Σε άθλιο πολιτικό καφενείο για το φιλοθεάμων κοινό η Βουλή χθες, του Δημήτρη Καζάκη.

Σε άθλιο πολιτικό καφενείο για το φιλοθεάμων κοινό η Βουλή χθες.

του Δημήτρη Καζάκη

Η χθεσινή συζήτηση στη Βουλή απέδειξε ότι η νέα κυβέρνηση, όπως άλλωστε και οι προηγούμενες, βλέπει τον κοινοβουλευτισμό σαν μια πρόζα για το φιλοθεάμων κοινό. Άλλωστε έτσι όπως καταντήσανε την Βουλή, μετά από τέτοια απαξίωση όλα αυτά τα χρόνια, μόνο για πρόζα προσφέρεται. Αφού πλέον δεν έχει ούτε καν την αρμοδιότητα να ψηφίζει, έστω τυπικά, για τις συμφωνίες που κλείνει η κυβέρνηση ερήμην και πίσω από τις πλάτες του ελληνικού λαού.

Αναγνωρίζουν στους θεσμούς ρόλο πολιτικά κυρίαρχου στην Ελλάδα.

Η πρωτοβουλία για την προ ημερησίας διατάξεως συζήτηση στη Βουλή ήταν της κυβέρνησης. Ο λόγος υποτίθεται ότι αφορούσε στην ενημέρωση του σώματος από τον πρωθυπουργό για την πορεία των διαπραγματεύσεων μετά τη συμφωνία της 20ης Φεβρουαρίου.

Ο λόγος από μόνος του, είναι άκρως προκλητικός. Η κυβέρνηση έρχεται στο σώμα για να ...
πει ότι έχει κλείσει συμφωνία με τους Θεσμούς, δηλαδή με ξένα κέντρα, αλλά δεν θεωρεί - επειδή έτσι γουστάρει - ότι είναι αναγκαία η ψήφος της Βουλής. Έτσι η χώρα θα κινηθεί, τουλάχιστον για το επόμενο τρίμηνο, στο δρομολόγιο που καθόρισε η συμφωνία της 20ης Φεβρουαρίου, χωρίς ούτε καν να πέφτει λόγος στη Βουλή.

Με τη νομικοπολιτική λογική της χούντας.

Όποιος νομίζει ότι μ' αυτόν τον τρόπο διευκολύνεται η δήθεν καταγγελία της στο μέλλον, είναι επικίνδυνα αφελής. Αν ήταν έτσι, τότε η κατάλυση της Βουλής από την χούντα το 1967, διευκόλυνε την καταγγελία του κολοβού κοινοβουλευτισμού της μετεμφυλιακής περιόδου. Αυτό άλλωστε ισχυριζόταν η ίδια η χούντα, η οποία επικαλέστηκε γνωματεύσεις των ανωτάτων δικαστηρίων της χώρας για να υποστηρίξει ότι η κοινοβουλευτική διαδικασία ήταν επικίνδυνη για το λαό και τη χώρα, λόγω φαυλοκρατίας και κομμουνιστικού κινδύνου.

Το ίδιο κάνει και η τωρινή κυβέρνηση με την επίκληση δοτής γνωμάτευσης του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους - της οποίας συντάκτης είναι οι ίδιοι οι δανειστές και συνιστά παράρτημα της δανειακής σύμβασης. Η μόνη διαφορά είναι ότι οι χουνταίοι χρειάστηκαν τον στρατό για να καταλυθεί ο μετεμφυλιακός κοινοβουλευτισμός, ενώ στην κυβερνώσα αριστερά σήμερα αρκεί η υποταγή της στους Θεσμούς της ΕΕ.

Έτσι οι συμφωνίες που κρίνουν το παρών και το μέλλον της Ελλάδας, αλλά και του ελληνικού λαού, δεν χρειάζονται ούτε καν την ψήφο του ελληνικού κοινοβουλίου. Πρόκειται για καθαρό πραξικόπημα υπέρ ξένων κέντρων, δηλαδή των Θεσμών, στους οποίους αναγνωρίζεται ξεκάθαρα πολιτική κυριαρχία στην Ελλάδα. Πράξη που καθαρά εμπίπτει στο άρθρο 120, παρ. 3 του Συντάγματος περί σφετερισμού της εξουσίας και του 134 του ΠΚ, παρ. 2. Ένα ακόμη πραξικόπημα στη σειρά των πραξικοπημάτων από την εποχή του πρώτου μνημονίου με στόχο να απολέσει ο ελληνικός λαός το δικαίωμα ανεξάρτητης κρατικής υπόστασης.

Στο βασίλειο της μυστικής διπλωματίας.

Μήπως όμως εδεήθη η κυβέρνηση Τσίπρα να ενημερώσει έστω τη Βουλή; Μήπως εδεήθη να καταθέσει στη Βουλή τις προτάσεις της που συζητά πίσω από ερμητικά κλειστές πόρτες με τους Θεσμούς; Για ενημέρωση, βρε αδερφέ. Μήπως κατέθεσε την τρίτη παράταση της δανειακής σύμβασης με τις υπογραφές του υπουργού οικονομικών και των άλλων; Για ενημέρωση, φυσικά.

Τίποτε απ' όλα αυτά. Όσοι παρακολουθήσαμε χθες τη Βουλή δεν μάθαμε απολύτως τίποτε για το δια ταύτα. Οι Θεσμοί και οι υπάλληλοί τους μπορούν να ξέρουν και να αποφασίζουν, αλλά το ελληνικό κοινοβούλιο κρίθηκε αναρμόδιο ακόμη και για να γνωρίζει. Όπως και ο ελληνικός λαός. Υπήρξε ποτέ χειρότερη αποικία σε ευρωπαϊκό έδαφος; Πολύ δύσκολα θα βρει κανείς τέτοιο παράδειγμα.

Ειπώθηκαν απίστευτα ψέματα. Ένα από αυτά ήταν όταν ο κ. Τσίπρας, αφού παινεύτηκε ότι η συμφωνία της 20ης Φεβρουαρίου είναι δική του επιτυχία κι όχι αποτέλεσμα ξεδιάντροπου εκβιασμού, μας είπε ότι προβλέπει και την αναδιάρθρωση του χρέους. Μέγα ψέμα. Αντίθετα η συμφωνία βασίζεται στην αναγνώριση του συνόλου του χρέους προς όλους τους πιστωτές, που η κυβέρνηση θα πρέπει να εξυπηρετεί "πλήρως και εγκαίρως". Τα υπόλοιπα είναι για τους αφελείς που τον πιστεύουν.

Κι ενώ τα κόμματα της μνημονιακής αντιπολίτευσης (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι), που δέχθηκαν τις βολές του κ. Τσίπρα ως μέρος του όλου σόου, υπογράμμισαν ότι όλοι μαζί ψηφίζουν τα νομοσχέδια που εισηγείται η κατά τ' άλλα αντιμνημονιακή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, τόνισαν επίσης ότι θα συνεχίζουν να την στηρίζουν εφόσον αυτή πειθαρχεί στους Θεσμούς. Με άλλα λόγια, τη "γραμμή" δίνουν οι Θεσμοί κι όλοι ευθυγραμμίζονται.

Με τις ευλογίες του Μιχαλολιάκου της ΧΑ.

Το κλου της βραδιάς, κατά τη γνώμη μου, ήταν ο κ. Μιχαλολιάκος της ΧΑ, που δεν βρήκε τίποτε να καταλογίσει στην κυβέρνηση, ενώ έκανε καθαρό ότι έχει εναποθέσει τις ελπίδες του σ' αυτήν. Να πώς τελείωσε την ομιλία του: "Τελειώνοντας διατυπώνω τη θέση μας ότι η Κυβέρνηση αυτή ευρίσκεται εις την εξουσία, την ψήφισε ο ελληνικός λαός, για να καταγγείλει το μνημόνιο, για να καταγγείλει τη δανειακή σύμβαση. Ελπίζω να τηρήσει την υπόσχεσή της και να το πράξει, διότι μόνο τότε θα πάψει το καθεστώς της δουλείας των τόκων και θα επιστρέψει η εθνική κυριαρχία στην Ελλάδα." Λίγο ακόμα και θα ζητούσε συμμετοχή στην κυβέρνηση.

Να λοιπόν πώς πορεύεται η κυβέρνηση στο ξεπούλημα του λαού και της πατρίδας. Με θεατρινίστικες παραστάσεις στη Βουλή που στόχο έχουν να κρύψουν την αλήθεια, αλλά και τη μυστική διπλωματία σε βάρος του λαού και της χώρας. Με τις πλάτες και την ψήφο όλων, εκτός ΚΚΕ, αλλά και με τις ευλογίες της ΧΑ. Υπάρχει ευνοϊκότερη συγκυρία για τα χειρότερα προς όφελος των δανειστών; Εκτός ίσως από τον στρατιωτικό νόμο, που όλοι μαζί θα αποφασίσουν, αν ο λαός πάψει να είναι χάπατο και γίνει "εχθρός λαός".

Το Παρακράτος των Βρυξελλών, του Γρηγόρη Σουλτάνη.

Το Παρακράτος των Βρυξελλών

του Γρηγόρη Σουλτάνη

Οι εκβιασμοί της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας προς τις απείθαρχες χώρες της ευρωζώνης που δεν τηρούν ή προτίθενται να μην τηρήσουν το γράμμα των ευρωπαϊκών συνθηκών, επιβεβαιώνουν την κοινή διαπίστω-ση της κυριαρχίας του χρηματιστικού κεφαλαίου στο υπερεθνικό μόρφωμα της ΕΕ.

Ο A. Woods, διατυπώνει το γεγονός αυτό με γλαφυρό τρόπο: «…οι μέθοδοι -που χρησιμοποιούν οι τραπεζίτες για να εκβιάσουν τις κοινωνίες- είναι ουσιαστικά ίδιες με εκείνες της μαφίας που εκβιάζουν για να πάρουν χρήμα. Η μόνη διαφορά είναι ότι η μαφία απευθύνει απειλές σε βάρος προσώπων ή επιχειρήσεων, ενώ οι τραπεζίτες απειλούν ολόκληρα έθνη ή τις κυβερνήσεις τους».

Βέβαια, είναι παραπλανητικό να χρησιμοποιούνται εθνικοί όροι για την οικονομική σχέση ΕΚΤ και...
Ελλάδας επί του προκειμένου. Διότι τι είδους εκβιασμός είναι αυτός, όταν οι ελληνικές κυβερνήσεις -και οι κοινωνικές τάξεις που τις στηρίζουν- έχουν αποδεχθεί τους όρους των ευρωπαϊκών συνθηκών ή τουλάχιστον -όπως η σημερινή κυβέρνηση- το νομισματικό καθεστώς της ΟΝΕ. Πως είναι δυνατόν να εκβιάζεται όποιος αποδέχεται ένα συμβόλαιο θανάτου για τον εαυτό του.

Οι εκβιαστικές πολιτικές της ΕΕ με όχημα το χρέος, δεν έχουν ως αποδέκτη συλλήβδην τη χώρα, αλλά αποκλειστικά την τάξη των εργαζομένων: ο εκβιασμός είναι ταξικός και συντελείται με τη συναίνεση της ντόπιας πολιτικο-οικονομικής ελίτ.

Οι λεγόμενοι υπερεθνικοί θεσμοί της ΕΕ και οι ανεξάρτητες αρχές της ΟΝΕ, κάτω από τον μανδύα του ευρωκεντρισμού και της τεχνοκρατικής ουδετερότητας, αποτελούν μηχανισμούς που χρησιμοποιεί το υπερεθνικό ευρωπαϊκό κεφάλαιο για να επιβάλλει τους κανόνες που αυξάνουν την κερδοφορία του: αύξηση της παραγωγικότητας με χαμηλό κόστος εργασίας.

Συνεπώς, το γεγονός ότι ανεξάρτητοι θεσμοί όπως η ΕΚΤ βρίσκονται υπεράνω κάθε δημοκρατικού ελέγχου είναι κάτι απόλυτα συμβατό με το πνεύμα συγκρότησης της ΕΟΚ (ΕΕ), και της ΟΝΕ.

Δεδομένου όμως ότι δεν υφίσταται κράτος που να αντιστοιχεί στην ΕΕ ή την ΟΝΕ, οι υπερεθνικοί θεσμοί της και κυρίως η ΕΚΤ έχουν δημιουργήσει το δικό τους υπερεθνικό κράτος, ανεξάρτητα από το διακρατικό σύστημα της ΕΕ. Ουσιαστικά πρόκειται για ένα παρακράτος, αφού, αφενός αντλεί εξουσία από τη μεταβίβαση κυριαρχίας από μέρους των κρατών και αφετέρου λειτουργεί ως επί το πλείστον αυτόνομα, δια μέσου ενός σκιώδους μηχανισμού που ελέγχεται από το τεράστιο δίκτυο πολυεθνικών εταιριών και τραπεζών που συνιστούν το υπερεθνικό χρηματιστικό κεφάλαιο.

Φυσικά, οι κυβερνήσεις, καθώς ελέγχονται από το χρηματιστικό κεφάλαιο, παραχωρούν σε αυτό όλο και περισσότερα εθνικά κυριαρχικά δικαιώματα, με αποτέλεσμα να εντείνεται η άνιση ανάπτυξη, η μεταφορά υπεραξίας από τις χώρες της περιφέρειας στον ευρωπαϊκό πυρήνα, όπου βρίσκεται εθνικά εντοπισμένος ο κύριος όγκος του ευρωπαϊκού κεφαλαίου.

Σε αυτή τη μεταφορά υπεραξίας βασίστηκε το λεγόμενο γερμανικό θαύμα με τους εκατομμύρια νεόπτωχους. Η γερμανική ηγεμονία έγινε εφικτή με το να καταστεί αυτή η χώρα το κατεξοχήν κράτος του κεφαλαίου, προωθώντας τη χρηματιστική κυριαρχία στην ΕΕ, αλλά και με την λεηλασία του ευρωπαϊκού νότου, όχι μόνο μέσω του κοινού νομίσματος που συμπυκνώνει σχέσεις ανισότητας και κυριαρχίας, αλλά και με τη νεο-αποικιοκρατική μέθοδο εκποίησης και κλοπής του εθνικού πλούτου μέσω του χρέους.

Το Παρακράτος της ΕΚΤ

Η ΕΚΤ είναι ουσιαστικά το διευθυντήριο της ΟΝΕ, που υλοποιεί το σχέδιο του Hayek, όπως διατυπώθηκε στα 1930: ένα από τα πλεονεκτήματα μιας φεντεραλιστικής ένωσης θα ήταν το ότι τα κράτη δεν θα μπορούσαν να ενδίδουν πια στις πιέσεις της εργατικής τάξης, αφού η νομισματική πολιτική θα καθοριζόταν από μια ανεξάρτητη τράπεζα. (Hayek, «Individualism and Economic Order»).

Επιπλέον, οι Γερμανοί ορντο-φιλελεύθεροι που πρωτοστάτησαν στη δημιουργία και στον σχεδιασμό της ΕΟΚ, επεξέτειναν περαιτέρω τις σκέψεις του Hayek: ένας υπερεθνικός οργανισμός θα επέτρεπε να μπει ένα ανάχωμα στην ίδια τη μαζική δημοκρατία, από την οποία κινδυνεύει η φιλελεύθερη τάξη πραγμάτων. Η δημοκρατία θα μπορούσε να αντικατασταθεί με ένα είδος οικονομικής θεολογίας που θα νομιμοποιούσε την μετα-δημοκρατική τάξη πραγμάτων.

Με τον κατακερματισμό της εργατικής τάξης, την εξάπλωση του δικτύου των πολυεθνικών και την γιγάντωση του χρηματιστικού κεφαλαίου,  το όραμα του Hayek άρχισε να παίρνει σάρκα και οστά.

Όπως έχει δείξει η Corporate Europe Observatory, το δίκτυο πολυεθνικών και τραπεζικών εταιριών που κυριαρχεί στην Ευρώπη έπαιξε καθοριστικό-αν όχι κυρίαρχο- ρόλο στη δημιουργία της ΟΝΕ και του κοινού νομίσματος.

Το σύστημα των λόμπυ (Lobbying), αποτελεί το πραγματικό κράτος εν κράτει της ΕΕ, που καθορίζει όχι μόνο τις οικονομικές, αλλά και τις πολιτικές αποφάσεις, καθώς λειτουργεί σαν ένα σκιώδες παρα-θεσμικό δίκτυο που συμπυκνώνει την ισχύ του χρηματιστικού κεφαλαίου από το εθνικό έως το υπερεθνικό επίπεδο.

Η ανεξαρτησία της ΕΚΤ και η μυστικότητα που χαρακτηρίζει τη διαδικασία των αποφάσεων που παίρνονται, πέρα από κάθε δημοκρατικό έλεγχο, επιτρέπει στα λόμπυ να επιβάλλουν τα συμφέροντά τους με αφανείς διαδικασίες· συμφέροντα που εμφανίζονται με τον μανδύα της οικονομικής ορθοδοξίας.

Έτσι, πριν από κάθε συνεδρίαση του επίσημου διοικητικού συμβουλίου της ΕΚΤ, προηγείται η συνεδρίαση του σκιώδους συμβουλίου που προκαθορίζει ουσιαστικά τις αποφάσεις.

Η γερμανική εφημερίδα Handelsblatt που πρωτοστάτησε από το 2002 στη δημιουργία του σκιώδους συμβουλίου, σε δημοσιεύματά της αναφέρει τις πολυεθνικές που εκπροσωπούνται σε αυτό: Deutsche Bank, Standard & Poor's, General Electric, Morgan Stanley, HSBC κτλ..

Αν, υποθετικά, οι χώρες της ευρωζώνης προωθούσαν την πολιτική ενοποίηση (Ευρωπαϊκή Ολοκλήρωση), αβίαστα προκύπτει το συμπέρασμα ότι το αποτέλεσμα θα ήταν η δημιουργία κυριολεκτικά ενός πολιτικού τέρατος, ενός οργουελικού εφιάλτη.

Γι αυτό και οι ντόπιοι εφιάλτες που προωθούν τα συμφέροντα του χρηματιστικού κεφαλαίου εξισώνουν μια πιθανή έξοδο της χώρας από την ευρωζώνη με τη Μικρασιατική Καταστροφή, ώστε να μην υπάρξει διαφυγή από τον ευρωεφιάλτη.

Η ΛΙΣΤΑ ΤΗΣ ΦΤΩΧΕΙΑΣ VS Η ΛΙΣΤΑ ΤΩΝ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΕΩΝ, Της Παναγιώτας Μπλέτα.

Η ΛΙΣΤΑ ΤΗΣ ΦΤΩΧΕΙΑΣ VS Η ΛΙΣΤΑ ΤΩΝ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΕΩΝ

  Της Παναγιώτας Μπλέτα

 

Αντιμέτωποι με τον κίνδυνο της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού βρίσκονται περισσότεροι από 3 στους 10 Έλληνες.
 

Σύμφωνα με σχετική έκθεση της Ευρωπαικής Επιτροπής για την απασχόληση και τις κοινωνικές εξελίξεις το 2014, η οποία παρουσιάσθηκε πρόσφατα στις Βρυξέλες, η Ελλάδα συγκαταλέγεται μεταξύ των κρατών-μελών, όπου το υψηλό ποσοστό του πληθυσμού το οποίο βρισκόταν στα όρια της φτώχειας το 2008 (28,1%) αυξήθηκε επικίνδυνα, κατά τη διάρκεια της κρίσης, σε 35,7% το 2013. Αντίστοιχα, παρατηρήθηκε αύξηση του ποσοστού των Ελλήνων που αντιμετωπίζουν σοβαρό πρόβλημα στη χρήση βασικών αγαθών, από 11,2% το 2008, σε 20,3% το 2013.
 

Η μακροχρόνια ανεργία αυξήθηκε από 3,7% το 2008, σε 18,6% το 2013 και το ποσοστό απασχόλησης στον οικονομικά ενεργά πληθυσμό (25-64 ετών) μειώθηκε την ίδια περίοδο από 61,9% σε 49,3%.
 

Το ίδιο φαινόμενο, σχετικά με την ανεργία, παρουσιάσθηκε και σε άλλες χώρες όπως η Ισπανία, η Λιθουανία και η Ιρλανδία.
 

Σύμφωνα με την ίδια έρευνα, η Ελλάδα καταλαμβάνει, μαζί με την Ισπανία, την Ιρλανδία, την Ιταλία και την Ουγγαρία την πρώτη θέση σε επίπεδο φτώχειας, στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ενώ οι χώρες που αποδείχθηκαν περισσότερο ανθεκτικές στην οικονομική κρίση, εμφανίζονται να είναι οι χώρες που παρείχαν υψηλής ποιότητας απασχόληση και αποτελεσματική κοινωνική προστασία, επενδύοντας στις κοινωνικές μεταρρυθμίσεις.
 

Η Ελλάδα όμως, είναι πρώτη και στις κοινωνικές ανισότητες, καθώς όπως προκύπτει από τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, το 20% των πλουσιότερων Ελλήνων, έχει 6,6 φορές υψηλότερο εισόδημα από το 20% των φτωχότερων συμπολιτών τους.
 

 

Ενδεικτικό είναι, ότι το ποσοστό της ανισότητας παρέμεινε αμετάβλητο το 2013 και είναι το μεγαλύτερο στην Ευρώπη, μαζί με αυτό της Βουλγαρίας. Ακολουθεί με χάσμα φτωχών και πλουσίων 6,3% η Λετονία και η Ισπανία, ενώ στην Νορβηγία η κοινωνική ανισότητα είναι μόνο 3,3%.
Σύμφωνα πάλι με την ΕΛΣΤΑΤ, ανισότητες παρουσιάζονται και στα καταναλωτικά πρότυπα, μέσα στην Ευρωπαική οικογένεια.
 

Στην Ελλάδα και στη Βουλγαρία, το σχετικά μεγαλύτερο μερίδιο των δαπανών του μέσου προϋπολογισμού των νοικοκυριών αφορά στα είδη διατροφής. Στη Γερμανία και τη Νορβηγία καταγράφονται ως υψηλότερες οι δαπάνες, αυτές αφορούν τη στέγαση, ενώ στο Ηνωμένο Βασίλειο οι δαπάνες για μεταφορές.
 

Σύμφωνα με άλλη έκθεση που δημοσίευσε η Unicef το φθινόπωρο του 2014, η παιδική φτώχεια έχει αυξηθεί σε 23 από τις 41 πλουσιότερες χώρες του κόσμου, από το 2008. Ανάμεσά τους και η Ελλάδα, η οποία έρχεται πρώτη, (με ποσοστό 40,5% από 23% το 2008),μαζί με την Ισλανδία, καταγράφοντας μία ακόμη αρνητικό πρωτιά. Έπονται η Λετονία (μαζί με την Ισπανία, με ποσοστά πάνω από 36%), η Κροατία και η Ιρλανδία.
 

 

Περισσότερα από 686.000 παιδιά ζουν σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού στη χώρα μας. Η οικονομική κρίση πλήττει περισσότερο τα νοικοκυριά που είναι τρίτεκνα ή πολύτεκνα, ενώ περίπου 100.000 παιδιά στη χώρας μας εγκαταλείπουν το σχολείο για να εργαστούν.
 

Όσο περισσότερο διάστημα παραμένουν αυτά τα παιδιά παγιδευμένα στον κύκλο της φτώχειας τόσο πιο δύσκολο θα είναι να αποδράσουν, με αποτέλεσμα μία ολόκληρη γενιά να παγιδεύεται στη διά βίου στέρηση υλικών αγαθών, αλλά και προοπτικών.
 

Τρεις διαφορετικές εκθέσεις, στις οποίες αναφέρεται το παρόν άρθρο και πολλές άλλες που δεν έρχονται στο φως της δημοσιότητας, εκθέτουν τις παθογένειες του οικοδομήματος που λέγεται Ευρωπαική Ένωση.  

 

Οι λίστες της φτώχειας, των ανισοτήτων σε αντιπαραβολή με τις λίστες Λαγκάρντ, Siemens και γενικότερα τις λίστες της διαπλοκής, καταδεικνύουν ότι το πρόβλημα μέσα στην Ευρωπαική Ένωση, είναι η αδυναμία να ασκηθούν διορθωτικά μέτρα και προς τις δύο κατευθύνσεις.
 

Η αδυναμία εντοπίζεται κυρίως στην έλλειψη πολιτικής βούλησης, να σχεδιαστούν ουσιαστικοί τρόποι καταπολέμησης των αδικιών, πέρα από τους εισπρακτικούς μηχανισμούς που επιβάλλονται στο αποτέλεσμα που παράγουν.
 

Ακόμη και εάν μιλήσουμε όμως με όρους διαχειριστικής λογικής, υπάρχει πάντα λόγος να μπαίνει κανείς στις αιτίες του προβλήματος, προκειμένου να αλλάζει την ιδεολογία που βρίσκεται πίσω από αυτό. Και αυτό αποτελεί αρχή για την τεχνοκρατική προσεγγιστική, που πρωτίστως οφείλει να κινείται από και προς το ανθρώπινο κεφάλαιο. Οποιεσδήποτε άλλες τεχνοκρατικές αναλύσεις υποκινούνται από άλλου είδους κεφάλαια, πολιτικά ή οικονομικά, απέχουν πολύ ακόμη και από τις ίδιες τις επιστήμες που τις επινόησαν.
 

Διότι η χειριστική επιστήμη δεν αποτελεί καν επιστήμη…
 

Η έλλειψη πολιτικής βούλησης λοιπόν και η εμμονή σε μεθόδους που δεν εξυπηρετούν στην διεξοδική λύση των διακριτών πλέον προβλημάτων μέσα στην Ευρωπαική Ένωση, συνιστούν δυστυχώς στην χειραγώγηση της Δημοκρατίας από μια ομάδα ηλιθίων και των παραγώγων τους, που θα οδηγήσει μοιραία στην αποσύνθεση του οικοδομήματος.
 

Οι λίστες μεταρρυθμίσεων, που εκφράζουν τους παραπάνω και στόχο έχουν να επιτύχουν ένα προσωρινό οικονομικό λίφτινγκ, που καμία σχέση δεν έχει με την ανάπλαση των κατεστραμμένων κοινωνικών ιστών, της όποιας χώρας συγκαταλέγεται σε αυτή την οικογένεια, αποτελούν άχρηστα χαρτιά που ο λαοί θα τα χρησιμοποιήσουν απλά ως σκουπιδόχαρτα…
 

 

Οι μεταρρυθμίσεις θα πρέπει να αντιστοιχούν στις προτεραιότητες που επιβάλλουν οι παθογένειες μέσα στην Ευρωπαική Ένωση και στην αποκατάσταση τους, καθώς και να εξασφαλίζουν τη σύγκλιση μεταξύ των κρατών μελών και όχι την απόκλιση. Απαιτείται δε να γίνονται ομόφωνα αποδεκτές, καθώς βασίζονται σε αντικειμενικές συνθήκες τεκμηρίωσης. Μόνο έτσι, μπορούν να χαίρουν το σεβασμό των κοινωνιών και των Κυβερνήσεων τους. Αλλιώς κινδυνεύουν να κατοχυρωθούν ιστορικά, ως πατέντες μιας ανθρωποφοβικής πολιτικής, που γκετοποιεί το ίδιο τον άνθρωπο…

Αναρτήθηκε από Δημήτρης Κυπριώτης

Τα παντελόνια της Βουλής. Είμαστε υπανάπτυκτοι, συμβιβαζόμαστε και τσαμπουκαλευόμαστε, της Μαρίας Τσολακίδη.

Τα παντελόνια της Βουλής

Είμαστε υπανάπτυκτοι, συμβιβαζόμαστε και τσαμπουκαλευόμαστε 

της Μαρίας Τσολακίδη

Στην φόρα βγήκαν άπλυτα κατά την συνεδρίαση της Βουλής με θέμα τις διαπραγματεύσεις με τους εταίρους. Ο κύριος Τσίπρας προσπαθώ-ντας να υπεραμυνθεί ότι δεν είναι μνημονιακή κυβέρνηση έφερε δύο παραδείγματα τα οποία διαψεύδουν τον ίδιο. Ρώτησε το Σώμα της Βουλής αν είναι μνημονιακός ο νόμος των 100 δόσεων (που έφερε 100 εκατ. Ευρώ στο δημόσιο μέσα σε μία εβδομάδα) και αν είναι μνημονιακός νόμος αυτός της ανθρωπιστικής κρίσης.

Κανένας δεν απάντησε (ούτε από την πτέρυγα του ΚΚΕ) ότι ο νόμος των 100 δόσεων και ο νόμος για την ανθρωπιστική κρίση είναι νόμοι φτιαγμένοι για όσα επέφεραν οι μνημονιακοί νόμοι τους οποίους η κυβέρνηση δεν τολμά να καταργήσει αλλά τους διατηρεί σκληρότατα, στέλνοντας ραβασάκια....
στους οφειλέτες ακόμη και για το χαράτσι της ΔΕΗ του 2013. Η κοινωνική πολιτική της κυβέρνησης θα είχε την ταυτότητα της αντιμνημονιακής μόνο αν καταργούσε όλους τους νόμους- ειδικά τους φοροεισπρακτικούς -που επιβάλλουν οι υπογραφές των Μνημονίων και των δανειακών παρατάσεων. Το να καλύπτεις τους μνημονιακούς νόμους με αντιμνημονιακούς νόμους απλά διατηρείς την κατάσταση σε σήψη και σε πλήρη λαϊκή εξαθλίωση.

Είμαστε υπανάπτυκτοι

Ο πρωθυπουργός προσπαθώντας να πείσει τον λαό ότι δεν πρόκειται να υπογράψει νέο Μνημόνιο τον Ιούνιο δήλωσε ότι η Ελλάδα θα υπογράψει “Συμφωνία για την Ανάπτυξη”. Παραδέχθηκε λοιπόν, δύο πράγματα. Το πρώτο είναι ότι οι Έλληνες είναι άποροι και θα καλύπτονται από το νόμο για την ανθρωπιστική κρίση και δεύτερον ότι οι Έλληνες δεν μπορούν να αναπτυχθούν από μόνοι τους και γι' αυτό θα έρθουν οι εταίροι να μας αναπτύξουν.

Ο κύριος Τσίπρας ακολουθεί την παλαιοκομματική πολιτική του Κωνσταντίνου Καραμανλή που την δεκαετία του '50 αποφάσιζε ότι μόνο με Σχέδια Ανάπτυξης η Ελλάδα θα μπορούσε να αναπτυχθεί κάνοντας παράλληλα συμφωνίες με την Γερμανία να κλείσουν ανοιχτές υποθέσεις οικονομικών χρωστούμενων της Γερμανίας με όρο να βρουν μεροκάματο στις φάμπρικες της Γερμανίας οι υπανάπτυκτοι Έλληνες!

Κανείς δεν σηκώθηκε από το έδρανο και να αποχωρήσει από την αίθουσα, ούτε τόλμησε να ρωτήσει τον κύριο Τσίπρα αν η πολιτική που ακολουθεί είναι μια πολιτική που σπρώχνει τους Έλληνες να είναι υπανάπτυκτοι με μόνο σκοπό να φθάσει στην Συμφωνία του Ιουνίου.

Το μεγαλύτερο λεκτικό ατόπημα του πρωθυπουργού ήταν όμως η εξής πρόταση: "Θα κάνουμε έναν έντιμο συμβιβασμό με τους εταίρους και δεν θα συνθηκολογήσουμε άνευ όρων". Ξεκάθαρα λοιπόν, η ελληνική κυβέρνηση έχει μονόδρομο τον συμβιβασμό στις απαιτήσεις των Θεσμών που έντιμα θα πληρώνουν το αντίτιμο των μέτρων οι Έλληνες αλλά αυτό δεν είναι συνθηκολόγηση. Συνθηκολόγηση κάνουν οι ισότιμες χώρες, συμβιβασμούς κάνουν οι ανίσχυροι μπροστά στο συμβόλαιο που γράφουν οι ισχυροί.

Ο Σαμαράς δεν φοράει φούστες

Ο κύριος Σαμαράς έκανε σαν μικρό παιδί που του πήραν το παιχνίδι του. Επί μισή ώρα προσπαθούσε να πείσει ότι αυτός έπρεπε να είναι στην εξουσία ως καθαρός μνημονιακός και όχι ο κύριος Τσίπρας ως καλυμμένος μνημονιακός. “Είμαι της αντρικής σχολής” δήλωσε ο πρώην πρωθυπουργός λες και αμφισβήτησε κάποιος ότι δεν είναι άντρας.

Τις εποχές που ο λαός δεν ξέρει τι θα πληρώσει και πόσο “ανάπτυξη” θα του φέρουν οι δανειστές και τα οικονομικά λόμπι που συνεργάζονται με την σημερινή κυβέρνηση, ο κύριος Σαμαράς μέσα στην Βουλή κάνει δηλώσεις ότι είναι άντρας.

Η πρόεδρος της Βουλής δεν αισθάνθηκε προσβεβλημένη από την παραδοχή του ομοϊδεάτη της κυρίου Τσίπρα που είπε τους Έλληνες υπανάπτυκτους υποβάλοντάς τους σε έναν συμβιβασμό, αλλά προσβλήθηκε από τον κύριο Σαμαρά. Θεώρησε το υπονοούμενο ρατσιστικό κάνοντας τους τηλεθεατές να αναρωτιούνται αν κάποιοι στην Βουλή δεν φορούν παντελόνια ένθερμα όσο ένθερμα διαλαλεί ότι φοράει ο πρόεδρος της Ν.Δ.

Για την πρόεδρο της Βουλής το να διαχωρίζεις τους ανθρώπους βάση των σεξουαλικών προτιμήσεων είναι βαρύ, αλλά να διαχωρίζεις τους λαούς σε αναπτυγμένους και υπανάπτυκτους, σε Βόρειους και Νότιους είναι κάτι “αριστερά” δεδομένο.

Άδεια παντελόνια με τσέπες μόνο για ευρώ

Η πτέρυγα της ΝΔ αποχώρησε με τα παντελόνια της και έμειναν στην αίθουσα ο κ. Βενιζέλος ο οποίος υπερασπίστηκε το παντελόνι του κ. Σαμαρά, αλλά όχι τους Έλληνες που λίγο πριν ο κ. Τσίπρας αποκάλεσε ως χρήζοντες ανάπτυξης με οικονομική βοήθεια μέσω Συμφώνων. Φαίνεται ότι η Ελλάδα είναι υπανάπτυκτη βρίσκει σύμφωνο και τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ.

Ο κύριος Θεοδώρακης εκπροσωπώντας το Ποτάμι,  δήλωσε ότι πρέπει να συστρατευτούν όλοι ενάντια στο “λόμπι της δραχμής” και υπέρ του μονοδρόμου της Ε.Ε. Ούτε σε αυτή την ρήση του κυρίου Θεοδωράκη δεν υπήρξε καμία αντίδραση. Δεν ρωτήθηκε ο πρόεδρος του Ποταμιού αν το “λόμπι της δραχμής” κατέστρεψε και χρεοκόπησε την χώρα ή το “λόμπι του ευρώ” που έχει αφετηρία και κατάληξη την ίδια την Ε.Ε που μάς σέρνει από συμβιβασμό σε συμβιβασμό.

Τον Ιούνιο τα παντελόνια κάτω

Έτσι κύλησε ακόμα μία συνεδρίαση που θύμιζε παιδική χαρά με μοναδικό σκοπό να γίνεται συζήτηση στα social media και στις τηλεοπτικές εκπομπές για το ποιος είναι άντρας και όχι για το αν το νομοσχέδιο για την ανθρωπιστική κρίση είναι απόδειξη ότι η κυβέρνηση θεωρεί την Ελλάδα υπανάπτυκτη, όπως ήταν μεταπολεμικά, και μόνο με την υπογραφή νέων Συμφωνιών (Συμβιβασμών) ίσως να μπορέσει να αναπτυχθεί.

Στο μεταξύ το Brussel Group κάνει την δουλειά του ήσυχα και μεθοδικά ζητώντας καινούργια διευκρινιστική λίστα των μέτρων μεταρρυθμίσεων από την πλευρά της Ελλάδας. Οι αξιωματούχοι κάνουν στεγνές δηλώσεις όπως “οι διαπραγματεύσεις μπορεί να πάρουν μήνες” που αυτό σημαίνει ότι σκοπός των Θεσμών δεν είναι να ορθοποδήσει η Ελλάδα με δικές της δυνάμεις, αλλά να φθάσει ο Ιούνιος, όπου οποιαδήποτε κυβέρνηση και να έχουμε, θα την αναγκάσουν να υπογράψει ένα νέο Σύμφωνο-Συμβιβασμό που σκοπό θα έχει να  αναπτύξει τους υπανάπτυκτους Νοτιότερους Ευρωπαίους, όπως τους αναπτύσσει από το 2010 μέχρι σήμερα, τουλάχιστον.

από το «Στον τοίχο»

Δ. Καζάκης: Γιατί η κυβερνώσα αριστερά είναι ικανή για τα χειρότερα; Του Δημήτρη Καζάκη

Δ. Καζάκης: Γιατί η κυβερνώσα αριστερά είναι ικανή για τα χειρότερα;

Του Δημήτρη Καζάκη


Μέχρι στιγμής η κυβέρνηση "κοινωνικής σωτηρίας" του κ. Τσίπρα δεν έχει ξεφύγει στο ελάχιστο από τα μέτρα και τις ρυθμίσεις που προβλέπονται από το επικαιροποιημένο μνημόνιο του Απρίλη 2014. Εφαρμόζει, ή έστω επιδιώκει να εφαρμόσει τα μέτρα και τις ρυθμίσεις που δεν κατόρθωσε, ή δεν τόλμησαν να εφαρμόσει στην πράξη η συγκυβέρνηση των δοσιλόγων.

Όμως το χειρότερο δεν είναι αυτό. Όπως αποκάλυψε ο ίδιος ο κ. Τσίπρας επιδίωξη του είναι να υπογράψει ένα Contract - όπως το χαρακτηρίζει ο ίδιος στην επιστολή του προς την Μέρκελ στις 15 Μαρτίου - "ανάκαμψης και ανάπτυξης της Ελλάδας" με τους Θεσμούς. Πού ακούστηκε κράτος να υπογράφει ένα τέτοιο Συμβόλαιο (Contract); Που ακούστηκε κυβέρνηση να θέλει να παραδώσει το σύνολο των πόρων και των μέσων ανάκαμψης και ανάπτυξης της χώρας της σε ξένα κέντρα, τους Θεσμούς;

Γιατί αυτό ακριβώς σημαίνει η υπογραφή ενός τέτοιου Συμβολαίου. Με ενδεχόμενο "γλυκαντικό" για τον αδαή και αφελή κόσμο, μια ακόμη επιμήκυνση του χρέους "διάσωσης", όπως εκείνη που αποφασίστηκε το Νοέμβριο του 2012. Με τα ίδια αποτελέσματα μ' εκείνα του 2012.

Μπορεί να υπάρξει Ελλάδα μετά από ένα τέτοιο Συμβόλαιο (Contract); Όχι, σαν αυτεξούσιο κράτος. Η ίδια η κρατική υπόσταση της Ελλάδας θα έχει καταλυθεί προς όφελος των Θεσμών της ΕΕ. Την ίδια ώρα οι θεσμοί της κρατικής υπόστασης της Ελλάδας, ειδικά το εθνικό κοινοβούλιο, έχει καταλυθεί μιας και οι πολιτικές αποφάσεις παίρνονται - μετά από συνομιλίες - στις Βρυξέλλες.

Ενώ το ίδιο συνέβαινε και πριν, οι προηγούμενοι φρόντιζαν να έχουν και την τυπική επικύρωση της Βουλής ακόμη και για τις δανειακές συμβάσεις. Η νέα κυβέρνηση έκανε ένα ακόμη πιο αποφασιστικό βήμα στην ολοσχερή κατάλυση του κοινοβουλίου. Έκρινε ότι οι κεντρικές συμφωνίες με τους Θεσμούς δεν είναι της αρμοδιότητας της Βουλής. Κι επομένως οι Θεσμοί της ΕΕ και οι αποφάσεις τους δεν είναι καν υπό την τυπική κρίση της Βουλής, δηλαδή του θεμελιώδους θεσμού της κρατικής υπόστασης της Ελλάδας. Κι έτσι οι Θεσμοί υπερτερούν ως εξουσία έναντι οποιουδήποτε θεσμού της κρατικής υπόστασης της Ελλάδας.

Πότε ξανάγινε κάτι τέτοιο; Φανταστείτε μόνο να το είχε τολμήσει η συγκυβέρνηση των Σαμαροβενιζέλων τι θα είχε γίνει. Μάλιστα ο κ. Τσίπρας επιδιώκει Contract (Συμβόλαιο) με τους Θεσμούς, το οποίο ανήκει στη σφαίρα του ιδιωτικού διεθνούς δικαίου. Αυτό σημαίνει ότι αν υπογράψει ένα τέτοιο Contract, ότι κι αν περιλαμβάνει, αναγνωρίζει τους Θεσμούς ως πηγή δικαίου και αποφάσεων για την λειτουργία του κράτους στην Ελλάδα, το οποίο έτσι υποβιβάζεται σε φορέα ιδιωτικού δικαίου.

Δεν πρόκειται πια για fiscus (δημόσιο ταμείο) που υπογράφει συμβάσεις, εκχωρώντας ασυλίες και εθνική κυριαρχία στην άσκηση οικονομικής πολιτικής, όπως συνέβαινε με τις προηγούμενες δοσιλογικές κυβερνήσεις του μνημονίου. Τώρα πρόκειται για κάτι πολύ χειρότερο. Το Συμβόλαιο (Contract) έχει ως βασική επιδίωξη να θέσει υπό αμφισβήτηση την κρατική υπόσταση της Ελλάδας, δηλαδή τη συγκρότησή της ως κράτος, υποκείμενο του διεθνούς δικαίου.

Τι σημαίνει αυτό; Ένα κράτος είναι το κύριο νομικό πρόσωπο στο Διεθνές Δίκαιο και ως εκ τούτου απολαμβάνει όλες τις υποχρεώσεις και όλα τα δικαιώματα που διέπουν τη διεθνή κοινότητα. Επομένως όταν η κρατική υπόσταση μιας χώρας τίθεται υπό αμφισβήτηση, σημαίνει ότι τίθεται υπό αμφισβήτηση η δυνατότητά της να καλύπτεται, ή έστω να αναφέρεται στις υποχρεώσεις και τα δικαιώματά της υπό το διεθνές δίκαιο.

Ποια είναι τα κριτήρια της κρατικής υπόστασης; Το κράτος ως πρόσωπο του διεθνούς δικαίου πρέπει να διαθέτει τα ακόλουθα προσόντα: (α) Ένα μόνιμο πληθυσμό. (β) Μια καθορισμένη γεωγραφική επικράτεια. (γ) Δική του πολιτική οργάνωση και διακυβέρνηση. (δ) Την ικανότητα να συνάπτει σχέσεις με τα άλλα κράτη, που σημαίνει ότι δεν μπορεί να βρίσκεται υπό πολιτική εξάρτηση, δηλαδή δεν υπόκειται ως κράτος σε καμμιά άλλη κυριαρχία.

Με το Contract που θέλει να υπογράψει ο κ. Τσίπρας όλα αυτά τα θεμελιώδη προσόντα της κρατικής υπόστασης θα τεθούν υπό άμεση αμφισβήτηση υπέρ των Θεσμών. Ο μόνιμος πληθυσμός, η γεωγραφική επικράτεια, η αυτόνομη πολιτική οργάνωση και η ανεξαρτησία του κράτους στα πλαίσια της διεθνούς κοινότητας. Όλα τους θα τεθούν επίσημα πια υπό την πολιτική κυριαρχία των Θεσμών.

Άλλωστε από το 2010 η ΕΕ προσπαθεί να αναγνωριστεί από τον ΟΗΕ ως κράτος, δηλαδή με ενιαία κρατική υπόσταση. Κι επομένως έχει ήδη τεθεί υπό αμφισβήτηση η διακριτή κρατική υπόσταση των κρατών μελών της. Με το Contract του κ. Τσίπρα η Ελλάδα θα είναι η πρώτη χώρα της ΕΕ που θα απαρνηθεί "άνευ όρων και αμετάκλητα" την κρατική της υπόσταση. Κι έτσι η χώρα από statehood (κρατική υπόσταση) θα μετατραπεί σε stateness (κρατική λειτουργία) υπό την πολιτική κυριαρχία της ΕΕ.

Γιατί όμως να το κάνει η αριστερά; Και ερωτώ: Ποιά δύναμη θα ήταν καλύτερη να επιβάλλει κάτι τέτοιο από την ίδια την αριστερά, η οποία έχει εγκαταλείψει οριστικά τα αιτήματα της εθνικής ανεξαρτησίας και κυριαρχίας του ελληνικού λαού, δηλαδή την Εαμική παράδοση; Ποιά δύναμη θα ήταν καλύτερη για τον σκοπό αυτό, από μια αριστερά απάτριδων κομματικών γραφειοκρατών, που καταδικάζουν κάθε αναφορά στο έθνος και την πατρίδα ως εθνικισμό και αναφέρονται στις τάξεις με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που τις αντιλαμβάνεται το παγκοσμιοποιημένο μεγάλο κεφάλαιο;

Κι όχι μόνο. Ποια δύναμη θα ήταν καλύτερη για την αποστολή αυτή, από μια αριστερά υπεράνω πάσης υποψίας για τον πολύ κόσμο; Ποιός άλλος θα μπορούσε να καταδικάσει στην απραξία τον κόσμο μέχρις ότου ετοιμαστεί και υπογραφεί το Contract; Ποιός άλλος θα πουλούσε καλύτερα φίκια για μεταξωτές κορδέλες στον πολύ κόσμο, την ώρα που του σκάβει τον τάφο, εκτός από αυτή την αριστερά; Ειδικά στις σημερινές συνθήκες κατάρρευσης του δικομματισμού της μεταπολίτευσης.

Όποιος καλεί τον κόσμο να περιμένει, στην ουσία τον καλεί να αποδεχθεί τα χειρότερα, να παραδοθεί στα χειρότερα όταν αυτά έρθουν και τον βρουν ανίκανο και ανέτοιμο να αντιδράσει. Επείγει λοιπόν η συγκρότηση ενός ευρύτατο παλλαϊκού κινήματος ανατροπής της σημερινής κυβέρνησης το ταχύτερο δυνατό με βάση τα πιο άμεσα και ζωτικά συμφέροντα του λαού και της πατρίδας. Στις συνθήκες που βρισκόμαστε μόνο ένα σύνθημα ταιριάζει: φωτιά και τσεκούρι στους προσκηνυμένους, τους απάτριδες και προδότες της πατρίδας. Η διαχωριστική γραμμή πιά έχει χαραχθεί με σαφήνεια με βάση το ποιός αγωνίζεται για την εθνική ανεξαρτησία, λαική κυριαρχία και κοινωνική απελευθέρωση και ποιός όχι.

Ας γίνουμε λοιπόν Βενεζουέλα! του Πέτρου Αργυρίου.

Ας γίνουμε λοιπόν Βενεζουέλα!

του Πέτρου Αργυρίου

Όσο περνάνε οι μέρες το είναι πολύ νωρίς γερνάει ραγδαία και τους μόνους καρπούς που δίνει είναι αυτοί της πρόωρης γεροντικής κυβερνητικής ανημποριάς:

Λίγα πράγματα φανερώνουν στο εσωτερικό της χώρας ότι έχει υπάρξει αλλαγή κυβέρνησης. Οι μηχανισμοί ανήκουν σε αυτούς που ανήκουν πάντα: στους ολιγάρχες.

Μετά από τις πρώτες δίκες παρωδίες και τις αθωώσεις Αναστασιάδη Παπακωνσταντίνου τις οποίες η κυβέρνηση παρακολουθούσε αμήχανη, έρχονται κι άλλα νέα που αποδεικνύουν του λόγου το αληθές.

Όπως το δώρο του ΤΧΣ 1,18 δις που λόγω κακοδιαχείρισης καταχρηστικά επιστράφηκε στην ΕΚΤ και αποτελούν πλέον και αυτά αντικείμενο διαπραγμάτευσης, σε μια εποχή μάλιστα που η χώρα ασφυκτιά δημοσιονομικά σε τέτοιο βαθμό που αναγκάζεται να υπογράφει μίνι μνημόνια. Εκεί που μας...
χρωστούσαν μας πήραν και το γάιδαρο… για μια ακόμη φορά.

Η διευθύνων σύμβουλος του ΤΧΣ Α. Σακελλαρίου παραμένει στη θέση της και ο διοικητής της τράπεζας Ελλάδας κος Στουρνάρας ακλόνητος συνεχίζει να προκαλεί.

Δεν είναι παράδοξο λοιπόν που μια καταχρεωμένη εφημερίδα-εργαλείο μνημονιακής προπαγάνδας όπως η Καθημερινή μπορεί να παίρνει δάνειο πάνω από 30 μύρια από την Εθνική Τράπεζα για να εξυπηρετήσει δανεικά και αγύριστα πάνω από 110 εκατομμύρια ευρώ.

Όταν μέσα στη φοροκαταιγίδα των προηγούμενων ετών, 300.000 μικρομεσαίες επιχειρήσεις καταστράφηκαν καθώς η τραπεζική στρόφιγγα της χρηματοδότησης είχε κλείσει οριστικά για αυτούς, η Καθημερινή συνεχίζει να απολαμβάνει ειδικό καθεστώς δανεισμού από τις αλληλέγγυες της τράπεζες για να μπορεί να πληρώνει γίγαντες όπως ο Μανδραβέλης και τα άλλα μνημονιακά παιδιά που συνεχίζουν να παραπληροφορούν ανεμπόδιστα και να μας λεν πως αν χτυπήσουμε την ασυδοσία των ολιγαρχών, θα γίνουμε Βενεζουέλα, απαξιώνοντας τους λαϊκούς αγώνες μιας χώρας που διαρκώς υπονομεύεται από τις αποικιοκρατικές πρακτικές των ΗΠΑ στην περιοχή.

Ακριβώς όπως την απαξίωσαν οι δύο δήμαρχοι μας, Μπουτάρης και Καμίνης, δείχνοντας αλληλεγγύη στο συνάδερφο τους Αντόνιο Λεντέζμα, δήμαρχο του Καράκας, κάτι που δημιούργησε ένα μίνι διπλωματικό επεισόδιο.

Η απάντηση της πρεσβείας της Βενεζουέλας ήταν καταιγιστική και λίγο πολύ περιέγραφε πως δεν νοείται ασυλία λόγω πολιτικού αξιώματος για κάποιον όπως ο Λεντέζμα που έχει εγκληματήσει κατ εξακολούθηση κατά των πολιτών και της Μπολιβαριανής Δημοκρατίας της Βενεζουέλας, με τη συμμετοχή του σε πραξικόπημα που αφορούσε εναέριο βομβαρδισμό του Προεδρικού Μεγάρου στο Καράκας.

Κύριε πρωθυπουργέ, ας γίνουμε Βενεζουέλα. Αφήστε τα ρ-ήξεις αφίξεις και κάντε το όπως ο Μαδούρο.

Εκεί που οι ελληνικές ελίτ νομο-αθετούσαν υπέρ τους και κατά του ελληνικού λαού, νομοθετήστε κατά τους και υπέρ του ελληνικού λαού.

Το ‘κανε ο αναπληρωτής υπουργός αθλητισμού Κοντονής. Το νομοσχέδιο που κατέβασε δίνει τη δυνατότητα στο υπουργείο να διακόπτει πρωταθλήματα και να ακυρώνει συμμετοχές σε διεθνείς οργανώσεις, να χτυπάει βαρύτατα πρόστιμα όχι μόνο για κρούσματα βίας αλλά και για παραινέσεις βίας από τα μήντια.

Το μαχαίρι στο κόκκαλο, ακριβώς ότι χρειάζεται για να απαλλαχθούμε από τη γάγγραινα. …

Whatever it takes, κύριε Δραγασάκη. Whatever it takes όπως μας λέγατε παλιά. Αλλά φαίνεται ότι και σεις ακόμη όλο τον ριζοσπαστισμό σας τον επενδύσατε στο ντύσιμο του κου Βαρουφάκη.

Μην περιμένετε να σας συνδράμει η ΕΕ στην καταπολέμηση της διαφθοράς. Σαν να ζητάτε από Νονό να σας συνδράμει στην εξάρθρωση τοπικής μαφίας.

Όχι απλά δε θα είναι μαζί σας. Θα σας υπονομεύσει με κάθε δυνατό τρόπο επικαλούμενη διαρκώς την Ευρωπαϊκή Νομοθεσία.

Αφήνετε τους πρώην μονομερώς από την πλευρά σας αλληλέγγυους αντιεξουσιαστές να σας κάνουν καταλήψεις. Οκ, τους αφήνετε να εκτίθενται και δεν είναι κακό.

Αλλά όταν ως εκλεγμένη κυβέρνηση με σαφέστατα λαϊκά αιτήματα αντιμετωπίζετε την επι δεκαετίες κατάληψη του κράτους από μηχανισμούς με τον ίδιο μπλαζέ τρόπο που αντιμετωπίζετε τις καταλήψεις γραφείων του ΣΥΡΙΖΑ, ε τότε έχουμε μεγάλο θέμα.

Αποκεφαλίστε τη λερναία ύδρα και καυτηριάστε την. Όπου δεν μπορείτε να παρέμβετε, περικόψτε πόρους από τις προβληματικές υπηρεσίες και θεσμοθετήστε υπερκείμενες τους εποπτικές.

Δεν χρειάζονται κομματικά στελέχη για να το κάνετε αυτό: Το αντίθετο. Παραπονιόμαστε για το brain drain, για τη διαρροή των καλύτερων μυαλών μας προς τα έξω: Προκηρύξτε ανοιχτούς διαγωνισμούς για να στελεχωθούν οι νέες υπηρεσίες μέσω της δεξαμενής των εκατοντάδων χιλιάδων πτυχιούχων. Δεν μπορεί. Όλοι και κάποιοι ικανοί θα έχουν προκύψει από την ελληνική βιομηχανία πτυχίων. Το αποδεικνύουν άλλωστε αυτό έμπρακτα στο εξωτερικό.

Και δεν είναι μόνο αυτοί: χιλιάδες ικανότατοι δημόσιοι λειτουργοί που έχουν παραγκωνιστεί σκόπιμα από την μεταπολίτευση ακριβώς γιατί έκαναν τη δουλειά τους σωστά θα είναι πρόθυμοι να συμβάλλουν.

Αν δεν τα κάνετε αυτά τώρα που μπορείτε και πρέπει, τώρα που η λαϊκή βούληση νιώθει ότι ακόμη εκφράζεται από την κυβέρνηση σας, ο ΣΥΡΙΖΑ θα γίνει ένα νέο κεφάλι, η 13η συνιστώσα της λερναίας Ύδρας που λέγεται διαπλοκή.

από το «agriazwa.blogspot.com»

Το ΝΑΤΟ ετοιμάζει «επιχείρηση Μπαρμπαρόσα»! του Ανδρέα Ζαφείρη.

Το ΝΑΤΟ ετοιμάζει «επιχείρηση Μπαρμπαρόσα»!

του Ανδρέα Ζαφείρη

Με το πρόσχημα της ουκρανικής κρίσης, ο αριθμός των αμερικανικών τακτικών πυρηνικών όπλων στην Ευρώπη έχει αυξηθεί και συνεχίζει να αυξάνεται.

Στον ευρωπαϊκό τομέα, το εύρος δυνάμεων απέναντι στη Ρωσική Ομοσπονδία, είναι πέντε φορές περισσότερο από ό,τι κατά την πρώτη περίοδο του Ψυχρού Πολέμου.

Με το πρόσχημα της προστασίας της Α. Ευρώπης από το «ρωσική επιθετικότητα» πάνω από εκατό άρματα έχουν ήδη εγκατασταθεί στη Λετονία.

Τον περασμένο μήνα, μια παρόμοια μηχανοκίνητη στρατιωτική μονάδα εγκαταστάθηκε στην Εσθονία -στην πόλη Νάρβα- μόλις 300 μέτρα από τα σύνορα με τη Ρωσία και περίπου 100 χιλιόμετρα από την Αγία Πετρούπολη.

Ο αριθμός των πτήσεων από τα αεροσκάφη του ΝΑΤΟ στην περιοχή της Βαλτικής έχει...
τετραπλασιαστεί σε σχέση με πέρυσι , καθώς και οι επισκέψεις των πολεμικών πλοίων του ΝΑΤΟ στη Μαύρη Θάλασσα. 

Παρόμοιες ασκήσεις προγραμματίζονται τους προσεχείς μήνες στην Πολωνία, την Τσεχική Δημοκρατία, την Ουγγαρία, τη Ρουμανία, τη Βουλγαρία, την Ουκρανία και τη Γεωργία

Οι κινήσεις αυτές υπάγονται στο στρατιωτικό σχέδιο του ΝΑΤΟ  «Ατλαντική αποφασιστικότητα.». Βασική αντίληψη του σχεδίου, σύμφωνα με τον συνταγματάρχη Μάικλ Φόστερ, είναι η δημιουργία μίας στρατιωτικής ζώνης «από τη Βαλτική έως τη Μαύρη Θάλασσα». 

Είναι αμφίβολο εάν ο Αμερικανός συνταγματάρχης κατανόησε την ιστορική ιδιαιτερότητα  της δήλωσής του. 

Η ΝΑΤΟική επιχείρηση αυτή έχει εκπληκτικές ομοιότητες με τη στρατιωτική επιχείρηση Μπαρμπαρόσα (η εισβολή στη Σοβιετική Ένωση), η οποία διεξήχθη από τη ναζιστική Γερμανία το καλοκαίρι του 1941. Και η σύγκριση δεν είναι επιφανειακή.

Η Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα εκτεινόταν από τη Βαλτική έως τη Μαύρη Θάλασσα, με τα βασικά σημεία της εισβολής την Εσθονία, την Πολωνία και την Ουκρανία.

Ποιος θυμάται ότι ο φασισμός στην υποστηρίχθηκε από τις δυτικές ελίτ ως ένα προπύργιο ενάντια στην εξάπλωση των, εμπνευσμένων από την Οκτωβριανή Επανάσταση, κινημάτων;

Ποιος θυμάται ότι οι αμερικανικές εταιρείες και οι τράπεζες της Wall Street, κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1930, επένδυσαν στο χτίσιμο της ναζιστικής πολεμικής μηχανής ή το φλέρτ του Φύρερ με τη βρετανική συντηρητική ελίτ, με επικεφαλής τον πρωθυπουργό Τσάμπερλεν και τον υπουργό Εξωτερικών Λόρδο Χάλιφαξ;  

Ο Ομπάμα, τρεις φορές ήδη έχει πει ότι η Ρωσική Ομοσπονδία καταλαμβάνει μια σημαντική θέση στον κατάλογο των μεγάλων κινδύνων, πάνω από το «τρομοκρατικό» ισλαμικό κράτος.

Επαναλαμβάνεται άραγε η ιστορία; 

Σε συνέντευξή του, ο διευθυντής του Ρωσικού Ινστιτούτου Στρατηγικών Μελετών, Αντεπιστέλλον Μέλος της Ακαδημίας  Επιστημών, Καθηγητής της Ρωσικής Ακαδημίας Στρατιωτικών Επιστημών, V. Kozin, δηλώνει «ναι»! 

«Η ιστορία επαναλαμβάνεται και επαναλαμβάνεται με τον πιο άσχημο μορφή. Η συνέχιση του Ψυχρού Πολέμου…, αποκτά μια ποιοτικά νέα και πιο επικίνδυνη διάσταση… ο κόσμος έχει εισέλθει σε μια νέα φάση του Ψυχρού Πολέμου. Είναι η πιο επικίνδυνη, επειδή η διαδικασία ελέγχου των εξοπλισμών δεν συνεχίζεται.

Δεν υπάρχουν διαπραγματεύσεις για τον αφοπλισμό, τον έλεγχο των εξοπλισμών και των στρατιωτικών δραστηριοτήτων …

Στο παρελθόν, ως Σοβιετική Ένωση, είχαμε συνάψει επτά συμφωνίες για τον περιορισμό των στρατηγικών επιθετικών όπλων…

Και τώρα δεν έχουμε τίποτα… Η Συνθήκη για τις Συμβατικές Ένοπλες Δυνάμεις δεν λειτουργεί. Οι διαπραγματεύσεις για τα στρατηγικά επιθετικά όπλα δεν τηρούνται… - Η περίοδος της ευφορίας όπου τμήμα του πολιτικού προσωπικού πίστευε τυφλά κάθε προφορική υπόσχεση της Δύσης τελείωσε…»

Μπορεί να παραμένει η χώρα μέλος ενός επιθετικού ιμπεριαλιστικού μηχανισμού; Και οι λόγοι είναι μόνο ηθικοί και ιδεολογικοί;

Εάν οι απαντήσεις δεν είναι αυτονόητες για την αριστερά, είναι αυτονόητες για τη μεγάλη πλειοψηφία του λαού και του κόσμου της εργασίας.

από το «iskra.gr»