Το υπουργείο χαρίζει εκατομμύρια στις φαρμακοβιομηχανίες

Το υπουργείο χαρίζει εκατομμύρια στις φαρμακοβιομηχανίες

Της Ντάνι Βέργου - "Εφημερίδα των Συντακτών"

Χάρισμα στις φαρμακοβιομηχανίες δεκάδες εκατομμύρια ευρώ των ασφαλιστικών ταμείων και των πολιτών δίνει ο υπουργός Υγείας. Ο Μ. Βορίδης καταργεί υπουργική απόφαση του προκατόχου του, Αδ. Γεωργιάδη, που προέβλεπε επιστροφή στον Εθνικό Οργανισμό Παροχής Υπηρεσιών Υγείας (ΕΟΠΥΥ) του ποσοστού κέρδους 4,67% των φαρμακαποθηκών, όταν οι πωλήσεις γίνονταν απευθείας από τις φαρμακευτικές στα φαρμακεία. Την παραπάνω αυθαίρετη και αναιτιολόγητη πράξη του υπουργού Υγείας κατήγγειλε χθες ο Πανελλήνιος Σύλλογος Φαρμακαποθηκαρίων.

Με την ενέργειά του αυτή ο υπουργός χαρίζει..... στις φαρμακοβιομηχανίες χρήματα που εμπεριέχονται στην τιμή του φαρμάκου ως «χονδρεμπορικό κέρδος» και τα πληρώνουν τα Ταμεία και οι πολίτες, τονίζει ο Σύλλογος, που πρόκειται να προσφύγει στη Δικαιοσύνη, ενώ ζητά την άμεση παρέμβαση του πρωθυπουργού και των πολιτικών κομμάτων. «Προφανώς ο υπουργός θεωρεί ότι τα υπερχρεωμένα ασφαλιστικά ταμεία δεν έχουν ανάγκη πόρων και για τούτο φροντίζει να ενισχύει με τα έσοδά τους τη φαρμακοβιομηχανία», υπογραμμίζεται.

Ο υπουργός τελεί υπό σύγχυση, κι επειδή δεν προέρχεται από τον υγειονομικό χώρο, η ευθύνη βαραίνει κυρίως τους συμβούλους του, δήλωσε χθες ο πρόεδρος του Φαρμακευτικού Συλλόγου Αττικής, Κωνσταντίνος Λουράντος, αναφερόμενος στην απειλή του υπουργείου προς τους φαρμακοποιούς με κυρώσεις εάν δεν δίνουν το φτηνότερο γενόσημο ή αν δεν παίρνουν την υπογραφή του ασθενούς ότι επιθυμεί να λάβει το ακριβότερο φάρμακο, το οποίο, σύμφωνα με τις νέες υπουργικές αποφάσεις του Μ. Βορίδη, θα πληρώνει εξ ολοκλήρου! [Το θέμα είχε αναδείξει η «Εφ.Συν.» σε πρόσφατο δημοσίευμα (18/7)].

Ο Κ. Λουράντος μιλά για dealers γενοσήμων, πειραματισμούς και οικονομικές παλινδρομήσεις και διερωτάται:

*Εφόσον ο ασθενής πληρώνει τη διαφορά μεταξύ γενοσήμου και πρωτοτύπου ή γενοσήμου και of patents ή οποιαδήποτε άλλη διαφορά προκύψει, πώς επιβαρύνεται ο ΕΟΠΥΥ από τη μη χορήγηση των γενοσήμων;

*Καταργείται η επιλογή του ασθενούς, που στηρίζεται πάνω στο διεθνές αναγνωρισμένο θέμα ότι το φάρμακο λειτουργεί και ψυχολογικά και που σε μερικές περιπτώσεις η οποιαδήποτε αλλαγή του επιφέρει προβλήματα υγείας στον ασθενή;

Πηγή : ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ

Mας ετοιμάζει για... λοβοτομή

Mας ετοιμάζει για... λοβοτομή

Επιχείρηση… λοβοτομή στον ήδη μουδιασμένο – από τα ηλεκτροσόκ των μνημονίων – εγκέφαλο της ελληνικής κοινωνίας ετοιμάζει ο Α. Σαμαράς.

Ο πρωθυπουργός, πάνω στα συντρίμμια μίας χώρας που αποτέλεσε το πειραματόζωο της τρόικας με την ανοχή και τη συμμετοχή των μνημονιακών ελληνικών κυβερνήσεων (και της δικής του), θέλει να κάνει τους Έλληνες να ξεχάσουν υποσχόμενος μία νέα μεταπολίτευση, φορώντας τον μανδύα του εθνάρχη.

Στο άρθρο του που δημοσιεύτηκε στην «Καθημερινή» της περασμένης Κυριακής με τίτλο «Η...
νέα μεταπολίτευση έχει ήδη ξεκινήσει», ο Α. Σαμαράς με μία πολιτική «λοβοτομή» – χρησιμοποιώντας και την επικείμενη συνταγματική αναθεώρηση – θα επιχειρήσει να διαγράψει από τη μνήμη του ελληνικού λαού τις ανεπανόρθωτες βλάβες των μνημονίων.

Μία από αυτές τις μόνιμες… βλάβες είναι η ανεργία, το ποσοστό της οποίας βρίσκεται σήμερα σκαρφαλωμένο στο 27,8%, που αποτελεί πανευρωπαϊκό ρεκόρ και μεταφράζεται σε 1,4 εκατομμύρια ανέργους. Η χώρα μας κατέχει άλλωστε και το υψηλότερο ποσοστό ανεργίας στους νέους μεταξύ των χωρών της Ε.Ε., με 58,3%.

Δεν είναι όμως μόνο η ανεργία, αλλά και οι αρνητικοί δείκτες της ελληνικής οικονομίας σε αρκετούς τομείς (π.χ. η οικοδομική δραστηριότητα που βρίσκεται βυθισμένη στο -11,6%), είναι οι χιλιάδες αυτοκτονίες ανήμπορων συνανθρώπων μας που είδαν τη γη ν’ ανοίγει κάτω από τα πόδια τους, είναι η διαφθορά και η διαπλοκή που συνεχίζουν να υφίστανται σε πολλά επίπεδα.

Έχει… όραμα

Πότε όμως ξεκίνησε η νέα μεταπολίτευση που οραματίζεται ο πρωθυπουργός;

Μήπως πριν από έναν χρόνο με το κλείσιμο της ΕΡΤ; Τότε από το πρωθυπουργικό περιβάλλον επιχειρούσαν να πείσουν την ελληνική κοινή γνώμη ότι έκλεισε ο κύκλος της μεταπολίτευσης και ότι ανοίγει ένα νέο κεφάλαιο, αυτό της Νέας Ελλάδας. Το άρθρο του Α. Σαμαρά μπέρδεψε μάλλον τα πράγματα… «Αυτή είναι η Νέα Μεταπολίτευση μέσα στην οποία αναγεννιέται η Νέα Ελλάδα» έγραψε χαρακτηριστικά στην τελευταία παράγραφο του άρθρου του.

Ο πρωθυπουργός δεν φαίνεται να πείθει… Ούτε και τους φιλοσαμαρικούς. Τα φίλια πυρά ήρθαν από το γνωστό για τις… δεξιές απόψεις του δημοσιογραφικό site antinews, εκεί όπου αρθρογραφούν κατά καιρούς διάφοροι σύμβουλοι και φίλοι του Α. Σαμαρά.

Στο άρθρο με τίτλο «Η Ανήμπορη Νέα Μεταπολίτευση» υπενθυμίζεται ότι πριν από έναν χρόνο (με αφορμή το κλείσιμο της ΕΡΤ) στενός συνεργάτης του πρωθυπουργού έγραφε τότε: «…τώρα είμαστε στο φινάλε της προηγούμενης παρτίδας, της “Νέας Μεταπολίτευσης”».

Μάλιστα στο άρθρο διατυπώνεται το εξής ερώτημα:

«Τι συνέβη στο μεταξύ από πέρυσι κανείς δεν γνωρίζει. Χάθηκε στον δρόμο η Νέα Μεταπολίτευση; Σκοτεινές και άγνωστες δυνάμεις την υπονόμευσαν και οπισθοχώρησε και φτου κι από την αρχή; Εκδηλώθηκαν ιδεολογικές διαφωνίες στο ηγετικό επιτελείο της κυβέρνησης για το πότε αρχίζει και πότε τελειώνει η Νέα Μεταπολίτευση; Άλλα λέει ο ένας και άλλα εννοεί ο άλλος; Μυστήρια πράγματα…»

Mουρμούρες

Την ίδια ώρα, στην Κ.Ο. της Ν.Δ. – ειδικά στο κομμάτι των καραμανλικών – υπάρχουν αρκετές… μουρμούρες για τους παραλληλισμούς που κάνει ο Α. Σαμαράς με τον ιδρυτή της παράταξης.

Κι αυτό γιατί ο πρωθυπουργός εμφανίζει τον εαυτό του να προχωρά στη Νέα Μεταπολίτευση το 2014, όπως ακριβώς αποκατέστησε τη δημοκρατία ο Κωνσταντίνος Καραμανλής το 1974.

Ένας ακραίος πολιτικός μεγαλοϊδεατισμός (που θα μπορούσε υπό ορισμένες συνθήκες να είναι και επικίνδυνος).

Εκείνο όμως που προκαλεί εντύπωση είναι ότι χρίζει ως εχθρό (του τότε και του τώρα) τον λαϊκισμό, τον οποίο ο ίδιος χρησιμοποίησε ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης για να ρίξει την κυβέρνηση Παπανδρέου.

Τα «Ζάππεια» ήταν η επιτομή του σύγχρονου λαϊκισμού, καθώς αποτέλεσαν σε όλες τους τις εκδοχές μία ακατάσχετη προεκλογική αντιμνημονιακή παροχολογία, την οποία «θυσίασε» για να μπει στην κυβέρνηση Παπαδήμου και να πάρει στη συνέχεια τις… ευλογίες της Γερμανίας στις «διπλές» εκλογές του 2012 που τον έφεραν, από τότε μέχρι σήμερα, στη θέση του πρωθυπουργού.

Ο ίδιος εμφανίζεται ως αντι-κρατιστής, όταν στην πραγματικότητα υπερασπίζεται με την πολιτική του μία εκδοχή ενός συστήματος «ακραίου κρατικού φιλελευθερισμού» στο οποίο κυριαρχούν η υπερφορολόγηση και οι κεφαλικοί φόροι.

Αντιμάχεται τον λαϊκισμό, υποστηρίζοντας ότι έδωσε μάχη για να μη βγει η χώρα μας από το ευρώ και ότι δεν υπερασπίστηκε τους «βολεμένους» όταν με τα νομοσχέδια της δικής του κυβέρνησης άνθισαν η ευνοιοκρατία και η κομματοκρατία, συμπεριφορές που δεν ταιριάζουν με αυτό που ο ίδιος αποκαλεί «Νέα Μεταπολίτευση».

Το μόνο αριθμητικό επιχείρημα που χρησιμοποιεί ο πρωθυπουργός για να πείσει την κοινή γνώμη ότι η χώρα ανέκτησε την αξιοπιστία της είναι ότι η Ελλάδα μέσα σε δύο χρόνια ανέβηκε στη διεθνή κατάταξη από πλευράς ανταγωνιστικότητας από την 147η θέση στην 36η θέση, αποκρύπτοντας το γεγονός ότι αυτό συνέβη επειδή οι μισθοί έπεσαν έως και 50% τα τελευταία τέσσερα χρόνια.

Είναι προφανές ότι ο Α. Σαμαράς θα παίξει τα… ρέστα του (αν δεν προσφύγει σε πρόωρες κάλπες) στη Συνταγματική Αναθεώρηση, διαδικασία που ετοιμάζεται να ενεργοποιηθεί το προσεχές φθινόπωρο πριν από την Προεδρική εκλογή. Τότε δηλαδή που θα έχει φουντώσει η συζήτηση και για το ελληνικό δημόσιο χρέος…

Στο πρωθυπουργικό περιβάλλον μάλλον πιστεύουν ότι, συζητώντας για το αν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας μπορεί να εκλέγεται ή όχι απευθείας από τον λαό και για το αν πρέπει να μειωθεί ή όχι ο αριθμός των βουλευτών, μπορεί εύκολα ο ελληνικός λαός να ξεχάσει τι πέρασε τα χρόνια των μνημονίων…  Το αποτέλεσμα θα δείξει.

από το «ΠΟΝΤΙΚΙ»

Ευρωπαϊκό έγκλημα εκ προμελέτης το κλείσιμο της ΕΒΖ, του Λεωνίδα Βατικιώτη

Ευρωπαϊκό έγκλημα εκ προμελέτης το κλείσιμο της ΕΒΖ

του Λεωνίδα Βατικιώτη

Οργή σε όλη την Ελλάδα προκάλεσε η από-φαση της διοίκησης της Ελληνικής Βιομηχα-νίας Ζάχαρης να κλείσει τα δύο από τα τρία εναπομείναντα εργοστάσια ζάχαρης, στις Σέρρες και την Ορεστιάδα. Η απόφαση της διοίκησης, κατόπιν εισήγησης της «εθνικής μας» εταιρείας συμβούλων Κάντορ που κάλυψε τεχνοκρατικά μια ειλημμένη απόφα-ση, έγινε δεκτή με αγανάκτηση, παρότι δεν αποτέλεσε κεραυνό εν αιθρία, λόγω των καταστρεπτικών αποτελεσμάτων που θα έχει για δεκάδες χιλιάδες οικογένειες. Το κλείσιμο των δύο εργοστασίων, που δείχνει πόσο κενές περιεχομένου και παραπλανητικές είναι οι μεγαλοστομίες περί «success story», «επιστροφής στην ανάπτυξη» κι άλλα τέτοια που δεν αφήνει ευκαιρία να πέσει κάτω και να μη τα ξεστομίσει ο πρωθυπουργός, θα αυξήσει περαιτέρω την ανεργία, θα οξύνει την τάση εγκατάλειψης του Έβρου και θα επιτείνει την ερήμωση της υπαίθρου. Παρόλα αυτά θα έχει και κερδισμένους: Τους Γερμανούς και Γάλλους βιομηχάνους που θα καλύψουν τάχιστα το κενό της ΕΒΖ.

«Για να κατανοήσουμε τι οδήγησε στην απόφαση για το κλείσιμο των δύο εργοστασίων της...
Ελληνικής Βιομηχανίας Ζάχαρης, πρέπει να πάμε αρκετά χρόνια πίσω, στο 2006. Εκείνη την χρονιά στο πλαίσιο της επαναδιαπραγμάτευσης του κανονισμού ζάχαρης με την Ευρωπαϊκή Ένωση, η ελληνική κυβέρνηση, με υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης τον Ευ. Μπασιάκο, προέβη σε μια καταστροφική διαπραγμάτευση που ως αποτέλεσμα είχε να μειωθεί η ελληνική ποσόστωση στην παραγωγή ζάχαρης σχεδόν στο μισό: Από 320.000 τόνους ζάχαρης, στους 158.000 τόνους», αναφέρει στα Επίκαιρα ο Πέτρος Χασανίδης, πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Ορεστιάδας και μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου των εργαζομένων στην ΕΒΖ.

Στο ναδίρ η αυτάρκεια

Με βάση όσα αναφέρονται στην έκδοση της ΠΑΣΕΓΕΣ, με τίτλο Αυτάρκεια αγροτικών διατροφικών προϊόντων (Αύγουστος 2012) η ετήσια κατανάλωση ζάχαρης το 2011 ανήλθε σε 268.220 τόνους. Στην ίδια έκδοση επίσης διακρίνεται ένα «τραγικό» ρεκόρ που διατηρεί το συγκεκριμένο προϊόν. Στη ζάχαρη παρατηρείται η χαμηλότερη αυτάρκεια (λόγος παραγωγής προς κατανάλωση) ύψους μόλις 14%, όταν ο μέσος εθνικός όρος για μια λίστα 28 προϊόντων φυτικής παραγωγής που έχει συγκροτήσει η Συνομοσπονδία Ενώσεων Αγροτικών Συνεταιρισμών ανέρχεται στο 95,8%! Στην αντίθετη άκρη από την ζάχαρη βρίσκεται το ρύζι με αυτάρκεια ύψους 171,36%! Οι επιδόσεις της ζάχαρης είναι «τραγικές» γιατί μόλις έναν χρόνο πριν, το 2010, η αυτάρκεια έφτανε το 48,28% (σχεδόν τετραπλάσια) με την παραγωγή να φτάνει τους 155.270 τόνους, ενώ το 2011 η παραγωγή μειώθηκε κάθετα (κατά τρία τέταρτα) στους 38.270 τόνους. Μέχρι το 2006 δε (πριν κλείσουν τα πρώτα δύο εργοστάσια της Λάρισας και της Ξάνθης, στο πλαίσιο ενός ηλίθιου σχεδίου μετατροπής τους σε εργοστάσια παραγωγής βιοκαυσίμων), η Ελληνική Βιομηχανία Ζάχαρης δεν κάλυπτε την κατανάλωση μόνο της Ελλάδας αλλά και όλων των Βαλκανίων.

«Η πολιτική ηγεσία του υπουργείου αν καταλάβαινε τι διακυβευόταν σε εκείνες τις διαπραγματεύσεις κι αν για παράδειγμα υιοθετούσε και υπερασπιζόταν τις προτάσεις που είχε καταθέσει η διοίκηση της ΕΒΖ, δεν θα φτάναμε σήμερα σε αυτό το σημείο», συνεχίζει ο Πέτρος Χασανίδης. Μάλιστα κοινό μυστικό είναι πως αν κλείσουν αυτά τα εργοστάσια, θέμα χρόνου θα είναι μετά να κλείσει και το τελευταίο εργοστάσιο στην Ελλάδα, στο Πλατύ Ημαθίας, φτάνοντας έτσι στην τελευταία πράξη του δράματος με την Ελλάδα να μην παράγει ούτε ένα κόκκο ζάχαρης και να εισάγει από το εξωτερικό όλη την κατανάλωσή της.

Η τεχνοκρατική ωστόσο αιτιολόγηση του λουκέτου θέλει το υψηλό κόστος παραγωγής να μην επιτρέπει την συνέχιση της λειτουργίας, των δύο εργοστασίων της ΕΒΖ. «Η βιομηχανία ζάχαρης είναι φτιαγμένη, εξ αρχής, για μεγάλη παραγωγή. Το 2009, μετά από δύσκολη διετία και μετά από την πίεση των αγροτών παραγωγών τεύτλου και των εργατών που απασχολούνται στο εργοστάσιο, δόθηκε καλύτερη τιμή στο τεύτλο, σπάρθηκαν περισσότερα χωράφια, η παραγωγή ήταν μεγαλύτερη όπως κι η μισθοδοσία που διπλασιάσθηκε και το κόστος έφτασε περίπου στα 650 ευρώ το τόνο. Σήμερα η αιτία για το υψηλό κόστος, περίπου στα 1.000 ευρώ τον τόνο, βρίσκεται στην μικρή παραγωγή. Το κόστος μάλιστα εκτινάχθηκε παρότι η μισθοδοσία αντιστοιχούσε στο ένα τρίτο της προηγούμενης χρονιάς. Το συμπέρασμα είναι πως για να επιβιώσει η Ελληνική Βιομηχανία Ζάχαρης χρειάζεται μεγάλη κλίμακα παραγωγής. Όσο περισσότερο παράγει τόσο φθηνότερο είναι το προϊόν». Επομένως, η διοίκηση της ΕΒΖ ας μην επικαλείται το υψηλό κόστος παραγωγής, γιατί είναι αποτέλεσμα των δικών της επιλογών. Κι όχι μόνο αυτό…

Εμμονή το ξεπούλημα

«Από το 2009 και μέχρι σήμερα όλες οι διοικήσεις που ανέλαβαν ασχολούνταν με ένα και μόνο θέμα: πώς θα πουλήσουν την ΕΒΖ. Δεν υπήρξε κανένα σχέδιο για την ανάπτυξη της εταιρείας ή και τον εκσυγχρονισμό της. Μοιραία έτσι ήρθε η απαξίωση, όπως και οι 3 αποτυχημένοι διαγωνισμοί για την πώληση της εταιρείας».

Το θα σημάνει για την περιοχή το κλείσιμο του εργοστασίου στην Ορεστιάδα, ρωτήσαμε τον Πέτρο Χασανίδη. «Η Ορεστιάδα ποτέ δεν θα είχε την σημερινή της ανάπτυξη αν δεν υπήρχε το εργοστάσιο της ΕΒΖ. Θα το καταλάβετε με ένα παράδειγμα: το 1975, με τα έσοδα από 100 στρέμματα τεύτλων, δηλαδή 100-120.000 δραχμές αγόραζες ένα διαμέρισμα. Ειδικά τις δεκαετίες ’80 και ’90 το εργοστάσιο αποτέλεσε τον κύριο πνεύμονα ανάπτυξης για όλο το νομό, όχι μόνο την πόλη. Εμείς υπολογίσαμε ότι με παγωμένες τιμές από το 1975 μέχρι σήμερα αυτό το εργοστάσιο έχει αφήσει στην περιοχή 1,5 δις. ευρώ ή 40 εκ. σε ετήσια βάση. Κι όλα αυτά χωρίς να έχει κοστίσει στον έλληνα φορολογούμενο η ΕΒΖ ούτε ένα ευρώ». Οι επιπτώσεις από το κλείσιμο των εργοστασίων στις Σέρρες και την Ορεστιάδα δεν θα περιοριστούν μόνο στους 60 και 45 (από 260 πριν 5 χρόνια) εναπομείναντες εργάτες, αντίστοιχα. Πολλές εκατοντάδες ακόμη είναι οι εποχιακοί εργαζόμενοι που έβρισκαν δουλειά στα εργοστάσια, οι αγρότες, οι μεταφορείς, οι γεωπόνοι ακόμη και τα συνεργεία επισκευής οχημάτων που ζούσαν από τους τζίρους της ΕΒΖ. Με την ανεργία να βρίσκεται ήδη στο 50% στην Ορεστιάδα και ειδικά στους νέους «να ψάχνουμε για να βρούμε ποιοί έχουν ακόμη δουλειά», όπως λέει στα Επίκαιρα ο Π. Χασανίδης, είναι εμφανές ότι το κλείσιμο του εργοστασίου στην Ορεστιάδα θα σημάνει την οικονομική καταστροφή και την κοινωνική παρακμή της.

«Αυτό όμως που δεν έχουν κατανοήσει οι κυβερνώντες είναι ότι η Ορεστιάδα δεν είναι σαν οποιαδήποτε άλλη πόλη της Ελλάδας. Υπάρχουν λόγοι εθνικού συμφέροντος για τους οποίους η Ορεστιάδα πρέπει να συνεχίζει να έχει οικονομική ζωή», συνεχίζει ο συνομιλητής μας. «Θα σας το περιγράψω με ένα παράδειγμα. Ενώ στην Ορεστιάδα το εργοστάσιο ζάχαρης ήταν η τελευταία βιομηχανική μονάδα που είχε απομείνει στον βόρειο Έβρο, στην Αδριανούπολη της Τουρκίας κάθε εβδομάδα ξεφυτρώνει κι ένα εργοστάσιο. Υπάρχει αυτοκινητοβιομηχανία, υαλουργεία, εκκοκκιστήρια και τώρα μπαίνοντας επιθετικά στην καλλιέργεια τεύτλου και την παραγωγή ζάχαρης θέλουν να γίνουν αυτάρκεις σε ζάχαρη. Από μια έρημη πόλη που ήταν το 1922 με την ανταλλαγή, σήμερα ο πληθυσμός της φθάνει τους 250.000, ενώ ο πολεοδομικός της σχεδιασμός προβλέπει πως την επόμενη δεκαετία θα φιλοξενεί 1 εκ. κατοίκους».

Τρίβουν τα χέρια τους οι Γερμανοί

Το κλείσιμο των εργοστασίων της ΕΒΖ, 54 χρόνια μετά την ίδρυση της επιχείρησης από τον Κ. Καραμανλή με πρώτο στόχο να σταματήσει η εισαγωγική εξάρτηση της χώρας, δεν έχει μόνο χαμένους. «Η ΕΒΖ δεν κάλυπτε στο παρελθόν μόνο την ελληνική αγορά. Κάλυπτε κι όλα τα Βαλκάνια. Αυτό ήταν προς όφελος όλων γιατί η ΕΒΖ λόγω της κυρίαρχης θέσης της στην αγορά διαμόρφωνε και την τιμή σε πολύ χαμηλά επίπεδα, προς όφελος του καταναλωτή. Το αποτέλεσμα ήταν να έχουμε την φθηνότερη ζάχαρη σε όλη την Ευρώπη. Τα τελευταία 3 χρόνια το πελατολόγιο της ΕΒΖ έχει εξασθενίσει προς όφελος των ανταγωνιστών της από την Γερμανία και την Γαλλία. Μάλιστα στην ελληνική αγορά οι Γερμανοί πουλούν με τιμές χαμηλότερες από τα επίπεδα της Γερμανίας, προσπαθώντας έτσι να αλώσουν την αγορά. Κι όταν κλείσει οριστικά η ΕΒΖ τότε οι τιμές θα πάρουν φωτιά», καταλήγει ο Π. Χασανίδης.

Το κλείσιμο των δύο εργοστασίων της Βιομηχανίας Ζάχαρης ήταν το τελευταίο καρφί στο φέρετρο της ελληνικής βιομηχανίας. Από το 2010 ακμαίες ελληνικές βιομηχανίες με πορεία δεκαετιών κατέβασαν ρολά, με πιο πρόσφατο παράδειγμα την αρτοβιομηχανία Κατσέλης. Ηχηρά ονόματα που πρωταγωνίστησαν στο ρέκβιεμ της ελληνικής βιομηχανίας (που έκλεισαν ή πρόκειται να κλείσουν) είναι επίσης η Χαλυβουργία του Ν. Μάνεση, η Φιλκέραμ Τζόνσον, η Καπνοβιομηχανία Γεωργιάδης, η Κόκα Κόλα που έχει ανακοινώσει την μεταφορά της στα Βαλκάνια, η ΛΑΡΚΟ, η αμυντική βιομηχανία (ΕΛΒΟ, ΕΑΣ) και πολλές άλλες.

Το τέλος της ελληνικής βιομηχανίας, που γίνεται ορατό δια γυμνού οφθαλμού από τα δεκάδες κλειστά εργοστάσια, πιστοποιείται από τα στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής βάσει των οποίων ο δείκτης βιομηχανικής παραγωγής το πρώτο τετράμηνο του 2014 κινούταν στο 70,4% των επιπέδων του 2005, ενώ ο κύκλος εργασιών στη βιομηχανία τον Απρίλιο του 2014 είχε μειωθεί κατά 4,6% σε σχέση με τον Δεκέμβριο του 2013 και κατά 9,8% σε σχέση με ένα χρόνο πριν, τον Απρίλιο του 2013. Η βιομηχανική παραγωγή επομένως βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση, συρρικνώνοντας απότομα τα θεμέλια της βιομηχανικής Ελλάδας, που ήταν απείρως πιο ασθενή σε σχέση με τα αντίστοιχα ευρωπαϊκά (9% η συμβολή στο ΑΕΠ, έναντι 15 στην Ευρώπη).

Αποβιομηχάνιση της Ελλάδας

Οι σημαντικότερες αιτίες για την αποβιομηχάνιση της Ελλάδας, που δεν μας επιτρέπει να ελπίζουμε σε αξιοσημείωτη πτώση της ανεργίας από το σημερινό επίπεδο του 27% για τα επόμενα χρόνια, πρέπει να αναζητηθούν στις ακόλουθες πέντε αιτίες:

Πρώτο, την ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ το 1981 και το ευρώ το 2001 που μπορεί να προκάλεσε την εισροή πακτωλών χρημάτων από τα διαρθρωτικά ταμεία, ευνοώντας την άνοδο του βιοτικού επιπέδου (που αποδείχθηκε πρόσκαιρη) στην παραγωγή όμως όξυνε στο έπακρο τον ανταγωνισμό οδηγώντας στο κλείσιμο πλήθος από βιομηχανίες, ενώ με τις ποσοστώσεις ευνοήθηκαν σκανδαλωδώς οι βόρειες χώρες κι ειδικά η Γερμανία.

Δεύτερο, και σχετιζόμενο με το προηγούμενο, είναι το ακριβό ευρώ (1,3629 δολ. ΗΠΑ, αυξημένο κατά 4,34% σε σχέση με πέρυσι) που αποδεικνύεται συνεχές βαρίδι στα πόδια των εξαγωγικών βιομηχανιών, ακυρώνοντας ακόμη και τις οικονομίες στο κόστος παραγωγής που προκαλεί η μείωση του εργατικού κόστους ή της φορολογίας.

Τρίτη αιτία για την αποβιομηχάνιση, είναι η πτώση της καταναλωτικής ζήτησης. Η μείωση των μισθών (με τον σχετικό δείκτη να ανέρχεται για το πρώτο τρίμηνο του 2014 στο 73,3% του 2008) από τις κυβερνήσεις Παπανδρέου, Παπαδήμου και Σαμαρά που εφάρμοσαν μέχρι κεραίας τα μέτρα των Μνημονίων από το 2010 μέχρι σήμερα, οδήγησε την κατανάλωση στα Τάρταρα με αποτέλεσμα η βιομηχανία να μην μπορεί να στηριχθεί στην εσωτερική αγορά.

Τέταρτο, το υψηλό ενεργειακό κόστος (ανώτερο ακόμη και κατά 80% σε σχέση με την υπόλοιπη ΕΕ) που πλήττει ειδικά ενεργοβόρες βιομηχανίες, όπως η χαλυβουργία, αλουμίνιο, τσιμέντο και χημική βιομηχανία.

Πέμπτο, πλήγμα όχι μόνο στην βιομηχανία αλλά σε όλες τις επιχειρήσεις προκάλεσε η άνοδος του κόστους συμμόρφωσης με την εφορία, όπως προκλήθηκε από το φορολογικό χάος που έχει δημιουργηθεί την τελευταία τετραετία με την ψήφιση 80 φορολογικών νόμων και την έκδοση 800 ερμηνευτικών εγκυκλίων! Πρωταγωνιστές μάλιστα είναι όλοι αυτοί που ομνύουν στην ανάγκη απλοποίησης της φορολογίας…

από τα «Επίκαιρα»

Μας την είχανε στημένη...

Μας την είχανε στημένη...

 Η ίδια η Γερμανία αποδεικνύει τον δόλο (και τον ρόλο) της για την ελληνική οικονομική κατάρρευση και την "βόμβα" που δημιουργήθηκε στην Ελληνική κοινωνία 

 

Υπόλογοι οι Έλληνες πολιτικοί και το κυβερνητικό δίδυμο για την άρνηση αλλαγής της καταστροφικής πορείας 

Η προσεκτική και συνδυαστική ανάγνωση της ειδησεογραφίας μπορεί να λειτουργήσει διδακτικά. Με αυτή τη μέθοδο πολλά κομμάτια του παζλ της πραγματικότητας ενώνονται. Η εικόνα συμπληρώνεται και φανερώνεται ο σχεδιασμός της οικονομικής εξαθλίωσης των Ελλήνων ως σύγχρονο όπλο, το οποίο θα εξαναγκάσει τον λαό μας να δεχτεί και την εκποίηση των «ασημικών» της πατρίδας, την απώλεια της ακίνητης περιουσίας των ιδιωτών αλλά και αβαρίες στα εθνικά ζητήματα.

Η επικαιρότητα προσφέρει πολλές ευκαιρίες συσχετισμού ειδήσεων ούτως ώστε να καταλήξουμε σε ασφαλή συμπεράσματα. 

Προχθές είχαμε την έκθεση του ΔΝΤ με τίτλο «Προσαρμογή στις χώρες της ευρωζώνης με ελλείμματα: πρόοδος, προκλήσεις και πολιτικές». Εκεί, όπως σημείωσαμε, οι «ειδικοί» παραδέχονται ότι «η δημοσιονομική προσαρμογή και οι μεγάλες περικοπές μισθών που υποχρεώθηκε να κάνει η Ελλάδα δεν βελτίωσαν την ανταγωνιστικότητα. Επιπλέον, αυτά τα... ψαλιδίσματα, αντί να ενισχύσουν, οδήγησαν σε πτώση την παραγωγικότητα».

Δεν συμπληρώθηκε ούτε εικοσιτετράωρο από τη δημοσίευση της είδησης και προέκυψε μια άλλη, εξίσου ενδιαφέρουσα, που αποδεικνύει περίτρανα τον δόλο εναντίον των Ελλήνων. 

Γράψαμε ότι στη Γερμανία «συζητούνται γενναίες μισθολογικές αυξήσεις στις επικείμενες διαπραγματεύσεις για τις συλλογικές συμβάσεις». Αυτή η ιδέα δεν ανήκει στις συνδικαλιστικές οργανώσεις των Γερμανών εργατών αλλά «στον επικεφαλής οικονομολόγο της Bundesbank Γενς Ούλμπριχ».

Οι συνειρμοί είναι αναπόφευκτοι. Στην Ελλάδα κολοβώθηκαν οι μισθοί και κατέρρευσε η αγοραστική δύναμη, μειώθηκαν τα εισοδήματα, πάγωσε η αγορά και προέλασε η ύφεση. Υπάρχει πλέον επίσημη παραδοχή γι' αυτό και από το ΔΝΤ. 

Στη Γερμανία, που δεν θέλουν να υποστούν τα ίδια, προτείνεται μεγάλη αύξηση στους μισθούς και έχει παρουσιαστεί η θεωρητική τεκμηρίωση της αναγκαιότητας των αυξήσεων.

Οπότε, μια που οι ελληνόφωνοι υπηρέτες της τρόικας μνημονεύουν διαρκώς τις γερμανικές «συνταγές», γιατί δεν σπεύδουν να υιοθετήσουν και αυτήν; 
Μήπως δεν τη βρίσκουν εφικτή; 
Μήπως οτιδήποτε θετικό για τους Ελληνες απορρίπτεται δίχως δεύτερη κουβέντα από τους «σωτήρες» μας;

Οι απαντήσεις, δυστυχώς, είναι αυτονόητες...

ΚΟΙΤΑΞΤΕ ΤΗΝ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΤΟΙΜΑΖΟΥΝ...!!!

https://www.youtube.com/watch?list=PL92vCae7rJHMh6eQzYnU7AoXcXYymZOTE&v=i6XwW8fiWn0

Μια ανάσα από την Κρήτη το σημείο της υδρόλυσης των χημικών - Που ακριβώς συμβαίνει το πείραμα της Μεσογείου. του Ε.Πα.Μ Ηρακλείου Κρήτης.

Μια ανάσα από την Κρήτη το σημείο της υδρόλυσης των χημικών - Που ακριβώς συμβαίνει το πείραμα της Μεσογείου

Την Τρίτη γράφαμε πως "κάπου στη Μεσόγειο ξεκίνησε η υδρόλυση των Χημικών" κι αυτό γιατί το σημείο που εξελίσσεται το πείραμα δεν δόθηκε ποτέ με σαφήνεια. Χτες όμως ένα δημοσίευμα από το "Κουτί της Πανδώρας" προσδιορίζει με την απλή και κοινή λογική τη θέση του πλοίου - φάντασμα, που επιχειρεί την αποδόμηση των επικίνδυνων χημικών ουσιών. Οι συντάκτες του κατάφεραν να προσδιορίσουν το στίγμα των πλοίων που συνοδεύουν το αμερικανικό RoRo, που στα αμπάρια του φέρει τις δύο δεξαμενές υδρόλυσης χημικών. Έτσι συνάγεται το συμπέρασμα πως όλα γίνονται μία ανάσα από την Κρήτη: μόλις 54 ναυτικά μίλια δυτικά της Κισσάμου.
Διαβάστε το δημοσίευμα και δείτε τους χάρτες:
Το CAPE RAY είναι αυτή τη στιγμή ένα πλοίο-φάντασμα. Η τελευταία γνωστή του τοποθεσία ήταν  πριν από 5 ημέρες, στις 3 Ιουλίου, ενώ πραγματοποιούσε τον περίπλου της Αφρικής, με προορισμό τη Μεσόγειο, μέσω Γιβραλτάρ.



Ωστόσο, όπως προκύπτει από την ανάλυση του στίγματος που πραγματοποίησε το koutipandoras.gr, την θέση του CAPE RAY μάλλον “προδίδει” ένα από τα συνοδευτικά πλοία που θα το ακολουθούν καθόλη τη διάρκεια της υδρόλυσης, του SN FEDERICA. Το πλοίο βρίσκεται σταθμευμένο περίπου 100 χιλιόμετρα δυτικά της Κισσάμου, ενώ η ταχύτητά του είναι σταθερά 0,6 με 1 κόμβο. Το SN FEDERICA, μάλιστα, δεν έχει δηλώσει καν λιμάνι προορισμού, ενώ βρίσκεται στο σημείο από τις 5 Ιουλίου. Η καταγραφή πλεύσης μαρτυρεί ότι για αρκετές ημέρες το πλοίο είναι με σβηστές τις μηχανές και κυριολεκτικά παρασέρνεται από τα κύματα. Δεδομένου ότι πρόκειται για τάνκερ, είναι πολύ πιθανό να πρόκειται για πλοίο ανεφοδιασμού του CAPE RAY.

Εκτός του SN FEDERICA, στην περιοχή έπλευσε το TRITON LEADER, το οποίο πραγματοποίησε πολύωρη στάση, όπως φαίνεται από την πορεία του, περίπου 20 χιλιόμετρα μακριά από το SN FEDERICA. Οι κινήσεις του TRITON LEADER μαρτυρούν πως πιθανότατα είναι και αυτό συνοδευτικό πλοίο, το οποίο ολοκλήρωσε τον ανεφοδιασμό και επιστρέφει σε λιμάνι, είτε πως του απαγορεύτηκε ο διάπλους από το σημείο που βρίσκεται το SN FEDERICA και πραγματοποίησε αναγκαστική στάση και αλλαγή πορείας. Αυτή τη στιγμή, το TRITON LEADER βρίσκεται ανάμεσα από Λέσβο και Σκύρο, με προορισμό την Τουρκία.

Κλειστές οι επικοινωνίες του CAPE RAY
Ο ακριβής εντοπισμός του CAPE RAY είναι εν δυνάμει αδύνατος, καθώς το πλοίο έχει διακόψει κάθε μέσο επικοινωνίας, σε αντίθεση με τα δύο συνοδευτικά, όπως φαίνεται στην φωτό. Η διακοπή ακόμα και του ασυρμάτου είναι παράνομη και εγείρει πολλά ερωτηματικά σχετικά με την ασφάλεια αλλά και την πρόοδο της υδρόλυσης.

Αποχωρούν οι Γερμανοί από το σημείο
Όπως μετέδωσε το γερμανικό ARD, η Γερμανία απέσυρε τα πλοία της από την περιοχή, καθιστώντας την υδρόλυση καθαρά αμερικανική υπόθεση. Η φρεγάτα AUGSBURG απέπλευσε το βράδυ της Τρίτης και βρίσκεται αυτή τη στιγμή κοντά στο Γιβραλτάρ, έπειτα από μια στάση πιθανόν για ανεφοδιασμό στην Κατάνια της Σικελίας, ενώ το RHOEN βρισκόταν μέχρι και την Τρίτη στην περιοχή. Από χθες φαίνεται πως ακολουθεί την ίδια διαδρομή με το AUGSBURG.
​
Ακόμη, στην περιοχή πλέουν δύο αγνώστου ταυτότητας πλοία, ένα μάλλον καταδρομικό, με σημαία  Αντίγουας Μπαρμπούντας, το οποίο έπλεε με 85 κόμβους περιμετρικά της Κρήτης, και ακόμη ένα γερμανικό (μαρκαρισμένο με συνεχή κόκκινη γραμμή, δίπλα στο RHOEN). Ωστόσο, κατά τη διάρκεια της έρευνας, και τα δύο αυτά πλοία έπαψαν να δίνουν στίγμα. Η ταυτοποίηση του γερμανικού δεν κατέστη δυνατή, ενώ ο αριθμός αναγνώρισης IMO του καταδρομικού πλέον δεν εμφανίζει κανένα αποτέλεσμα.

Ο κ. Κάρολος Μαυρογιαλούρος. του Γιάννη Σιδέρη.

Ο κ. Κάρολος Μαυρογιαλούρος

του Γιάννη Σιδέρη

Στο μήνυμά του για την 40η επέτειο απο την αποκατάσταση της Δημοκρατίας ο Κάρολος Παπούλιας χαρακτηρίζει ως τη δραματικότερη παρενέργεια της οικονομικής περιπέτειας την υποχώρηση της Δημοκρατίας.

Επισημαίνει πως υπήρξε βάναυσος τραυματισμός της ποιότητας του κοινοβουλευτισμού, της αντιπαράθεσης μεταξύ των κομμάτων, του πολιτικού διαλόγου αλλά και του τρόπου λήψης αποφάσεων της εκτελεστικής εξουσίας.

Αισθάνεται ακόμη την ανάγκη να απαντήσει σε όσους τον εγκάλεσαν και τον εγκαλούν “για τις υπογραφές που έβαλα”  όπως γράφει στο μήνυμά του.

Πέρα απο τις αρμοδιότητες που προσδιορίζονται σαφώς απο το Σύνταγμα ο κ. Παπούλιας επικαλείται και τη θεσμική τάξη και την επιδίωξή του να μην προκαλέσει πολιτική κρίση.

«Το Σύνταγμα οριοθετεί σαφώς τις αρμοδιότητες του Προέδρου της Δημοκρατίας και ήταν συνειδητή η απόφασή μου να σεβαστώ το Σύνταγμα, που έχει πολύ ταλαιπωρηθεί τα τελευταία χρόνια, και να μην παραβιάσω τη θεσμική τάξη, προκαλώντας πολιτικές εντυπώσεις ή και πολιτική κρίση, μόνο και μόνο για να αποφύγω το πολιτικό κόστος» υπογραμμίζει ο κ. Παπούλιας (Thetoc.gr).

Και ξαφνικά ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας μίλησε! Ίσως το ότι τελειώνει σε λίγους μήνες η θητεία του τον αναγκάζει να προβεί σε δηλώσεις απολογητικού χαρακτήρα προς τον λαό. Έχοντας επίγνωση της στάσης του τα τελευταία χρόνια των “Μνημονίων”, τολμά να μιλήσει για “υποχώρηση της Δημοκρατίας”, ενώ ο ίδιος μέχρι τώρα δεν ήταν παρά ένας απλός θεατής των γεγονότων. Στην γιορτή της Δημοκρατίας ο πρώτος πολίτης της χώρας, ο πολιτικός παράγοντας ο οποίος πρέπει να διατελεί ως ο κορυφαίος θεματοφύλακας αυτής, αποφάσισε να αναφερθεί στο πλήγμα που έχει δεχθεί η Δημοκρατία στην χώρα!

Το ότι έχει συμβάλλει και ο ίδιος στην “υποχώρηση της Δημοκρατίας”, υπογράφοντας ως νέος Μαυρογιαλούρος όποια πράξη νομοθετικού περιεχομένου περνούσε από το γραφείο της προεδρίας, προσπάθησε να το δικαιολογήσει ως συνειδητή απόφαση να σεβαστεί το Σύνταγμα! Δηλαδή, τις πράξεις αυτές μέσω των οποίων οι κυβερνώντες των τελευταίων ετών παραβιάζουν κατάφωρα το Σύνταγμα και συνετέλεσαν στην πρωτοφανή υποβάθμιση του εθνικού κοινοβουλίου, ο κύριος Παπούλιας επέλεξε -πρόκειται για ξεκάθαρη πολιτική πράξη- να “μην παραβιάσει την θεσμική τάξη”! Δηλαδή να μην παραβιάσει την θεσμική τάξη που ο ίδιος τώρα καταγγέλει, μια και στην ίδια ανακοίνωση αναφέρεται η “ταλαιπωρία” του Συντάγματος!

Ένας άλλος πρόεδρος σε μια μακρινή χώρα, δεν δίστασε να βάλει πάνω από όλα το συμφέρον του λαού του, αρνούμενος να υπογράψει “ως όφειλε” με βάση το Σύνταγμα της χώρας του.

“Ποια είναι η μεγαλύτερη συνεισφορά της Ευρώπης στον πολιτισμό;” διερωτάται ο κ. Γκρίμσον. “Δεν είναι η οικονομία των αγορών. Είναι η δημοκρατία, η μεγαλύτερη συνεισφορά της Ευρώπης στον κόσμο. Υπάρχουν χώρες σήμερα που έχουν πολύ δυνατές οικονομίες, αλλά πολύ λίγη δημοκρατία”.

Tο πρώτο πράγμα που έκανε η νέα κυβέρνηση ήταν να διαπραγματευτεί με την αγγλική και την ολλανδική κυβέρνηση, που πίεζαν για την εξόφληση των πολιτών τους. Ήρθαν σε συμφωνία, η οποία πέρασε από το ισλανδικό κοινοβούλιο και προέβλεπε να πληρώσει ο λαός την ζημιά που ιδιωτικές εταιρείες, οι τράπεζες δηλαδή, είχαν δημιουργήσει. Η απόφαση του κοινοβουλίου πήγε στον Πρόεδρο της χώρας για επικύρωση, ο οποίος όμως κάτω και από την πίεση της κοινωνικής βάσης, αρνήθηκε να την υπογράψει και κάλεσε σε δημοψήφισμα.

Η απόφαση του προέδρου Γκρίμσον έρχεται σε αντιδιαστολή με αυτές του κ. Παπούλια, ο οποίος αποφάσισε να στηρίξει την Δημοκρατία στην χώρα του με πράξεις και όχι με λόγια, πράξεις οι οποίες ήρθαν σε σύγκρουση με τις αγορές! Η απόφασή του Προέδρου έκανε έξαλλη τη διεθνή οικονομική κοινότητα και κατακρίθηκε από εχθρούς και φίλους ως λαϊκιστική και αδιέξοδη. Άνθρωποι της ευρωζώνης απείλησαν ότι η Ισλανδία θα μετατραπεί σε «Κούβα του Βορρά», θα απομονωθεί, θα γίνει κράτος – παρίας. Ωστόσο η απόφαση του κ. Γκρίμσον ήταν αμετάκλητη. Και τον Μάρτιο του 2010, ο ισλανδικός λαός με το συντριπτικό ποσοστό του 93%, αρνήθηκε μέσω του δημοψηφίσματος να πάρει στις πλάτες του τα χρέη των τραπεζών.

Άραγε, αν ο κ. Παπούλιας έπραττε αναλόγως προς το δημόσιο συμφέρον προασπίζοντας την Δημοκρατία, η πορεία της χώρας σίγουρα θα ήταν διαφορετική!

Ο κ. Παπούλιας, σαφώς κατώτερος των εκτάκτων περιστάσεων που διέρχεται η χώρα, απλά στο τέλος της θητείας του αποφάσισε να μιλήσει για την Δημοκρατία, μάλλον σε μια προσπάθεια “εξαγνισμού” της πολιτικής πρακτικής του!

Για τον κ. Γρίμσον το δίλημμα που του ετέθη, είχε λύση ο οποίος την προσδιορίζει ως εξής. “Φτάνεις σε αυτά τα σταυροδρόμια, όπου από τη μια πλευρά είναι οι απαιτήσεις των χρηματοπιστωτικών αγορών και από την άλλη είναι η δημοκρατική βούληση του κόσμου. Μπροστά σε με μια τέτοια επιλογή, η απάντησή μου ήταν και είναι ξεκάθαρη: Η δημοκρατική βούληση του κόσμου πρέπει να επικρατήσει!»

Ο λαός, να είναι σίγουρος ο απερχόμενος πρόεδρος, τον έχει κατατάξει στα πολιτικά πρόσωπα αυτής της “μαύρης” περιόδου για την χώρα, τα οποία συνέβαλαν με την πρακτική τους στην εκχώρηση μέρους της κυριαρχίας της χώρας και στην υποχώρηση της Δημοκρατίας!

Όλα τα άλλα είναι λόγια κενά περιεχομένου!

Ο Γιάννης Σιδέρης είναι μέλος του ΕΠΑΜ Πάτρας