Ο Λαφαζάνης επιμένει προκειμένου να οδηγήσει την Ελλάδα σε πόλεμο, του Δημήτρη Καζάκη.

Ο Λαφαζάνης επιμένει προκειμένου να οδηγήσει την Ελλάδα σε πόλεμο

του Δημήτρη Καζάκη

Πρέπει κι ο αγωγός της Ρωσίας να περάσει από την Ελλάδα. Δεν μας φτάνει ο αγωγός από το Αζερμπαϊτζάν Νατοικών συμφερόντων, ο Λαφαζάνης θέλει και τον αγωγό Ρωσικών συμφερόντων. Σούπερ Μάρκετ αγωγών η Ελλάδα. Τζίρος με ξέπλυμα μαύρου χρήματος να γίνεται για τους φίλτατους ολιγάρχες κι ας πάει και το παλιάμπελο, δηλαδή η πατρίδα.

Όμως, τον πόλεμο αλά Ουκρανία που συνεπάγεται αναγκαστικά ο ανταγωνισμός των αγωγών, ποιος θα τον φορτωθεί; Αυτό δεν το διευκρίνισε ο εν λόγω υπουργός. Μιλά την ίδια γλώσσα του ψέματος και της απάτης όπως και οι προκάτοχοί του. Στην υπηρεσία των ίδιων αδίστακτων συμφερόντων. Λες και το υπερεθνικό δίκτυο αγωγών, που προξένησε τους περισσότερους πολέμους παγκόσμια την τελευταία 20ετία, είναι μια αθώα επένδυση.

Προσωπικά δεν νομίζω ότι του καίγεται καρφί. Τόσο ο Λαφαζάνης, όσο και οι σύντροφοί του, τα έχουν βρει με το Μπομπόλαιϊκο, τους Μελισανίδηδες, τους Βαρδινογιανέους και τον λοιπό συρφετό που θεωρεί την πατρίδα αναλώσιμη για τα δικά του συμφέροντα. Μαζί με τους συντρόφους του έχει κάνει την καβάτζα του στο εξωτερικό (βλέπε λίστα Λαγκάρντ) και θα αφήσει τα δικά μας παιδιά να πληρώσουν για τις δικές τους εθνοπροδοσίες.

Μπροστά σε αριστερούς σαν τον Λαφαζάνη, οι Τσιριμώκοι της αποστασίας ήταν αρσακειάδες. Δικαίως λοιπόν τον αποκαλούν οι σύντροφοι του της βάσης, Λαλιώτη του ΣΥΡΙΖΑ.

Ο Δημήτρης Καζάκης είναι ιδρυτικό μέλος του Ε.ΠΑ.Μ.

Ελλάδα, έχεις πακέτο, του Ξενοφώντα Ερμείδη.

Ελλάδα, έχεις πακέτο

Τα έφεραν εκεί που ήθελαν δανειστές και κυβέρνηση: 
-Λύση πακέτο για να χρηματοδοτηθούν οι... δανειστές

του Ξενοφώντα Ερμείδη

Η διαπραγμάτευση της κυβέρνησης κατέληξε να είναι αποκλειστικά στα χέρια του ΔΝΤ (το οποίο περιμένει την δόση του μέσα στον Μάιο) και της Γερμανίας που κρατάει στο χέρι την Ελλάδα με το μεγαλύτερο ποσοστό δανείου από τα προηγούμενα μνημόνια, αλλά και το μεγαλύτερο μετοχικό πακέτο της ΕΚΤ.

Η λύση-πακέτο δεν είναι ιδέα της ελληνικής κυβέρνησης αλλά πρόταση του ΔΝΤ που ασπάζεται η ελληνική πλευρά για να μην μείνει από ρευστό. Όχι ρευστό για να αντεπεξέλθει σε μισθούς και συντάξεις αλλά για τις δόσεις προς το ΔΝΤ και σε δύο μήνες για τις δόσεις προς την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.

Μνημονιακότεροι των μνημονιακών

Έτσι λοιπόν, δίνεται η πολιτική λύση από την Ευρώπη, που ζητούσε από την αρχή της....
διακυβέρνησης ο συνασπισμός ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Η λύση πλέον φεύγει από το οικονομικό και πάει αποκλειστικά και στο πολιτικό επίπεδο εφόσον για να περάσει το αναμενόμενο πολυνομοσχέδιο της κυβέρνησης από το πολιτικό όργανο της χώρας (Βουλή) θα πρέπει να το καθαρογράψει το Brussels Group.

Και μόνο που ο μνημονιακός ΕΝΦΙΑ παραμένει ως έχει  με πρώτη δόση τον Σεπτέμβριο αποδεικνύει ότι η κυβέρνηση πατάει στα πεπραγμένα των προηγούμενων κυβερνήσεων χωρίς να μπορεί να κάνει βήμα αν δεν πάρει την έγκριση του Brussels Group. Τα πράγματα είναι χειρότερα από το απορριπτέο mail Χαρδούβελη, αφού οι δανειστές απαιτούν ο μνημονιακός όρος για την ρήτρα στις επικουρικές συντάξεις να προχωρήσει ολοταχώς και για τις κύριες από τη νέα χρονιά. Ήδη ο Ρωμανιάς, έριξε την πρώτη φωτοβολίδα ότι αν αυτό περάσει τότε οι κύριες συντάξεις θα κατέβουν στα 200 ευρώ.

Λιτός πλούσιος βίος

Πολλοί ήταν οι ψηφοφόροι του Σύριζα που έριξαν την ψήφο τους για το αφορολόγητο των 12,000 ευρώ, αλλά θα περιμένουν πολλά χρόνια ακόμη. Αυτό συμβαίνει για να μπορέσει η κυβέρνηση να επιβάλλει στους έχοντες 30,000 ευρώ εισόδημα  φόρο αλληλεγγύης 30% . Για να φέρει μια ισορροπία στην κοινωνική συνοχή θα αφήσει για το μέλλον το αφορολόγητο των 12,000 ευρώ. Από την άλλη πλευρά η "αριστερή" κυβέρνηση που θα "χτυπούσε" την ελίτ και τον πλούσιο βίο επιβάλλει έναν γελοίο φόρο ύψους 7% για τα σκάφη αναψυχής και για τις πισίνες την ώρα που εκατομμύρια Ελλήνων απειλούνται με εξώσεις για "κόκκινα δάνεια" και έχουν κομμένο νερό λόγω απλήρωτων λογαριασμών.

Νενικηθήκαμεν

Για το ποιος χαίρεται από την λύση-πακέτο φαίνεται από τα γερμανικά μέσα ενημέρωσης όπου από προχθές αναφωνούν "Πρόοδος στις διαπραγματεύσεις Ελλάδας-δανειστών". Η μεγαλύτερη απόδειξη όμως της παγίδας που έστησαν οι δανειστές και ευχάριστα έπεσε μέσα η ελληνική κυβέρνηση είναι η αποδοχή της Μέρκελ και του Γερμανού προέδρου Γκάουκ όσον αφορά τις θηριωδίες των προγόνων τους.

Οι πρώην ανένδοτοι Γερμανοί ηγέτες ανοίγουν ελαφρώς την πόρτα για τις γερμανικές αποζημιώσεις. Ίσως με το πακέτο-λύση του Brussels Group, να λυθεί και το θέμα των γερμανικών αποζημιώσεων. Αυτό θα συνέφερε κυρίως την Γερμανία που θα λύσει με πολιτικό τρόπο την βρομιά 75 χρόνων. Θα αποζημιώσει την Ελλάδα και θα πάρει πίσω απευθείας τις αποζημιώσεις για τα χρέη των ελληνικών κυβερνήσεων, που φορτώθηκαν στον ελληνικό λαό. Άλλωστε, τα αποθεματικά των Δήμων ακόμα και των μαρτυρικών, βρίσκονται πλέον στα χέρια της ΤτΕ και από εκεί πάλι πίσω στα χέρια των δανειστών.

Μην ξεχνάμε ότι η Γερμανία έχει την προεδρία των G-7 και πριν έναν μήνα ως ηγέτρια δύναμη σε συνάντησή της με τον επικεφαλής του ΟΟΣΑ, Ανχέλ Γκουρία (η ελληνική κυβέρνηση νομιμοποίησε την παρουσία του στην Ελλάδα), η κυρία Μέρκελ δήλωσε: "Η Γερμανία δεσμεύεται να αξιοποιήσει την προεδρία της στην G-7 το 2015 προκειμένου να συζητήσει κεντρικά θέματα γύρω από την εξωτερική πολιτική, την πολιτική ασφάλειας, κλίματος, εμπορίου και ανάπτυξης, με σκοπό να αναδείξει νέες πρωτοβουλίες στα πεδία της περιβαλλοντικής πολιτικής και της πολιτικής ενέργειας"

Οι πολιτικές λύσεις και ο πολιτικός πολιτισμός μεταξύ εχθρικών στρατοπέδων είναι παράδοση αμαχητί στον ισχυρό και όχι διαπραγμάτευση. Το μόνο που παίρνει ο ηττημένος είναι εξευτελισμό και νεκρούς στρατιώτες καθώς και το κόστος των σφαιρών που εξαπέλυσαν εναντίον του ηττημένου οι νικητές .

από το «Στον Τοίχο»

Η Ζωή Γεωργαντά γκρέμισε το σύστημα Σημίτη: 83 δις στο Βερολίνο από την συμμορία των εκσυγχρονιστών!

Η Ζωή Γεωργαντά γκρέμισε το σύστημα Σημίτη: 83 δις στο Βερολίνο από την συμμορία των εκσυγχρονιστών!

Posted by olympiada στο Μαΐου 4, 2015

83 ΔΙΣ ΕΥΡΩ ΤΗΝ ΠΕΝΤΑΕΤΙΑ ΣΗΜΙΤΗ ΓΙΑ ΕΞΟΠΛΙΣΜΟΥΣ!

ΦΟΥΣΚΩΣΑΝ ΤΟ ΕΛΛΕΙΜΜΑ ΤΟΥ 2009 ΜΕ ΕΝΤΟΛΗ ΓΕΡΜΑΝΩΝ ΠΡΟΕΞΟΦΛΩΝΤΑΣ 3 ΔΙΣ ΕΞΟΠΛΙΣΤΙΚΩΝ!

ΕΞΟΦΛΗΣΑΜΕ ΤΟΥΣ ΓΕΡΜΑΝΟΥΣ ΕΜΠΟΡΟΥΣ ΟΠΛΩΝ ΜΕ ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ!

Ο ΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΑΠΕΧΘΟΥΣ ΧΡΕΟΥΣ.

Με εντολή του ΥΕΘΑ Πάνου Καμμένου η άξια Ελληνίδα αποκάλυψε το τεράστιο σκάνδαλο της συμμορίας Σημίτη, που παρέδωσε την χώρα στους Γερμανούς, γεμίζοντας συγχρόνως τους οφσορ λογαριασμούς της μίζας. Σύμφωνα με τα ευρήματα της έρευνας, η τραγωδία δεν σταματά εκεί. Η συμμορία του μνημονίου που ξέπλυνε τα σκάνδαλα Σημίτη, φρόντισε να πληρώσει 20 δις Ευρώ στους εμπόρους όπλων, με αρχιτέκτονα τον Βενιζέλο, τον Παπακωνσταντίνου και τον Στουρνάρα (όλως τυχαίως μέλη της συμμορίας Σημίτη) την πενταετία του μνημονίου! Για υποβρύχια που δεν είχαμε παραλάβει, ελικόπτερα που δεν είχαμε παραλάβει κλπ κλπ.

Σε όλα αυτά βεβαίως δεν συμπεριλαμβάνονται τα επαίσχυντα swaps που υπέγραφε νύχτα ο Σημίτης με την Deutsche Bank για να εξοφληθούν οι γερμανικοί κολοσοί.

Πράγμα που δεν έκανε ο Καραμανλής, όταν η Μέρκελ του «πρότεινε» να αγοράσει Eurofighter με «προνομιακό δάνειο» τύπου Σημίτη. Όταν μάλιστα το Βερολίνο απαιτούσε έλλειμμα κάτω του 3%, όπως ορθότατα γράφει ο Μανώλης Κωττάκης σήμερα στην Δημοκρατία. Ο Καραμανλής αρνήθηκε και προτίμησε να συγκρουστεί με την διαπλοκή μέσω του «Βασικού Μετόχου». Διαπλοκή που όμως είχε γερό μερίδιο από το πανηγύρι της μίζας των εξοπλιστικών και ξιφούλκησε για την πτώση της τότε κυβέρνησης.

Δεν είναι τυχαίο ότι μιζαδόροι εκδότες που διατηρούσαν συνεταιρικές οφσόρ για μίζες εξοπλιστικών, σήμερα πάλι ξεσπαθώνουν, όπως ξεσπάθωναν τότε. Μιλάμε για άθλιο παρακράτος που σήμερα έρχεται στο φως.

Η έρευνα της Ζωής Γεωργαντά αποδεικνύει ότι το σύνολο του χρέους προήλθε από αυτές τις επαίσχυντες συμφωνίες και τα πανωτόκια που όμως εξασφάλισαν στον Σημίτη την διαχρονική ατιμωρησία. Πως αλλιώς εξηγείται η προκλητική στήριξη π.χ. του Γιάννου από την διαπλοκή, που την ώρα που βρίσκεται ο μαύρος λογαριασμός στην λίστα Λαγκάρντ οι «νταβατζήδες» επανέρχονται με διθυραμβικά αφιερώματα; Η διαχρονική παρουσία Στουρνάρα; Η προστασία στον Παπακωνσταντίνου; Στον Βενιζέλο;

Και βέβαια στον αρχιερέα της διαπλοκής, Σημίτη, που ακόμα και τα μαύρα που του έφερνε ο Τσουκάτος από τον Χριστοφοράκο, βαπτίστηκαν «μίζες στον ΟΤΕ»! 15 χρόνια μετά!

Η έρευνα της Ζωής Γεωργαντά ήδη προκαλεί τριγμούς στο μαύρο μέτωπο και αλλάζει άρδην την διαπραγματευτική τακτική της κυβέρνησης έναντι του Βερολίνου. Αποδεικνύεται ότι η πτώχευση της Ελλάδας έγινε για να θησαυρίσουν τα πανίσχυρα γερμανικά συμφέροντα και οι ντόπιοι υποτακτικοί τους, όπως άλλωστε είχε αποκαλύψει και ο επιχειρηματίας Αβατάγγελος, περιγράφοντας την μαύρη συμφωνία Σημίτη – Σρέντερ, εκλεκτό τέκνο του οποίου είναι βεβαίως ο Μάρτιν Σουλτς. Αυτός που θέλει στην κυβέρνηση τον Θεοδωράκη, άξιο τέκνο του συστήματος Σημίτη.

Τίποτα λοιπόν δεν γίνεται στην τύχη.

Όσο φοβόμαστε το Grexit θα είμαστε δούλοι του κάθε εκμεταλλευτή.

Όσο φοβόμαστε το Grexit θα είμαστε δούλοι του κάθε εκμεταλλευτή.

Όσο οι δυνάστες μας (ντόπιοι και ξένοι) βλέπουν ότι φοβόμαστε το Grexit, τόσο θα είμαστε εύκολα εκβιάσιμοι και υπόδουλοι στις ορέξεις τους.

Καλούμε όσους από εμάς είχαμε δουλέψει και είχαμε αποκτήσει περιουσία πριν μπούμε στο ευρώ, να σκεφτούμε,
αν ποτέ είχαμε άγχος για το εάν θα έχουμε να φάμε, αν θα μας κατάσχουν την περιουσία επειδή δεν είχαμε να πληρώσουμε τους φόρους, αν ποτέ αγχωθήκαμε ότι δεν θα βρούμε τα χρήματα έγκαιρα για να πληρώσουμε μια δόση από κάποιο γραμμάτιο, αν θα βάλουμε πετρέλαιο για τη θέρμανση κ.λ.π.; Υπήρξε ποτέ περίπτωση να μην υπάρχουν φάρμακα και μάλιστα γνήσια ή να μην τα καλύπτει ο ασφαλιστικός μας φορέας; Υπήρξε ποτέ πρόβλημα ...
με την καταβολή των μισθών, των συντάξεων και των εφάπαξ; Σκεφτείτε αν μετά με το ευρώ, κτίστηκε κάποιο νοσοκομείο ή κάποιο σχολείο κ.λ.π.; Μόνο δρόμοι ιδιωτών με συνεχή διόδια

Οι νεότεροι δεν γνώρισαν αυτή τη ζωή και τρομοκρατούνται από τα ΜΜΕ για την επιστροφή σε εθνικό νόμισμα. Εμείς οι παλιότεροι όμως τι στο διάολο το θέλουμε το ευρώ;

Δικαιολογημένα θα πει κάποιος ότι τα χρέη δεν έγιναν μόνο επί ευρώ, αλλά έρχονται και από την εποχή της δραχμής. Ναι, αλλά με εθνική κυριαρχία επί του εθνικού νομίσματος, το κράτος μπορούσε να χειριστεί εύκολα την όποια κατάσταση και να ξεπερνά διάφορα εμπόδια. Ποτέ δεν υπήρξε περίπτωση να μην πληρώσουμε τους δανειστές στην ώρα τους.

Φωνάζαμε κάποιοι από το 2010. "Τώρα επιστροφή στο εθνικό νόμισμα, αργότερα θα είναι αργά". Όμως η ολιγαρχία του τόπου που ελέγχει απόλυτα το πολιτικό σύστημα, διέταξε να μπούμε σε μνημόνια και να παραδώσουμε την εθνική μας κυριαρχία, προκειμένου να μην χάσει τον έλεγχο. Πέντε χρόνια μετά και αφού έχουμε ηττηθεί κατά κράτος σαν έθνος, φοβόμαστε ακόμα και να συζητήσουμε για το εάν θα πρέπει να επιστρέψουμε σε εθνικό νόμισμα!!! Ακόμα όμως και τώρα υπάρχουν δρόμοι διαφυγής. Αργότερα θα τα έχουμε χάσει όλα και θα έχουμε διαλυθεί πλήρως.

Πηγή: http://hassapis-peter.blogspot.gr

Τι μάθαμε από την άσκηση ψεύδους της Αργεντινής, του Σπύρου Στάλια.

Τι μάθαμε από την άσκηση ψεύδους της Αργεντινής

του Σπύρου Στάλια*

Ποια είναι τα τρία μεγάλα μαθήματα που πήραμε από την Αργεντινή όλα τα Κράτη του Κόσμου και όλοι οι Λαοί της Γης στις αρχές του 21^ου αιώνα; 

Το πρώτο μάθημα είναι ότι ένα έθνος, με τεράστιο εξωτερικό χρέος, μπορεί να πτωχεύσει, αλλά παρά πολύ γρήγορα μπορεί να επανέλθει στην ανάπτυξη, βασισμένο στο νόμισμα του, στην πολιτική της πλήρους απασχόλησης και στην κοινωνική πολιτική, μακριά από τα προγράμματα της σκληρής λιτότητας του ΔΝΤ που εξυπηρετούν μια μικρή μερίδα του πληθυσμού, τραπεζίτες, τους πολιτικούς τους και όσους συναγελάζονται μαζί τους. 

Το δεύτερο μάθημα που πήραμε ήταν ότι καθώς η Αργεντινή υιοθέτησε τις παραπάνω πολιτικές, και άρχισε η ανάπτυξη να τρέχει με υψηλούς ρυθμούς, οι ξένες επενδύσεις ήσαν οι πρώτες που έκαναν την εμφάνιση τους στη χώρα. Με άλλα λόγια, παρά την σκληρή ρητορική προς την Αργεντινή, ότι άμα εγκαταλείψεις το πρόγραμμα του ΔΝΤ δεν θα έχεις ελπίδα να ζήσεις -την προειδοποιούσαν ‘θα σε πεθάνουμε’- όχι μόνο έζησε, όχι μόνο αναπτύχτηκε, όχι μόνο προσέφερε ως αποζημίωση το....
33% αυτού που χρεώσταγε ευθύς εξ αρχής και χωρίς δεύτερη κουβέντα, αλλά τα ξένα επενδυτικά κεφάλαια άρχισαν να εισρέουν στη χώρα αμέσως.

Το δίδαγμα εδώ είναι ότι τα ξένα κεφάλαια, άμα δουν απόδοση, ότι έχουν πει μετά το λησμονούν. Είναι τόση η απληστία τους που άμα μυριστούν κέρδος σβήνουν μονοκονδυλιά το παρελθόν και την προηγούμενη ‘πολιτική’ τους. 

Το τρίτο μάθημα που πήραμε, αλλά εμείς εδώ δεν εμπεδώσαμε, είναι ότι μια χώρα που εκδίδει το νόμισμα της, έχει αυστηρή φορολογική πολιτική, νοικοκυρεμένη νομισματική πολιτική, ορίζει τα επιτόκια της και το νόμισμα της διακυμαίνεται ελευθέρα στις ξένες αγορές, αυτή η χώρα και οι πολίτες της, δεν μπορεί να είναι αιχμάλωτοι στις ξένες αγορές χρήματος και κεφαλαίου. Αυτό αποκλείεται. Τελεία και παύλα. Αυτό είναι ίσως το καλύτερο μάθημα που πήραμε, αρκεί να εκλέγουμε πολιτικούς όχι καραγκιόζηδες. 

Τι συνέβη στην Αργεντινή λοιπόν; Η Αργεντινή λόγω διαφθοράς του πολιτικού της συστήματος και της καθεστηκυίας τάξης της, είχε περιπέσει στο φαύλο κύκλο του πληθωρισμού. Έτσι, το ίδιο σύστημα, κατέφυγε στο ΔΝΤ το 1991 προς βοήθεια. Το πρόγραμμα του ΔΝΤ, είναι ένα και μοναδικό για πάσα νόσο της οικονομίας, και οδήγησε την χώρα στη μεγαλύτερη τραγωδία της ιστορίας της μέσα σε δέκα χρόνια έως το 2002, όπου και εξεδιώχθη κλοτσηδόν. 

Τι ορμήνευσε το ΔΝΤ; Να δέσει το νόμισμα της με το δολάριο, δηλαδή το νόμισμα της πρακτικά να είναι το δολάριο, και να ακολουθηθούν οι πολιτικές λιτότητας όπως ακριβώς επέβαλλαν και σε μας. Δολάριο (ευρώ σε μας), ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς, δραστικό κόψιμο μισθών, ημερομισθίων και συντάξεων, ιδιωτικοποιήσεις, διάλυση του κοινωνικού κράτους, ισοπέδωση των εργατικών δικαιωμάτων, ελεύθερη αγορά, ελευθερία στους πλειστηριασμούς και τα υπόλοιπα γνωστά. Η πολιτική αυτή μετά από δέκα χρόνια εφαρμογής επέφερε τα αντίθετα αποτελέσματα από τα προσδοκώμενα, Οι πόροι της χώρας ήσαν υπό υποεκμετάλλευση. Η ανεργία αυξήθηκε δραματικά, με τραγικό τρόπο η φτώχεια χτύπησε τους εργαζόμενους, μειώθηκε το ΑΕΠ, μειώθηκε η βιομηχανική παραγωγή, μειώθηκε δραστικά η αγροτική παραγωγή ενώ ο δανεισμός ανέβαινε με εκθετικό τρόπο, θανατικό, καρκινικό, για το Έθνος αυτό. Μια πλούσια χώρα, την Αργεντινή, την έκαναν φτωχή! 

Η κοινωνική έκρηξη το 2002 ανέτρεψε αυτήν την λανθασμένη πολιτική που την παραδέχτηκε ως τέτοια και το ΔΝΤ αργότερα, αλλά χωρίς να την έχει αντικαταστήσει με κάποια άλλη, που την λουζόμαστε εμείς τώρα. 

Ας πάμε λίγο βαθύτερα, και κάντε τις αναλογίες σας στο μυαλό σας με το τι συμβαίνει με μας πέντε χρόνια τώρα και άλλα πολλά που έρχονται.

Την ώρα που η Αργεντινή υιοθέτησε το δολάριο ως νόμισμα της, εκείνη την στιγμή ακριβώς υιοθέτησε και τον κανόνα του χρυσού. Έγινε χρήστης νομίσματος και όχι εκδότης νομίσματος, έφτιαξε την δική της ΕΕ τρόπον τινά. Αυτόματα η χώρα επέβαλε στον εαυτό της περιορισμούς στην νομισματική της και στη δημοσιονομική της πολιτική, στην συναλλαγματική της πολιτική, στην εμπορική της πολιτική και στην εισοδηματική της πολιτική. 

Ουσιαστικά δεν ήταν μια κυρίαρχη χώρα αλλά μια χώρα κάτω από τις ορέξεις των πιστωτών της που ήθελαν να αποπληρώνονται με ένα σταθερό νόμισμα και αν όχι, να κυριαρχήσουν επί των πόρων της χώρας.

Με άλλα λόγια, αν έχεις ξένο νόμισμα είσαι υποχρεωμένος για να το βρεις, να μειώσεις τα ελλείμματα σου, να μειώσεις μισθούς και συντάξεις με στόχο να αυξήσεις τις εξαγωγές σου και να μειώσεις τις εισαγωγές σου. Πολιτικές εκμετάλλευσης της εσωτερικής ζήτησης και καταπολέμησης της ανεργίας αποκλείονται. 

Ανάπτυξη εδώ σημαίνει λιτότητα, ανεργία και σφοδρή φορολόγηση και όχι δαπάνη. Αλλά ανάπτυξη, καλώς ή κακώς, σημαίνει δαπάνη κάτι που δεν είναι αντιληπτό στη χώρα μας ακόμα και στην ΕΕ, και ακούς τις μπαρούφες ‘τώρα θα πάρουμε αναπτυξιακά μετρά’ αλλά ποιος θα δαπανήσει δεν μας λένε ποτέ. Λένε κουταμάρες. 

Η χώρα δεν μπορούσε να δαπανήσει αφού είχε ‘δολαριοποιηθεί’. Για να βρει δολάρια έπρεπε να φορολογήσει για να δαπανήσει μετά, και για να δανειστεί βρισκόταν στις ορέξεις των αγορών που εκτιμούν με τα δικά τους μέτρα την αξιοπιστία της χώρας που δανείζουν. Έτσι τα επιτόκια της χώρας δεν μπορεί να τα ορίσει η κυβέρνηση με την κεντρική τράπεζα αλλά έρχονται απ’ έξω. Αλλά υψηλά επιτόκια σημαίνει οικονομική δυσλειτουργία, επαχθή δανεισμό, καθόλου επενδύσεις.

Η χώρα έτσι βρέθηκε σε δεινή οικονομική κρίση και σε κοινωνική έκρηξη. Τελικά το 2002 οι σοβαροφανείς δυνάμεις του ΔΝΤ και του ισχυρού νομίσματος, οικονομικά αγράμματες, εξεδιώχθησαν μαζί με το ΔΝΤ και η χώρα έγινε κυρίαρχη του εαυτούς της. 

Η χώρα έπασχε από χρηματοδότηση και από δαπάνες.

Βήμα πρώτο, εξέδωσε το δικό της νόμισμα. Μετά από αυτό η κυβέρνηση πλέον ανέκτησε όλα τα μέσα να ασκεί πολιτική που αποσκοπεί στην πλήρη απασχόληση, στους αξιοπρεπείς μισθούς και την διατήρηση της αξίας του νομίσματος της χώρας με θρησκευτική ευλάβεια. Η κυβέρνηση ανέκτησε τα τρία ζευγάρια μέσων για να μπορεί να τα πραγματοποιεί τους στόχους της. Να φορολογεί και να δαπανά, να δανείζεται και να αποπληρώνει τα δάνεια της, και να εκδίδει χρήμα και να το αποσύρει.

Μέσα στα πλαίσια αυτά, ο μετριοπαθής κεϋνσιανός Πρόεδρος Kirchner, πήρε όλες της πρωτοβουλίες και άσκησε την πολιτική της εσωτερικής ζήτησης.

Με το πρόγραμμα Jefes y Jefas de Hogar, πρόγραμμα δημιουργίας θέσεων εργασίας για του οικογενειάρχες χωρίς δουλειά, μέσα σε τέσσερες μήνες δημιούργησε 2 εκατομμύρια θέσεις εργασίας που αντιστοιχούσαν στο 13% του εργατικού δυναμικού της χώρας! 

Το πρόγραμμα αυτό χρηματοδοτήθηκε με το νόμισμα της χώρας. Αυτό το πρόγραμμα, που αφορούσε στις υποδομές, ήταν ουσιαστικά το πρόγραμμα που έβαλε την χώρα στο δρόμο της ανάκαμψης. Η δαπάνη για αυτό το πρόγραμμα υπολογίζεται συντηρητικά ότι έδωσε ώθηση στο ΑΕΠ πάνω από 2, 5% και ενεθάρρυνε μετά την αύξηση των ιδιωτικών επενδύσεων. 

Οι καπιταλιστές νεοφιλελεύθεροι αυτοκατέρριψαν τον μύθο τους ότι η ελεύθερη αγορά τους προσφέρει καλύτερο επενδυτικό κλίμα. Με το πρόγραμμα της εγγυημένης εργασίας του Προέδρου Kirchner έσπευσαν να επενδύσουν στην Αργεντινή γιατί το επενδυτικό κλίμα ήταν ήρεμο με εμπιστοσύνη. Στον καπιταλισμό η αρπακτικότητα και η πλεονεξία έρχονται πριν από την προκατάληψη. 

Συνοψίζοντας, χωρίς την ευελιξία που παρέσχε το νέο διακυμαινόμενο νόμισμα, η χώρα ποτέ δεν θα έβγαινε από την κρίση, ποτέ δεν θα μπορούσε να καταπολεμήσει την ανεργία που την μάστιζε και η μεσαία τάξη δεν θα μπορούσε να αποκαταστήσει την ενότητα της κοινωνίας.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της WORD BANK, το ΑΕΠ της Αργεντινής, την περίοδο 2005-2014, είχε μέση ετήσια αύξηση της τάξεως του +12.81%, δηλαδή από 183,3 δις δολάρια το 2005 έφτασε τα 611,76 δις δολάρια το 2014 ενώ κατά την περίοδο 2010-2014 η μέση ετήσια αύξηση του ΑΕΠ ήταν +10,08%. Από 378,5 δις δολάρια το 2010 έφθασε τα 611,76 δις δολάρια το 2014. 

Την ίδια περίοδο η μέση ετήσια πτώση του ΑΕΠ της Ελλάδος, με τα προγράμματα της ΕΕ και του ΔΝΤ, μειώθηκε με μέσο ρυθμό -4,56% ετησίως, δηλαδή το ΑΕΠ της χώρας από 226 δις ευρώ το 2010 έφτασε τα 179 δις ευρώ το 2014. Χάθηκε δια παντός πλούτος από την χώρα της τάξεως των 50 δις ευρώ περίπου, αφού έχουμε ανεργία, αποβιομηχανοποίηση και αποαγροτοποίηση. Οι πόροι της χώρας χάρις στο ΔΝΤ, ΕΕ και την ΕΚΤ είναι υπό υποεκμετάλλευση, όπως ήταν και Αργεντινή πριν το 2002, που γύρισε στο νόμισμα της. 

Το τι πρέπει να κάνουμε εμείς είναι προφανές. Από το να καθόμαστε να παρακαλάμε τους ψυχοβγάλτες μας πότε θα μας δώσουν ευρώ καλόν είναι να τους στείλουμε από εκεί που ήρθαν. 

Γνωρίζουμε ότι υπάρχουν λύσεις και γνωρίζουμε ότι με το εθνικό μας νόμισμα γνωρίσαμε μια θαυμάσια περίοδο οικονομικής ανάπτυξης και μπορούμε να το ξανακάνουμε καλύτερα πια. Με το ευρώ μόλις 6 χρόνια χρειάστηκαν να οδηγηθούμε σε άλλη μια πτώχευση, και γνωρίζουμε ότι με το ευρώ δεν υπάρχει περίπτωση να έχουμε δουλειά και ανάπτυξη. 

Πάντως όσοι σαν φέρνουν παράδειγμα την Αργεντινή, γνωρίζετε τώρα πια, ότι λένε ψέματα, εντεταγμένοι σε υπηρεσία εκφοβισμού του Ελληνικού Λαού και όσοι τους πιστεύουν είναι φοβισμένα θύματα. Μην ξεχνάμε ότι ο φόβος εξατμίζει κάθε αρετή μας, και μας καθιστά άβουλους.

* Ο Σπύρος Στάλιας είναι Οικονομολόγος ΜΑ, Ph.D και πρ. Διευθύνων Σύμβουλος ΟΛΠ.

Καμιά αναμονή, παρά μόνον ανένδοτος αγώνας! Η Πολιτική Γραμματεία του Ε.ΠΑ.Μ.

Καμιά αναμονή, παρά μόνον ανένδοτος αγώνας!

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Η φετινή Εργατική Πρωτομαγιά, βρίσκει τη χώρα μας εγκλωβισμένη -όσο ποτέ άλλοτε- μέσα στο πλαίσιο της συμφωνίας της 20ης Φεβρουαρίου 2015, που εκφράζει την συνέχεια της σκληρής γραμμής επιτήρησης που έχει επιβληθεί, από τους δανειστές και τοκογλύφους. Η πλήρης υποταγή της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ στους «θεσμούς» και η εμμονή στη λογική του «έντιμου συμβιβασμού» με το ευρωπαϊκό ιερατείο των στυγνών εκβιαστών και των οικονομικών δολοφόνων, οδηγεί τη χώρα μας στην πιο κρίσιμη καμπή της ιστορίας της. Με την διπλή (πολιτική και τεχνική) αποικιοκρατική κηδεμονία που επιβλήθηκε, εκχωρείται και η τελευταία ελπίδα του ελληνικού λαού, που εμπιστεύθηκε στη νέα κυβέρνηση τη σκληρή διαπραγμάτευση στο όνομα της ανάσχεσης των αδιέξοδων εφαρμοζόμενων πολιτικών.

Μετά το οριστικό... «διαζύγιο» με το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης και το επερχόμενο... «συμβόλαιο ανάπτυξης», οι εργαζόμενοι δεν έχουν τίποτα απολύτως να περιμένουν. Όπως τίποτα δεν έχουν να περιμένουν και από τον κυβερνητικό - εργοδοτικό - γραφειοκρατικό συνδικαλισμό της ΓΣΕΕ, που πρόσφατα -στις 3 Απριλίου 2015- με απόφαση της κυβέρνησης έλαβε από τον προϋπολογισμό του ΟΑΕΔ 18 εκατομμύρια ευρώ. Καμιά απολύτως αναμονή δεν πρόκειται να δημιουργήσει συνθήκες ανάπτυξης και ευημερίας, με εργασιακά και πολιτικά δικαιώματα. Προαπαιτούμενο, τέτοιας μορφής συνθηκών, είναι πρωτίστως η επανάκτηση της Εθνικής Κυριαρχίας της χώρας, που δεν πρόκειται να επιτευχθεί παρά μόνο με μονομερείς ενέργειες, στο πλαίσιο των κανόνων του διεθνούς δικαίου.

Το ΕΠΑΜ δεν θα σταματήσει να διαμηνύει σε όλους τους τόνους, πως βιώσιμη λύση για την χώρα και τον λαό της δεν μπορεί να υλοποιηθεί μέσα στον «ζουρλομανδύα» της ευρωζώνης και απευθύνει προσκλητήριο ενότητας και ανένδοτου αγώνα, με στόχο:

1. Την μονομερή διαγραφή του παράνομου και καταχρηστικού χρέους σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο.
2. Την τιμωρία όλων των ενόχων για να απονομιμοποιηθούν, να κριθούν οι υπογραφές και οι δεσμεύσεις τους σε βάρος του ελληνικού λαού ως ανυπόστατες.
3. Την έξοδο από την Ευρωζώνη και την ΕΕ.
4. Την μετάβαση σε εθνικό κρατικό νόμισμα, ως εργαλείο αποκατάστασης της Εθνικής Κυριαρχίας και της παραγωγικής ανασυγκρότησης.
5. Την εθνικοποίηση των μεγάλων τραπεζών, με πρώτη και κύρια την Τράπεζα της Ελλάδος και όλων των ζωτικών τομέων για την οικονομία και τη ζωή του λαού (Υγεία, Παιδεία, υποδομές, ενέργεια, νερό…), καθώς και την ακύρωση των συμβάσεων εκποίησης δημόσιων περιουσιακών στοιχείων, την ανάκτηση του ελέγχου και της ιδιοκτησίας τους από το Δημόσιο.
6. Την έναρξη της παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας μας, με την εφαρμογή ενός πολύ καλά μελετημένου σχεδίου, όπως το Ε.ΠΑ.Μ. το επεξεργάζεται και το προτείνει, σύμφωνα με τις σύγχρονες ανάγκες της ελληνικής κοινωνίας.

Καλούμε όλους τους συναγωνιστές να συμμετάσχουν μαζικά στις Απεργιακές κινητοποιήσεις της Πρωτομαγιάς με τα Σωματεία τους.

Η Πολιτική Γραμματεία του Ε.ΠΑ.Μ.

Αθήνα 30/04/2015

«Θα σας φέρουμε και… ΑΟΖ!» Δρ Ιωάννης Παρίσης.

«Θα σας φέρουμε και… ΑΟΖ!»

Δρ Ιωάννης Παρίσης

Η ΑΟΖ έχει καταστεί κατά τα τελευταία χρόνια η «αγαπημένη» λέξη της πλειονότητας των Ελλήνων. Όλοι μιλούν για την ΑΟΖ. Δεν έχει σημασία αν δεν γνωρίζουν τι ακριβώς είναι (πολλοί δεν γνωρίζουν ούτε τι σημαίνουν τα αρχικά – ή ότι… πρόκειται για αρχικά!). Σε κάθε καφενείο, σε κάθε σπίτι, μεταξύ καφέ και τσίπουρου, δεν λείπει και η συζήτηση για την ΑΟΖ. Την οποία, φυσικά, κάποιοι… «προδότες πράκτορες των ξένων» αρνούνται να ανακοινώσουν! Έτσι, η Πατρίδα χάνει πόρους, άσε που κινδυνεύει να… της κλέψουν την ΑΟΖ!

Από την πλευρά κάποιων πολιτικών, η ΑΟΖ χρησιμοποιείται ως «πανάκεια» για την επίλυση όλων των ζητημάτων της χώρας στη θάλασσα και ως «επιχείρημα» πολιτικής προπαγάνδας. Με τον καιρό αντικατέστησε περίπου τις γνωστές από παλιά πολιτικές υποσχέσεις «θα σας κάνουμε γεφύρι, θα σας φέρουμε και ποτάμι» (!!!)

Η πρόσφατη συνάντηση στη Λευκωσία του Πρωθυπουργού Αλ. Τσίπρα με τους ηγέτες της Αιγύπτου και της Κύπρου (που έρχεται σε συνέχεια της προηγούμενης στο Κάιρο τον περασμένο Νοέμβριο) έφερε για μια ακόμα φορά στη δημόσια συζήτηση το θέμα της ΑΟΖ. Το γεγονός ότι οι τίτλοι που προβάλλονται από τον Τύπο αναφέρονται στην ΑΟΖ, επιβεβαιώνει τα όσα αναφέραμε πιο πάνω. 

Ελάχιστοι ασχολούνται με την ουσία, με την πολιτική και οικονομική σημασία των συναντήσεων αυτών, που πράγματι είναι μεγάλη. Βέβαια τα μέσα ενημέρωσης το γνωρίζουν και βάζουν τίτλους «πιασάρικους» από όπου δεν μπορεί να λείπει φυσικά η ΑΟΖ.

Οι ηγέτες των τριών χωρών συναντήθηκαν για πρώτη φορά στο Κάιρο στις 8 Νοεμβρίου 2014. 

Μεταξύ των άλλων όρισαν τότε και την επόμενη συνάντησή τους στην Λευκωσία (όπως και έγινε). 

Η τρίτη βέβαια θα είναι στην Αθήνα, τα επόμενο εξάμηνο (σχετική

πρόσκληση απηύθυνε ο κ. Τσίπρας).

Τον Νοέμβριο του 2014 οι τίτλοι των εφημερίδων και των ιστοσελίδων ήταν: «Οριοθέτηση ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδας – Αιγύπτου αποφασίστηκε στο Κάιρο». Τώρα (Απρίλιος 2015) οι τίτλοι είναι αντίστοιχοι: «Τσίπρας από τη Λευκωσία: «Προχωράμε στις διαβουλεύσεις για την οριοθέτηση της ΑΟΖ».

Πανομοιότυπες και οι δηλώσεις των δύο πρωθυπουργών της Ελλάδας:

Καταρχήν, η ομοιότητα των δηλώσεων δεν αναφέρεται εδώ ως αρνητικό στοιχείο. Κάθε άλλο μάλιστα. Θα έλεγε κανείς ότι δείχνει συνέχεια και σταθερότητα της εξωτερικής πολιτικής στο θέμα αυτό. Το επικριτέο είναι να παρουσιάζεται κάθε φορά ως «ηρωική πράξη» και ως  μια νέα «επιτυχία». Επισημαίνω ότι αμφότεροι μιλούν για «οριοθέτηση θαλασσίων ζωνών».

Προβλήθηκε όμως από τα Μέσα, μάλιστα με ιδιαίτερη επισήμανση, μια ακόμα δήλωση του κ. Τσίπρα:

«Την πρόθεση της Ελλάδας να προχωρήσει στον καθορισμό Αποκλειστικών Οικονομικών Ζωνών (ΑΟΖ) ανακοίνωσε ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας. Ωστόσο ο πρωθυπουργός διευκρίνισε ότι αυτό θα γίνει εκεί όπου δεν απαιτείται η συνεννόηση με τρίτες χώρες.»

Δηλαδή; Ποια είναι η χώρα  – εννοείται στον περίγυρό μας – με την οποία δεν απαιτείται συνεννόηση; Σημειώνεται εν προκειμένω ότι, στην μεσογειακή λεκάνη μόνον οκτώ (8) χώρες έχουν μέχρι σήμερα ανακοινώσει ΑΟΖ: Αίγυπτος (1983), Κύπρος (2004), Τυνησία (2005), Μαρόκο (2005), Λιβύη (2009), Ισραήλ (2011), Λίβανος (2011), Γαλλία (2012). Που σημαίνει ότι από εκείνες που μας ενδιαφέρουν άμεσα, η Αλβανία, η Ιταλία και η Τουρκία δεν έχουν ανακοινώσει ΑΟΖ.

Ποιες χώρες εννοεί ο κ. Πρωθυπουργός, με τις οποίες «δεν απαιτείται συνεννόηση»; Ας δούμε τις παράκτιες χώρες που μας περιβάλλουν:

• Με την Αλβανία είναι γνωστό ότι κάτι πήγε να γίνει το 2009, όταν υπήρξε συμφωνία μεταξύ των δύο κυβερνήσεων (Μπερίσα – Καραμανλή), αλλά αυτό απορρίφθηκε από το Συνταγματικό Δικαστήριο της Αλβανίας και έτσι η συμφωνία ναυάγησε. Απαιτούνται συνεπώς νέες συνεννοήσεις για τη διευθέτηση.
• Με την Ιταλία θα πρέπει να γίνουν προφανώς κάποιες συνεννοήσεις, κυρίως σε θέματα υφαλοκρηπίδας, τα οποία είναι προς διευθέτηση.
• Με την Μάλτα, μάλλον δεν υπάρχει καταρχήν ζήτημα διότι, σύμφωνα με κάποιες μετρήσεις, οι δύο ΑΟΖ δεν εφάπτονται. Αλλά και στην περίπτωση αυτή θα πρέπει να γίνει επίσημη συνεννόηση για το αν πράγματι εφάπτονται ή όχι και πού.
• Από την πλευρά της Λιβύης, είχαν εκδηλωθεί στο παρελθόν απαιτήσεις στον καθορισμό της μέσης γραμμής που έφθαναν μέχρι την απαίτηση μη υπολογισμού της Γαύδου (!!!). Άρα σε κάθε περίπτωση απαιτούνται συνεννοήσεις για την διευθέτηση. Από την άλλη, τη στιγμή αυτή στη Λιβύη δεν υπάρχει στην πράξη κυβέρνηση για συνεννόηση.

Εξαιρουμένης της Τουρκίας, όπου προφανώς δεν υπάρχει επί του παρόντος πεδίο συνεννόησης, μένουν οι δύο φίλοι μας: Αίγυπτος και Κύπρος. Μα εδώ ακριβώς βρίσκεται και το κύριο πρόβλημά μας. Δεν ορίζουμε ΑΟΖ, όχι γιατί αντιδρούν οι Αίγυπτος και Κύπρος, αλλά διότι η Τουρκία «μπαίνει» στη μέση και απειλεί, υποστηρίζοντας ότι μεταξύ της ελληνικής ΑΟΖ και εκείνων της Κύπρου και της Αιγύπτου παρεμβάλλεται η τουρκική!

Θα πρέπει κάποιοι να ενημερώσουν τον Πρωθυπουργό ότι άλλο «ανακοίνωση» και άλλο «οριοθέτηση«. Είναι προφανές στον καθένα ότι η οριοθέτηση προϋποθέτει «συνεννόηση«.  Τελικά μπορεί κάποιος να μιλήσει στον Ελληνικό Λαό με ειλικρίνεια και χωρίς υπερβολές και συνθήματα λαϊκής κατανάλωσης;

(*) Ο Ιωάννης Παρίσης είναι Υποστράτηγος ε.α., Διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης – Διεθνών Σχέσεων του Πανεπιστημίου Κρήτης, Πρόεδρος της Ακαδημίας Στρατηγικών Αναλύσεων (ΑΣΑ) – http://www.acastran.org