιών και των επικυρίαρχών τους.

Όλα τα ΜΜΕ και οι γνωστοί οικονομικοί αναλυτές είναι φερέφωνα της ολιγαρχίας των Βρυξελλών. Το μήνυμα που επαναλαμβάνεται συνεχώς από φιλελεύθερους, συντηρητικούς και σοσιαλδημοκράτες στους θυματοποιημένους λαούς, τους εργάτες με μισθούς πείνας και τους μικροεπιχειρηματίες, είναι ότι δεν έχουν άλλη επιλογή από το να αποδεχθούν τα μέτρα λιτότητας που πετσοκόβουν το βιοτικό τους επίπεδο («μεταρρυθμίσεις») αν θέλουν να ελπίζουν σε «οικονομική ανάκαμψη» – η οποία φυσικά δεν έχει έρθει μετά από 5 χρόνια!

Η Ελλάδα έχει γίνει ο κύριος στόχος των οικονομικών ελίτ στην Ευρώπη, επειδή ο ελληνικός λαός κατάφερε να μετατρέψει τη διαμαρτυρία του σε πολιτική δύναμη. Η εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ με μία πλατφόρμα ανάκτησης της εθνικής κυριαρχίας, απόρριψης της λιτότητας και επαναπροσδιορισμού της σχέσης της χώρας με τους πιστωτές της υπέρ της εθνικής ανάκαμψης, έδωσε τον τόνο για μια πιθανή αντιπαράθεση σε όλη την ευρωπαϊκή ήπειρο.

Η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ: Αμφιλεγόμενη κληρονομιά, μαζικοί αγώνες και (πρώην) ριζοσπαστικές υποσχέσεις

Η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ από μία συμμαχία μικρών μαρξιστικών τάσεων σε μαζικό κόμμα εξουσίας οφείλεται κυρίως στην ενσωμάτωση της μικρομεσαίας τάξης των δημοσίων υπαλλήλων, των συνταξιούχων και των μικροεπιχειρηματιών. Πολλοί από αυτούς πριν υποστήριζαν το ΠΑΣΟΚ. Ψήφισαν τον ΣΥΡΙΖΑ για να επανέλθουν οι συνθήκες διαβίωσης και η εργασιακή ασφάλεια της «χρυσής» περιόδου 2000-2007. Αυτοί εγκατέλειψαν το ΠΑΣΟΚ και τη Ν.Δ. μετά από 5 χρόνια σκληρής λιτότητας που ίσως σε κάποια άλλη χώρα θα είχε προκαλέσει επανάσταση . Η ριζοσπαστικοποίησή τους ξεκίνησε με διαδηλώσεις και απεργίες που σκοπό είχαν να πιέσουν τα νεοφιλελεύθερα κόμματα να δώσουν τέλος στην λιτότητα αλλά πάντα μέσα στο πλαίσιο της Ε.Ε. Αυτό το τμήμα του ΣΥΡΙΖΑ είναι ριζοσπαστικό επειδή αντιτίθεται στη σημερινή κατάσταση και ταυτόχρονα συντηρητικό αφού νοσταλγεί το παρελθόν δηλαδή τα… ταξίδια σε Λονδίνο και Παρίσι, τις αγορές αυτοκινήτων με πίστωση, την αίσθηση του να είσαι «Ευρωπαίος» και να μιλάς αγγλικά!

Η πολίτική του ΣΥΡΙΖΑ αντικατοπτρίζει αυτό το διχασμένο κομμάτι των ψηφοφόρων του. Ο ΣΥΡΙΖΑ εξασφάλισε, επίσης, την ψήφο των άνεργων νέων και όσων δεν ήταν ποτέ κομμάτι της καταναλωτικής κοινωνίας και δεν ταυτίζονταν με την Ευρώπη. Ο ΣΥΡΙΖΑ αναδείχθηκε ως κυβερνητικό κόμμα μέσα σε λιγότερο από πέντε χρόνια κι έτσι οι ψηφοφόροι και η ηγεσία του είναι σε μεγάλο βαθμό ανομοιογενείς. Το πιο ριζοσπαστικό του κομμάτι ιδεολογικά, είναι οι μαρξιστικές ομάδες που αρχικά ενώθηκαν για να σχηματίσουν το κόμμα. Οι άνεργοι νέοι εντάχθηκαν στο κόμμα μετά τις ταραχές που ξέσπασαν το 2οο8, όταν δολοφονήθηκε από την αστυνομία ένας νεαρός στα πρώτα χρόνια της κρίσης. Το τρίτο κύμα αποτελείται κυρίως από χιλιάδες απολυμένους δημόσιους υπαλλήλους και συνταξιούχους που υπέστησαν μεγάλες περικοπές στις απολαβές τους. Το τέταρτο κύμα αποτελείται από πρώην μέλη του ΠΑΣΟΚ που εγκατέλειψαν το καράβι του ΠΑΣΟΚ που βυθιζόταν.

Η μεγάλη βάση του ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί την αριστερή του πτέρυγα. Η ηγεσία του κόμματος αποτελείται από ακαδημαϊκούς, κάποιοι από αυτούς προέρχονται από το εξωτερικό. Πολλοί έγιναν μέλη του κόμματος πρόσφατα ή δεν είναι καν μέλη. Ελάχιστοι έχουν εμπλακεί στους μαζικούς αγώνες και πολλοί από αυτούς δεν έχουν κανένα δεσμό με τη βάση. Αυτοί είναι και οι πιο πρόθυμοι να υπογράψουν μια συμφωνία που θα ξεπουλάει τους Έλληνες.

Καθώς ο ΣΥΡΙΖΑ πλησίαζε στην εκλογική νίκη του 2015 άρχισε να ξεχνάει το αρχικό του πρόγραμμα για ριζοσπαστικές μεταρρυθμίσεις και να υιοθετεί μέτρα που εξυπηρετούν τα ελληνικά επιχειρηματικά συμφέροντα. Ο Τσίπρας άρχισε να μιλάει για «διαπραγματεύσεις» μέσα στο πλαίσιο της Ε.Ε. η οποία κυριαρχείται από τους Γερμανούς. Ο Τσίπρας και ο υπουργός Οικονομικών πρότειναν επαναδιαπραγμάτευση του χρέους, αποδοχή της υποχρέωσης για αποπληρωμή του χρέους και εφαρμογή του -70% των «μεταρρυθμίσεων»!

Δηλαδή, με την υπογραφή αυτής της συμφωνίας υποχώρησαν! Για λίγο ο ΣΥΡΙΖΑ διατήρησε τη διπλή θέση της αντίθεσης στη λιτότητα και της διαπραγμάτευσης με τους δανειστές. Οι «ρεαλιστικές» του θέσεις απηχούν τις απόψεις των νέων ακαδημαϊκών υπουργών, των πρώην μελών του ΠΑΣΟΚ και της μεσαίας τάξης. Η ριζοσπαστική ρητορική του ΣΥΡΙΖΑ αντανακλούσε τις πιέσεις των άνεργων, των νέων και των φτωχών οι οποίοι θα ήταν οι μεγάλοι χαμένοι εάν υπογραφόταν μια συμφωνία με τους πιστωτές.

Ε.Ε.-ΣΥΡΙΖΑ: Παραχωρήσεις πριν από τη μάχη οδήγησαν στην ήττα

Το «ελληνικό χρέος» δεν είναι καθόλου χρέος του ελληνικού λαού. Οι θεσμικοί πιστωτές και οι ευρωπαϊκές τράπεζες εν γνώσει τους δάνειζαν τους κλεπτοκράτες ολιγάρχες και τραπεζίτες που διοχέτευαν τα περισσότερα χρήματα σε ελβετικούς λογαριασμούς και ακριβά ακίνητα στο Λονδίνο και το Παρίσι, δηλαδή, δραστηριότητες χωρίς καμία προοπτική να δημιουργήσουν εισόδημα για να ξεπληρωθεί το χρέος. Μ’ άλλα λόγια, το χρέος στο μεγαλύτερο μέρος του είναι παράνομο και επιβλήθηκε καταχρηστικά στον ελληνικό λαό.

Ο ΣΥΡΙΖΑ από την αρχή των διαπραγματεύσεων δεν αμφισβήτησε τη νομιμότητα του χρέους ούτε μίλησε ξεκάθαρα για τη συγκεκριμένη τάξη που θα έπρεπε να πληρώσει γι’ αυτό.

Επιπλέον, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ αμφισβήτησε τις πολιτικές λιτότητας αποδέχτηκε τους θεσμούς του ευρώ και της Ε.Ε. που τις επιβάλλουν. Από την αρχή ο ΣΥΡΙΖΑ αποδέχτηκε τη συμμετοχή της χώρας στην Ε.Ε. Στο όνομα του «ρεαλισμού» η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ αποδέχτηκε την αποπληρωμή του χρέους ή ενός ποσοστού του ως τη βάση των διαπραγματεύσεων.

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει οργανωθεί συγκεντρωτικά κάτω από μια ηγετική ομάδα με επικεφαλής τον Αλέξη Τσίπρα που παίρνει όλες τις σημαντικές αποφάσεις. Αυτή η συγκεντρωτική ηγεσία περιορίζει την επιρροή των ριζοσπαστικών μελών. Διευκολύνει, επίσης, τους «συμβιβασμούς» με την ολιγαρχία των Βρυξελλών που είναι αντίθετη με τις προεκλογικές υποσχέσεις και θέλει να οδηγήσει στη διαρκή εξάρτηση της Ελλάδας από τους πιστωτές.

Επιπλέον, ο Τσίπρας έχει εντείνει την κομματική πειθαρχία, μετά την εκλογή του, προσπαθώντας να εξασφαλίσει ότι οι όποιοι αμφιλεγόμενοι συμβιβασμοί δεν θα οδηγήσουν σε δημόσια αντιπαράθεση ή σε εξωκοινοβουλευτική εξέγερση.

Η αυτοκρατορία ενάντια στο αποτέλεσμα των εκλογών στην Ελλάδα

Η ευρωπαϊκή ελίτ από τη στιγμή που ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε εντολή από το λαό να κυβερνήσει, ακολούθησε την τυπική αυταρχική συμπεριφορά των ιμπεριαλιστών. Απαίτησε από τον ΣΥΡΙΖΑ: 1) Παράδοση άνευ όρων. 2) Συνέχιση των πολιτικών και των πρακτικών του συνασπισμού των υποτελών ΠΑΣΟΚ- Ν.Δ. 3) Αναβολή, επ’ αόριστο, όλων των κοινωνιών μεταρρυθμίσεων (αύξηση κατώτατου μισθού και συντάξεων, δαπάνες για υγεία παιδεία και ανεργία. 4) Τυφλή υποταγή στις οικονομικές ντιρεκτίβες της τρόικας (Κομισιόν, ΕΚΤ, ΔΝΤ). 5) Διατήρηση της υπόσχεσης για πρωτογενή πλεονάσματα 4,5% του ΑΕΠ μέχρι το 2017.

Σε εφαρμογή αυτής της στρατηγικής στραγγαλισμού της νέας κυβέρνησης, οι Βρυξέλες απείλησαν με άμεση διακοπή πιστώσεων, απαίτηση άμεσης πληρωμής τραπεζικού χρέους, απαγόρευση πρόσβασης σε έκτακτα κονδύλια και άρνηση αποδοχής των ελληνικών τραπεζικών ομολόγων από την ΕΚΤ.

Οι Βρυξέλλες υποχρέωσαν τον ΣΥΡΙΖΑ να διαπράξει πολιτική αυτοκτονία αποδεχόμενος τις απαιτήσεις τους και ερχόμενος σε ρήξη με τη βάση του. Προδίδοντας την εκλογική του εντολή ο ΣΥΡΙΖΑ θα έρθει αντιμέτωπος με οργισμένες μαζικές διαδηλώσεις. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ απέρριπτε τις προσταγές των Βρυξελλών και κινητοποιούσε τη βάση του θα μπορούσε να αναζητήσει νέες πηγές χρηματοδότησης, να επιβάλλει περιορισμούς στην κίνηση κεφαλαίων και να προχωρήσει προς μια ριζοσπαστική «οικονομία έκτακτης ανάγκης».

Οι Βρυξέλλες αδιαφόρησαν για τις πρόωρες παραχωρήσεις που πρόσφορε ο ΣΥΡΙΖΑ, γιατί τις βλέπουν απλά ως βήματα σε μια πορεία πλήρους συνθηκολόγησης και όχι ως προσπάθειες συμβιβασμού.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ήδη απέσυρε τις απαιτήσεις του για διαγραφή μεγάλου μέρους του χρέους, με αντάλλαγμα την επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής. Ο ΣΥΡΙΖΑ συμφώνησε να συνεχίσει τις πληρωμές τοκοχρεολυσίων υπό την προϋπόθεση ότι έχουν ρήτρα ανάπτυξης. Ο ΣΥΡΙΖΑ αποδέχτηκε, επίσης, την επιτήρηση από την Ευρώπη αρκεί να μη διενεργείται από τη μισητή τρόικα η αναφορά στην οποία δημιουργεί δηλητηριώδεις συνειρμούς στους περισσότερους Έλληνες. Όμως, οι σημειολογικές αλλαγές δεν αλλάζουν την ουσία ότι η Ελλάδα βρίσκεται υπό καθεστώς περιορισμένης εθνικής κυριαρχίας.

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ήδη συμφωνήσει σε μακροπρόθεσμη διαρθρωτική εξάρτηση για να εξασφαλίσει χρόνο και την απαιτούμενη ευελιξία για να χρηματοδοτήσει τις βραχυπρόθεσμες δημοφιλείς μεταρρυθμίσεις που έχει υποσχεθεί. Το μόνο που ζητάει είναι μια ελάχιστη χρηματοοικονομική ευελιξία υπό την επιτήρηση του Γερμανού υπουργού Οικονομικών –σιγά τους «ριζοσπάστες»!

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει αναστείλει προσωρινά τις ιδιωτικοποιήσεις βασικών υποδομών: λιμάνια, αεροδρόμια, ενέργεια και τηλεπικοινωνίες. Όμως δεν τις έχει ακυρώσει ούτε προτίθεται να αναθεωρήσει προηγούμενες ιδιωτικοποιήσεις. Για τις Βρυξέλλες το ξεπούλημα κερδοφόρων στρατηγικών τομέων της ελληνικής οικονομίας είναι βασικό κομμάτι της «μεταρρυθμιστικής» τους ατζέντας.

Oι μετριοπαθείς προτάσεις του ΣΥΡΙΖΑ και η προσπάθειά του να κινηθεί μέσα στο πλαίσιο της Ε. Ε. όπως αυτό διαμορφώθηκε από τις προηγούμενες κυβερνήσεις υποτέλειας, απορρίφθηκαν από τη Γερμανία και τα 27 της ανδρείκελα.

Όλα τα μεγάλα ΜΜΕ επιβεβαιώνουν την δογματική προσκόλληση της Ε.Ε. σε εξτρεμιστικές, υπέρ-νεοφιλελεύθερες πολιτικές, που κομμάτι τους είναι και η αποδόμηση της ελληνικής οικονομίας και η μεταφορά των πιο κερδοφόρων τομέων της στα χέρια ιμπεριαλιστών επενδυτών. Οι Financial Times, η Wall Street Journal, οι New York Times, η Washington Post, η Le Monde κ.α είναι προπαγανδιστικά όργανα των νεοφιλελεύθερων εξτρεμιστών της Ε.Ε. Μπροστά στην αδιαλλαξία των Βρυξελλών από τη μια και την «ιστορική επιλογή» της υποχώρησης ή ριζοσπαστικοποίησης από την άλλη ο ΣΥΡΙΖΑ δοκίμασε την πειθώ.

Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ έκανε αμέτρητες συναντήσεις με υπουργούς της Ε. Ε. Ο πρωθυπουργός A. Τσίπρας και ο υπουργός Οικονομικών Γ. Βαρουφάκης ταξίδεψαν στο Παρίσι, το Λονδίνο, τις Βρυξέλλες, το Βερολίνο και τη Ρώμη αναζητώντας μια συμβιβαστική συμφωνία. Μάταια. Οι Βρυξέλλες επαναλάμβαναν επίμονα: Το χρέος πρέπει να αποπληρωθεί στο ακέραιο και έγκαιρα. Η Ελλάδα θα πρέπει να κάνει περικοπές για να έχει 4,5% πλεόνασμα, ούτως ώστε η πληρωμή των πιστωτών, επενδυτών, κερδοσκόπων και κλεπτοκρατών να είναι εξασφαλισμένη.

Η ευρωπαϊκή απόρριψη οποιοσδήποτε οικονομικής ευελιξίας ή αποδοχής ακόμα και του ελάχιστου συμβιβασμού αποτελεί πολιτική απόφαση: σκοπός της είναι η υπονόμευση της αξιοπιστίας του ΣΥΡΙΖΑ ως κυβέρνησης ενάντια στη λιτότητα, τόσο στα μάτια των υποστηρικτών του στην Ελλάδα όσο και στα μάτια των πιθανών μιμητών του στην Ισπανία, Ιταλία, Πορτογαλία και Ιρλανδία (Economist 17/02/15,σ. 53).

Συμπέρασμα:

Ο στραγγαλισμός του ΣΥΡΙΖΑ είναι αναπόσπαστο κομμάτι της διαδικασίας δολοφονίας της Ελλάδας από την Ε.Ε. Αποτελεί μια βάρβαρη απάντηση σε μια ηρωική προσπάθεια ενός λαού που φτωχοποιήθηκε καταδικασμένος να κυβερνιέται από διεφθαρμένους συντηρητικούς και σοσιαλδημοκράτες.

Οι αυτοκρατορίες, όμως δεν πείθονται να παραδώσουν τις αποικίες τους με λογικά επιχειρήματα ή μέσω χρεοκοπημένων «μεταρρυθμίσεων». Η στάση των Βρυξελλών απέναντι στην Ελλάδα καθορίζεται από την πολιτική της «επικυριαρχίας ή καταστροφής». Η «διάσωση» είναι ένας ευφημισμός για τη μεταφορά κεφαλαίων από την Ελλάδα πίσω στις ευρωτράπεζες ενώ οι Έλληνες εργαζόμενοι φορτώνονται με όλο και μεγαλύτερο χρέος σε καθεστώς συνεχιζόμενης υποτέλειας. Η «διάσωση» των Βρυξελλών είναι ένα όργανο ελέγχου της χώρας από τους ιμπεριαλιστικούς θεσμούς είτε ονομάζονται τρόικα είτε οτιδήποτε άλλο.

Οι Βρυξέλλες και η Γερμανία δεν θέλουν διαφωνούντες μέσα στην Ε.Ε. Μπορεί να προσφέρουν μερικές ασήμαντες παραχωρήσεις έτσι ώστε να επιτρέψουν στον υπουργό Οικονομικών Βαρουφάκη να μιλήσει για «μερική νίκη» -ένας απατηλός ευφημισμός για την ταπείνωση.

Η συμφωνία «διάσωσης» θα περιγραφεί από τους Τσίπρα και Βαρουφάκη ως «νέα» και «διαφορετική» ή εναλλακτικά ως «στρατηγική» υποχώρηση. Οι Γερμανοί μπορεί να επιτρέψουν στην Ελλάδα χαμηλότερο δημοσιονομικό πλεόνασμα από το 4,5% «του χρόνου» – αλλά κάτι τέτοιο απλά θα μειώσει τα διαθέσιμα κεφάλαια για κίνητρα για την επανεκκίνηση της οικονομίας και θα αναβάλλει τις αυξήσεις σας συντάξεις, τον κατώτατο μισθό κ.λπ.

Οι ιδιωτικοποιήσεις και άλλες συντηρητικές μεταρρυθμίσεις δεν θα ακυρωθούν, θα γίνει «επαναδιαπραγμάτευσή» τους. Το κράτος θα διατηρήσει ένα μειοψηφικό πακέτο μετοχών.

Οι πλουτοκράτες θα πληρώσουν κάποιους φόρους παραπάνω, αλλά κανείς δεν θα αγγίξει τα δισ. της φοροδιαφυγής από τις προηγούμενες δεκαετίες.

Ούτε στους διεφθαρμένους πλουτοκράτες του ΠΑΣΟΚ και της Ν. Δ. θα ασκηθεί δίωξη για τη λεηλασία της χώρας.

Οι συμβιβασμοί του ΣΥΡΙΖΑ δείχνουν ότι ο χαρακτηρισμός του ΣΥΡΙΖΑ ως «σκληροπυρηνικοί ή άκρα Αριστερά» από τα νεοφιλελεύθερα ΜΜΕ δεν έχει καμιά βάση. Οι ελπίδες του ελληνικού λαού για το μέλλον μπορεί να εξελιχθεί σε οργή. Μόνο η μαζική πίεση από την βάση μπορεί να ανατρέψει την υποχώρηση του ΣΥΡΙΖΑ και τους καταστροφικούς συμβιβασμούς του υπουργού οικονομικών Βαρουφάκη. Αφού, δε, αυτός δεν έχει καμιά απήχηση στη βάση του κόμματος, μπορεί εύκολα να αποπεμφθεί από τον Τσίπρα με τη δικαιολογία ότι υπέγραψε έναν συμβιβασμό ο οποίος θυσιάζει ζωτικά συμφέροντα του λαού.

Παρόλα αυτά, εάν η αδιαλλαξία της Ε.Ε. αποκλείσει μια -έστω και οριακά- ευνοϊκή συμφωνία, ο Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ (παρά τη θέλησή τους) μπορεί να αναγκαστούν να βγουν από την αυτοκρατορία του ευρώ και να αποδεχτούν την πρόκληση της διαμόρφωσης μιας νέας πραγματικά ριζοσπαστικής πολιτικής και οικονομίας σε μια ελεύθερη και ανεξάρτητη χώρα. Μια επιτυχημένη έξοδος της Ελλάδας από την αυτοκρατορία Γερμανίας-Βρυξελλών θα οδηγήσει, πιθανότατα, στη διάλυση της Ε.Ε. καθώς και άλλα υποτελή κράτη θα ακολουθήσουν το ελληνικό παράδειγμα αρνούμενα να αναγνωρίσουν κι αυτά τα χρέη τους και τις πληρωμές τοκοχρεολυσίων. Ολόκληρο το αποκαλούμενο παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα μπορεί να κλονισθεί… Η Ελλάδα θα μπορούσε για μια ακόμα φορά να γίνει το «λίκνο της Δημοκρατίας».

Υστερόγραφο

Πριν από 30 χρόνια ήμουν σύμβουλος για 3 χρόνια (1981-1984) του πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου και συμμετείχα ενεργά στις εξελίξεις. Kι αυτός όπως κι ο Τσίπρας ξεκίνησε με την υπόσχεση ριζικών αλλαγών και κατέληξε υπόδουλος στις Βρυξέλλες και το ΝΑΤΟ, «αγκαλιασμένος» με τους ολιγάρχες και κλεπτοκράτες στο όνομα του «ρεαλιστικού συμβιβασμού» . Ας ελπίσουμε ότι απέναντι σε μια μαζική εξέγερση, ο πρωθυπουργός A. Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ θα ακολουθήσουν διαφορετικό δρόμο. Η Ιστορία δεν χρειάζεται να επαναληφθεί ούτε ως τραγωδία ούτε ως φάρσα.

Η αναφορά μου στο καθεστώς Ανδρέα Παπανδρέου βασίζεται σε προσωπικές εμπειρίες, συνεντεύξεις και παρατηρήσεις και στο άρθρο που έχω γράψει μαζί με τον James Kurth, Mediterranean Paradoxes: The Politics And Social Structure Of Southern Europe (Oxford:BergPress 1993/σσ.160-224)

* Ο καθηγητής James Petras ήταν διευθυντής του Κέντρου Μεσογειακών Σπουδών στην Αθήνα (1981-1984) και διετέλεσε σύμβουλος του πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου (1981-1984). Παραιτήθηκε σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τη διαγραφή συνδικαλιστών από το ΠΑΣΟΚ, με απόφαση του πρωθυπουργού, επειδή οργάνωσαν γενική απεργία ενάντια στο «πρόγραμμα σταθερότητας» της τότε κυβέρνησης».

Το παραπάνω άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Δρόμος της Αριστεράς» 28/2/2015

από το «Βαθύ Κόκκινο»

Το ΕΠαΜ για την πρόταση Νόμου του ΚΚΕ

Το ΕΠαΜ για την πρόταση Νόμου του ΚΚΕ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Η πρόταση Νόμου για την κατάργηση των μνημονίων των μεσοπρόθεσμων πλαισίων δημοσονομικής στρατηγικής και των εφαρμοστικών τους νόμων, που κατέθεσε το ΚΚΕ αναμφίβολα εντυπωσιάζει. Σαν ξεκάθαρη κίνηση τακτικής φέρνει σε δύσκολη θέση, την κυβερνητική σύμπραξη ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, εξαιτίας της καταγγελτικής στάσης που τήρησαν προεκλογικά έναντι ων μνημονίων. Ταυτοχρόνως, στην ίδια δύσκολη θέση θα βρεθεί και η αντιπολίτευση, διότι θα αναγκαστεί να οδηγηθεί σε συστράτευση με την κυβέρνηση, γεγονός που θα διαλύσει τις όποιες διαχωριστικές γραμμές.

Θα οδηγήσει, με λίγα λόγια, σε μια ευρύτατη κοινοβουλευτική συμπόρευση και συμφωνία ότι «τα μνημόνια είναι ευτυχία», όπως έλεγε κάποιος αλήστου μνήμης και παροιμιώδους πολιτικής... παχυδερμίας βουλευτής.

Το Ε.Πα.Μ. στηρίζει κατ’ αρχήν την πρόταση του ΚΚΕ.

Όχι μόνο γιατί θίγει τις αντεργατικές και αντιλαϊκές πολιτικές των μνημονίων, αλλά και διότι χτυπά το συνολικό καθεστώς δουλοπαροικίας υπέρ των δανειστών. Κυρίως όμως γιατί -παρότι η σημερινή ηγεσία του ΚΚΕ ξορκίζει- επαναφέρει το πρωταρχικό ζήτημα για τον τόπο μας ανάκτησης της εθνικής ανεξαρτησίας.

Όμως αυτή η ενέργεια του ΚΚΕ με το αυτονόητο και δεδομένο αποτέλεσμα έχει και μια άλλη ανάγνωση. Μπορεί στο εσωτερικό και τον κόσμο του να φαίνεται ως μια έξυπνη και αβανταδόρικη πολιτική κίνηση, όμως προς τα «έξω» θα δώσει ένα ακόμη έρεισμα σε κάποιους... καλοθελητές που θα διατυμπανίζουν, ότι το σύνολο του Ελληνικού λαού δια των εκπροσώπων του στηρίζει μνημόνια.

Αυτό το γεγονός, οδηγεί στην περιχαράκωση και τον οριστικό προσδιορισμό του συνταγματικού τόξου. Και εν συνεχεία, στην προσπάθεια επιβολής της γνωστής ηττοπαθούς λογικής ότι «αυτοί είναι οι πολιτικοί συσχετισμοί στη χώρα και δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα άλλο» μέχρι να έρθει η... δευτέρα παρουσία της κοινοβουλευτικής επικράτησης του ορθόδοξου κομμουνισμού!

Δεν είναι όμως έτσι τα πράγματα. Όποιος πιστεύει ότι τα μνημόνια και η δανειακή μήτρα τους σκοτώνουν το λαό, δεν μένει στον... χαρτοπόλεμο της βουλής, αλλά κατεβαίνει στο λαό και ενώνεται μαζί του διεκδικώντας την ανατροπή του φαύλου και προδοτικού πολιτικού συστήματος. Το έργο επαναλαμβάνεται! Όπως και το 2012, τότε που το ΚΚΕ είχε καταθέσει παρόμοια πρόταση, επισημάναμε το αυτονόητο. «Θα ανταποκριθεί το ΚΚΕ στο κάλεσμα συγκρότησης ενός ευρύτατου λαϊκού Μετώπου, ή θα επιμείνει στην προηγούμενη αδιέξοδη και καταδικασμένη από την ίδια τη δική του εκλογική και κομματική βάση, πολιτική;»

Είναι απόλυτη ανάγκη να προχωρήσουμε έγκαιρα στη συγκρότηση ενός ευρύτατου παλλαϊκού μετώπου που θα διεκδικήσει και θα επιβάλει:

- Τη μονομερή διαγραφή του χρέους.

- Την απαλλαγή από τους «θεσμούς» ή όπως αλλιώς βαφτίζουν την υποτελή επιτροπεία της πατρίδας μας.

- Τη χρηματοδότηση της παραγωγικής ανασυγκρότησης με εθνικό νόμισμα ελεγχόμενο από το κράτος.

- Την ανεξάρτητη και υπερήφανη συνύπαρξη με τους άλλους λαούς στη βάση της ισότιμης και αμοιβαία επωφελούς συνεργασίας.

Αν δεν συμβεί αυτό, τότε το μόνο σίγουρο είναι ότι όσα μνημόνια κι αν καταργηθούν, δεν θα αλλάξουν την πορεία αυτής της χώρας και του λαού προς την ολοκληρωτική καταστροφή. Για τον απλούστατο λόγο ότι όσα «καταργούνται» θα αντικαθίστανται από κάποια άλλα, διαφορετικής ονομασίας, αλλά της ίδιας ακριβώς ακραίας νεοφιλελεύθερης... «προέλευσης»!

Το ΕΠαΜ παλεύει ώστε να πιστέψει ο λαός στη δύναμή του και να συστρατευθεί, κατανοώντας τη δυνατότητα που έχει, να πάρει την πατρίδα του και τα δικαιώματά του πίσω, αναγεννώντας την Ελλάδα στη βάση της Δημοκρατίας, της Εθνικής ανεξαρτησίας, της Λαϊκής κυριαρχίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης.

Η Πολιτική Γραμματεία του Ε.Πα.Μ.

Αθήνα 27/02/2015

Ανοιχτή επιστολή στο Μανώλη Γλέζο.

Ανοιχτή επιστολή στο Μανώλη Γλέζο.

Αγαπητέ κ. Μ. Γλέζο,

Κάνατε λάθος κ. Γλέζο. Δεν είναι όπως τα καταλάβατε. Σας το λένε όλοι. Όλοι οι απόντες από τις μικρές και μεγάλες στιγμές του ελληνικού λαού. Όλοι οι καρεκλοκένταυροι καριέρας. Όλοι όσοι επιδίδονται για χρόνια στην πολιτική κωλοτούμπα, στην κονόμα και τις επιδοτήσεις. Όλοι όσοι ξεπούλησαν θέσεις, απόψεις, ακόμη και επιστημονικό έργο για έναν υπουργικό θώκο, ή μια έδρα στο κοινοβούλιο. Όλοι οι καλλιτέχνες με το απλωμένο χέρι. Όλοι οι παλιάτσοι της εκάστοτε εξουσίας. Όλοι οι Λουδουβίκοι της πλάκας.

Μόνο αλτσχάιμερ δεν λένε ότι έχετε, αν και το εννοούν σαφέστατα. Βλέπετε, δεν μπορούν να σας χρησιμοποιήσουν πια ως άγιο εικόνισμα για την αποβλάκωση των πιστών. Άλλωστε γι' αυτό σας ήθελαν εξαρχής. Τη φήμη και τον συμβολισμό του ονόματός σας, ώστε να καπηλευθούν τους αγώνες για ελευθερία και λαοκρατία της πιο ηρωικής γενιάς, της δικής σας γενιάς.

Μπορεί με τις περισσότερες πολιτικές επιλογές σας να μην συμφωνώ, αλλά αυτό δεν με εμποδίζει να αναγνωρίσω το τσαγανό που χρειάζεται να μιλήσετε καθαρά και ξάστερα, χωρίς να υπολογίζετε κατεστημένες εξουσίες, κομματικές ή άλλες. Και μόνο αυτό θέτει τον πήχη για όλους μας πολύ ψηλά.

Σας καλούν να παραιτηθείτε, όλοι αυτοί με τη λιγούρα της εξουσίας στο μάτι. Μην τους ακούτε. Η θέση δεν ανήκει στο κόμμα, αλλά στον λαό. Οφείλετε να κρατήσετε τη θέση και να σηκώσετε το λάβαρο του αγώνα ακόμη πιο ψηλά στην υπηρεσία όχι του κόμματος, αλλά του λαού.

Δεν οφείλετε σε κανέναν συγνώμη. Οφείλετε όμως να μην κάνετε πίσω. Οφείλετε να μην θανατώσετε τις ελπίδες και τις προσδοκίες ενός ολόκληρου λαού σε άκαρπες και παρελκυστικές κομματικές διαδικασίες. Οφείλετε να ανοιχτείτε στον απλό κόσμο, να ενωθείτε με ότι τίμιο, αληθινό και συνεπές υπάρχει στον αγώνα ενάντια στον σύγχρονο δυνάστη, για την ελευθερία, για την εθνική ανεξαρτησία, τη λαϊκή κυριαρχία, την κοινωνική δικαιοσύνη.

Με τιμή

Δημήτρης Καζάκης

Eurostat: Μόνο στην Ελλάδα μειώθηκε ο μισθός λόγω της κρίσης.

Eurostat: Μόνο στην Ελλάδα μειώθηκε ο μισθός λόγω της κρίσης.

Στις υπόλοιπες μνημονιακές χώρες ο μισθός είτε αυξήθηκε, είτε παρέμεινε σταθερός, με μόνη χώρα που δέχτηκε το τεράστιο πλήγμα του κουρέματος των μισθών να είναι η Ελλάδα...
σύμφωνα με στοιχεία που εξέδωσε η Eurostat.

Η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα της ΕΕ όπου ο ονομαστικός ακαθάριστος ελάχιστος μισθός μειώθηκε το 2015 σε σχέση με το 2008, από 794 σε 684 ευρώ, δηλαδή κατά -14%, σύμφωνα με στοιχεία της Εurostat που δόθηκαν στη δημοσιότητα.

Σημειώνεται ότι στις υπόλοιπες μνημονιακές χώρες στην Πορτογαλία ο ελάχιστος μισθός αυξήθηκε κατά 19% (από 497 σε 589 ευρώ) και στην Ιρλανδία παρέμεινεαμετάβλητος στα 1.462 ευρώ την ίδια περίοδο.

Σε Μονάδες Αγοραστικής Δύναμης (ΜΑΔ) η μείωση στην Ελλάδα ήταν 12%, από 865 ΜΑΔ σε 764 ΜΑΔ όταν στη Γερμανία είναι 1.441 ΜΑΔ. Στην Πορτογαλία ο πραγματικός ελάχιστος μισθός σε ΜΑΔ αυξήθηκε κατά 21% και στην Ιρλανδία κατά 10%.

Στην ΕΕ σε ονομαστικούς όρους οι μεγαλύτερες αυξήσεις στον ελάχιστο μισθό μεταξύ 2008 και 2015 παρατηρήθηκαν στη Ρουμανία +95%, τη Βουλγαρία +64%, τη Σλοβακία +58% και τη Λετονία +57%.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της Εurostat την 1η Ιανουαρίου 2015, 22 από τα 28 κράτη μέλη της ΕΕ εφάρμοζαν ελάχιστο μισθό με μεγάλες, όμως, διακυμάνσεις να παρατηρούνται μεταξύ της Βουλγαρίας που είναι 184 ευρώ και του Λουξεμβούργου που φτάνει τα 1.923 ευρώ.

Ειδικότερα, δέκα κράτη-μέλη εμφανίζουν ελάχιστο μισθό κάτω από τα 500 ευρώ: Bουλγαρία 184 ευρώ, Ρουμανία 218 ευρώ, Λιθουανία 300 ευρώ, Τσεχία 332 ευρώ, Ουγγαρία 333 ευρώ, Λετονία 360 ευρώ, Σλοβακία 380 ευρώ, Εσθονία 390 ευρώ, Κροατία 396 ευρώ και Πολωνία 410 ευρώ.

Σε πέντε κράτη-μέλη ο ελάχιστος μισθούς κυμαίνεται μεταξύ 500-1.000 ευρώ: Πορτογαλία 589 ευρώ, Ελλάδα 684 ευρώ, Μάλτα 720 ευρώ, Ισπανία 757 ευρώ και Σλοβενία 791 ευρώ.

Τέλος, σε επτά κράτη-μέλη ο ελάχιστος μισθός υπερβαίνει τα 1.000 ευρώ: Μεγάλη Βρετανία 1.379 ευρώ, Γαλλία 1.458 ευρώ, Ιρλανδία 1.462 ευρώ, Γερμανία 1.473 ευρώ, Βέλγιο και Ολλανδία 1.502 ευρώ και Λουξεμβούργο 1.923 ευρώ.

koukfamily

Το μυστικό της λίστας Λαγκάρντ, του Κώστα Βαξεβάνη.

Το μυστικό της λίστας Λαγκάρντ

του Κώστα Βαξεβάνη

Ο Ερβέ Φαλτσιανί είναι ο άνθρωπος από τον οποίο προήλθε αυτό που στην Ελλάδα αποκαλούμε “λίστα Λαγκάρντ”. Υπάλληλος της HSBC, έφυγε από την Τράπεζα με μια λίστα με δεκάδες χιλιάδες καταθετών της Ελβετίας οι οποίοι πιθανόν να έχουν κάνει φοροδιαφυγή. Η λίστα περιλαμβάνει ακόμη και καταθέσεις χωρίς εμφανή ιδιοκτήτη, ο οποίος κρύβεται με ένα σύστημα κρυπτογράφησης ακόμη και από την Τράπεζα.

 Το ελληνικού ενδιαφέροντος κομμάτι της λίστας παραδόθηκε από την Λαγκάρντ στην ελληνική κυβέρνηση και το αποκαλούμε πλέον λίστα Λαγκάρντ. Οι Έλληνες γνωρίζουν καλά την ιστορία της λίστας. Την πήρε ο Παπακωνσταντίνου, έχασε όμως το CD που την περιείχε, ή το μπέρδεψε με κάποιο του Ρέμου, την πήρε και ο Βενιζέλος αλλά έχασε και αυτός το usb που επίσης την περιείχε ή μάλλον το ξέχασε σε μια από τις φαρδιές του τσέπες και την πήγε σπίτι του. Πέντε χρόνια....
μετά την παράδοση της λίστας στην Ελλάδα και δυόμισι μετά την αποκάλυψή της από το HOT DOC, το ελληνικό κράτος έχει εισπράξει από τη λίστα δύο έσοδα. Πρώτο έσοδο είναι το ΦΠΑ από την πώληση του τεύχους του περιοδικού που δημοσίευσε τη λίστα. Το δεύτερο έσοδο είναι από τα παράβολα που εισπράχθηκαν για τις δίκες που έγιναν και πάλι για το περιοδικό. Αυτά ήταν τα έσοδα.

Πριν μερικές μέρες ο Φαλτσιανί εξέδωσε ένα βιβλίο για την υπόθεση της λίστας. Στο βιβλίο αναφέρεται και σε μένα. Στο πόσο σοκαρίστηκε από τη σύλληψή μου και τη λειτουργία των ελληνικών Αρχών αλλά και στη συνάντησή μας. Όπως γράφει ο Φαλτσιανί, προσπάθησε να μου δώσει να καταλάβω πως πρέπει να συναντήσει κάποιον Έλληνα δικαστή για να του εξηγήσει τα μυστικά της λίστας. Δηλαδή πως πίσω από τη λίστα υπάρχει διαδρομή του χρήματος και μια σκιώδης λειτουργία των Τραπεζών. Πως οι λογαριασμοί που φαίνονται με μηδενικές καταθέσεις μπορεί να κρύβουν εκατομμύρια που διακινήθηκαν σε μερικά δευτερόλεπτα σε μια offshore ή ένα άλλο λογαριασμό κάπου στη Σιγκαπούρη ο οποίος έχει κρύβει το πραγματικό περιεχόμενο. Ο Φαλτσιανί μάλλον δείχνει απογοητευμένος που δεν κατάφερε έρθει σε επαφή με την ελληνική Δικαιοσύνη και ίσως πιστεύει πως δεν έπεισε εμένα ώστε να γίνει.

 Όλα όσα είπε τότε ο Φαλτσιανί στη συνάντηση που είχαμε, αποτέλεσαν το περιεχόμενο ενός αποκαλυπτικού τεύχους του HOT DOC. Το δημοσίευμα όμως ήταν η θεατή πλευρά. Στην αθέατη υπήρχε μια προσπάθειά μου να ενημερώσω τους εισαγγελείς πως ο Φαλτσιανί είναι βασικός μάρτυρας στην υπόθεση της λίστας και μπορεί αν κληθεί να καταθέσει να αποκαλύψει πώς κινήθηκε το χρήμα και τις μεθόδους που χρησιμοποιήθηκαν. Δεν έπεισα τη Δικαιοσύνη γι αυτό το αυτονόητο αλλά και δημοσιευμένο στο περιοδικό.

Κάθε φορά που στα γραφεία του περιοδικού έφτανε κάποιο έγγραφο από την Εισαγγελία που μου γνωστοποιούσε ότι είμαι κατηγορούμενος για συκοφαντική δυσφήμιση από κάποιον Μιχελάκη, Μαρκογιαννάκη, Γεωργιάδη, Βγενόπουλο, σκεφτόμουν με πικρία «αχ αυτές οι εισαγγελίες όλων των βαθμών μια τέτοια κλήση δεν μπορούν να στείλουν και στον Φαλτσιανί;»

Ξέρω τις συνθήκες μέσα στις οποίες δουλεύουν οι εισαγγελείς. Γνωρίζω επίσης πως το πολιτικό κλίμα, ακόμη και όταν δεν υπάρχει άμεση  κυβερνητική παρέμβαση, εκ των πραγμάτων γίνεται και περιβάλλον εργασίας για τη Δικαιοσύνη. Ένας εισαγγελέας ή ένας ανακριτής, όσο καλός και τίμιος και να είναι ασφυκτιά μέσα σε ένα περιβάλλον που περιορίζει πολιτικά τη Δικαιοσύνη και ίσως και να μη ρισκάρει να χτυπήσει τη γροθιά στο μαχαίρι. Πολλοί εισαγγελείς και ανακριτές το κάνουν, αλλά όπως και στη δημοσιογραφία, ή ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης ή η ελευθερία του δημοσιογράφου δεν ορίζεται από κάποιους που έχουν το θάρρος ή την τρέλα να κάνουν τη δουλειά τους, αλλά από τις συνθήκες μέσα στις οποίες λειτουργούν. Δεν ορίζεται από την εξαίρεση αλλά από τον κανόνα.

Ο κανόνας πάσχει. Τα ελληνικά δικαστήρια εκδικάζουν υποθέσεις για πορτοφολάδες για τροχαίες παραβάσεις ή   και για μεγάλες υποθέσεις, αλλά η νομική εφευρετικότητα ή το καθήκον δεν μπορεί να φτάσει ως το Παρίσι όπου ο Φαλτσιανί είναι έτοιμος να καταθέσει.

Ποιός φταίει γι αυτό; Οι κυβερνήσεις κάνουν αυτό που κάνουν ανάλογα με το αν πιστεύουν στη Δημοκρατία ή την εξαπάτηση, στην κοινωνία ή τη διαφθορά. Οι Εισαγγελείς γιατί δεν κάνουν τη δουλειά τους; Αν κάποιος ή κάτι τους εμποδίζει γιατί δεν βγαίνουν να το πουν; Μπορεί να υπάρξει Δικαιοσύνη αν οι εκπρόσωποί της δεν έχουν το σθένος να την υπερασπιστούν;

Ναι, η κυβέρνηση Σαμαρά Βενιζέλου αφαίρεσε ανθρώπους και μέσα από τη Δικαιοσύνη για να την ευνουχίσει. Έφτιαξε νόμους για να την αποδυναμώσει. Έφτασαν στο σημείο να προσπαθήσουν να κλείσουν τον φάκελο Παπασταύρου-λιστα Λαγκάρντ μέσω ΣΔΟΕ. Και η άλλη πλευρά, αυτή της Δικαιοσύνης και του θάρρους και της αξιοπρέπειας (επιμένω σε αυτό το θάρρος και την αξιοπρέπεια) τι κάνει;

Το μυστικό της λίστας Λαγκάρντ, βρίσκεται στην έρευνα κάτω απ τη λίστα. Όσοι εμφανίζονται με μηδενικούς ή κλειστούς λογαριασμούς (ανάμεσά τους και υπουργοί και γενικοί γραμματείς της προηγούμενης κυβέρνησης) πιθανόν από αυτούς τους λογαριασμούς να έχουν διακινήσει μαύρο χρήμα πριν αυτοί κλείσουν ή γίνουν μηδενικοί.

Αλλά ακόμη και στην έρευνα με τα εμφανή στοιχεία της λίστας Λαγκάρντ, η έρευνα καρκινοβατεί. Όπως καρκινοβατεί για όλες τις υποθέσεις που αφορούν Τράπεζες και Τραπεζίτες. Αφού έκλεψαν και τους πληρώσαμε από πάνω, τώρα ίσως να μην πληρώσουν γιατί ακόμη και εισαγγελείς έχουν την άποψη «να μην διαταραχθεί η ευστάθεια των Τραπεζών». Δηλαδή το ισοζύγιο της διαφθοράς. Μια άλλη κατηγορία βέβαια είναι οι Εισαγγελείς που αποτελούν και οι ίδιοι τη διαφθορά ή την κάλυψή της.Θα επανέλθουμε σε αυτό σύντομα.

από το "Κουτί της Πανδώρας"

Διαγραφή του χρέους τώρα! του Λεωνίδα Βατικιώτη.

Διαγραφή του χρέους τώρα!

του Λεωνίδα Βατικιώτη

Λύση στον γόρδιο δεσμό που δημιουργούν οι Ευρωπαίοι με τους εκβιασμούς και τα τελεσίγραφά τους, όπως περίτρανα φάνηκε με την στάση τους στο Γιούρογκρουπ την Δευτέρα 16 Φεβρουαρίου, επιχειρεί να δώσει η Πρωτοβουλία που συγκροτήθηκε με στόχο την Διαγραφή του Χρέους Τώρα, όπως άλλωστε ονομάστηκε. Η πρωτοβουλία που επωαζόταν καιρό τώρα μεταξύ οικονομολόγων, νομικών, πανεπιστημιακών και κοινωνικών αγωνιστών συγκέντρωσε από την πρώτη μέρα που έκανε την δημόσια εμφάνισή της την αποδοχή και στήριξη σημαντικών διανοουμένων και αγωνιστών, που τα τελευταία πέντε χρόνια από διαφορετικούς πολιτικούς χώρους έχουν πρωτοστατήσει στην μάχη κατά των Μνημονίων.

Ενδεικτικά μόνο αναφέρουμε: Τους πρώην πρυτάνεις: Μαρία Νεγρεπόντη Δελιβάνη και Θεοδόση Πελεγρίνη. Τους πανεπιστημιακούς: Π. Ρηγοπούλου, Γ. Ανδρεάδη, Μ. Νικολακάκη, Σπ. Μαρκέτο, Μ. Ζέρβα, Γ. Μανιάτη, Σοφία και Μαρία Αντωνοπούλου, Σπ. Σακελαρόπουλο. Τους καλλιτέχνες: Σπ. Γραμμένο, Κ. Γέρου, Κ. Ρηγόπουλο. Κ. Κατζουράκη. Τους δημοσιογράφους: Ν. Ιγγλέση, Ά....
Χατζηστεφάνου, Πιτσιρίκο. Τους οικονομολόγους: Χρ. Τασιάκο, Β. Γάτσιο, Κ. Κουτσομπίνα. Τους νομικούς Δ. Σαραφιανό, Στ. Τσίπρα. Τους συνδικαλιστές: Θ. Μπαλασόπουλο (ΠΟΕ-ΟΤΑ), Π. Παπανικολάου (ΕΙΝΑΠ), Π. Αντωνόπουλο (ΑΔΕΔΥ), Σπανού Δ. και πολλούς άλλους. Επίσης, σημαντικές ήταν κι οι υπογραφές καθηγητών από το εξωτερικό από Ισλανδία και Μεξικό μέχρι Αγγλία και Ιταλία που υπέγραψαν την διακήρυξη. Τη σημαντικότερη ωστόσο ώθηση την έχουν δώσει οι πολλές εκατοντάδες υπογραφές απλών ανθρώπων που με αυτό τον τρόπο στηρίζουν το αίτημα διαγραφής του χρέους.

Όρος για την ανατροπή της λιτότητας

Στο κείμενο των υπογραφών (που βρίσκεται αναρτημένο στη διεύθυνση:

https://cancelgreekdebtnow.wordpress.com/ ενώ ήδη έχει μεταφραστεί και κυκλοφορεί στα αγγλικά, τα γαλλικά και τα τούρκικα) κατ’ αρχάς τονίζεται η κοινωνική ανάγκη της διαγραφής του χρέους. Αναφέρεται χαρακτηριστικά: «Η άμεση παύση της εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους, μέσα από την καταγγελία των δανειακών συμβάσεων, και η διαγραφή του στη συνέχεια επιβάλλεται προκειμένου να δημιουργηθεί ο απαραίτητος δημοσιονομικός χώρος που θα επιτρέψει την άσκηση της αναγκαίας κοινωνικής πολιτικής για την άνοδο του βιοτικού επιπέδου του λαού και θα κάνει πράξη το στόχο της ανατροπής της λιτότητας. Η συνέχιση της εξυπηρέτησης του δημοσίου χρέους (στο πλαίσιο του οποίου για το τρέχον έτος προβλέπεται η καταβολή 5,88 δισ. ευρώ για τόκους και η λήξη χρέους ύψους 16 δισ. ευρώ) σημαίνει ότι: η συντριπτική πλειοψηφία των ανέργων, που φθάνει  ακόμη και το 82%, θα συνεχίσει να μην παίρνει επίδομα ανεργίας, οι απαραίτητες προσλήψεις και χρηματοδοτήσεις στους τομείς υγείας, παιδείας, κοινωνικής ασφάλισης και πολιτισμού θα αποτελούν μακρινό όνειρο, η αναγκαία υλοποίηση ενός γενναίου Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων παραπέμπεται στο αόριστο μέλλον».

Στο ιδρυτικό κείμενο της κίνησης Διαγραφή του Χρέους Τώρα αναφέρεται στη συνέχεια ο τρόπος που πρέπει να γίνει η διαγραφή του χρέους: «Η διαγραφή του ελληνικού δημόσιου χρέους ή θα είναι μονομερής, στη βάση των δικαιωμάτων που διατηρεί κάθε ανεξάρτητο κυρίαρχο κράτος ή θα είναι σε βάρος του ελληνικού λαού. Η εμπειρία από το ελληνικό πρόγραμμα ανταλλαγής ομολόγων του 2012 (PSI+) ύψους 106 δισ. ευρώ (σύμφωνα με την ΤτΕ) καταδεικνύει ότι αυστηρή προϋπόθεση για να σημάνει ουσιαστική ελάφρυνση μια διαγραφή χρέους είναι να έχει σχεδιαστεί σε βάρος των πιστωτών, και να υλοποιηθεί παρά και ενάντια στη θέλησή τους. Το ίδιο συμπέρασμα υπογραμμίζει κι η πρόσφατη εμπειρία άλλων χωρών (Αργεντινή, Ισημερινός, Ρωσία, Ισλανδία) που παρά τις διαφορές τους διέγραψαν μονομερώς μέρος έστω των χρεών τους».

Εκτενής αναφορά στο κείμενο γίνεται στη συνέχεια και στα μέσα που παρέχει το διεθνές δίκαιο ώστε η διαγραφή του χρέους να θωρακισθεί και να μην αμφισβητηθεί: «Η αναγκαία διαγραφή του ελληνικού δημόσιου χρέους μπορεί να αιτιολογηθεί, να θωρακισθεί από διεθνείς προσφυγές και να στηριχτεί στη βάση: Πρώτο, της επίκλησης της κατάστασης έκτακτης ανάγκης και της συντελεσθείσας ανθρωπιστικής καταστροφής από το 2010 ως το 2014, λόγω της ανόδου της ανεργίας (27%), της πτώσης μισθών και συντάξεων (40% κατά μέσο όρο μεταξύ 2010-2014), της μαζικής μετανάστευσης (άνω των 100.000 νέων), των μαζικών αυτοκτονιών (τουλάχιστον 5.000 από το 2011 λόγω οικονομικών προβλημάτων), κ.λπ. Δεύτερο, του λογιστικού ελέγχου του δημόσιου χρέους από ανεξάρτητη διεθνή επιτροπή ελεγχόμενη από την κοινωνία και τους φορείς της, δεδομένου ότι ειδικά το τμήμα του ελλ. χρέους που οφείλεται στην Τρόικα είναι καταφανώς απεχθές: Το 92% των δόσεων (232 δισ. σε 252 δισ. ευρώ) επιστράφηκαν ξανά στους δανειστές ή δόθηκαν στις τράπεζες, οι δανειστές ήξεραν ότι τα χρήματα των δανείων δεν εξυπηρετούσαν τις ανάγκες του ελληνικού λαού, ενώ  οι κυβερνήσεις που υπέγραψαν τις δύο δανειακές συμβάσεις δεν είχαν καμιά νομιμοποίηση να αναλάβουν τέτοιο χρέος στο όνομα του ελληνικού λαού. Τρίτο, λόγω των ευθυνών που έχουν οι ίδιοι οι δανειστές για την εκτίναξη του χρέους το οποίο από 299 δισ. ευρώ (115% του ΑΕΠ) τον Σεπτέμβριο του 2009 εκτινάχθηκε στα 324 δισ. (180% του ΑΕΠ). Τέταρτο, ως μια μορφή συμψηφισμού με τα χρέη της Γερμανίας από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο (αποζημιώσεις, επανορθώσεις, αναγκαστικό δάνειο, κλπ) που, σύμφωνα με αξιόπιστες διεθνείς εκτιμήσεις, ξεπερνούν το 1 τρισ. ευρώ. Πέμπτο, της πρόσφατης απόφασης της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ (9/2014), κατόπιν πρότασης της Αργεντινής, που αποδοκιμάζει το σημερινό απορρυθμισμένο πλαίσιο λειτουργίας της αγοράς ομολόγων και ζητά την προστασία των κυρίαρχων κρατών από τα «αρπακτικά κεφάλαια» («vulture funds»)».

Μόνο οι ελίτ θα ζημιωθούν

Στο κείμενο της πρωτοβουλίας Διαγραφή του Χρέους Τώρα ξεκαθαρίζεται ότι «η αναγκαία διαγραφή του χρέους δεν στρέφεται κατά των ευρωπαϊκών λαών, όπως λέγεται συχνά σε μια προσπάθεια να παραιτηθούμε από το αίτημα της διαγραφής. Τα δάνεια προς την Ελλάδα (όπως επίσης και τις άλλες χώρες που δανειοδοτήθηκαν στο πλαίσιο του μηχανισμού, πχ Κύπρος, Πορτογαλία, Ιρλανδία) δεν «έσωσαν» τον ελληνικό λαό, αλλά τις τράπεζες και τις οικονομικές ελίτ, που πραγματικά διασώθηκαν. Οι λαοί της Ευρώπης αποτέλεσαν την ανθρώπινη ασπίδα που χρησιμοποίησαν ΕΕ, ΔΝΤ και κυβερνήσεις για να αποκρύψουν την διάσωση των τραπεζών, που μόνο στην περίπτωση της Ελλάδας στοίχισε 211 δισ. ευρώ. Οι λαοί της Ευρώπης, άλλωστε, ποτέ δεν ρωτήθηκαν αν θέλουν να συμμετάσχουν στην διάσωση των τραπεζών»!

Η ιδρυτική διακήρυξη της κίνησης, τέλος, δεν προσπερνάει καθόλου και το ερώτημα που τίθεται σχεδόν πάντα όποτε ανοίγει η συζήτηση για την διαγραφή του χρέους, τις συνέπειες σε σχέση με την συμμετοχή μας στην ευρωζώνη και την ΕΕ: «Η αμφισβήτηση των συμφερόντων των «θεσμικών» πιστωτών (ΕΕ και ΔΝΤ) που με την διαγραφή του χρέους θα κληθούν να πληρώσουν την κρίση που δημιούργησαν, προϋποθέτει απειθαρχία και οδηγεί σε ρήξη με την ευρωζώνη και την ΕΕ. Ακόμη κι έτσι: Το μακροχρόνιο οικονομικό όφελος που θα προκύψει από τη μονομερή διαγραφή του ελληνικού δημόσιου χρέους θα είναι μεγαλύτερο από το βραχυπρόθεσμο κόστος εξόδου. Ο χαμένος του Grexit δεν είναι η Ελλάδα, όπως επαναλαμβάνεται στο πλαίσιο μιας ιδεολογικής τρομοκρατίας, αλλά η Γερμανία και το ευρώ. Η δυνατότητα άσκησης ανεξάρτητης βιομηχανικής πολιτικής με μαζικές επενδύσεις σε κρίσιμους τομείς της οικονομίας, χωρίς τις δεσμεύσεις των οδηγιών της ΕΕ, θα επιτρέψει την ταχεία ανάπτυξη της οικονομίας και την δραστική μείωση της ανεργίας, μαζί με μέτρα όπως η μείωση των ωρών εργασίας κι η κατάργηση των ελαστικών σχέσεων εργασίας. Η ακύρωση των δεσμεύσεων της ΕΕ για αιώνια λιτότητα, μέσω των προβλέψεων της οικονομικής διακυβέρνησης και του δημοσιονομικού συμφώνου για ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς, θα επιτρέψει την αναδιανομή του κοινωνικού πλούτου. Η ανατροπή του περιορισμένης κυριαρχίας στο διηνεκές που επιβάλλουν Βρυξέλλες, Φρανκφούρτη και Δ’ Ράιχ, μεταξύ άλλων και με τον κανονισμό 472/2013 αρ. 14 που προβλέπει ευρω-επιτήρηση μέχρι την αποπληρωμή του 75% των δανείων, θα επιτρέψει στον λαό να επανακτήσει τα κυριαρχικά και ανθρώπινα δικαιώματα του».

από τα «Επίκαιρα»