Air pollution in Belgium responsible for more than 11,000 (11.770) deaths in 2012

Air pollution in Belgium responsible for more than 11,000 deaths in 2012

Dec 1, 2015

Belgiumpollutionpublic health

Robyn Boyle

In 2012 in Belgium, 11,770 people died prematurely due to the effects of air pollution, according to a report published by the European Environment Agency (EEA) concerning air quality in Europe, writes De Morgen.

According to the report, air pollution is directly linked to 432,000 premature deaths across Europe in 2012. No other form of environmental pollution creates a similar health risk, the report says, especially fine particulate matter in the air, which can cause cardiovascular and lung diseases. In addition, high concentrations of ground-level ozone and nitrogen dioxide emissions are very harmful to health, because they can lead to asthma and other respiratory disorders.

In Belgium in 2012, a total of 9,300 people died prematurely due to a condition caused by particulate pollution. Another 170 people died prematurely due to nitrogen dioxide, and 2,300 people due to high ozone levels in Belgium, according to the EEA's calculations.

"Despite continued improvements in recent decades, air pollution continues to affect the overall health of Europeans and reduce quality of life and longevity," says EEA director Hans Bruyninckx.

The EEA is urging European countries to comply with the air quality limits set by the World Health Organization (WHO), which are stricter than European standards.

Belgium fails to reach climate deal in time for Paris summit. (After six years of negotiations!!!)

Belgium fails to reach climate deal in time for Paris summit

Nov 30, 2015

Anja Otte: The week in politics

As the Paris climate conference started on Monday, Belgium had failed to produce a common policy. Four of its governments – one federal and three regional – have been negotiating for no less than six years. Yet an agreement could not be reached.

The negotiations centre on the regional division of the efforts and the source of the Climate Funds, to be invested in environmental measures. About a month ago, an agreement seemed close, but it was turned down by the government of Flanders (embarrassing its own environment minister, Joke Schauvliege) and the federal government (embarrassing its own climate minister Marie-Christine Marghem).
N-VA, Flanders’ largest party, in particular felt that too much was expected from Flanders.

Complicating matters even further is the different governments’ coalitions. The French-speaking socialists and Christian-democrats, which control government in the Brussels-Capital and Walloon regions, are oppositions parties on the federal level. This makes them reluctant to co-operate, preferring to embarrass their political opponents.

Over the weekend, no fewer than six ministers – responsible for the environment, energy and climate – met again in an ultimate effort to reach an agreement before the start of the climate summit. They failed.

They even failed to agree whether there was a “pre-agreement” or not. Marghem, meanwhile, decided not to board the climate train to Paris on Sunday.
We have never been this close to an agreement, prime minister Charles Michel (MR, pictured) said on Monday. He believes that there is no reason to be embarrassed. “Belgium sticks to its commitments and is actually credited internationally. The Belgians, like the rest of Europe, are amongst the world’s most ambitious when it comes to fighting climate change.”

Michel has his work cut out for him: to convince not just international experts but his own citizens.

Photo courtesy VRT

Σοβαρά κύριε Βάλς; Σας φαίνονται "πολλοί"; του Διονύση Ελευθεράτου.

Σοβαρά κύριε Βάλς; Σας φαίνονται "πολλοί";

"Ανατομία" μιας δήλωσης του πρωθυπουργού της Γαλλίας, για τους πρόσφυγες

του Διονύση Ελευθεράτου

Πολλούς μετανάστες και πρό­σφυγες μαζέψαμε στις χώ­ρες της Ευρωπαϊκής Ένω­σης, είπε -δεκτό και το «απεί­λησε»- προ ολίγων ημερών ο πρωθυπουργός της Γαλλίας, Μανουέλ Βαλς. Προς επίρρωση της διαπίστωσης, φυσικά, ότι η εχθρότητα για τους πρόσφυγες εκλαμβάνε­ται πλέον ως «νόμιμη άμυνα» (και εξόχως προσοδοφόρα, για εμπόρους «ασφάλειας» …) απέναντι στον ISIS, σε με­γάλη κλίμακα, στις τάξεις των ευρωπαϊκών ελίτ. Έστω κι αν κανένας λογικός συνειρμός δεν θα συνηγορούσε εύκολα σε τέτοιες αφοριστικές, απάν­θρωπες εξομοιώσεις. 

Η ατάκα του «σοσιαλιστή» Βαλς δεν αποτελεί ασφαλώς κεραυνό εν αιθρία κι αυτό ακριβώς είναι που την καθι­στά ενδιαφέρουσα: Μια απλή «ανατομία» της, φωτίζει κα­θαρότατα τους ευρωπαϊκούς και εν γένει δυτικούς ηθι­κούς-πολιτικούς κώδικες, κι όχι κατ’ ανάγκη μόνον όσους ισχύουν αυτήν την πυρακτω­μένη περίοδο. 

«Προκαταρκτικά», ας ξεκαθαρίσουμε κά­τι: Όσοι τυχόν σκέφτονται πως έπειτα από τη 13η ...
Νοεμβρίου κάθε Γάλλος αξιωματούχος δικαιούται «να λέει και μια κουβέντα παραπά­νω», ας θυμηθούν μεταξύ (πολλών…) άλλων και τούτο: Ότι ο Φρανσουά Ολάντ, εβδομάδες νωρίτερα, έλαμψε δια της απουσίας του από την έκτακτη σύνοδο, την οποία είχε συγκαλέ­σει για το προσφυγικό ο πρόεδρος της Κομι­σιόν, Ζαν Κλοντ Γιούνκερ. 

Για την ακρίβεια, ο Ολάντ και άλλοι …17 ηγέτες εκ των «28» της ΕΕ δεν καταδέχθη­καν να πάνε -ούτε για το θεαθήναι, που λένε… Εξυπακούεται όμως πως ήταν πιο «χτυπητή» η απουσία ηγετών κρατών, όπως της Βρετανί­ας και της Γαλλίας, οι οποίες πρωτοστάτησαν στη διάλυση ολόκληρων κρατών (π.χ. Ιράκ η πρώτη, Λιβύη η δεύτερη), με τόση «απλότη­τα» και «άνεση», όση χαρακτηρίζει τώρα και την έκφραση της δυσφορίας τους, για τις ρο­ές των ξεριζωμένων. 

Όχι, στο παρόν σημείωμα δεν θα υπενθυ­μίσουμε πόσοι, πώς και σε ποιες περιόδους «περιέθαλψαν» τον ISIS. Ούτε από πότε χρο­νολογείται το «δόγμα» της «θεσμικής Δύσης», σύμφωνα με το οποίο ο ισλαμισμός θα έπρεπε να ενισχυθεί στη Μ. Ανατολή και την Τουρ­κία, για να διαδραματίσει ρόλο αποτελεσμα­τικού αντίβαρου στην «κοσμική», μαρξιστική ή μαρξίζουσα Αριστερά. Εδώ θα περιοριστού­με στο τερέν που επιλέγει ο αξιότιμος κ. Βαλς, όστις αποφαίνεται: «Πολλούς πρόσφυγες και μετανάστες μαζέψαμε στην ΕΕ…». 

Πολλούς; Με ποιον γνώμονα; Μήπως τις «γαλλικές διαδικασίες» παραγωγής προσφύ­γων; Όχι δα… Όταν ο Νικολά Σαρκοζί ντυ­νόταν πολέμαρχος και προκαλούσε την απο­σύνθεση της Λιβύης, μπας και πετύχαινε την «ανασύνθεση» των δικών του συνδετικών κρί­κων με το γαλλικό κατεστημένο (στη βάση της λογικής «μπορεί στην Ευρώπη να είμαστε ιπ­ποκόμοι του Βερολίνου, αλλά υπάρχουν και τα …εξωστρεφή κλέη, σε άλλους τόπους»), τι ακριβώς ανέμενε ο πολιτικός κόσμος της χώ­ρας; Ότι το εγχείρημα θα έμοιαζε με παιχνί­δι στο πλέυ – στέησον; Αιμοσταγές μεν, εικο­νικό δε; Χωρίς ανθρώπους που θα έφευγαν, τρέχοντας και πλέοντας; 

Κρίνει άραγε ο Βαλς ότι είναι πολλοί οι πρόσφυγες από το Αφγανιστάν, που έφθασαν μέχρι τη Γαλλία; Πολλοί, βάσει ποιου μέτρου; Όχι πάντως βάσει όσων δραματικών δεδομέ­νων διαμόρφωσε ένας «μονιμοποιημένος» πό­λεμος, με πολυετή γαλλική συμμετοχή και με ήθη που συμπεριλαμβάνουν άφθονες «παρά­πλευρες απώλειες», κόσμο που «θερίζεται» σε γαμήλια πανηγύρια και βομβαρδισμούς νο­σοκομείων. 

Εκτός εάν αντίβαρο σε όλα αυτά θεωρεί­ται η … ποιότητα της δημοκρατίας που «εξα­σφαλίστηκε» στην εν λόγω χώρα, όπως και στο Ιράκ. «Ποιότητα» ασορτί με την «ειλικρί­νεια» των εκάστοτε επιδρομέων, όταν «θυμού­νται» τα ανθρώπινα δικαιώματα: Ίδρωσε μή­πως κανένα αφτί «επισήμου» στη Δύση, όταν το τυραννικό καθεστώς του Μπαχρέιν «γάζω­νε» αδίστακτα άοπλους, συγκεντρωμένους σε μία πλατεία διαδηλωτές της «αραβικής άνοι­ξης» (όχι ένοπλους αντικαθεστωτικούς αντάρ­τες), με την αρωγή στρατού και τανκς (!) που κατέφθασαν για αυτόν το λόγο από τη Σαου­δική Αραβία; Κανένα απολύτως. Άκρως βο­λικά από πολιτικής πλευράς για τη Δύση, τα δυο αυτά καθεστώτα μπορούσαν να κατακρε­ουργούν όσους υπηκόους τους ήθελαν, χω­ρίς να αμφισβητείται αυτό τους το «δικαίω­μα» στηνΟυάσινγκτον, ούτε στο Λονδίνο, ού­τε στο Παρίσι. 

Θα μπορούσαμε φυσικά να επεκταθούμε σε ειδικότερα «εδάφια» του «κεφαλαίου» Γαλ­λία – Συρία – ISIS, αλλά για αυτά ούτως ή άλ­λως συζητάμε- και θα συνεχίσουμε να συζη­τάμε- ενδελεχώς. Και δικαίως. 

Η ουσία βεβαίως παραμένει αναλλοίωτη: Ο Βαλς μας λέει πως ο αριθμός των προσφύγων ή και μεταναστών που κρίνονται «πολλοί» κα­θορίζεται μόνο στο ζύγι των μετέπειτα δυσκο­λιών, οι οποίες ανακύπτουν στη Δύση. Όχι στο ζύγι των -συχνά υπαρ­ξιακών ή και θανατηφόρων αδιεξόδων που η Δύση έχει ήδη διαμορφώσει στις χώ­ρες των «πλεοναζόντων». 

Ανάλογο «μονά-ζυγά δι­κά μας» χαρακτηρίζει, εδώ και πολλά χρόνια, τη σχέση του τρόπου οικονομικής δι­είσδυσης δυτικών συμφερό­ντων στην Αφρική και την Ασία με τον όγκο των μετα­ναστευτικών ροών. 

Η Δύση είχε και έχει το «ελεύθερο» για όλα: Να κα­ταργεί κάθε δομή προστατευτισμού των οικονομιών του Τρίτου Κόσμου. Να λεηλατεί πλουτοπαραγωγικές πηγές και ανθρώπινο δυναμικό. Να μην αφήνει λέ­πι για τους αλιείς της Σομα­λίας. Να χρηματοδοτεί εγκληματίες «αντάρ­τες»-ανδρείκελα, ώστε να αποσταθεροποιεί «ζώνες» χωρών, όπως την πετρελαιοπαραγωγό Καμπίντα της Αγκόλας, της οποίας η κυβέρνηση έπρεπε να «τιμωρηθεί» για την επιλογή της να κάνει «κάνει δουλειές» με κινεζικές εταιρείες και όχι με δυτικές. Εγκληματίες που τον Ιανουάριο του 2010 δεν δίστασαν να σκοτώσουν μέλη της αποστολής της εθνικής ποδοσφαιρικής ομάδας του Τόνγκο, για να εκπέμψουν το μήνυμα ότι η κυβέρνηση της Αγκόλας δεν ήλεγχε την Καμπίντα. Ειρήσθω εν παρόδω, σύμφωνα με τη Le Monde η γαλλική «El» ήταν μια από της πετρελαϊκές εταιρείες που «δεν έβλεπαν την ώρα» να «μπουν» στην Καμπίντ… 

Το «ελεύθερο» της Δύσης είναι απόλυτο στο οικονομικό πεδίο, στο πολεμικό και σε κάθε «μεικτό». Και είναι «ελεύθερο» απολύτως… μονομερές. Αίρεται, ενίοτε αγρίως, όταν οι άνθρωποι των πληγεισών περιοχών σπεύδουν να αναζητήσουν προς δυσμάς καλύτερη τύχη ή απλώς ευκαιρίες επιβίωσης. Γίνεται; Ε, δεν γίνεται… 

Ο αξιότιμος κ. Βαλς ξέρει καλά ότι δεν χρειάζεται να γυρίσουμε στην εποχή του… Μποκάσα για να γεμίσουμε ένα ολόκληρο βιβλίο με το μερίδιο των γαλλικών «αμαρτιών». Κι αν βρίσκει «πολλούς» τους πρόσφυγες-μετανάστες που ζουν στη χώρα του, εμείς θα λέγαμε ότι είναι πολλαπλάσια η ντροπή που θα όφειλε να νιώθει η γαλλική πολιτική και οικονομική ελίτ για τα διαχρονικά της πεπραγμένα. 

(Ξέρουμε, ξέρουμε, «ντροπή» και «ελίτ» είναι έννοιες τόσο συμβατές, όσο η ελευθερι­ότητα και ο ISIS…)

από το «prin.gr»

Flemish bus drivers were paid danger money for entering Brussels, by Paul McNally.

Flemish bus drivers were paid danger money for entering Brussels

Nov 28, 2015

Paul McNally

Flemish public transport operator De Lijn paid its staff danger money for driving in Brussels during last week's heightened terror alert - an incentive it says will not happen again, after it was criticised by politicians.

Drivers on the 45 De Lijn bus routes that serve Brussels were paid an extra €50 a day from Monday to Thursday this week while the region's terror threat level was at its highest.

Flemish mobility minister Ben Weyts said the payments sent out the wrong message. Representatives from the Open VLD party also condemned the idea.

A De Lijn spokesman said: "The threat level has now been revised to 3 [from 4], which means that the measure is no longer applicable. It was, in any case, a unique and exceptional measure. It will not be repeated in the future."
Meanwhile, the economic impact of the Brussels terror threat on the hospitality and retail industries has been estimated at €52m a day by Flemish public broadcaster VRT.

Employment minister Kris Peeters said 535 businesses in Brussels had made staff temporarily unemployed - a measure available to them in exceptional circumstances when they are unable to trade.

Passenger numbers at Brussels airport were down 20% during the level 4 terror alert, while online shopping and childcare enjoyed a boost.

Photo: Vitaly Volkov/Wikimedia. Licensed under Creative Commons

A Step Forward For Sovereign Debt, by Joseph E. Stiglitz and Martin Guzman.

A Step Forward For Sovereign Debt

by Joseph E. Stiglitz and Martin Guzman on 10 November 2015 @JosephEStiglitz

Jospeh Stiglitz

Every advanced country has a bankruptcy law, but there is no equivalent framework for sovereign borrowers. That legal vacuum matters, because, as we now see in Greece and Puerto Rico, it can suck the life out of economies.

In September, the United Nations took a big step toward filling the void, approving a set of principles for sovereign-debt restructuring. The nine precepts – namely, a sovereign’s right to initiate a debt restructuring, sovereign immunity, equitable treatment of creditors, (super) majority restructuring, transparency, impartiality, legitimacy, sustainability, and good faith in negotiations – form the rudiments of an effective international rule of law.

The overwhelming support for these principles, with 136 UN members voting in favor and only six against (led by the United States), shows the extent of global consensus on the need to resolve debt crises in a timely manner. But the next step – an international treaty establishing a global bankruptcy regime to which all countries are bound – may prove more difficult.

Martin Guzman

Recent events underscore the enormous risks posed by the lack of a framework for sovereign debt restructuring. Puerto Rico’s debt crisis cannot be resolved. Notably, US courts invalidated the domestic bankruptcy law, ruling that because the island is, in effect, a US colony, its government had no authority to enact its own legislation.

In the case of Argentina, another US court allowed a small minority of so-called vulture funds to jeopardize a restructuring process to which 92.4% of the country’s creditors had agreed. Similarly, in Greece, the absence of an international legal framework was an important reason why its creditors – the troika of the European Commission, the European Central Bank, and the International Monetary Fund – could impose policies that inflicted enormous harm.

But some powerful actors would stop well short of establishing an international legal framework. The International Capital Market Association (ICMA), supported by the IMF and the US Treasury, suggests changing the language of debt contracts. The cornerstone of such proposals is the implementation of better collective action clauses (CACs), which would make restructuring proposals approved by a supermajority of creditors binding on all others.

But while better CACs certainly would complicate life for vulture funds, they are not a comprehensive solution. In fact, the focus on fine-tuning debt contracts leaves many critical issues unresolved, and in some ways bakes in the current system’s deficiencies – or even makes matters worse.

For example, one serious question that remains unaddressed by the ICMA proposal is how to settle conflicts that arise when bonds are issued in different jurisdictions with different legal frameworks. Contract law might work well when there is only one class of bondholders; but when it comes to bonds issued in different jurisdictions and currencies, the ICMA proposal fails to solve the difficult “aggregation” problem (how does one weight the votes of different claimants?).

Moreover, the ICMA’s proposal promotes collusive behavior among the major financial centers: The only creditors whose votes would count for the activation of CACs would be those who owned bonds issued under a restricted set of jurisdictions. And it does nothing to address the severe inequity between formal creditors and implicit ones (namely, the pensioners and workers to whom sovereign debtors also have obligations) who would have no say in a restructuring proposal.

All six countries that voted against the UN resolution (the US, Canada, Germany, Israel, Japan, and the United Kingdom) have domestic bankruptcy legislation, because they recognize that CACs are not enough. Yet all refuse to accept that the rationale for a domestic rule of law – including provisions to protect weak borrowers from powerful and abusive creditors – applies at the international level as well. Perhaps that is because all are leading creditor countries, with no desire to embrace restrictions on their powers.

Respect for the nine principles approved by the UN is precisely what’s been missing in recent decades. The 2012 Greek debt restructuring, for example, did not restore sustainability, as the desperate need for a new restructuring only three years later demonstrated. And it has become almost the norm to violate the principles of sovereign immunity and equitable treatment of creditors, evidenced so clearly in the New York court’s decision on Argentine debt. The market for credit default swaps has led to non-transparent processes of debt restructuring that create no incentive for parties to bargain in good faith.

The irony is that countries like the US object to an international legal framework because it interferes with their national sovereignty. Yet the most important principle to which the international community has given its assent is respect for sovereign immunity: There are limits beyond which markets – and governments – cannot go.

Incumbent governments may be tempted to exchange sovereign immunity for better financing conditions in the short run, at the expense of larger costs that will be paid by their successors. No government should have the right to give up sovereign immunity, just as no person can sell himself into slavery.

Debt restructuring is not a zero-sum game. The frameworks that govern it determine not just how the pie is divided among formal creditors and between formal and informal claimants, but also the size of the pie. Domestic bankruptcy frameworks evolved because punishing insolvent debtors with prison was counterproductive – a prisoner cannot repay his debts. Likewise, kicking debtor countries when they’re down only makes their problems worse: Countries in economic free-fall can’t repay their debts, either.

A system that actually resolves sovereign-debt crises must be based on principles that maximize the size of the pie and ensure that it is distributed fairly. We now have the international community’s commitment to the principles; we just have to build the system.

© Project Syndicate

Scientific Study Says We Are an Oligarchy !!!

Too Important for Clever Titles -- Scientific Study Says We Are an Oligarchy (Update)

By pajoly  

Tuesday Apr 15, 2014 2:42 AM CEST

We like to assert that Daily Kos is a reality-based community. At the very least we surely do not deny science. A new study appearing at Princeton's website may test these assumptions for some of us here. For others, it will be grim vindication of what we already know: the United States of America is no longer a democracy, but rather an oligarchy. The anecdotes are plentiful, from modest gun control proposals that saw 90% public support, to unemployment compensation, to infrastructure spending, to women's rights; where a plurality exists even across party lines, the median public interest seems to hold no sway in policy making. Now science has proven this to be correct:

The central point that emerges from our research is that economic elites and organized groups representing business interests have substantial independent impacts on U.S. government policy, while mass-based interest groups and average citizens have little or no independent influence. Our results provide substantial support for theories of Economic Elite Domination and for theories of Biased Pluralism, but not for theories of Majoritarian Electoral Democracy or Majoritarian Pluralism.

Distilled down into simple terms: The U.S.A. is now provably an oligarchy; we are a democracy in name only. DINO, as in dinosaur... As in extinct.... Has the acronym ever been more pathetically poignant?

The authors of this study, which will appear in the Fall issue of of the academic journal Perspective on Politics, are Martin Gilens of Princeton University and Benjamin I. Page of Northwestern University. The findings are shocking, but should surprise none. The progressive website Common Dreams (www.commondreams.org/view/2014/04/14) today posted an article on the study and pulls this deeply disturbing nugget from the study.

...the nearly total failure of 'median voter' and other Majoritarian Electoral Democracy theories [of America]. When the preferences of economic elites and the stands of organized interest groups are controlled for, the preferences of the average American appear to have only a minuscule, near-zero, statistically non-significant impact upon public policy.

Since we are not science deniers, we need to do our part to make this report gets the audience it deserves. None here should take comfort in an "I told you so moment," because we are all losers here. Despite the trappings and tradition of a representative democracy, the truth is those are just theatrics. At this point, even the echos of democracy are becoming faint. Spectacles like GOP presidential nominees making the pilgrimage to kiss the ring of King Adelson now happen with full knowledge, the vampires are out of the shadows and discover it's fun in the sun. While satirists rightly lampoon it, media practically celebrates it and the Supreme Court in practice has endorsed it as a victory for the 1st Amendment. Now that we have science on our side, will we be able to go beyond online outrage? Will the Democratic Party have the courage to fight for the restoration of the public's will?
I'll close with an understated gem from page 24 of the study's published report:

Despite the seemingly strong empirical support in previous studies for theories of majoritarian democracy, our analyses suggest that majorities of the American public actually have little influence over the policies our government adopts. Americans do enjoy many features central to democratic governance, such as regular elections, freedom of speech and association, and a widespread (if still contested) franchise. But we believe that if policymaking is dominated by powerful business organizations and a small number of affluent Americans, then America’s claims to being a democratic society are seriously threatened.

The bold is from me. The warning is from science. Update Note:
In a previous diary penned by HoundDog, which I missed, he revealed the date range for the data set for this study was 1981-2002. Did you catch that, the set of data does not include study beyond 2002, yet the conclusion even then is that we've become an oligarchy. Consider all that's then missing in the equation:
The Iraq War, drones, the 2008 criminally-caused economy crash, the rise of the Kochs, the most obstructive Congress in history, OWS beat down by government proven collusive with the banks, Citizen's United, McCutcheon, Wikipedia's leaks & Manning's torture (arguably), Edward Snowden revelations. Even without the rigors of research, it would be obvious to conclude that 2002 compared to today was practically a majoritarian paradise. It boggles the mind and fuels the urgency of the issue.
Tue Apr 15, 2014 at 12:54 AM PT: I woke to share the blood moon with one of my young daughters, so I thought I'd run through the comments before heading back to bed. I see lots of "well no shit, water is wet" responses. While this is obvious to even casual observers, scientific validation is important as it elevates the discussion and can't be disregarded as mere whining by the 99.9%. It is provides both meat and hammer in the messaging.
Tue Apr 15, 2014 at  6:34 AM PT: I reached out to the authors and received a reply from Ben Page. He hopes their work will be used as part of evidence-based debate and he was pleased the work is gaining wider audience.
Tue Apr 15, 2014 at 12:03 PM PT: A commenter makes note from one of HoundDog's diaries that the data used for this study was drawn from study of public policy 1,779 instances between 1981 and 2002. Did you get that....2002...In other words the closing set of data PRE-dates the years most of us would say were when the oligarchs truly built steam. Think of what's unaccounted for: the Iraq War, OWS, drones and the NSA, Citizen's United and now McCutcheon. One has to think if the last

Όταν ακούς «Invest in Greece» μην χαίρεσαι, της Θεοδοσίας Μπατάλα.

Ο ρόλος της αριστερής κυβέρνησης στα κέρδη των τζογαδόρων - Οι απειλές για Grexit έφεραν αναγκαστική υποταγή και χρυσάφι στις τσέπες των επενδυτών.

της Θεοδοσίας Μπατάλα

Τον Φεβρουάριο του 2015, ο πρώην πρόεδρος της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ, Άλαν Γκρίνσπαν δήλωσε πως η Ελλάδα θα εγκαταλείψει το ευρώ και ότι το κοινό νόμισμα θα καταρρεύσει. Ένα μήνα αργότερα, ο επενδυτής- “φιλάνθρωπος” Τζορτζ Σόρος δήλωσε ότι η Ελλάδα θα βούλιαζε κάτω από τον υπόνομο! Τον Ιούλιο του 2015 ο πρόεδρος του Γερμανικού Ινστιτούτου Οικονομικών Ερευνών, Marcel Fratzscher, χαρακτήρισε την Ελλάδα ως "πολιτική και οικονομική καταστροφή αφού θα επανέλθει στην απόγνωση της δραχμής".

Ωστόσο η Ελλάδα αναδείχτηκε σε νικήτρια επενδύσεων ήδη από το τέλος του 2014, η κορυφαία ερμηνεύτρια του χρέους στη ζώνη του ευρώ από τον Ιανουάριο του 2015 και το καλύτερο....

περιουσιακό στοιχείο στον κόσμο από τον Ιούλιο του 2015.

Από την στιγμή που ανέλαβε την διακυβέρνηση της χώρας το αυτοαποκαλούμενο αντιμνημονιακό και ενάντια στην επιβεβλημένη από το Βερολίνο λιτότητα, κόμμα ΣΥΡΙΖΑ δεν υπάρχει μετοχή, ομόλογο, εμπόρευμα ή συναλλαγματική ισοτιμία που να παρήγαγε κάτι που να μοιάζει με την επιστροφή κέρδους από την αγοραπωλησία του ελληνικού χρέους, το οποίο απέδωσε σε όσους επένδυσαν σε αυτό πάνω από 100 τοις εκατό σε μερικούς μήνες.

Η Ελλάδα χτύπησε όλα τα εισηγμένα περιουσιακά στοιχεία, αφού τα ομόλογα της αυξήθηκαν σε αξία από το χαμηλότερο σημείο τους τον Ιούλιο στο υψηλότερο τους μέχρι σήμερα. Όποιος είχε εσωτερική πληροφόρηση και αγόρασε αυτά τα ελληνικά ομόλογα, ενώ ταυτόχρονα δανειζόταν για να πουλήσει με την διαδικασία short selling παρόμοιας ωριμότητας τίτλους ομολόγων της Γερμανίας -της πιο φερέγγυας χώρας στη ζώνη του ευρώ- κέρδιζε ακόμη περισσότερα.

Το χρονικό της μεγάλης "ληστείας" του χρέους

Στις 25 Ιανουαρίου 2015 ο Αλέξης Τσίπρας ανέλαβε τα καθήκοντα του πρωθυπουργού της Ελλάδας με την αντιφατική υπόσχεση να τερματίσει την μείωση των κρατικών δαπανών και ταυτόχρονα να αποπληρώσει την τελική δόση των 7,2 δισεκατομμυρίων ευρώ από το πακέτο διάσωσης των 240 δισεκατομμυρίων ευρώ στους πιστωτές της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Έξι ημέρες αργότερα το επιτόκιο του 10ετούς ελληνικού ομολόγου είχε φθάσει στο υψηλότερο του μέσα σε 15 μήνες, 11,2 τοις εκατό. Αγοράζοντας αυτό το χρέος στη συνέχεια και κρατώντας το μέχρι σήμερα, όταν η απόδοση έχει πέσει στο 8,11 τοις εκατό, και με την ταυτόχρονη αύξηση της τιμής των ομολόγων, κάποιοι είχαν επιστροφή κερδών 26 τοις εκατό.

Λίγες ημέρες μετά τη νίκη του Αλέξη Τσίπρα, ο Γκρίνσπαν δήλωσε στο British Broadcasting Corporation, ότι “είναι απλά θέμα χρόνου η έξοδος της Ελλάδας από την Ευρωζώνη και η αποσύνθεση του ευρώ. Το πρόβλημα είναι ότι δεν υπάρχει κανένας τρόπος να καταλάβω την ύπαρξη του ευρώ, εκτός εάν και έως ότου όλα τα μέλη της Ευρωζώνης συγχωνευτούν πολιτικά - στην πραγματικότητα η φορολογική εναρμόνιση δεν αρκεί”.

Αν στις 24 Μαρτίου 2015, που δημοσιεύτηκε η αναφορά της απόδοσης του ελληνικού ομολόγου, σύμφωνα με την οποία μειώθηκε σε 10,8 τοις εκατό, ο δισεκατομμυριούχος Σόρος, πρόεδρος του Soros Fund Management, ο οποίος δήλωσε στην τηλεόραση του Bloomberg ότι "η Ελλάδα βουλιάζει στον υπόνομο” είχε αγοράσει ελληνικά ομόλογα και τα κρατούσε μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2015 η επιστροφή των κερδών του θα ήταν 21 τοις εκατό.

Το δημοψήφισμα γέννησε δισεκατομμυριούχους

Η κορύφωση της απαισιοδοξίας σημειώθηκε την πρώτη εβδομάδα του Ιουλίου, που οι Έλληνες ψήφισαν «ΟΧΙ» στο δημοψήφισμα απορρίπτοντας τις πολιτικές λιτότητας που υπέγραψαν οι ελληνικές κυβερνήσεις από το 2010 με τους διεθνείς πιστωτές του ελληνικού κράτους. Ο Γερμανός Δόκτωρ Marcel Fratzscher, μορφωμένος στην Οξφόρδη και στο Χάρβαρντ, πρώην επικεφαλής αναλυτής της πολιτικής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, έγραψε στο blog του: "Το δημοψήφισμα μεταφράζεται σε μια πολιτική και οικονομική καταστροφή για την Ελλάδα. Το Grexit είναι και παραμένει η χειρότερη επιλογή για την Ελλάδα και γίνεται όλο και πιο πιθανό".

Οι επενδυτές δεν το είδαν έτσι. Ο ενθουσιασμός τους για το ελληνικό χρέος αντανακλάται στην άνοδο της τιμής του και ήταν μια ψήφος εμπιστοσύνης στο μέλλον της Ελλάδας και στη συνταγή των πιστωτών της, την επιβολή σκληρής λιτότητας ως θεραπεία για τα οικονομικά της δεινά.

Αν κάποιοι απέρριψαν την προοπτική του Δόκτωρα Fratzscher και αγόρασαν ελληνικά ομόλογα με απόδοση 19,2 τοις εκατό, όταν ο Fratzscher έκανε αυτήν την πρόβλεψη, και κράτησαν τα ελληνικά ομόλογα μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2015, η επιστροφή των κερδών τους θα ήταν 101 τοις εκατό. Αυτό σημαίνει ότι μια επένδυση 100 εκατομμύρια δολάρια στις 8 Ιουλίου αξίζει 201 εκατομμύρια δολάρια μέσα σε δύο μήνες.

Κατά την ίδια περίοδο, το σημείο αναφοράς για όλα τα ευρωπαϊκά ομόλογα επέστρεψε λίγο περισσότερο από 1 τοις εκατό. Μια επένδυση στο ίδιο ευρωπαϊκό σημείο αναφοράς μέχρι τις 24 Μαρτίου 2015 έχασε 3,3 τοις εκατό, σύμφωνα με τα στοιχεία του Bloomberg. Ο αγοραστής του ελληνικού χρέους από τις 31 Ιανουαρίου μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2015 έχει απόδοση 26 τοις εκατό ενώ τα ευρωπαϊκά ομόλογα έχασαν 1,8 τοις εκατό κατά την ίδια περίοδο.

Από τις 8 Ιουλίου 2015 καμιά μετοχή, κανένα ομόλογο, εμπόρευμα, νόμισμα, τίποτα στον κόσμο, δεν απέδωσε περισσότερα κέρδη από τα ελληνικά ομόλογα. Το 2015 δύο πράγματα δεν άλλαξαν ποτέ: οι δημοσκοπήσεις που έδειξαν ότι οι Έλληνες προτίμησαν συνεπέστατα τη σταθερότητα της Ευρώπης και του κοινού νομίσματος από την αβεβαιότητα της επιστροφής στη δραχμή και ότι το ευρώ είναι το εργαλείο που κάνει τους επενδυτές σε ελληνικά ομόλογα νικητές του 2015.

από το «Στον Τοίχο»