Γερμανία: και χρωστάει και το κρύβει! του Λεωνίδα Βατικιώτη.

Γερμανία: και χρωστάει και το κρύβει!

του Λεωνίδα Βατικιώτη

Εξαιρετικά αποκαλυπτική ήταν πρόσφατη ανακοίνωση της Γιούροστατ (26/2015) (εδώ το σχετικό έγγραφο) που για πρώτη φορά συγκέντρωσε και παρουσίασε το κρυφό χρέος των κρατών μελών της ΕΕ.

Πρόκειται για υποχρεώσεις που, όπως εξηγεί η ευρωπαϊκή στατιστική υπηρεσία, δεν συνυπολογίζονται ακόμη στο χρέος, είναι ωστόσο πιθανό να συμβεί στο μέλλον. Περιλαμβάνουν τρεις κατηγορίες υποχρεώσεων: εγγυήσεις του δημοσίου, υποχρεώσεις που συνδέονται με συμπράξεις δημόσιου κι ιδιωτικού τομέα οι οποίες δεν έχουν εγγραφεί στον προϋπολογισμό και υποχρεώσεις επιχειρήσεων του ευρύτερου δημόσιου τομέα.

222% το χρέος της Γερμανίας!

Η πρώτη εντύπωση που σχηματίζεται από μια φευγαλέα ματιά στον πίνακα με το πιθανό ή σκιώδες δημόσιο χρέος κάθε χώρας είναι ότι απέχει παρασάγγας από τον πίνακα με τις επιδόσεις των χωρών...
στο δημόσιο χρέος, όπως μετριέται επισήμως. Οι επιδόσεις για παράδειγμα της Γερμανίας, με ένα πολύ χαμηλό δημόσιο χρέος της τάξης του 77% για το 2013, πάνε περίπατο κι η κυβέρνηση της Μέρκελ συγκαταλέγεται στους μεγαλύτερους χρεώστες της ΕΕ, ενώ η Ελλάδα φαίνεται σαν μια από τις χώρες με την πιο συνετή χρήση της δυνατότητας δανεισμού! Δεν πρόκειται για υπερβολή. Η Γερμανία κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στο σκιώδες χρέος το οποίο ανέρχεται στο 145% του ΑΕΠ της, ενώ ακολουθεί η Ολλανδία όπου το σκιώδες χρέος ανέρχεται στο 115% του ΑΕΠ. Οι χώρες δηλαδή με το μεγαλύτερο χρέος αυτής της κατηγορίας είναι εκείνες που κουνάν με αυστηρότητα το δάκτυλο στις χώρες με το υψηλό δημόσιο χρέος, ζητώντας λιτότητα και δημοσιονομική πειθαρχία. Στην άλλη άκρη της κλίμακας της Γιούροστατ βρίσκεται η Ελλάδα, με το αφανές χρέος της να ανέρχεται μόνο σε 10,5%. Η μεγαλύτερη έκπληξη ωστόσο εμφανίζεται αν κανείς αθροίσει το αφανές και το πραγματικό δημόσιο χρέος. Γιατί, τότε αποδεικνύεται ότι η Γερμανία, με ένα συνολικό χρέος της τάξης του 222% του ΑΕΠ της, ξεπερνάει κατά πολύ τόσο την Ελλάδα, που βρίσκεται 24 μονάδες χαμηλότερα, όσο και την Πορτογαλία, που είναι 30 μονάδες χαμηλότερα.

Εδώ φυσικά θα μπορούσε κανείς να αντιτείνει ότι ο κίνδυνος να μην πληρωθεί το αφανές χρέος και να μετακυλισθεί στο δημόσιο είναι ένα σενάριο τόσο μακρινό και υποθετικό που δεν αξίζει καν να το συζητάμε. Δεν είναι έτσι! Το σχετικό ρεπορτάζ των Financial Times στις 11 Φεβρουαρίου αφήνει να πέσει μια μικρή χαραμάδα φωτός στα όσα κρύβονται πίσω από την σχετική ανακοίνωση της ευρωπαϊκής στατιστικής υπηρεσίας. «Οι στατιστικοί της ΕΕ δεν παρέχουν μια ολοκληρωμένη εξήγηση για το τι βρίσκεται πίσω από τους αριθμούς. Αλλά η Destatis, η γερμανική στατιστική υπηρεσία δήλωσε στους Financial Times ότι το υπερβολικό σκιώδες χρέος της Γερμανίας προέρχεται πιθανά από υποχρεώσεις των δημόσιων τραπεζών. Αυτές περιλαμβάνουν την KfW, σε ομοσπονδιακό επίπεδο, τις κρατιδιακές τράπεζες (Landesbanken) και τις δημοτικές τράπεζες αποταμιεύσεων (Sparkassen)».

Κατά μία εκδοχή που υιοθετεί η βρετανική εφημερίδα το αφανές χρέος των γερμανικών δημόσιων και ημι-δημόσιων τραπεζών αφορά καταθέσεις των γερμανών πολιτών στις συγκεκριμένες τράπεζες, που εμφανίζονται στο σκέλος των υποχρεώσεων. Και καθώς οι λογαριασμοί που εμφανίζει η ευρωπαϊκή στατιστική υπηρεσία δεν περιλαμβάνουν περαιτέρω λεπτομέρειες τα αντίστοιχα στοιχεία ενεργητικού δε εμφανίζονται με αποτέλεσμα να δημιουργείται μια αμφισβητήσιμη εικόνα για τα δημόσια οικονομικά της Γερμανίας.

Τα του οίκου της Γερμανίας ποτέ εν δήμω

Υπάρχει ωστόσο κι άλλη ερμηνεία. Ειδικότερα, η Γερμανία από το 2008 είδε πολλές και μεγάλες τράπεζες της να βρίσκονται αντιμέτωπες με χαρτοφυλάκια που ξεχείλιζαν από τοξικά ομόλογα. Ήταν τράπεζες που είχαν επεκταθεί στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού και δραστηριοποιούνταν στον πολλά υποσχόμενο (τότε) τομέα τη επενδυτικής τραπεζικής. Η ταχύτητα με την οποία το Βερολίνο εξαφάνισε το πρόβλημα κάτω από το χαλί ήταν αξιοζήλευτη. Κανείς όμως δεν έχει μάθει τι έχει συμβεί με εκείνες τις πολλές τράπεζες που στο απόγειο της κρίσης του 2008 είχαν χαρακτηριστεί από τον βρετανικό Economist ως «100 μικρές Ελλάδες». Ξεχωρίζουμε δύο από αυτές: την WestLB και την HRE. Η πρώτη, με έδρα το Ντίσελντορφ και με μια ιστορία πίσω της 180 χρόνων, απαίτησε την άμεση καταβολή από τον ομοσπονδιακό προϋπολογισμό 17 δις. ευρώ για να διασωθεί ενώ στις 30 Ιουνίου 2012 μετονομάστηκε σε Portigon Financial Services και ειδικεύτηκε σε επενδύσεις χαρτοφυλακίου, εξαφανίζοντας έτσι τα ίχνη της. (Τακτική δοκιμασμένη κι επιτυχημένη έπειτα από κάθε μεγάλη ληστεία). Στο απόγειο της δόξας της, το 2005, το ενεργητικό της είχε φτάσει τα 294 δις. ευρώ (όταν η Commerzbank διέθετε 445 δις. ευρώ κι η Deutsche Bank 992 δις. ευρώ). Τόσο η συγκεκριμένη τράπεζα όσο κι άλλες κρατιδιακές τράπεζες, στα ΔΣ των οποίων συχνά φιγουράρουν πολιτικά πρόσωπα ακόμη κι εκλεγμένοι, όφειλαν σημαντικό μέρος της επιτυχίας τους στην ικανότητα τους να δανείζονται τεράστια ποσά λόγω του ότι αξιοποιούσαν την ανώτατη πιστοληπτική αξιολόγηση των γερμανικών κρατιδίων όπου έδρευαν και τα οποία συμμετείχαν στο μετοχικό τους κεφάλαιο. Πετύχαιναν έτσι την μεγαλύτερη δυνατή μόχλευση, οδηγώντας τα δανεικά τους κεφάλαια στα ουράνια και παρέχοντας όλες τις απαραίτητες δικαιολογίες στις κυβερνήσεις να δηλώσουν πως είναι υπερβολικά μεγάλες για να αφεθούν να χρεοκοπήσουν, οπότε η διάσωσής τους, με λεφτά των φορολογουμένων εννοείται,  αναγόταν σε «εθνική υπόθεση». Εξ ίσου «θαυμαστή» είναι κι η πορεία της HRE (Hypo Real Estate) που διασώθηκε μεταφέροντας σε μια «κακή τράπεζα» στοιχεία ενεργητικού ύψους 210 δις. ευρώ. Κάπου εδώ όμως σταματάει κι η επίσημη ενημέρωση για την τύχη τους.

Η Γερμανία που απαίτησε και πέτυχε να έχει πρόσβαση, μέσω των οργάνων της τραπεζικής ενοποίησης για παράδειγμα και των τεστ αντοχής των τραπεζών που ολοκληρώθηκαν τον Οκτώβρη του 2014, στα στοιχεία όλων των τραπεζικών ιδρυμάτων της Ευρώπης, κατά παράβαση κάθε έννοιας ανταγωνισμού, εξασφάλισε αυθαίρετα, αξιοποιώντας την παντοδυναμία της, τα του οίκου της να παραμείνουν μια αυστηρά εσωτερική της υπόθεση. Χώρες αντίθετα όπως η Ελλάδα αναγκάστηκαν να δημοσιοποιήσουν τα πάντα: ό,τι όφειλαν κι ό,τι δεν όφειλαν (από το ύψος των κρατικών εγγυήσεων στις ΔΕΚΟ μέχρι τα ελλείμματα ΝΠΔΔ) με την αμέριστη βοήθεια υποτελών πολιτικών, όπως ο πρώην υπουργός Οικονομικών Γ. Παπακωνσταντίνου, για παράδειγμα που τοποθέτησαν σε κάθε δημόσια υπηρεσία κι έναν γκαουλάιτερ των δανειστών. Φροντίζοντας έτσι η Γερμανία πολύ έγκαιρα να ρίξει ένα πέπλο σιωπής για τα οικονομικά και το κόστος διάσωσης των γερμανικών τραπεζών, απομάκρυνε με αποτελεσματικό τρόπο την ίδια από το κάδρο της τραπεζικής κρίσης που άμεσα ή έμμεσα επηρέασε όλη την Ευρώπη, αλλάζοντας άρδην τους όρους του οικονομικού και πολιτικού παιχνιδιού κι αναβαθμίζοντας την θέση της. «Όλη την Ευρώπη, πλην της Γερμανίας», θα συμπλήρωνε η Μέρκελ. Μέχρι που ήρθε η ανακοίνωση της Γιούροστατ και σήκωσε ελαφρώς το χαλί, επιτρέποντας μας να αναρωτηθούμε κατά πόσο η Γερμανία θα μπορούσε να ανεβοκατεβάζει κυβερνήσεις, να αλλάζει υπουργούς και να διατάζει ιδιωτικοποιήσεις για να κερδίσουν οι δικές της επιχειρήσεις αν το δημόσιο χρέος της εμφανιζόταν μεγαλύτερο από της Ελλάδας…

από τα «Επίκαιρα»

ΕΚΔΗΛΩΣΗ: ΕΘΝΙΚΟ ΝΟΜΙΣΜΑ Αργυρούπολη 29/3.

ΕΚΔΗΛΩΣΗ: ΕΘΝΙΚΟ ΝΟΜΙΣΜΑ

Αργυρούπολη 29/3 αίθουσα Μίκης Θεοδωράκης

Αναρτήθηκε από Δημήτρης Κυπριώτης

o ΕΝΦΙΑ γράφτηκε από την ΤΡΟΙΚΑ και μάλιστα από Έλληνα

Οι πληροφορίες λένε ότι o ΕΝΦΙΑ γράφτηκε από την ΤΡΟΙΚΑ και μάλιστα από Έλληνα οικονομολόγο που δουλεύει στην ευρωπαϊκή επιτροπή. Φυσικά, ο άνθρωπος δεν έχει δουλέψει ποτέ του στην πραγματική οικονομία αλλά παρόλα αυτά της αφαίρεσε 3,7 δισεκατομμύρια που στην ουσία είναι 15 δισ. (συνυπολογίζοντας τον πολλαπλασιαστή) για να τα βάλει στις τσέπες των τοκογλύφων.

Οι Γερμανικές οφειλές πάνε για ξεπούλημα, του Δημήτρη Καζάκη.

Οι Γερμανικές οφειλές πάνε για ξεπούλημα.

του Δημήτρη Καζάκη

«Η Αθήνα θέλει να έρθει σε συμφωνία σχετικά με το ζήτημα των αποζημιώσεων... Πρέπει να βρούμε έναν κοινό παρονομαστή», δήλωσε ο Κοτζιάς σε συνέ-ντευξη στην Süddeutsche Zeitung (22/3). Η συγκε-κριμένη εφημερίδα τιτλοφόρησε την κατάπτυστη συνέντευξη του ΥΠΕΞ με τον εξής χαρακτηριστικό τίτλο: "Αθήνα θέλει να συμβιβαστεί για τις αποζη-μιώσεις."

Η υπόθεση των Γερμανικών οφειλών δεν είναι μια διμερής εκκρεμότητα μεταξύ Ελλάδας και Γερμανίας. Έτσι την θέλουν οι κυβερνήσεις Αθήνας και Βερολίνου προκειμένου να γίνει αντικείμενο ανατολίτικου παζαριού και συμψηφισμών.

Πρόκειται για μια εκκρεμότητα της Γερμανίας με τα Ηνωμένα Έθνη όπως αυτά συγκροτήθηκαν μετά τη λήξη του 2ου παγκοσμίου πολέμου. Η επίσημη Γερμανία αρνείται να υπογράψει συνθήκη ειρήνης με...
την Ελλάδα, ως είχε υποχρέωση από τη Συνδιάσκεψη του Σαν Φρανσίσκο το 1945.

Πρόκειται για μια βάρβαρη άρνηση των διεθνών υποχρεώσεων της Γερμανίας, προκειμένου να απαλλαγεί από το καθεστώς του "εχθρικού κράτους", όπως την είχε στιγματίσει από την ίδρυσή του ο ΟΗΕ. Και μόνο η άρνησή της υπογραφής συνθήκης ειρήνης με την Ελλάδα, η οποία υπήρξε ένα από τα 50 ιδρυτικά μέλη του ΟΗΕ το 1945, επαναφέρει το καθεστώς "εχθρικού κράτους" για τη Γερμανία με βάση το άρθρο 107 του Καταστατικού Χάρτη.

Μόνο δοσιλογικές και εθελόδουλες κυβερνήσεις αρνήθηκαν να θέσουν από θέση αρχής την εκκρεμότητα αυτή της Γερμανίας. Μόνο δοσιλογικές και εθελόδουλες κυβερνήσεις παζαρεύουν το αίμα των νεκρών τους και θέλουν να το συμψηφίσουν με οποιαδήποτε ανταλλάγματα.

Μια αληθινά δημοκρατική και πατριωτική κυβέρνηση οφείλει να ξεκινήσει από την απαίτηση να υπογράψει η Γερμανία τη συνθήκη ειρήνης που εκκρεμεί. Διαφορετικά οφείλει να θέσει θέμα "εχθρικού κράτους" με βάση το άρθρο 107 του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ κι έτσι να τεθεί υπό αμφισβήτηση η νόμιμη παραμονή της Γερμανίας στον Οργανισμό.

Αν η Γερμανία, όπως ισχυρίζεται, έχει διευθετήσει νομικά το θέμα, τότε δεν έχει παρά να δημοσιοποιήσει τα διμερή σχετικά ντοκουμέντα. Όσο δεν το κάνει, η Ελληνική κυβέρνηση οφείλει να απευθυνθεί στη Γεν. Συνέλευση του ΟΗΕ και να θέσει ξεκάθαρα θέμα "εχθρικού κράτους" με βάση τον Καταστατικό Χάρτη και την ιδρυτική συνδιάσκεψη του Σαν Φρανσίσκο. Και τότε θα δούμε πόσα απίδια βάζει ο σάκος για τη Γερμανία. Θα δούμε αν θα μπορεί να αρνείται τις διεθνείς της υποχρεώσεις που εκπορεύονται από τη συμμετοχή της στον ΟΗΕ.

Δυστυχώς, όμως, η κυβέρνηση θέλει να εγκλωβίσει το όλο ζήτημα σε μια διμερή υποβαθμισμένη διαπραγμάτευση, όπου η μόνη διέξοδος είναι ποικίλα "αντισταθμιστικά οφέλη" για να περάσει της Γερμανίας. Ανατολίτικο παζάρι με τους νεκρούς, με τα θύματα της ναζιστικής θηριωδίας, με τα ιερά και όσια της πατρίδας.

ΠΕΡΗΦΑΝΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ! Ο Μ. Γλέζος απενοχοποιεί και ο Ν. Κοτζιάς καθησυχάζει τους Γερμανούς !!, Του Κώστα Γιαννιώτη.

ΠΕΡΗΦΑΝΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ! Ο Μ. Γλέζος απενοχοποιεί και ο Ν. Κοτζιάς καθησυχάζει τους Γερμανούς !!

Του Κώστα Γιαννιώτη

Έσκισε τα ιμάτιά του ο κ. Γλέζος, στο αντίκρισμα του εξώφυλλου του DER SPIEGEL, που παρουσιάζει τη Μέρκελ στην Ακρόπολη, να ‘’θαυμάζει’’ τους κίονες περιστοιχιζόμενη από ναζί αξιωματικούς.

Τη στιγμή που οι ίδιοι οι Γερμανοί αναδεικνύουν τη σημερινή συνέχεια του ναζιστικού κράτους, ο κ Γλέζος έτρεξε να γίνει διαπρύσιος συνήγορος της κ. Μέρκελ. Μια κίνηση, μια πράξη που απαλλάσσει και απενοχοποιεί τη Μέρκελ και το Σόιμπλε από το ναζιστικό παρελθόν δηλώνοντας, στο Mega, χαρακτηριστικά ….. «Δεν ταυτίζουμε τους ηγέτες του Γ΄ Ράιχ με τους σημερινούς ηγέτες της Γερμανίας παρότι διαφωνούμε μαζί τους με τον τρόπο που αντιμετωπίζουν το θέμα των οφειλών της Γερμανίας και του χρέους».

Όσο για τις γερμανικές αποζημιώσεις, δήλωνε ότι …….. «Εμείς, όχι ως εκδίκηση αλλά ως αποκατάσταση μιας αδικίας (sic) απαιτούμε δικαιοσύνη, μια αδικία (το ξαναλέει για να το εμπεδώσουμε), που πρέπει να αποκατασταθεί. Δεν ζητιανεύουμε τον οβολό του επαίτη».

Αλήθεια, μήπως γνωρίζει ότι η ……. σημερινή ηγεσία της Γερμανίας είναι αυτή που δεν έχει ακόμα υπογράψει το σύμφωνο ‘’άρσης της εμπόλεμης κατάστασης μεταξύ Γερμανίας και Ελλάδας’’ και, άρα, βρισκόμαστε ακόμα σε εμπόλεμη κατάσταση με τη χώρα αυτή ; Μήπως αυτό θα ήταν το πρώτο που θα έπρεπε να απαιτήσουν, βάσει των συνθηκών του ΟΗΕ, και διεθνών συμβάσεων, ώστε αυτό να επισύρει όλα τα παρελκόμενα (πολεμικές αποζημιώσεις, επιστροφές αναγκαστικών δανείων κ.ά.) ; 

Αφού απάλλαξε πρώτα, ο κ. Γλέζος, τη σημερινή ηγεσία της Γερμανίας από το ναζιστικό παρελθόν της, αφού βάφτισε αδικία (!!) τα εγκλήματα της ναζιστικής Γερμανίας, σε βάρος τού ελληνικού λαού, έκλεισε τα αυτιά του στις δηλώσεις τού ……. ‘’συντρόφου’’ του, Υπ. Εξωτερικών Ν. Κοτζιά, που σε συνέντευξή του στη γερμανική Sueddeutsce Zeitung δήλωνε ότι ……. «Η Αθήνα θέλει συμβιβασμό στο θέμα των αποζημιώσεων» και ……. «τάσσομαι περισσότερο υπέρ μιας πολιτικής λύσης, παρά μιας νομικής λύσης για τις επανορθώσεις ……..».

Εγκαταλείπει, ο κ. Κοτζιάς, τα νομικά – εθνικά και διεθνή – ερείσματα, που του παρέχουν τα εχέγγυα επιτυχούς έκβασης των  ΝΟΜΙΜΩΝ απαιτήσεων της χώρας μας.

Παραπέμπει τις διεκδικήσεις σε πολιτικούς …… συμβιβασμούς.

Αυτό είναι που δημιουργεί υπόνοιες. Για ποιου είδους συμβιβασμούς μιλάει άραγε; Για τους περίφημους …… ‘’έντιμους’’ συμβιβασμούς, με τους οποίους πορεύεται μέχρι σήμερα η ομάδα των Τσιπροβαρουφάκηδων; Την ίδια πολιτική αναδιπλώσεων και κατευνασμού θα ακολουθήσουν και στο θέμα των εθνικών διεκδικήσεων, από τη Γερμανία;

Για όλα αυτά, ο κ. Γλέζος, δε βρήκε να πει λέξη. Τον εξαγρίωσαν, μόνο, οι Γερμανοί που θύμισαν το ναζιστικό παρελθόν της Γερμανίας και τις διασυνδέσεις, αυτού του παρελθόντος, με το σημερινό ηγετικό απαράτ της Γερμανίας.

Πού είναι οι δηλώσεις του, που έκανε πριν λίγες μέρες, ζητώντας συγγνώμη από τον ελληνικό λαό, για την πολιτική που ακολουθεί η ελληνική κυβέρνηση, μια πολιτική που, κατά τις δηλώσεις του, δεν ταυτίζεται με τις προεκλογικές δεσμεύσεις της κυβέρνησης; Ταυτίζεται άραγε η στάση του κ. Κοτζιά με την πάγια θέση του Εθνικού Συμβουλίου για τη Διεκδίκηση των Οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα (ΕΣΔΟΓΕ), του οποίου πρόεδρος είναι ο κ. Γλέζος;

Δυο γεγονότα που συμβαίνουν με διαφορά ωρών και τα οποία οδηγούν σε σοβαρές σκέψεις, για τις σκοπιμότητες που εξυπηρετούν.

Μια υποψία και ένας φόβος πλανάται. Μήπως μέσα από τη στάση αυτή προετοιμάζουν το δρόμο για ……. ‘’λύση’’ συμψηφισμού των απαιτήσεων της χώρας μας με την εξευτελιστική και δουλοπρεπή αποδοχή να κλείσει το θέμα, με την καταβολή κάποιας ….. ‘’δόσης’’, ώστε να αντιμετωπιστεί η κρίση της ρευστότητας, που αποτελεί αγκάθι για την κυβέρνηση;

Πόσες υποχωρήσεις θα κάνουν ακόμα, κάτω από τον κορσέ που τους έχουν φορέσει και τον ανέχονται;

Δεν αντιλαμβάνονται ότι μια κυβέρνηση που θα έχει την έγκριση των ….. ‘’πραιτόρων’’ δεν μπορεί να είναι ταυτόχρονα και κυβέρνηση που υπηρετεί τα συμφέροντα του λαού, του οποίου την εντολή διαχειρίζεται ;

Δεν αντιλαμβάνονται ότι κάθε υποχώρηση, κάθε ……… ‘’στροφή προς το ρεαλισμό’’ δεν θα είναι τίποτε παραπάνω από ένα ακόμα καρφί στο φέρετρο των ελπίδων αυτού του λαού, που ξαπόστειλε τους προηγούμενους, δωσίλογους;

Δεν αντιλαμβάνονται ότι τα διαπιστευτήρια προς την Ε.Ε. και οι όρκοι πίστης  στο ……. ‘’ευρωπαϊκό ιδεώδες’’ δεν είναι τίποτε περισσότερο από τις χειροπέδες που θα σε δέσουν πισθάγκωνα;

Πότε θα επιλέξουν την αξιοπρεπή, πατριωτική, ΕΛΛΗΝΙΚΗ και περήφανη πολιτική της ρήξης με το σκυλολόι της γερμανοκρατούμενης Ευρώπης τους;

Πότε θα απαιτήσουν από τους πάντες, ντόπιους και ξένους, τα δικαιώματα του ελληνικού λαού;

Αν το θεωρούν αδύνατο, να το δηλώσουν και να παραδώσουν την εξουσία – που τους παραδόθηκε από τον ελληνικό λαό – σ` αυτόν που το θεωρεί δυνατό. Στον ίδιο τον ιδιοκτήτη της. Τον ελληνικό λαό !

Ο Κώστας Γιαννιώτης είναι μέλος του Ελεγκτ. Συμβουλίου του ΕΠΑΜ

Πηγή: «Κεντρική ιστοσελίδα του Ενιαίου Παλλαϊκού Μετώπου (Ε.ΠΑ.Μ.)»

Φτύνουν τους νεκρούς, αγοράζουν Χρέος Τέλος η Αξιοπρέπεια και η Δικαιοσύνη, του Ξενοφώντα Ερμείδη.

Φτύνουν τους νεκρούς, αγοράζουν Χρέος

Τέλος η Αξιοπρέπεια και η Δικαιοσύνη.
- Ο Κοτζιάς "αθωώνει" το Γ' Ράιχ με πολιτικό τρόπο

του Ξενοφώντα Ερμείδη

Οι νεκροί και οι αδικαίωτοι είναι το διπλωματικό εργαλείο της ελληνικής κυβέρνησης για να ανοίξει την κάνουλα επιπλέον δανειοδότησης η Γερμανία προς την Ελλάδα. Ο υπουργός Εξωτερικών, Ν. Κοτζιάς, προτείνει για το θέμα των γερμανικών αποζημιώσεων να δοθεί πολιτική λύση μεταξύ των δύο χωρών και όχι τη νομική λύση που περίμεναν περισσότερο από 70 χρόνια συγγενείς εκτελεσθέντων, θύματα που είναι ακόμη εν ζωή και ελληνικά χωριά που καταστράφηκαν ολοσχερώς από τα γερμανικά στρατεύματα. Τέλος η αξιοπρέπεια για όλους τους Έλληνες που πολέμησαν ως ήρωες και παζαρεύονται σαν πόρνες.

Ο υπουργός χωρίς να ενημερώσει πρώτα τον ελληνικό λαό μέσω συνέντευξης τύπου για ...
αυτό το ευαίσθητο θέμα που αφορά στην Ελλάδα και την αξιοπρέπειά της , προτίμησε να μιλήσει στην γερμανική εφημερίδα Süddeutsche Zeitung. Δυστυχώς, η ελληνική κυβέρνηση μέσω του υπουργού της προτείνει το θέμα των γερμανικών αποζημιώσεων να το διευθετήσει όχι η ελληνική πλευρά αλλά μια Γερμανοελληνική Επιτροπή με σκοπό  να βρει έναν κοινό παρονομαστή που να συμφέρει και τις δύο χώρες χωρίς να καθίσει στο εδώλιο του κατηγορουμένου η Γερμανία για όσα έπραξε εναντίον της Ελλάδας.

Στην συνάντηση που θα έχει ο κ. Κοτζιάς με τον Γερμανό ομόλογό του, Φράνκ-Βάλτερ Στάινμαγερ πέρα από την Γερμανοελληνική Επιτροπή για της Αποζημιώσεις, θα μπει στο τραπέζι και το Ταμείο Ξεφτίλας που δημιούργησε ο πρώην πρόεδρος της Δημοκρατίας, κ. Παπούλιας και ο Γερμανός ομόλογός του κ. Γκάουκ, πριν σχεδόν ένα χρόνο. Πρόκειται για το Ελληνογερμανικό Ταμείο για Μέλλον αλλά και το Ελληνογερμανικό Εργαστήριο για την Νεολαία που μέσω ελάχιστων χιλιάδων ευρώ επιδοτούν προγράμματα για την φιλία των δύο λαών βάζοντας τσιρότο στις πληγές που δεν κλείνουν ούτε με το χρυσάφι όλου του κόσμου.

"Η Αθήνα θέλει συμβιβασμό"

Περιμένοντας την αναλυτική συνέντευξη του κ Κοτζιά στο γερμανικό έντυπο και τις αποφάσεις που θα βγουν από την συνάντησή του με τον Γερμανό ομόλογό του, κρατάμε μόνο τον τίτλο της γερμανικής εφημερίδας που προσβάλλει την αξιοπρέπεια των νεκρών θυμάτων του Γ' Ράιχ και την νοημοσύνη των Ελλήνων που περίμεναν από τη νέα κυβέρνηση Δικαιοσύνη και Αξιοπρέπεια. "Η Αθήνα θέλει συμβιβασμό στο θέμα των αποζημιώσεων", γράφει με τονισμένο τίτλο η Süddeutsche Zeitung.

Το "κούρεμα" του χρέους που θα συζητήσει ο κ. Κοτζιάς με τον ομόλογό του αθωώνοντας την Γερμανία για τα εγκλήματά της θα είναι παράλληλα και το "σύριζα κούρεμα" των δικαίων απαιτήσεων της Ελλάδας ως η μόνη χώρα που ποτέ δεν δικαιώθηκε για ό,τι υπέστη από το Γ' Ράιχ.

Καραμανλικά πρώτη φορά "αριστερά"

Η  διπλωματική γραμμή της αριστεροπατριωτικής κυβέρνησης για να πάρει επιπλέον δανεικά από την ισχυρή Γερμανία  είναι ακριβώς η ίδια με εκείνη του Κωνσταντίνου Καραμανλή της δεκαετίας του '50.

Ο τότε πρωθυπουργός της Ελλάδας έκανε συμβιβασμό με την Δ. Γερμανία βάζοντας τις πολεμικές αποζημιώσεις και την Δικαιοσύνη υπέρ των Ελλήνων στην άκρη παραδίδοντας τον σφαγέα της Θεσσαλονίκης  Μάξ Μέρτεν στα γερμανικά δικαστήρια (τα οποίο τον αθώωσαν)  και έκλεισε το Ελληνικό Γραφείο Εγκληματιών Πολέμου, μετά από απαίτηση της Δ. Γερμανίας. Ως ανταποδοτική χάρη η Δυτική αναπτυσσόμενη από το Σχέδιο Μάρσαλ ήταν να δεχθεί εκατοντάδες χιλιάδων Ελλήνων εργατών να δουλεύουν στα εργοστάσια και στα ορυχεία της στερώντας από την Ελλάδα το ισχυρότερο εργατικό δυναμικό της εκείνες τις εποχές και την ευκαιρία να ορθοποδήσει μετά την Γερμανική Κατοχή.

Όλα επαναλαμβάνονται πολιτικά στην Ελλάδα. Η κοινή γραμμή Δικαιοσύνης και Εξωτερική Πολιτικής όλων των κυβερνήσεων που πέρασαν από την Ελλάδα μεταπολεμικά, είναι μία και μοναδική: Παράδοση άνευ όρων υπέρ χρέους. Μένει ανοιχτό το θέμα αν η ελληνική κυβέρνηση συμπεριλάβει στην πολιτική λύση του κ. Κοτζιά και τις απαιτήσεις που είναι σε εξέλιξη μέσω Δικαιοσύνης των μαρτυρικών κοινοτήτων της Ελλάδας και των αποζημιώσεων υπέρ των συγγενών των θυμάτων του Γ' Ράιχ που είναι σε εξέλιξη ή τελεσιδικήσει υπέρ των εναγόντων.

Αν ως αποζημιώσεις για τα μαρτυρικά χωριά και τους κατοίκους τους η λύση θα είναι "έργα πολιτισμού" με επιδοτήσεις μέσω του Ταμείου Ξεφτίλας Παπούλια-Γκάουκ τότε η Ελλάδα θα είναι η πρώτη χώρα παγκοσμίως που θα πουλήσει την Μνήμη της και τους νεκρούς αγωνιστές της υπέρ της εκ νέου υποδούλωσής της.

από το «Στον Τοίχο»

Να πάνε να γ……θούνε οι «θεσμοί», του Άρη Σκιαδόπουλου.

α πάνε να γ……θούνε οι «θεσμοί»

του Άρη Σκιαδόπουλου

Πανεπιστήμιο Έρασμος στην Ολλανδία, συνέδριο, ένας Έλληνας σύνεδρος μεταπτυχιακός φοιτητής στη Φιλοσοφία της Οικονομίας στρέφεται προς έναν Αμερικανό καθηγητή:

«Δε νομίζετε ότι χρέος της Επιστήμης είναι να βρίσκει λύσεις που ανακουφίζουν τις κοινωνίες από τον εφιάλτη της φτώχειας;»

Ο Αμερικανός χαμογέλασε κι απάντησε στον φοιτητή: «Αγαπητέ μου, το ίδιο ερώτημα έβαλα σε ένα άλλο διεθνές συνέδριο. Ξέρετε τι έγινε τότε; Αφού με σάρκασαν, ένας από τους συνέδρους μου απάντησε: Μα αγαπητέ μου, τον Καπιταλισμό δεν τον ενδιαφέρει να δώσει λύση στην κρίση, αλλά να τη διαχειριστεί…»!

(Ο διάλογος μου μεταφέρθηκε λέξη προς λέξη από το φοιτητή, που τυχαίνει να είναι ο γιος μου).

Πάμε τώρα παρακάτω. Τι είναι και τι εκπροσωπούν αυτοί οι περίφημοι θεσμοί;

Τον εφιάλτη κάθε λαού, που αφού πρώτα τον υποχρέωσαν σε υπερδανεισμό, πέσανε στη...
συνέχεια πάνω του σαν ακρίδες να του φάνε τις σάρκες. Το ζήσαμε πολύ καλά με τα σαρκοβόρα της σχολής Φρίντμαν στην περίπτωση του τυφώνα Κατρίνα. Εκεί πού ξεπατώθηκε κάθε υλικοτεχνική υποδομή στη Νέα Ορλεάνη κι οι γιάπηδες του σύγχρονου Καπιταλισμού πέσανε πάνω στην πόλη για να την κατασπαράξουν. Τότε δοκιμάστηκε για μια ακόμα φορά το όριο της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και ο σύγχρονος πολιτισμός. Πλακώσανε οι εργολάβοι και οι κερδοσκόποι. Αδιάφοροι για τις συνέπειες στην τοπική κοινωνία, άτεγκτοι και αιμοδιψείς μπροστά στο κέρδος, άρχισαν πάνω στα ερείπια να χτίζουν μια πολιτική εξόντωσης των ανθρώπων. Καταργήθηκαν ακόμα και τα δημόσια σχολεία κι έγιναν όλα ιδιωτικά. Η Νέα Ορλεάνη ακόμα σέρνεται βαριά πληγωμένη.

Ο ένας από τους «θεσμούς» που παρέδωσε μαθήματα, δυστυχώς με επιτυχία και στην Ευρώπη, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, χρόνια τώρα έχει μετατραπεί σε ένα ψυχρό κερδοσκοπικό μηχανισμό, που το μόνο…όραμά του είναι η αφαίμαξη κάθε πλουτοπαραγωγικής πηγής μιας χώρας. Έχει καταδικάσει χώρες της Κεντρικής Αμερικής, αλλά και της Αφρικής να ζούνε στο όριο της εξόντωσης. Ακόμα και το ελάχιστο αλλά απαραίτητο για μια στοιχειώδη επιβίωση, το νερό, το έχει παραχωρήσει σε ιδιώτες. Αυτοί, οι άθλιοι κερδοσκόποι, φτάσανε στο σημείο να μην επιτρέπουν, σε ανθρώπους πού πένονται, ούτε την πρόσβαση στα…ποτάμια τους! Αυτά τα τομάρια υποθηκεύουν χώρες κι ανθρώπινες ζωές.

Αυτοί οι περίφημοι «θεσμοί» πλακώσανε και σ΄ αυτή τη χώρα, ως τοποτηρητές των ισχυρών συμφερόντων που εκπροσωπούν, των τραπεζών και των απανταχού ολιγαρχών. Με τους τελευταίους μάλιστα βρίσκουν τον τρόπο να τα πηγαίνουν μια χαρά. Είναι αυτοί που ελέγχουν ακόμα και την πληροφόρηση, την οποία κατευθύνουν, προκαλώντας πανικό στις τοπικές κοινωνίες, έτσι ώστε να είναι υπάκουες στους «θεσμούς».

Γιατί, αν είμαστε απροσάρμοστοι, ανυπάκουοι και δεν εφαρμόζουμε τα προγράμματα εξόντωσης μας, που έχουν σχεδιάσει οι «θεσμοί», τότε αλίμονο μας και μαύρο φίδι πού μας έφαγε.

Αμολάνε τα καλοπληρωμένα παπαγαλάκια τους να μας απειλούν, πότε ότι θα μείνουμε χωρίς σύνταξη, πότε ότι δεν θάχουμε φάρμακα, πότε ότι θα γυρίσουμε στη δραχμή. Με λίγα λόγια είναι σα να μας λένε: «Θα πεθάνετε που θα πεθάνετε ρε μαλάκες, διαλέξτε το πιο σύντομο θάνατο…». Έρχονται μετά, αφού μας φτάσουν στο μη παρέκει και μας ζητάνε «μεταρρυθμίσεις». Όπου, μέσα στις μεταρρυθμίσεις είναι να μας τινάξουν στον αέρα τα ταμεία, να οδηγήσουν χιλιάδες στην ανεργία, να αναγκάσουν αυτόν τον έρμο λαό να πουλήσει μπιρ παρά ένα κεραμίδι, που με μύριες θυσίες κατάφερε να αποκτήσει, να βγάλει στο σφυρί η χώρα κάθε περιουσιακό της στοιχείο που έχει κάποια αξία. Αν είναι δυνατόν, να μας κλέψουν κι αυτό το σπάνιο φως, που λούζει την πατρίδα μας, μεταφυσικά και ουσιαστικά.

Αραχτοί σε κάποια σουίτα του Χίλτον, μ΄ έναν υπολογιστή, με τις σαμπάνιες και τις σάουνες, σκηνοθετούν την εξόντωσή μας, προφασιζόμενοι ότι ενεργούν για το συμφέρον μας και τη σύντομη επιστροφή μας στις αγορές…

Εμείς όμως, διαφορετικά νομίζαμε την Ευρώπη. Την είχαμε φανταστεί σα μια Ευρώπη αλληλεγγύης και προόδου των λαών της, μια Ευρώπη που θα ελάμβανε πρόνοια υπέρ των αδυνάτων και θα ενίσχυε την ανάπτυξη και την ευημερία των λαών. Όχι μια Ευρώπη νταβατζήδων της εποχής της Τρούμπας του 1950!

Γι΄ αυτό λοιπόν, σ΄ αυτούς τους «θεσμούς», που στόχο τους έχουν να μας παραδώσουν δεμένους χειροπόδαρα στους εργολάβους και τις Τράπεζες, σ΄ αυτούς που οδήγησαν στην απόλυτη απόγνωση συνανθρώπους μας και τους ώθησαν στην αυτοκτονία, αυτούς πού καταδικάζουν τα προσοντούχα νιάτα μας στην κατάθλιψη της ανεργίας, ανενδοίαστα ας τους πούμε να πάνε να γ…..θούνε!

από το «Ημερόδρομος»