«Λεβεντοκρατία»: Υπάρχει πάτος; του Δημήτρη Μηλάκα.

«Λεβεντοκρατία»: Υπάρχει πάτος;

του Δημήτρη Μηλάκα

«Ξαφνικά» μετά την συνάντηση των πολιτικών αρχηγών ο Βασίλης Λεβέντης, «ομόρφυνε» περισσότερο ακόμα και από τον Σταύρο Θεοδωράκη! Η «αγιογραφία» του εν λόγω επίμονου επί τριακονταετία πολιτικού, είχε αρχίσει -θα πρέπει να επισημάνουμε- να συγγράφεται και λίγο πριν τις τελευταίες εκλογές. Προφανώς, αυτοί που βλέπουν μακριά, δεν έχουν κανένα πρόβλημα να ποντάρουν (και) σε… λεβέντες. Δεν είναι η πρώτη φορά άλλωστε, ούτε ο κύριος Βασίλης είναι ο μόνος λεβέντης στη σημερινή Βουλή.

Περί των πολιτικών αρετών και των ικανοτήτων του κυρίου Βασίλη Λεβέντη, δεν μπορούμε να πούμε κάτι. Ο σοφός λαός είδε αποφάσισε και τον έστειλε στη Βουλή, όπως άλλωστε και τον Σταύρο Θεοδωράκη με «εντολή» να σώσουν ή τέλος πάντων να βοηθήσουν να σωθεί η χώρα «εντός της ζώνης του Ευρώ».

Η  λογική της πολιτικής τσόντας- εκεί δηλαδή που τα πολιτικά υπόλοιπα πλησιάζουν στο τραπέζι ...
της εξουσίας για να μαζέψουν ό,τι μπορούν -έχει επιβληθεί από την πραγματικότητα που διαμόρφωσαν στο πολιτικό σκηνικό τα μνημόνια. Δεν έχει περάσει πολύς καιρός για να έχουμε ξεχάσει…

- Τον (ακρο)δεξιό ρεαλιστή, πατριώτη και αρχηγό του ΛΑΟΣ, κύριο Γιώργο Καρατζεφέρη

- Τον αριστερό της ευθύνης και επικεφαλής της ΔΗΜΑΡ

Γνωρίζουμε, λοιπόν, τι συνέβη στους δύο εκλεκτούς πολιτικούς και στα κόμματά τους, όταν υπό την ηγεσία τους πλησίασαν ως τσόντες στο τραπέζι της εξουσίας. Μπορούμε να φανταστούμε τι θα συμβεί σε όσες πολιτικές τσόντες χρειαστούν για την εφαρμογή του τρίτου (και καλύτερου) μνημονίου.

Αυτήν την μνήμη -και για αυτό τρέμουν- υποθέτουμε ότι τη διαθέτουν και οι σημερινοί αρχηγοί των κόμματων που… εκ κατασκευής προορίζονται (θέλουν δε θέλουν) να τσοντάρουν για την εξασφάλιση της «πολιτικής σταθερότητας» μέχρι η -πρώτη φορά αριστερά- κυβέρνηση να ολοκληρώσει τη δουλειά της με το τρίτο μνημόνιο.

Και ελπίζουν (οι αρχηγοί) να είναι αρκετός  μόνο ένας λεβέντης ως  τσόντα…

από το «ΠΟΝΤΙΚΙ»

Δες και μάθε πώς σου σκάβουν το λάκκο, του Δημήτρη Καζάκη.

Δες και μάθε πώς σου σκάβουν το λάκκο.

Χρωστάτε στην τράπεζα. Τι θα συμβεί αν κατά τη διάρκεια της εκκρεμότητας βρείτε αγοραστή για την κύρια κατοικία σας και μάλιστα σε τιμή μεγαλύτερη από την οφειλή σας στην τράπεζα; Όχι μόνο η τράπεζα δικαιούται να πάρει το ποσό της οφειλής σας προς αυτήν, αλλά και το 50% του υπολοίπου!

Δηλαδή; Αν π.χ. χρωστάτε στην τράπεζα 50.000 ευρώ με υποθήκη την κύρια κατοικία σας και βρείτε να την πουλήσετε για 80.000 ευρώ, τι θα συμβεί; Η τράπεζα δικαιούται να πάρει όχι μόνο τα 50.000, αλλά και 15.000 ευρώ από το υπόλοιπο ποσό. Κι έτσι ο δανειολήπτης και κάτοχος της πρώτης κατοικίας έχει δικαίωμα να κρατήσει όχι τα 30.000 ευρώ, αλλά μόνο τα 15.000.

Μπορεί να ακούγεται τρελό, αλλά έτσι θεσμοθετήθηκε με το τελευταίο πολυνομοσχέδιο που ψηφίστηκε από τη Βουλή. Ο λόγος; Απλός. Ακόμη ένα νταβατζιλίκι υπέρ των τραπεζιτών. Με έναρξη ισχύος από 1η Ιανουαρίου 2016.

Το συγκεκριμένο αποτελεί ένα μόνο παράδειγμα του πολυνομοσχεδίου, που ανάγει σε υπέρτατη ηθική, κοινωνική και πολιτική αξία την ασυδοσία της τράπεζας πάνω στον πολίτη, την περιουσία του, ακόμη και την ίδια την επιβίωσή του.Ο πολίτης-οφειλέτης γίνεται δούλος της τράπεζας.

Το πολυνομοσχέδιο εισάγει ως κριτήριο ρύθμισης των οφειλών του οφειλέτη τις "εύλογες δαπάνες διαβίωσης", οι οποίες αποφασίζονται ετήσια από το υπουργείο οικονομικών μετά από εισήγηση της "ανεξάρτητης" ΕΛΣΤΑΤ. Αυτές καθορίζονται με αδιευκρίνηστα εισοδηματικά κριτήρια κατά ομάδες, χωρίς να εξατομικεύονται οι ανάγκες διαβίωσης, οι τυχόν υλικές στερήσεις, αλλά και οι ανελαστικές δαπάνες του οφειλέτη και της οικογένειάς του.

Επίσης εισάγεται το κριτήριο του "συνεργάσιμου δανειολήπτη". Τι σημαίνει αυτό; Είναι ένα είδος ένορκης βεβαίωσης, ώστε με την παραβίασή του να προβλεφθούν αργότερα ακόμη και ποινικές κυρώσεις εναντίον του δύστυχου.

Σύμφωνα μ' αυτό, ο οφειλέτης θα κόβει το λαιμό του να πληρώνει την τράπεζα, παρά και ενάντια στις ανάγκες διαβίωσής του, έτσι ώστε "οι πιστωτές του δεν θα βρεθούν, χωρίς τη συναίνεσή τους, σε χειρότερη οικονομική θέση..." Πάνω και πέρα απ' όλα είναι η "οικονομική θέση" των πιστωτών. Ας πεθάνουν οι οφειλέτες.

Πρόκειται για την θεσμοθέτηση της αρχής της δουλοπαροικίας λόγω χρέους, δηλαδή της πεονίας, για όποιον φουκαρά χρωστά και οι πολιτικές λιτότητας, αλλά και η τοκογλυφία της τράπεζας δεν του επιτρέπουν να πληρώσει. Αυτό σημαίνει δικαστική ρύθμιση της οφειλής απ' εδώ κι εμπρός.

Για όσους προσφύγουν στα δικαστήρια με το νόμο Κατσέλη έως την 31η Δεκεμβρίου 2018. Γιατί μέχρι τότε; Διότι μετά δεν θα μπορεί καν ο οφειλέτης να προσφύγει στα δικαστήρια για, έστω και εικονική, προστασία ή ρύθμιση των οφειλών του. Θα αναλαμβάνουν οι τράπεζες. Όποιος βρεθεί να χρωστά στην τράπεζα θα δεσμεύονται αυτόματα υπέρ της τα πάντα. Κινητά, ακίνητα περιουσιακά στοιχεία και εισόδημα, εσαεί. Είτε νοικοκυριό, είτε επιχείρηση.

Αναρτήθηκε από ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ

Η απάτη με τις τράπεζες και τη νέα ανακεφαλαιοποίηση, του Δημήτρη Καζάκη.

Η απάτη με τις τράπεζες και τη νέα ανακεφαλαιοποίηση

Ο Τσίπρας είναι ο τέταρτος κατά σειρά πωθυπουργός των μνημονίων που υπόσχεται ανάπτυξη προς το τέλος του επόμενου χρόνου. Ο Τσακαλώτος δήλωσε ότι τα capital controls είναι πετυχημένα. Μας το διαβεβαίωσαν οι "θεσμοί". Μάλιστα η "ανεξάρτητη" και τόσο αξιόπιστη ΕΛΣΤΑΤ παρουσίασε εκτιμήσεις βελτίωσης του ΑΕΠ υπό καθεστώς κλεισίματος τραπεζών και capital controls.

Βέβαια, το ερώτημα είναι γιατί να ανακεφαλαιωθούν οι τράπεζες; Αν με capital controls των τραπεζών, η οικονομία πάει καλύτερα, τότε γιατί να μην τις κλείσουμε μια δια παντός; Να γλυτώσουμε τα κερατιάτικα και τις ανακεφαλαιοποιήσεις.

Κανείς όμως δεν αναρωτιέται πώς και πότε έχει ξαναγίνει ανακεφαλαιοποίηση τραπεζών υπό καθεστώς τραπεζικού μορατόριουμ; Πώς είναι δυνατόν να αποτιμηθεί η κεφαλαιακή επάρκεια των τραπεζών όταν αυτές έχουν περιορίσει δραστικά τις συναλλαγές τους σε ρευστό;

Καλά, μην περιμένετε να αναρωτηθούν οι καλοί μας δημοσιογράφοι. Ούτε οι περιώνυμοι καθηγηταί. Η αλήθεια είναι ότι όταν ένα τραπεζικό σύστημα τίθεται υπό καθεστώς μορατόριουμ, δηλαδή δραστικού περιορισμού συναλλαγών - και μάλιστα για ένα τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα, όσο έχει γίνει σε μας - η περίφημη "αποκατάσταση της εμπιστοσύνης" προς αυτό μπορεί να συμβεί μόνο με δυό τρόπους: Ή με "κούρεμα" τραπεζικών υποχρεώσεων, δηλαδή "κούρεμα" καταθέσεων και τραπεζικών χρεών, μαζί με εκποίηση περιουσιακών στοιχείων. Ή με καθολική εκκαθάριση των τραπεζών προκειμένου να τις αντικαταστήσουν εντελώς νέα τραπεζικά ιδρύματα.

Μέσος δρόμος δεν υπάρχει. Η κυβέρνηση με εντολή της ΕΚΤ και των δανειστών, έχει επιλέξει τον πρώτο.

Η ΝΔ σκούζει ότι η κυβέρνηση ξεπούλησε τις τράπεζες μπιρ παρά, με εξανεμισμένες τιμές μετοχών. Από την άλλη το Τσιπρέικο ζητωκραυγάζει για την "προσέλκυση ιδιωτικών κεφαλαίων" στις τράπεζες. Μας λένε ότι σημαίνει "εμπιστοσύνη" στη βιωσιμότητα του τραπεζικού συστήματος.

Βέβαια, αλλού είναι το "ψητό" και η αλήθεια. Αυτοί που ενδιαφέρονται για τις τράπεζες είναι ξένα επενδυτικά κεφάλαια, που ειδικεύονται, σαν τα όρνια, στο ξεκοκάλισμα κουφαριών. Τι τράβηξε το ενδιαφέρον τους; Ότι τράβηξε το ενδιαφέρον τους και στην προηγούμενη ανακεφαλαιοποίηση με τα warrants, που η ΝΔ καμώνεται ότι δεν θυμάται.

Παίρνουν θέσεις για να επωφεληθούν από το τσάμπα χρήμα της νέας ανακεφαλαιοποίησης, το πλήθος των ακινήτων από τους πληστειριασμούς των "κόκκινων" δανείων, τους κλάδους και τις επιχειρήσεις που έχουν ενδιαφέρον εκποίησης και λόγω υπερδανεισμού είναι έρμαια των τραπεζών. Όπως και από το αλισβερίσι πιστωτικών τίτλων που συνεχίζεται συχνά over the counter, δηλαδή κρυφά, ξεπλένοντας άφθονο μαύρο χρήμα. Μαζεύονται ξανά, όπως τα όρνια, για το νέο γύρο ξεκοκαλίσματος του κουφαριού.

Όσοι σκούζουν, με πρώτη τη ΝΔ, για την αλλαγή της μετοχικής σύνθεσης των τραπεζών υπέρ ξένων οίκων, προσπαθούν να αποπροσανατολίσουν. Να παίξουν παιχνίδι σε βάρος του αποταμιευτή, του φουκαρά δανειολήπτη και του φορολογούμενου.

Γιατί δεν ζητάνε λογαριασμό για το τι απέγιναν τα 49,7 δις του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας που δόθηκαν, τσάμπα χρήμα, στις τράπεζες το 2013-2014; Ποιός θα τα πληρώσει αυτά; Μα, το γνωστό υποζύγιο, γιατί έχουν περάσει στο δημόσιο χρέος της χώρας. Όπως θα γίνει και με τα ποσά της νέας ανακεφαλαιοποίησης.

Γιατί δεν μιλάνε για το όργιο κερδοσκοπίας με τα warrants, που δόθηκαν στην προηγούμενη ανακεφαλαιοποίηση ως κίνητρο για την προσέλκυση ξένων φαντς; Για να προσελκυστούν δηλαδή τα ίδια φαντς. Χάρις σ' αυτή την χρηματιστική κυβεία οι μετοχές των τραπεζών πιάσανε πάτο.

Γιατί δεν λένε ότι οι λεγόμενες "συστημικές" τράπεζες, πριν την προηγούμενη ανακεφαλαιοποίηση, την πλειοψηφία κατείχαν ιδιώτες και μάλιστα ξένα φαντς; Οι μετοχές που δόθηκαν στο ΤΧΣ ως αντάλλαγμα για το τσάμπα χρήμα της ανακεφαλαιοποίησης, ήταν μούφα. Δόθηκαν με μοναδικό σκοπό εξαρχής να μην αλλάξει το ιδιοκτησιακό καθεστώς των τραπεζών και αφετέρου να ξεφτυλιστούν μέσω της κερδοσκοπίας με τα warrants κι όχι μόνο.

Οι τράπεζες ήταν και παραμένουν κουφάρια. Αυτό δεν μπορεί να αλλάξει με κανένα τρόπο. Οι τράπεζες υπό τη σημερινή μορφή και χαρακτήρα δεν μπορούν να ξανασταθούν στα πόδια τους. Έχουν τελειώσει οριστικά. Γι' αυτό και όσοι επικεντρώνονται στην τιμή της μετοχής, είτε δεν γνωρίζουν την κατάσταση των τραπεζών, είτε πολύ απλά είναι παπαγαλάκια των Σάλα & Σία.

Είναι όμως κουφλαρια, πλούσια σε περιουσιακά στοιχεία. Έχουν ενεργητικά αξίας 556,4 δις ευρώ (Οκτώβριος 2015), εκ των οποίων τα δάνεια προς τρίτους είναι 225,2 δις ευρώ και τα κάθε λογής ομόλογα που κατέχουν οι τράπεζες ανέρχονται σχεδόν σε 108 δις ευρώ. Τα δάνεια έχουν αντίκρυσμα σε ακίνητα και επιχειρήσεις, ενώ τα ομόλογα μπορούν να αποφέρουν δις σε χρήμα. Να το "ψητό" για τα όρνια. Μαζί φυσικά με το τσάμπα χρήμα από τις ανακεφαλαιοποιήσεις.

Και μη νομίζεται ότι θα αλλάξουν χέρια οι τράπεζες. Απλά οι μετοχές του ΤΧΣ ξεφτυλίστηκαν για να μηδενιστούν ουσιαστικά οι όποιες υποχρεώσεις των τραπεζών από την προηγούμενη ανακεφαλαιοποίηση.

Αυτό που θα γίνει είνα να προηγηθεί πρώτα το ξεπάστρεμα των αποταμιευτών και των δανειοληπτών με σαφάρι πλειστηριασμών, κουρέματος και εκποιήσεων. Με την ευθύνη των κυβερνήσεων του μνημονίου. Κι ύστερα, ίσως, ανάλογα με τις συνθήκες, να δούμε μεγάλες συγχωνεύσεις και αλλαγές ιδιοκτησιακού. Μέχρι τότε το ρόλο του δημίου θα τον παίζουν οι κυβερνήσεις των δοσιλόγων με την τραπεζοκρατία να κερδίζει σε βάρος του απλού πολίτη.

Αναρτήθηκε από ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗ

Λιγότεροι ή καθόλου βουλευτές; του Απόστολου Διαμαντή.

Λιγότεροι ή καθόλου βουλευτές;

του Απόστολου Διαμαντή

Νέες μεταρρυθμιστικές ιδέες προπαγανδίζουν οι δήθεν εκσυγχρονιστές, που υποτίθεται θα σώσουν την Ελλάδα από την καθυστέρηση. Μία απ' αυτές είναι και η μείωση του αριθμού των βουλευτών σε 200!

Η πρώτη ερώτηση που προκύπτει εντελώς αβίαστα είναι γιατί να μειωθούν οι βουλευτές; Για να εξοικονομήσουμε χρήματα; Μα 100 βουλευτές επί 7 χιλιάδες που παίρνουν ίσον 700 χιλιάδες. Θα σωθεί η Ελλάδα με τις 700 χιλιάδες; Όχι. Τότε;

Τότε κάτι άλλο συμβαίνει. Και αυτό που συμβαίνει είναι πως τα πολιτικά κόμματα, προκειμένου να θολώσουν τα νερά, προκειμένου δηλαδή να κοροϊδέψουν τον κόσμο, ο οποίος έφτασε να μισεί τους βουλευτές και το κοινοβούλιο, πλασάρουν την μείωση του αριθμού των βουλευτών, κολακεύοντας την εξαγριωμένη κοινή γνώμη. Πρόκειται για πραγματικό λαϊκισμό και μάλιστα του αισχίστου είδους.

Η Βουλή ούτως ή άλλως έχει καταργηθεί. Μόνον τυπικά λειτουργεί. Ψηφίζει νόμους που έχουν...
συνταχθεί από άλλα κράτη, από ξένους δηλαδή, από τους δανειστές της χώρας, οι κυβερνήσεις απλώς τις μεταφέρουν στη Βουλή με μικρές διορθώσεις και οι βουλευτές ψηφίζουν χωρίς δεύτερη κουβέντα. Μάλιστα, όσοι τολμάνε να μην ψηφίσουν είτε υποχρεώνονται να παραιτηθούν είτε διαγράφονται.

Η απαίτηση αυτή, να παραιτείται ο βουλευτής όταν διαφωνεί, είναι πρωτοφανής και από μόνη της καταργεί το κοινοβουλευτικό πολίτευμα. Ο βουλευτής έχει πλήρη ελευθερία σύμφωνα με το σύνταγμα και φυσικά δεν θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά, διότι τότε θα αυτοακυρώνονταν. Εάν ο βουλευτής είναι υποχρεωμένος να δέχεται τις αποφάσεις του πρωθυπουργού και της κυβέρνησης, τότε γιατί να υπάρχει κοινοβούλιο; Ποιος ο λόγος; Στην περίπτωση αυτή της υποχρεωτικής συμμόρφωσης με την εκτελεστική εξουσία, το κοινοβούλιο λειτουργεί τυπικά. Είναι ουσιαστικά ανακτοβούλιο. Πρόκειται για ένα σώμα διορισμένων.

Όχι εκλεγμένων.

Έτσι έχουν τα πράγματα. Το κοινοβουλευτικό μας σύστημα μόνον τυπικά υπάρχει. Είναι απλός μανδύας. Δεν λειτουργεί. Αποφασίζει ο εκάστοτε πρωθυπουργός, ο οποίος μεταφέρει αποφάσεις των δανειστών και της ευρωζώνης και οι βουλευτές ασυζητητί τις εκτελούν. Εφόσον λοιπόν απλώς εκτελούν ως υπάλληλοι, έρχεται ο Σταύρος Θεοδωράκης και ζητάει αντί να είναι 300 και να μας κοστίζουν, να γίνουν 200.

Και γιατί να γίνουν 200; Μήπως να τους κάνουμε 100 να γλιτώσουμε περισσότερα; Και εφόσον δεν μπορούν να αποφασίζουν και είναι υποχρεωμένοι να δέχονται τις αποφάσεις της εκάστοτε κυβέρνησης, γιατί να είναι 200; Να γίνουν 7, όσα και τα κόμματα. Εφόσον οι Κοινοβουλευτικές Ομάδες λειτουργούν ως λόχοι, με μια φωνή, τότε γιατί γίνονται οι συνεδριάσεις; Δεν υπάρχει λόγος. Ας πηγαίνουν οι γραμματείς των κοινοβουλευτικών ομάδων, ας συνεδριάζουν για μια ωρίτσα και τέλος. Αφού έτσι, κι αλλιώς η απόφαση είναι δεδομένη.

Και εφόσον η απόφαση πρέπει να είναι δεδομένη, γιατί να έχουμε κοινοβούλιο και να μπαίνουμε σε έξοδα για άχρηστες εκλογές; Εφόσον αποφασίζουν οι Βρυξέλλες και η κυβέρνηση, ας αποφασίζουν και ας το κλείσουν το κοινοβουλευτικό μαγαζί.

Είμαι βέβαιος ότι πολύ θα τo 'θελαν. Ακόμα και αυτό το απαξιωμένο κοινοβούλιο τους τρομάζει. Είναι εμπόδιο. Και δεν το θέλουν. Διότι κάποιοι περίεργοι μπορεί κάποια στιγμή να καταψηφίσουν. Οπότε το σχέδιο διακυβέρνησης στο σημείο αυτό πάσχει. Και έρχεται ο Σταύρος και τους μειώνει. Άλλο 300, άλλο 200. Ο κίνδυνος ατυχήματος είναι μικρότερος.

Κάπως έτσι πορεύεται η Ελλάδα. Χωρίς Βουλή. Και χωρίς θεό εννοείται. Πάει κατά τις προσταγές των ανωτέρων της. Αλλά κανένα έθνος στην ιστορία δεν επιβίωσε, παριστάνοντας τον υπηρέτη. Τα έθνη αυτά μοιραία χάνονται από το προσκήνιο της ιστορίας.

Η Ελλάδα όμως ουδέποτε έσκυψε το κεφάλι στην ιστορία. Δεν θα το κάνει ούτε και τώρα. Και όσο για τον αριθμό των βουλευτών, η σωστή πρόταση είναι όχι να μειωθούν, αλλά να αυξηθούν. Και να ανακτήσουν την εξουσία τους. Μπας και πάρει μπρος το κοινοβουλευτικό μας πολίτευμα.

από το «tvxs.gr»

Blackmail in Belgium: Facebook closes content to Belgian users without accounts.

Facebook closes content to Belgian users without accounts

by Alan Hope,

Summary

Privacy secretary Bart Tommelein has referred to as “blackmail” Facebook’s decision to limit access to the site in Belgium in response to a recent court decision

“No privacy, no freedom”

Social network site Facebook has closed access to all pages to anyone without a Facebook profile. The move is the American company’s response to a court decision last month on protection of information and was immediately condemned by the privacy commission and by federal privacy secretary Bart Tommelein

 

 

Last month Facebook lost a court action on data protection in Belgium and was ordered to stop tracking the internet movements of people who were not members of the network and who, therefore, never given permission to be tracked. The company said that the tracking – triggered whenever any webpage is visited that includes a link to Facebook – was for security reasons, but the court rejected that argument.

Now Facebook has decided to deny access to non-members in Belgium. The move affects not only the profiles of ordinary members but also pages set up by organisations, businesses and public figures. More and more, campaigners, fundraisers and charities use Facebook pages instead of dedicated websites. Those will all be closed now to anyone not signed up to Facebook.

“They’re a major player, and the impact of their decision is major, but we are not giving in to blackmail,” said Tommelein. “Everyone has to abide by the privacy laws. Without privacy, there can be no freedom.”

Tommelein also expressed the hope that Facebook would continue discussions with the privacy commission and that the latest measure would only be temporary.

Η ΕΕ μετέτρεψε επίσημα το προσφυγικό σε μοχλό διάλυσης των εθνών και των λαών, του Δημήτρη Καζάκη.

Πέμπτη, 3 Δεκεμβρίου 2015

Η ΕΕ μετέτρεψε επίσημα το προσφυγικό σε μοχλό διάλυσης των εθνών και των λαών.

Δεν ξέρω για εσάς, αλλά εγώ προσωπικά δεν μπορώ να βρω πιο ξεφτιλισμένη χώρα στον κόσμο από την Ελλάδα. Θα μου πείτε, έχουμε το πιο εθελόδουλο και ξεφτιλισμένο πολιτικό προσωπικό του κόσμου, τι άλλο περιμένεις; Αυτό είναι αλήθεια, αλλά το γεγονός παραμένει.

Βρείτε μου, σας παρακαλώ, πού αλλού, σε ποια άλλη χώρα στον κόσμο συνέβη αυτό που έγινε στην Ελλάδα τις τελευταίες μέρες. Οι πολιτικοί αρχηγοί του κοινοβουλίου – πλην ΧΑ και ΚΚΕ – συνεδριάζουν και από κοινού συμφωνούν σε μια σειρά αιτήματα για το προσφυγικό προς την ΕΕ, όπου, υποτίθεται, η χώρα είναι ισότιμος εταίρος. Και πώς μεταχειρίζεται η ΕΕ τα αιτήματα αυτά; Όχι μόνο δεν δέχεται να τα συζητήσει, αλλά τα αγνοεί επιδεικτικά υιοθετώντας στη Σύνοδό της με την Τουρκία τα ακριβώς αντίθετα.

Πέστε μου, σε ποια άλλη χώρα του πλανήτη, οι πολιτικοί αρχηγοί της θα ποιούσαν την όρνιθα μετά από ένα τέτοιο κάζο; Σε ποια άλλη χώρα του πλανήτη το πολιτικό προσωπικό της θα αποδεχόταν την ενέργεια αυτή χωρίς ίχνος διαμαρτυρίας; Σε ποια άλλη χώρα μια τέτοια ενέργεια των εταίρων της δεν θα είχε τουλάχιστον κλονίσει τις σχέσεις της με δαύτους; Και βέβαια σε ποια άλλη χώρα οι πολίτες της θα αποδέχονταν μια τέτοια κατάλυση της κρατικής υπόστασης της χώρας τους; Σε ποια; Βρείτε μου μια;

Όμως, εμείς περί άλλων τυρβάζομε. Ούτε που έχουμε διανοηθεί το τι συνέβη. Ασχολούμαστε με τα δικά μας. Πώς θα γλυτώσουμε το σπιτάκι μας, όταν μας έχουν πάρει ήδη την πατρίδα. Πώς θα βρούμε καμιά δουλίτσα, όταν έχουμε καταντήσει δουλικά των Ευρωπαίων και των τραπεζών.

Μόλις πριν από δυο ημέρες η Ευρωπαϊκή Ένωση στη Σύνοδό της με την Τουρκία, αφαίρεσε το δικαίωμα από την Ελλάδα να έχει λόγο έστω για τις σχέσεις της με τον προκλητικό και άκρως επικίνδυνο γείτονά της. Τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας στο Αιγαίο, τα νησιά, ο καθορισμός των συνόρων και η φύλαξής τους, πέρασαν στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Τα ελληνοτουρκικά προβλήματα, μετατράπηκαν εν μία νυκτί από κατεξοχής ζητήματα του διεθνούς δικαίου, σε διμερή προβλήματα ΕΕ-Τουρκίας. Η Ελλάδα δεν έχει παρά να συμμορφωθεί με τις αποφάσεις που παίρνονται ερήμην της και με βάση τα συμφέροντα του διευθυντηρίου της ΕΕ.

Η Σύνοδος της ΕΕ με την Τουρκία έγινε σε μια στιγμή όπου το καθεστώς Ερντογκάν αναζητά την επιβίωσή του, αφενός, μέσα από την ανοιχτή καταστολή, την τρομοκρατία και τις πολιτικές δολοφονίες στο εσωτερικό της χώρας. Και αφετέρου, μέσα από την εξαγωγή της κρίσης του με την κλιμάκωση των πολεμικών τυχοδιωκτισμών στην ευρύτερη περιοχή.

Και τι κάνει η ΕΕ; Επιβραβεύει την Τουρκία για την απρόκλητη και αδικαιολόγητη κατάρριψη του ρωσικού αεροσκάφους με σκοπό να προστατέψει τους «γκρίζους λύκους», που μαζί με τους μισθοφόρους της δύσης δρουν στη συροτουρκική μεθόριο. Την ίδια ώρα που συνεχίζει η ίδια η Τουρκία τις μαζικές παραβιάσεις του εναέριου και θαλάσσιου χώρου της Ελλάδας, αλλά και τις εκτεταμένες στρατιωτικές επιχειρήσεις εναντίον των Κούρδων.

Αποσιωπά σκόπιμα τις τραγικές παραβιάσεις από την Τουρκία του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου, των συμβάσεων και των πρωτοκόλλων του ΟΗΕ στον χειρισμό των προσφύγων. Γιατί άραγε οι Ευρωπαίοι έχουν τόση πρεμούρα για "συνδρομή" στην Τουρκία που εκδιώχνει μαζικά τους πρόσφυγες; Ενώ π.χ. ο Λίβανος, ο οποίος έχει ξεπεράσει ήδη το 1,5 εκατ. πρόσφυγες, που απαρτίζουν πλέον το 25% του πληθυσμού της χώρας. Δηλαδή αντιμετωπίζει σοβαρότερο πρόβλημα από την Τουρκία. Για να μη μιλήσουμε για την Ελλάδα, η οποία καλείται να "υποδεχθεί" και να εγκλωβίσει πολλαπλάσιους αναλογικά με τον πληθυσμό της, πρόσφυγες και παράνομους μετανάστες.

H EE αδιαφορεί για το πλήθος των αποκαλύψεων που εμπλέκει το καθεστώς Ερντογκάν στο λαθρεμπόριο πετρελαίου του χαλιφάτου, την στρατολογία και τη διακίνηση μισθοφόρων, αλλά και την παροχή ασύλου στους τζιχαδιστές. Επιβραβεύει το καθεστώς Ερντογκάν με χρηματοδοτήσεις και κάθε λογής ενισχύσεις ώστε να συνεχίσει στον ίδιο δρόμο, ο οποίος μετατρέπει την Τουρκία στο μεγαλύτερο αποσταθεροποιητικό παράγοντα της ευρύτερης περιοχής μετά το Ισραήλ.

Η ΕΕ με τη Σύνοδό της μετέτρεψε ένα κατεξοχήν διεθνές πρόβλημα, όπως είναι το προσφυγικό, σε Ευρωπαϊκό ζήτημα. Ο λόγος είναι απλός. Η ΕΕ δεν θέλει να αντιμετωπίσει τους πρόσφυγες με βάση τις διεθνείς συμβάσεις και πρωτόκολλα, υπό τον ΟΗΕ, αλλά ως εσωτερικό της ζήτημα. Έτσι μπορεί να μεταχειριστεί τους πρόσφυγες ως δεξαμενή δουλικής εργασίας εναντίον των λαών της Ευρώπης.

Με τη Σύνοδο αυτή οι πρόσφυγες δεν προστατεύονται πια από το διεθνές δίκαιο, τις διεθνείς συμβάσεις και πρωτόκολλα, αλλά η τύχη τους εξαρτάται σχεδόν ολοκληρωτικά από τις διαθέσεις και τις συμφωνίες μεταξύ ΕΕ και Τουρκίας. Ο πόλεμος και η κλιμάκωσή του είναι για το διευθυντήριο της ΕΕ ευλογία, καθώς εξασφαλίζει πρωτοφανείς ροές προσφύγων προκειμένου να ισοπεδωθεί στο εσωτερικό της και ο τελευταίος απόηχος ανελαστικών εργασιακών και κοινωνικών δικαιωμάτων.

Είναι η πρώτη φορά μετά το δουλεμπόριο του 18ου αιώνα, που χρησιμοποιούνται τόσο μεγάλες μάζες βίαια ξεριζωμένων ανθρώπων για να καταλυθεί και το τελευταίο ίχνος κοινωνικού κράτους στην Ευρώπη. Για να μετατραπεί η Ευρώπη των διακριτών εθνών, των λαών και των τάξεων σε μια Ευρώπη ενός κοινωνικού χυλού όπου κυριαρχεί η πόλωση του πλούτου με την φτώχεια.

Αυτό το νόημα έχει η εκστρατεία με άλλοθι τους πρόσφυγες που διεξάγεται εναντίον των εθνών και των συνόρων από συμμορίες ΜΚΟ σαν τις θυγατρικές του Ιδρύματος Σόρος. Να γιατί το Ελληνικό Δίκτυο μεταναστών και προσφύγων, αλλά και η ΜΕΤΑΔΡΑΣΗ, που υποστηρίζονται από το δίκτυο της Open Society του Σόρος, δεν χάνουν ευκαιρία να εμφανίζουν στα ελληνικά νησιά πανώ με το σύνθημα: no borbers, no nations (όχι σύνορα, όχι έθνη!)

Υπάρχει πιο πρόστυχη τακτική; Χρησιμοποιούν τους πρόσφυγες, τους οποίους ξερίζωσαν βίαια εκείνες οι δυνάμεις που θέλουν με τον πόλεμο να διαλύσουν την πατρίδα, το έθνος και τη χώρα τους. Χρησιμοποιούν τα θύματα της ισοπέδωσης των εθνών και των συνόρων για να διαδηλώσουν υπέρ των μεγάλων δυνάμεων που επιδιώκουν τη διάλυση των εθνών και των συνόρων. Πιο πράκτορες δεν γίνεται!

Κι αν δεν συνέλθουμε το ταχύτερο δυνατό σαν λαός και σαν έθνος, ώστε να διεκδικήσουμε την πατρίδα μας από δοσίλογους και κατακτητές, ένα είναι σίγουρο: θα ζήσουμε κι εμείς το δράμα της προσφυγιάς. Αργά ή γρήγορα.

Αναρτήθηκε από ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ 

Όλοι μαζί θα σκοτώσουμε την Ελλάδα; του Δημήτρη Βάρου.

Όλοι μαζί θα σκοτώσουμε την Ελλάδα;

του Δημήτρη Βάρου

Ας υποθέσουμε πως κάνετε ένα κόμμα με κύριο στόχο της πολιτικής σας την Τουρκία. «Θα τους κάνω, θα τους δείξω, τους έτσι, τους μπήξε, τους δείξε» κλπ.

Κερδίζετε τις εκλογές, ορκίζετε την κυβέρνησή σας κι αμέσως πηγαίνετε στον Ερντογάν και του ζητάτε προσωπικό μπαξίσι δύο-τρεις εκατο-ντάδες εκατομμύρια για να του παραδώσετε τη χώρα. Και το κάνετε!

Ποιος θα σας σταματήσει; Ο πρόεδρος της δημοκρατίας; Δεν έχει τέτοιες εξουσίες. Ο στρατός; Εντολές παίρνει από τους αμερικάνους (το ΝΑΤΟ, πιο κομψά) και κατά δεύτερο λόγο από εσάς, τον «εκλεγμένο πρωθυπουργό». Η δικαιοσύνη λοιπόν; Ελάτε τώρα… Ή μήπως η τέταρτη εξουσία των διαπλεκομένων εργολάβων;

Και μην πείτε πως δεν γίνονται αυτά τα πράγματα. Θα σας θυμίσω τούτο:

Ο Αδόλφος Χίτλερ αναρριχήθηκε στην εξουσία τηρώντας με πλήρη ευλάβεια, θα λέγαμε, τις ...
δημοκρατικές διαδικασίες. Εκμεταλλεύτηκε τα κενά της δημοκρατίας και των θεσμών, τη σιωπή της δικαιοσύνης, την υποτίμησή του από τα άλλα κόμματα, την απάθεια της πλειοψηφίας του κόσμου, την ηλιθιότητα της οικονομικής ελίτ που θεωρούσε πως κάτι θα κερδίσει από αυτόν κι αν όχι «του χεριού της είναι», κάνοντας τον Γκαίμπελς να μιλά για «ηλιθιότητα της δημοκρατίας».

Τη συνέχεια την ξέρετε: Επέβαλε δικτατορία, αιματοκύλισε την Ευρώπη και κατέστρεψε τη χώρα του.

Ποιος σταματά λοιπόν ένα παράφρονα ή έναν απατεώνα που αρπάζει με δόλο την εξουσία υποσχόμενος τα αντίθετα από αυτά που κάνει;

Προφανώς οι συνταγματολόγοι και κάτι τέτοιο είχαν στο νου τους όταν έβαζαν στο σύνταγμά μας το άρθρο 120 (παλαιότερα 114) με το οποίο η τήρηση του υπέρτατου νόμου της χώρας επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία.

Τον υπέρτατο νόμο της χώρας τον έχουν τσαλαπατήσει όλες οι κυβερνήσεις τα τελευταία έξι χρόνια, οδηγώντας το λαό στην εξαθλίωση (η απόλυτη βία) και παραδίδοντας τη χώρα σε ξένους (η απόλυτη προδοσία). Είναι όλοι τους παραβάτες (το πιο επιεικές).

Παραβάτες όμως είμαστε και όλοι εμείς, μη τηρώντας -μέχρι στιγμής- το άρθρο 120.

από το «varos.gr» μέσω του «tvxs.gr»