Kατάργηση μνημονίων, δανειακής σύμβασης, χωρίς καταγγελία.

Kατάργηση μνημονίων, δανειακής σύμβασης, χωρίς καταγγελία.

Αναδημοσίευση άρθρου του Γιώργου Κατρούγκαλου που δημοσιεύτηκε στις 4 Ιουνίου 2012 στο tvxs. Μια απλή σύγκριση με τις σημερινές εξελίξεις είναι αναπόφευκτη και γεννά σοβαρά ερωτηματικά.

Του Γιώργου Κατρούγκαλου

Προφανώς το πρόβλημα της εξόδου από την κρίση δεν είναι νομικό, ούτε καν κυρίως οικονομικό. Είναι βαθύτατα πολιτικό. Από τη νομική άποψη, όμως, που παρουσιάζεται εδώ, τα πράγματα είναι απλά:

– Τα μνημόνια καθ’ εαυτά δεν αποτελούν διεθνείς συμβάσεις. Συνεπώς από αυτά δεν απορρέουν διεθνείς υποχρεώσεις της χώρας, ούτε η εφαρμοστική τους νομοθεσία έχει τυπική ισχύ ανώτερη από τον κοινό νόμο.

- Ούτε από τις δανειακές συμβάσεις απορρέουν δεσμεύσεις με υπερνομοθετική ισχύ, εφόσον αυτές δεν έχουν κυρωθεί σύμφωνα με το Σύνταγμα.

Συνεπώς, όλοι οι μνημονιακοί νόμοι μπορεί να καταργηθούν με νέο νόμο, με απλή πλειοψηφία, χωρίς να απαιτείται προηγούμενη καταγγελία καμιάς σύμβασης.

Ειδικότερα:

-Η θέση περί της πολιτικής και όχι νομικής φύσης των μνημονίων έγινε, ορθά, δεκτή από την πρόσφατη απόφαση της Ολομέλειας του Συμβουλίου της Επικρατείας 668/2012. Άλλωστε, το ίδιο το μνημόνιο χαρακτηρίζεται από το νόμο ως «σχέδιο προγράμματος», ενώ στο κείμενο του αυτοπροσδιορίζεται ως «σχέδιο δράσης».

-Περαιτέρω, και οι δύο Δανειακές Συμβάσεις (του πρώτου και του δεύτερου μνημονίου) έπρεπε να κυρωθούν από τη Βουλή, σύμφωνα με το άρθρο 36 παρ. 2 του Συντάγματος. Παρόλα αυτά -και ανεξαρτήτως του ζητήματος της ανάγκης ύπαρξης αυξημένης ή όχι πλειοψηφίας για αυτό- καμιά από τις δύο δεν κυρώθηκε σύμφωνα με το Σύνταγμα. Η πρώτη κατατέθηκε προς κύρωση το Μάιο του 2010, αλλά μετά αποσύρθηκε, η δεύτερη εγκρίθηκε από τη Βουλή δύο φορές ως σχέδιο, μία φορά ως παράρτημα του ν. 4046/2012, και μία ως Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου. Ουδέποτε όμως ήρθε για κύρωση στη Βουλή μετά την υπογραφή της.

Οι εν λόγω συμβάσεις, εάν είχαν κυρωθεί συνταγματικά, θα θέσπιζαν διεθνείς υποχρεώσεις σε βάρος της χώρας, με τυπική ισχύ ανώτερη από το νόμο, σε αντίθεση με τον μη δεσμευτικό χαρακτήρα των μνημονίων. Εφόσον αυτό όμως δεν συνέβη, δεν υπάρχει κανένα νομικό εμπόδιο για μία νέα κοινοβουλευτική πλειοψηφία να ανατρέψει τα μνημονιακά μέτρα. Μάλιστα, για μερικά από αυτά, όπως, π.χ. για την κατάργηση των πρόσφατων ρυθμίσεων για τη μετενέργεια, που διαλύουν το εργατικό δίκαιο και τη συλλογική αυτονομία, δεν απαιτείται καν τυπικός νόμος, αλλά αρκεί απλή Πράξη του Υπουργικού Συμβουλίου.

Είναι, βέβαια, αλήθεια ότι σε μία τέτοια περίπτωση οι δανειστές μας ενδέχεται να καταγγείλουν από την δική τους μεριά τις δανειακές συμβάσεις, επικαλούμενοι ως λόγο καταγγελίας την κατάργηση των μνημονιακών ρυθμίσεων. Τούτο δεν θα σημαίνει την έξοδο της χώρας από το Ευρώ, που είναι νομικά αδύνατη, εφόσον δεν υπάρχει παρόμοια πρόβλεψη στις Συνθήκες. Θα συνεπάγεται, όμως, την διακοπή της χρηματοδότησης, πράγμα που δεν θα είναι χωρίς συνέπειες για τη χώρα, ενόψει του πρωτογενούς ελλείμματος που ακόμη αντιμετωπίζει.

Καθόλου δεν είναι βέβαιο, όμως, ότι οι δανειστές μας θα επιλέξουν τη ρήξη. Και αυτό γιατί τότε θα είναι ελεύθερος ο δρόμος για την ενεργοποίηση του βασικού όπλου που έχει η χώρα μας βάσει του διεθνούς δικαίου: Να επικαλεστεί «κατάσταση ανάγκης» για να διακόψει την πληρωμή του χρέους. Σύμφωνα με γενική αρχή του δικαίου (σύμφωνα και με σχέδιο σύμβασης για την Ευθύνη των Κρατών που έγινε δεκτό από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ το 2001) τα κράτη μπορούν να επικαλεστούν παρόμοιο λόγο μη συμμόρφωσης σε διεθνή τους υποχρέωση, όταν αδυνατούν να ανταποκριθούν ταυτόχρονα στις βασικές κοινωνικές τους λειτουργίες και στην ικανοποίηση των δανειστών τους.

Συνεπώς, αντίθετα με το κλίμα φόβου που καλλιεργούν τα φερέφωνα του κόμματος του μνημονίου, η υποταγή δεν αποτελεί μονόδρομο.

*Ο Γιώργος Κατρούγκαλος είναι Καθηγητής Δημοσίου Δικαίου ΔΠΘ

 Φεβρουαρίου 21, 2015 από seisaxthiablog

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΠΓ ΤΟΥ ΕΠΑΜ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΤΑΣΗ ΥΠΟΨΗΦΙΟΤΗΤΑΣ ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΥ ΓΙΑ ΠτΔ

Με Προκόπη δεν θα δούμε προκοπή

Η πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτών εξεπλάγη δυσάρεστα με την επιλογή της κυβέρνησης να προτείνει ως υποψήφιο Πρόεδρο της Δημοκρατίας τον πρώην κυβερνητικό βουλευτή, κατά την περίοδο της, δωσιλογικής συγκυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, Προκόπη Παυλόπουλο. Επιλογή προσώπου που, ενώ καταδίκαζε φραστικά τα μνημόνια ως αντισυνταγματικά, εντούτοις έχει υπερψηφίσει όλους τους αντισυνταγματικούς εφαρμοστικούς νόμους από τον Δεκέμβριο του 2011 και μετά, καθιστώντας τον εαυτό του επίορκο. Με την επιλογή αυτή του ΣΥΡΙΖΑ συντάσσονται φυσικά τόσο η ΝΔ, όσο και οι ΑΝΕΛ, επιβεβαιώνοντας τις εναντίον τους αιτιάσεις για φιλομνημονιακή στροφή.

Συνταγματολόγο πρότεινε και το ΠΟΤΑΜΙ, τον καθηγητή της Νομικής Σχολής Αθηνών Ν. Αλιβιζάτο. Είναι αλήθεια ότι δεν περιμέναμε από το ΠΟΤΑΜΙ να προτείνει εξωσυστημικό πρόσωπο για το αξίωμα του Προέδρου της Δημοκρατίας, αφού το συγκεκριμένο πολιτικό μόρφωμα πηγάζει από το μιντιακό σύστημα. Ούτε βεβαίως περιμέναμε να έχουν οι υποψήφιοι ΠτΔ την ευθιξία να μην αποδεχθούν εκλογή τους με ψήφους βουλευτών που αναδείχθηκαν λόγω του μπόνους των 50 εδρών, όπως προβλέπει το ισχύον καλπονοθευτικό εκλογικό σύστημα.

Το ΕΠΑΜ θεωρεί ότι η ανάγκη ανατροπής του παλαιού πολιτικού συστήματος και της περιφρούρησης του Συντάγματος δεν υπηρετείται με «παλαιά φθαρμένα υλικά» και αρωγούς του μνημονιακού παρακράτους που είναι συνυπεύθυνοι για την καταστροφή της πατρίδας μας και τους θανάτους συμπατριωτών μας. Για το ΕΠΑΜ έχει σημασία ποια πρόσωπα τοποθετούνται επικεφαλής κρίσιμων κρατικών θεσμών, διότι επηρεάζουν τη λειτουργία τους, όπως προκύπτει από τη διατήρηση του κ. Γεωργίου ως επικεφαλής της ΕΛΣΤΑΤ. Παρατηρούμε με απογοήτευση τη μεθοδική τοποθέτηση παλαιών συστημικών πολιτικών σε στρατηγικές θέσεις της δημόσιας διοίκησης, των τραπεζών, της ΕΥΠ κλπ, γεγονός που αποδεικνύει ότι οι πολίτες δεν θα δουν προκοπή και ότι δυστυχώς ο «άνεμος αλλαγής» που υποτίθεται πως πνέει, αναδύει την ίδια δυσοσμία του παλαιού σάπιου καθεστώτος που ελίσσεται και αλλάζει προσωπείο αλλά όχι πορεία.

Η  χώρα μας έχει ανάγκη από πρόσωπα  καθαρά  με ήθος και με ξεκάθαρη την αγάπη τους για την πατρίδα. Που  έχουν τη δύναμη και το σθένος να λένε «όχι» όταν το απαιτούν οι περιστάσεις, για το καλό της χώρας  και του λαού και όχι να  υπογράφουν την καταστροφή μας. 

Αφού λοιπόν το νέο κοινοβουλευτικό καθεστώς αρνείται να εκμεταλλευτεί την πρώτη μεγάλη ευκαιρία κάθαρσης του φαύλου πολιτικού συστήματος το ΕΠΑΜ καλεί τους πολίτες να υπερασπιστούν την πατρίδα και το Σύνταγμα βασιζόμενοι στην επιταγή του άρθρου 120 του Συντάγματος. Η επιχείρηση λήθης των εγκλημάτων όσων έχουν υποθηκεύσει το παρόν και το μέλλον της πατρίδας μας μέσω της τοποθέτησης σε κρίσιμες κρατικές θέσεις προσώπων που χειρίστηκαν τις τύχες μας τα τελευταία χρόνια, δεν θα ευοδωθεί. Η Δημοκρατία δεν πρέπει να ... υποχωρήσει ξανά, όπως χωρίς αισχύνη διαπίστωσε ο απερχόμενος ΠτΔ που υπέγραψε τις περισσότερες Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου από οποιονδήποτε προκάτοχό του. Οι δωσίλογοι και οι υπαίτιοι της καταστροφής θα λογοδοτήσουν.

Γιατί οι πολίτες δεν ξεχνούν, δεν συγχωρούν, δεν συμβιβάζονται!

Η Πολιτική Γραμματεία του Ε.ΠΑ.Μ.

Αθήνα 17-02-2015

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΓΡ. Τ. ΕΠΑΜ για το EUROGROUP - 17 Φεβρουαρίου 2015

Κανένας... «έντιμος συμβιβασμός»

με το ανέντιμο «ιερατείο» της Ε.Ε.!

Μετά και τις τελευταίες εξελίξεις στο Eurogroup καθίσταται σαφές προς όλους, οτι κανένας «έντιμος συμβιβασμός» δεν πρόκειται να προκύψει προς όφελος της χώρας, όταν η διαπραγμάτευση γίνεται με σεσημασμένους πολιτικούς απατεώνες. Με μίσθαρνα όργανα των τραπεζιτών, που δεν διαστάζουν να θυσιάσουν ολόκληρους λαούς, προκειμένου να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα των αφεντικών τους.

Το γερμανοκίνητο διευθυντήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης έδειξε ξεκάθαρα οτι δεν έχει κανέναν απολύτως ενδοιασμό να εκβιάσει τον ελληνικό λαό ταπεινώνοντας τη νέα ελληνική κυβέρνηση, ακόμα και αν αυτή δεν ζητά πλέον την διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους ως όφειλε, ακόμα και αν αυτή υπαναχωρεί από την απόλυτη προεκλογική της δέσμευση για ακύρωση του μνημονίου, υιοθετώντας αυθαίρετα το 70% των όρων του.

Η ελληνική κυβέρνηση σωστά απέρριψε το γερμανικό τελεσίγραφο, όμως πρέπει να γίνει απόλυτα κατανοητό από όλους και ιδίως από τη νέα κυβέρνηση οτι η διαπραγμάτευση μέσα στο ασφυκτικό περιβάλλον της ευρωζώνης, και του δημοσιονομικού Συμφώνου Σταθερότητας, είναι μια απατηλή ελπίδα η οποία εν τέλει οδηγεί στην οικονομική εξόντωση της συντριπτικής πλειοψηφίας του ελληνικού λαού, και την ολοκλήρωση της αποικιοποίησης της πατρίδας μας, ακόμα και αν βρεθούν οι φραστικές ή τεχνικές λεπτομέρειες για την επίτευξη μιας συμφωνίας.

Καλούμε την κυβέρνηση να μην συμπράξει στην σκηνοθετημένη τραγωδία που παίζεται σε βάρος της πατρίδας μας και να μην υποθηκεύσει τις ζωές μας και τις ζωές των παιδιών μας. Αλλωστε, αυτό ήταν το σαφέστατο μήνυμα που εξέπεμψε ο ελληνικός λαός από τις πλατείες ολόκληρης της χώρας: ΟΥΤΕ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ!

«Με τις ζωές των ανθρώπων δεν πειραματίζεσαι. Η ανθρώπινη ζωή είναι ιερή και δεν μπορεί να αποτιμηθεί σε χρήμα».

Το Γραφείο Τύπου ΕΠΑΜ

17/02/2015

Αδήριτη ανάγκη οι μονομερείς ενέργειες, του Θεμιστοκλή Συμβουλόπουλου.

Αδήριτη ανάγκη οι μονομερείς ενέργειες

του Θεμιστοκλή Συμβουλόπουλου

Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, ανακοινώθηκε από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα «η άρση της εξαίρεσης για τα αξιόγραφα που εκδίδονται ή έχουν την εγγύηση του ελληνικού Δημοσίου. Η απόφαση του ΔΣ της ΕΚΤ βασίζεται στο γεγονός ότι δεν είναι δυνατό να προβλεφθεί μια επιτυχημένη ολοκλήρωση του προγράμματος αξιολόγησης και ευθυγραμμίζεται με τους υφιστάμενους κανόνες του ευρωσυστήματος»

Η απόφαση αυτή της ΕΚΤ, φανερώνει με τον καλύτερο τρόπο τα ανύπαρκτα περιθώρια διαπραγμάτευσης της νέας ελληνικής κυβέρνησης. Το ευρωιερατείο της Ευρωπαϊκής Ένωσης με την κυβέρνηση της Γερμανίας σε ρόλο επικυρίαρχου, δεν διστάζει να εκβιάσει με την απειλή της διακοπής της ρευστότητας την ελληνική κυβέρνηση, με στόχο την πλήρη αποδυνάμωση της όποιας διαπραγματευτικής ισχύος, όσο η θέση του ΣΥΡΙΖΑ παραμένει πιστή στα εντός πλαισίου της ευρωζώνης δεδομένα.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, παρ’ ότι κατάφερε με την ψήφο του ελληνικού λαού να  εξοστρακίσει την πιο μισητή συγκυβέρνηση των τελευταίων χρόνων,  θρέφοντας ελπίδες στους πολίτες για ...
καλύτερες μέρες,  πολύ γρήγορα θα αναγκαστεί, αν δεν θέλει να συγκρουστεί με τους δανειστές, σε οδυνηρό συμβιβασμό εις βάρος της συντριπτικής πλειοψηφίας Όμως ακόμα κι αν υποτεθεί ότι επιτευχθεί ένας αμοιβαίος συμβιβασμός όλων των πλευρών, αυτός δεν μπορεί να προσφέρει τίποτα ουσιαστικό στην χώρα και τον λαό της.

Εξηγούμαι: Είναι καταρχήν σωστή η απόφαση της κυβέρνησης να μην δέχεται την αξιολόγηση του υπάρχοντος προγράμματος του μνημονίου, και να μην επιτρέψει ξανά στους τεχνοκράτες της  τρόικα να επιβάλλουν και να πιέζουν την ελληνική κυβέρνηση να εφαρμόζει μέτρα και πολιτικές λιτότητας.  Είναι εξοργιστικά απαράδεκτο όμως να υποτιμάται η νοημοσύνη μας, ζητώντας να αναβαθμιστεί η συνεργασία με τους θεσμούς της ίδιας της τρόικας, (ΕΕ, ΕΚΤ, ΔΝΤ). Έτσι δεν μας είπε στην συνέντευξη Τύπου με τον κ. Ντάισεμπλουμ, ο κ. Βαρουφάκης; Τι ζητά δηλαδή ο υπουργός οικονομικών; Να νομιμοποιήσει την αποικιοκρατική κηδεμονία της χώρας και μάλιστα στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο που παρέχεται. Να σημειώσω εδώ ότι η χώρα μας είναι αποικιοκρατικά δεμένη σύμφωνα με τις Δανειακές Συμβάσεις του 2010 και 2011, απεμπολώντας την ασυλία της λόγω άσκησης εθνικής κυριαρχίας.

Οι δηλώσεις του πρωθυπουργού στο Bloomberg στην συνέχεια της συνέντευξης Βαρουφάκη, ότι «το τέλος της λιτότητας και επιστροφή σε μία αναπτυξιακή ατζέντα, σε καμιά περίπτωση δεν περιλαμβάνει τη μη εκπλήρωση των δανειακών μας υποχρεώσεων  απέναντι στην ΕΚΤ και στο ΔΝΤ» δεν είναι καθόλου ενθαρρυντικές.

Κατανοώ την ανάγκη για δηλώσεις καθησυχασμού και αναζήτηση της αξιοπιστίας στα μάτια των αγορών, αλλά δεν κατανοώ πως «αριστερή» κυβέρνηση που διατείνεται ότι θα εκπληρώσει τις δανειακές της υποχρεώσεις στους τοκογλύφους, μπορεί να εξασφαλίσει και το τέλος της βαρβαρότητας στην χώρα μας. Αυτά δεν συνταιριάζονται. Αλήθεια ποιόν κοροϊδεύει; τις αγορές ή τον ελληνικό λαό;

Η πλήρης μεταστροφή του κ. Βαρουφάκη στο ζήτημα της διαγραφής του ελληνικού χρέους, με τις προτάσεις του για ανταλλαγή ομολόγων στο διηνεκές και δέσμευση για πρωτογενή πλεονάσματα στο 1.5%, ακόμη και αν αυτό σημαίνει πως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα εφαρμόσει όλες τις προεκλογικές του υποσχέσεις για κοινωνικές δαπάνες. είναι εντελώς κενά περιεχομένου, και απέχουν παρασάγγας από τις ψηφισμένες δεσμεύσεις στο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ.  Ακόμα και εάν γίνουν εν μέρει δεκτά, δεν αντιστοιχούν σε σταμάτημα της λιτότητας και αναστροφή της ελληνικής οικονομίας. Την περίοδο των παχιών αγελάδων, τότε που πετυχαίναμε 4 και 5% πρωτογενή πλεονάσματα, άνοιγαν στην οικονομία το πολύ 75.000 θέσεις εργασίας. Πόσα χρόνια υπολογίζει  ο κ. Βαρουφάκης να μας πάρει για να φέρουμε την ανεργία των 1.500.000 συνανθρώπων μας, σε ανεκτά επίπεδα με την ύφεση και τον αποπληθωρισμό που βυθίζουν τον τόπο μας; Πόσες γενιές υπολογίζει να επωμιστούν το παράνομο και καταχρηστικό χρέος που μας επιβλήθηκε;

Επίσης η πρόσληψη της εταιρείας διαχείρισης χρέους LAZARD, η οποία είναι αναμεμειγμένη με το ελληνικό PSI και πολλά σκάνδαλα στον χρηματοπιστωτικό τομέα ανά τον κόσμο, η πλήρης κάλυψη του αντιπροέδρου της κυβέρνησης κ. Δραγασάκη στην τράπεζα Πειραιώς, μετά την διαβεβαίωση στον κ. Σάλλα οτι η τράπεζα αποτελεί το μοτέρ της τραπεζικής μηχανής κάτι που εκλαμβάνεται ως πλήρη στήριξη των χειρισμών της Τράπεζα Πειραιώς, η τοποθέτηση του κ. Ρουμελιώτη στο ΤΧΣ, του ανθρώπου που βρισκόταν ως αντιπρόσωπος της Ελλάδας στο ΔΝΤ την εποχή της υπογραφής των δανειακών συμβάσεων, η διαβεβαίωση του υπουργού Διοικητικής Μεταρρύθμισης κ. Κατρούγκαλου σε αντιπροσωπεία της ΑΔΕΔΥ ότι δεν θα υπάρξουν εργασιακές παροχές εντός του 2015, η έλευση οικονομικού επιτελείου των ΗΠΑ με επικεφαλής το πρώην στέλεχος της  Goldman Suchs και σημερινό αναπληρωτή υπουργό οικονομίας  Νταλίπ Σίνγκ, δείχνουν καθαρά το μέγεθος της υποκρισίας, που παίζεται για άλλη μια φορά και αφορά στο μέλλον του ελληνικού λαού.

Όσο διαπραγματευόμαστε με το πιο ακροδεξιό και ναζιστικού χαρακτήρα διευθυντήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όσο δεν προτάσσουμε το συμφέρον της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού στην ανάγκη διαγραφής του δημόσιου και ιδιωτικού χρέους, όσο παραμένουμε στον ζουρλομανδύα που λέγεται ευρώ χωρίς την παραμικρή δυνατότητα άσκησης δημοσιονομικής ανεξάρτητης πολιτικής, τόσο περισσότερο θα συνειδητοποιούμε την αδήριτη ανάγκη για μονομερείς ενέργειες ως πραγματική αφετηρία για τον πλήρη απεγκλωβισμό από τις θηλειές που πνίγουν τον λαό μας.

Το ΕΠΑΜ με την μη συμμετοχή του στις εκλογές, ενίσχυσε την αδιαμφισβήτητη ανάγκη να ξεμπερδέψουμε με τους δοσίλογους. Γι’ αυτό και δεν διανοήθηκε να αφαιρέσει ούτε ίχνος από την δυναμική του εκλογικού σώματος προς αυτή την κατεύθυνση.  Δεν θα διανοηθεί όμως να αφήσει κανέναν και τίποτα να στερήσει από τον ελληνικό λαό το επόμενο και καθοριστικό βήμα πραγματικής χειραφέτησης, που θα οδηγήσει στην κοινωνική απελευθέρωση την εθνική ανεξαρτησία και την λαϊκή κυριαρχία.

*Το άρθρο αυτό γράφτηκε για το «ΧΩΝΙ» της περασμένης Κυριακής και γι’ άγνωστους λόγους δεν δημοσιεύτηκε

Από ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑ Ε.ΠΑ.Μ.

Σκοτωμός στο εσωτερικό της κυβέρνησης... Του Δημήτρη Καζάκη

Σκοτωμός στο εσωτερικό της κυβέρνησης...

Του Δημήτρη Καζάκη

Κατά τη διάρκεια των προγραμματικών δηλώσεων συνέβη κάτι εξαιρετικά σπάνιο. Ο υπουργός οικονομικών Γ. Βαρουφάκης χρειάστηκε να ξαναπάρει τον λόγο προκειμένου να δώσει εξηγήσεις για την αρχική του τοποθέτηση.

Στην αρχική του παρέμβαση μετέτρεψε το προεκλογικό όχι στο μνημόνιο του ΣΥΡΙΖΑ, σε όχι στο 30% του μνημονίου. Ενώ το 70% του μνημονίου, σύμφωνα με τον κ. Βαρουφάκη, πρέπει να υιοθετηθεί. Την επόμενη ημέρα ανέλαβε να αμβλύνει τις άσχημες εντυπώσεις.

Πήρε λοιπόν ξανά τον λόγο για να μας πει ότι καταλάβαμε λάθος. Ξεκίνησε να μας λέει ότι το ποσοστό του μνημονίου που αποδέχεται η κυβέρνηση είναι 0%, αλλά κατόπιν επανέλαβε ότι το 70% των προβλέψεων του μνημονίου είναι αντιμνημονιακό κι επομένως υιοθετήσιμο.

Το περιστατικό αυτό μας έδειξε ολοφάνερα - μαζί με τις ομιλίες Κωνσταντοπούλου και Λαφαζάνη που κινήθηκαν σε αντιδιαμετρική κατεύθυνση - ότι στην κυβέρνηση διεξάγεται μια αμείλικτη αναμέτρηση ανάμεσα σε ενδοτικούς και συγκρουσιακούς. Ανάμεσα δηλαδή στο οικονομικό επιτελείο πρωτίστως το οποίο είναι απολύτως ενδοτικό. Και σε στελέχη όπως η Ζωή Κωνσταντοπούλου και ο Παν. Λαφαζάνης που θέλουν την κατά μέτωπο σύγκρουση με τους δανειστές στη βάση υπεράσπισης των δικαιωμάτων του λαού και της πατρίδας.

Το σκηνικό αυτό επαναλήφθηκε και χθες με την έκτακτη σύνοδο του Eurogroup. Σύμφωνα με τους σημερινούς Financial Times, αλλά και τα ανάλογα δημοσιεύματα του συνόλου σχεδόν του διεθνούς τύπου, η ελληνική αντιπροσωπεία (Βαρουφάκης-Δραγασάκης) είχε συμφωνήσει και υπογράψει το παρακάτω κοινό ανακοινωθέν της συνόδου:

"Σήμερα το Eurogroup προέβη σε απολογισμό της τρέχουσας κατάστασης στην Ελλάδα και της κατάστασης του τρέχοντος προγράμματος προσαρμογής. Στο πλαίσιο αυτό, η Ευρωομάδα έχει εμπλακεί σε εντατικό διάλογο με τις νέες ελληνικές αρχές.

"Οι ελληνικές αρχές έχουν εκφράσει τη δέσμευσή τους σε μια ευρύτερη και ισχυρότερη διαδικασία μεταρρυθμίσεων με στόχο τη διαρκή βελτίωση των προοπτικών ανάπτυξης. Ταυτόχρονα, οι ελληνικές αρχές επανέλαβαν την κατηγορηματική δέσμευσή τους στις οικονομικές υποχρεώσεις προς όλους τους πιστωτές τους.

"Σε αυτή τη βάση, θα αρχίσουμε τώρα τεχνικές εργασίες για την περαιτέρω αξιολόγηση των σχεδίων μεταρρύθμισης στην Ελλάδα. Οι ελληνικές αρχές συμφώνησαν να συνεργαστούν στενά και εποικοδομητικά με τα θεσμικά όργανα ώστε να διερευνήσουν τις δυνατότητες για την επέκταση και την επιτυχή ολοκλήρωση του παρόντος προγράμματος, λαμβάνοντας υπόψη τα σχέδια της νέας κυβέρνησης.

"Αν αυτή είναι επιτυχής θα γεφυρωθεί το χρονικό διάστημα που χρειάζονται οι ελληνικές αρχές και το Eurogroup για να εργαστούν σε ενδεχόμενες νέες συμβατικές ρυθμίσεις. Εμείς θα συνεχίσουμε τις συζητήσεις μας στην επόμενη συνάντησή μας την Δευτέρα 16 Φεβρουάριος."

Στο ανακοινωθέν που συμφώνησαν Βαρουφάκης και Δραγασάκης και το οποίο στην οποία σηματοδοτεί την πλήρη παράδοση άνευ όρων της ελληνικής κυβέρνησης στους δανειστές, διαφώνησαν "κυβερνητικά στελέχη" - σύμφωνα πάντα με την FT - από την Αθήνα. Όχι ο Τσίπρας, αλλά κυβερνητικά στελέχη. Μάλιστα τα στελέχη αυτά, απείλησαν με αποχώρηση από την κυβέρνηση και το κόμμα, αν υιοθετηθεί το ανακοινωθέν.

Για να αποφύγει ο Τσίπρας την διάσπαση της κυβέρνησης και του κόμματός του, ζήτησε από Βαρουφάκη και Δραγασάκη να πάρουν πίσω τις υπογραφές τους. Και το όλο ζήτημα παραπέμφθηκε για τις 16 του μηνός.

Τα γεγονότα επιβεβαιώνουν ότι στην κυβέρνηση και τις κορυφές του κυβερνώντος κόμματος σοβεί μια πολύ βαθιά σύγκρουση, μια αγεφύρωτη διάσπαση. Από την μια εκείνοι που θέλουν να υποταχτούν στη θέληση των δυναστών εξ Ευρώπης (κυρίως το οικονομικό επιτελείο με πρώτο τον Βαρουφάκη) και εκείνους που θέλουν να προχωρήσει μπροστά η χώρα μέσα από την ριζική ανατροπή του καθεστώτος που επέβαλαν οι δανειστές στη χώρα και τον λαό.

Το ποιος, ή καλύτερα ποια λογική, θα επικρατήσει εξαρτάται πρωτίστως από τον λαϊκό παράγοντα, από την δυνατότητα του απλού κόσμου να μην επιτρέψει την οπισθοδρόμηση, να μην επιτρέψει στον ενδοτισμό να επικρατήσει. Η κινητοποίηση του κόσμου είναι κομβικής σημασίας και θα κρίνει άμεσα τις εξελίξεις. Θα κρίνει, δηλαδή, το αν θα γυρίσουμε στα ίδια και χειρότερα, ή θα σπάσουμε επιτέλους τα δεσμά.

Πηγή: «ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ»

Η βραδυφλεγής βόμβα τοποθετήθηκε, του Σπύρου Στάλια.

Η βραδυφλεγής βόμβα τοποθετήθηκε

του Σπύρου Στάλια*

"Γιατί αν επιβαλλόταν δια νόμου οι εκούσιες ιδιωτικές συναλλαγές να γίνονται ως επί το πλείστον επί ιδίω κινδύνω του δανειστή (τράπεζα) η οικονομική ζωή στην πόλη θα ήταν λιγότερη ξεδιάντροπη και αθλιότητες σαν αυτές τώρα... θα εμφανίζονταν σε αυτήν σπανιότερα" Πλάτωνος Πολιτεία 556 a-b

Όταν το 2008 κατέρρευσε στην Αμερική το τραπεζικό σύστημα, οι έξι μεγάλες τράπεζες ήσαν εκτεθειμένες στο ύψος του 61% του ΑΕΠ των ΗΠΑ. 

Στην Ευρώπη η διαφθορά ήταν απόλυτη. 

Ενδεικτικά αναφέρω ότι το 2008 οι τρεις μεγάλες τράπεζες της Γαλλίας είχαν ‘ποικίλα ομόλογα που εκφράζουν χρέος’ που αντιστοιχούσαν στο 316% του Γαλλικού ΑΕΠ. Οι δυο μεγαλύτερες γερμανικές τράπεζες είχαν έκθεση σε τέτοια ομόλογα που αντιστοιχούσε στο 114%του Γερμανικού ΑΕΠ. Μόνο η ΙΝG στην Ολλανδία είχε ομόλογα που αντιστοιχούσαν στο 211% του ΑΕΠ της Ολλανδίας. Οι τρεις μεγαλύτερες τράπεζες στην Ιταλία είχαν εκτεθεί κατά το 115% του Ιταλικού ΑΕΠ. 

Στην Αγγλία οι τέσσερες μεγαλύτερες τράπεζες είχαν ομόλογα που αντιστοιχούσαν στο...
394% του ΑΕΠ της Αγγλίας, αλλά ευτυχώς γι αυτήν δεν είχε παραδώσει της εκτυπωτικές πρέσες της λίρας της στην Γερμανία.

Με άλλα λόγια με την είσοδο του ευρώ η τραπεζική κρίση ήταν θέμα χρόνου να εκδηλωθεί και πραγματοποιήθηκε μέσα από ένα γιγαντιαίων διαστάσεων ανήθικο εμπόριο χαρτιών εναντίον των Ευρωπαϊκών Λαών με τις ευλογιές Γερμανών και ΕΚΤ. 

Και αφού η κατάρρευση του τραπεζικού τομέα επήλθε, το πρόβλημα των τραπεζών έγινε πρόβλημα των κρατών και των λαών. Φάνηκε σε όλη της την έκταση η ανικανότητα της EKT και της δομής του ευρώ να επιλύσουν ένα πρόβλημα κρίσης. H FED στις ΗΠΑ το επέλυσε σε χρόνο dt. 

Το κατασκεύασμα που λέγεται ΕΚΤ, που υποτίθεται ότι είχε υπό την επίβλεψη του το τραπεζικό ευρωπαϊκό σύστημα, που υποτίθεται φύλαγε τα πρόβατα, απεδείχθη ότι ήταν μαϊμού κεντρική τράπεζα. Διανοητικά και θεσμικά δεν μπορούσε και δεν μπορεί να κάνει αυτά που έκανε παλιά μια Κεντρική Τράπεζα ή αυτό που κάνει και έκανε η Κεντρική Τράπεζα των ΗΠΑ και της Αγγλίας. 

Δεν μπορεί να χρηματοποιήσει ή να αμοιβαιοποιήσει τα χρέη, δεν μπορεί να σώσει μια χώρα, δεν μπορεί να δανείσει απ’ ευθείας τις τράπεζες με επαρκή ποσότητα χρήματος. Αποδείχτηκε άχρηστη και ακόμα είναι άχρηστη. Έχουν περάσει έξη χρόνια από την εκδήλωση της κρίσης και ακόμα η ΕΕ είναι σε ύφεση. Κανείς δεν θέλει να δανειστεί και να δαπανήσει. 

Το σφάλμα είναι ότι για να μπούμε στο ευρώ παραδώσαμε τις τυπογραφικές μας μηχανές και την δυνατότητα μας να ορίζουμε την συναλλαγματική μας ισοτιμία, που ήσαν μηχανισμοί αμορτισέρ των σοκ της οικονομίας, και έτσι η μόνη πολιτική που απομένει είναι οι λαοί να περάσουν σε άγρια λιτότητα για να σωθεί το ευρώ και οι τράπεζες Η ορθόδοξη απάντηση της ΕΕ και των Γερμανών στο ερώτημα ‘και τώρα τι κάνουμε’ ήταν η λιτότητα. 

Η λιτότητα ως ενέργεια δεν είναι τίποτα άλλο από την περικοπή των κρατικών δαπανών για μισθούς, δαπάνες πρόνοιας, δημόσιες επενδύσεις και οπουδήποτε αλλού, έτσι ώστε το κράτος να συρρικνωθεί, και να αυξηθούν οι φόροι με σκοπό να μειωθούν τα ελλείμματα του προϋπολογισμού. Όλα αυτά ειπώθηκαν υπό τον λεξιλογικό μανδύα του δημοσιονομικού νοικοκυρέματος. 

Με απλά λόγια ότι είναι σοφό για μια οικογένεια που θέλει να μαζέψει τα οικονομικά της, είναι σοφό και για ένα Βασίλειο όπως είπε και ο Άνταμ Σμιθ. 

Το κακό με αυτό το επιχείρημα, που αφορά στην βελτίωση των δημοσίων οικονομικών, είναι ότι ένα κράτος δεν είναι οικογένεια ή νοικοκυριό. Δηλαδή στην συνολική οικονομία πολύ απλά, όταν ο Χ μειώνει τις δαπάνες του, αυτό μειώνει με την σειρά του το εισόδημα του Ψ, ο οποίος με την σειρά του μειώνει τις δαπάνες που είναι εισόδημα του Ζ και πάει λέγοντας. 

Εν τω μεταξύ το ΑΕΠ συρρικνώνεται, μειώνεται, και τα ελλείμματα ως ποσοστό αυξάνουν με ταχύ ρυθμό.

Το άλλο ισχυρό επιχείρημα υπέρ της λιτότητας, είναι ότι μέσω αυτής δεν βελτιώνονται μόνο τα δημόσια οικονομικά αλλά βελτιώνεται η ανταγωνιστικότητα της οικονομίας. Η σκέψη, πίσω από αυτό τον ισχυρισμό, είναι απλή. 

Καθώς μειώνονται οι δαπάνες του κράτους, απελευθερώνονται πόροι, όπως επίσης και με τον περιορισμό των ιδιωτικών δαπανών μέσω της αύξησης των φόρων. Αυτό με την σειρά του μειώνει την ενεργό ζήτηση και αυξάνει την ανεργία. 

Και εδώ προσοχή. Η αύξηση της ανεργίας αυξάνει την προσφορά εργασίας με κατώτερους φυσικά μισθούς και τιμές και έτσι αυξάνεται η ανταγωνιστικότητα της οικονομίας. Η αποθέωση του παραλογου. 

Αισίως πήγαμε στα χρόνια του 1930, που όλη αυτή την διαδικασία την ονομάζαμε αποπληθωρισμό, αλλά στην εποχή μας χαριτωμένα, λόγω του γνωστού γλωσσικού ιμπεριαλισμού των νεοφιλελευθέρων, την ονομάσαμε ‘εσωτερική υποτίμηση’. 

Αλλά αλλάζοντας το όνομα μιας σκέψης ή μιας ενέργειας δεν αλλάζουμε ντε και καλά ούτε την επιστήμη ούτε την οικονομική ιστορία, ούτε τα αποτελέσματά της. 

Η δεκαετία του 1930 μας δίδαξε ότι η βάρβαρη αυτή σκέψη και η εφαρμογή της είναι μια συνταγή έσχατης φτώχειας και βιβλικής καταστροφής του ανθρώπινου και υλικού πλούτου της χώρας. Συνταράχτηκε όλη η ανθρωπότητα στα τέλη της δεκαετίας του 1930 και αιτία ήταν η λιτότητα που επιβλήθηκε στους Λαούς. 

Η λιτότητα δεν μπορεί να λύσει κανένα πρόβλημα γιατί το μυστικό της ανάπτυξης βρίσκετε απέναντι, στη ζήτηση. 

Ποιος επιχειρηματίας θα επενδύσει όταν μια οικονομία δεν δαπανά και δεν δαπανά ακριβώς επειδή τα ημερομίσθια είναι σε επίπεδο πείνας και το κράτος δεν δαπανά επίσης. Αν κανείς δεν δαπανά ανάπτυξη δεν θα γίνει ποτέ. 

Στο μεταξύ όμως λόγω του αποπληθωρισμού ή της εσωτερικής υποτίμησης, η σχέση χρέους προς ΑΕΠ χειροτερεύει. Καθώς μειώνονται τα ονομαστικά φορολογικά έσοδα και τα ονομαστικά εισοδήματα και το ΑΕΠ η αξία του χρέους παραμένει. Αυτό άλλωστε δεν έχει συμβεί στη χώρα μας από το 2009; Το χρέος από 110% έφτασε αισίως στο 175% σήμερα, και έχουμε δρόμο. 

Και έτσι με όλα αυτά η χώρα βρίσκεται με δυο προβλήματα. Και με το πρόβλημα της ανταγωνιστικότητας άλυτο και με βαρύτερο χρέος. 

Γιατί καθώς υποτίθεται ότι βελτιώνεις την ανταγωνιστικότητα μέσω της λιτότητας κάνεις χειρότερο το δεύτερο. Αν υποθέσουμε ότι έχει βελτιωθεί η ανταγωνιστικότητα το χρέος αυξάνεται όπως και η ανεργία που αισίως έφτασε στο 27%. 

Φυσικά αυτή η κατάσταση θα γίνει ακόμα χειρότερη, καταστροφική, γιατί όλα αυτά ξεπηδάνε μέσα από το ευρώ που από την κατασκευή του έχει ισχυρή αποπληθωριστική κατεύθυνση όπως ακριβώς ο χρυσός.

Το τι έκανε ο κανόνας του χρυσού και επιστημονικά το γνωρίζουμε και ως ανθρωπότητα το ζήσαμε. 

Σήμερα ζούμε την μοντέρνα του εκδοχή που λέγεται ευρώ, αλλά με αγνωσία, με ασθενή μνήμη για τους πολλούς, που αδιαφορούν μέσα από φόβο για τις κοινωνικές επιπτώσεις, που όπως και τότε, είναι ακριβώς οι ίδιες. 

Οι κοινωνίες του ευρώ σήμερα βασανίζονται από την βία, τα ναρκωτικά, τον αλκοολισμό, την θλίψη, την διάλυση των οικογενειών, την φτώχεια, μετανάστευση, ενώ μέσω της μαζικής ανεργίας η οικονομία χάνει σταδιακά την γνώση της και την ικανότητα της να παράγει. 

Οι κοινωνίες του ‘30 βρήκαν λύσεις στο φασισμό, στο ναζισμό, στις δικτατορίες και στον Πόλεμο. 

Η ΕΕ σήμερα είναι μέσα σε μια τριπλή κρίση που η μια επιβαρύνει την άλλη: 

Η κρίση του τραπεζικού συστήματος επιβαρύνει το πρόβλημα χρέους των κρατών, το οποίο με την σειρά του μέσω της λιτότητας, για την αύξηση δήθεν της ανταγωνιστικότητας παρεμποδίζει την ανάπτυξη, η οποία υπονομεύεται από τον αποπληθωρισμό. 

Όταν τα παραπάνω ερωτήματα τα απευθύνεις στους απολογητές του ευρώ και της ΕΕ δεν απαντούν αλλά θεωρούν για λόγους δικούς τους που δεν αποδεικνύονται ότι η μόνη θεραπεία για ότι πάσχεις είναι η λιτότητα παρά την ιστορία, παρά την επιστήμη. 

Αυτή η θρασυτάτη διανοητική στάση που συνιστά πολιτική πρέπει να καταπολεμηθεί. Και ο Τσίπρας έθεσε το θέμα στην ΕΕ. Την έβαλε την βραδυφλεγή βόμβα με τον Ομπάμα να μειδιά. Τώρα ή η βόμβα θα εκραγεί και ο καθένας θα πάρει τον δρόμο του ή η ΕΕ θα αλλάξει.

* Ο Σπύρος Στάλιας είναι Οικονομολόγος ΜΑ, Ph.D και πρ. Διευθύνων Σύμβουλος ΟΛΠ.

από το «iskra.gr»

Ήρθε η ώρα να ξεκαθαριστεί αν μιλάμε ή βήχουμε… της Μιχαλούς.

Ήρθε η ώρα να ξεκαθαριστεί αν μιλάμε ή βήχουμε…

της Μιχαλούς

Μεγάλος ντόρος έγινε για το τίποτα… Δεν ήταν αναγκαίο να συμφωνήσουμε σαν τα καλά παιδιά από το πρώτο Eurogroup… Τι σόι διαπραγμάτευση θα ήταν αυτή, ιδιαίτερα όταν λίγο νωρίτερα, έσταζε «μέλι» το στόμα του Σόιμπλε … «Η Ελλάδα τελείωσε» και άλλα τέτοια «συμπονετικά»!!!

Στην Ευρώπη λέει, όλοι ψάχνουν να βρουν τι πήγε λάθος… Οι FT γράφει μάλιστα «το κείμενο της συμφωνίας που δεν προχώρησε, δίνει σε όλους μας την ευκαιρία να αξιολογήσουμε τι ήταν αυτό που απορρίφθηκε την τελευταία στιγμή από την ελληνική κυβέρνηση» Τους αφήσαμε με την απορία τους ανθρώπους. Τόσες μέρες τους λέμε ότι το πρόγραμμα δεν βγαίνει και αυτοί κάνουν ότι δεν ακούνε και επιμένουν στην συνέχιση του. Ήμαρτον!!!

Ο υπουργός δε της Γερμανίας τα πήρε κι όλας διότι οι Έλληνες τα τίναξαν όλα στον αέρα, αφού είχε αποχώρησε από την συνάντηση. Είχε κατά νου ότι πέτυχε τους εκβιασμούς του και ...
ότι το ελληνικό οικονομικό επιτελείο φοβήθηκε και θα έτρεχε να υπογράψει με τα τελεσίγραφα του… Το αντίθετο έγινε με αποτέλεσμα να του τσακίσουμε τα νεύρα. Και όχι μόνο για το συγκεκριμένο γεγονός αλλά και το ότι... με τη στάση βάζουμε όσο να πεις φρένο στη γερμανική φεουδοποιήση της Ευρώπης!!!

Πραγματικά ζούμε τις πιο ενδιαφέρουσες στιγμές της ιστορίας μας… 

Και το καλό με αυτό είναι ότι νιώθουμε να έχουμε αξιοπρέπεια που μας εκπροσωπεί μια Κυβέρνηση με ήθος η οποία -ελπίζουμε- ότι δεν έχει καμία σχέση με τις πολιτικές μαριονέτες οικονομικών φόρουμ.

Ελπίζουμε ακόμη το ζήτημα για εκείνη δεν έχει μείνει μόνο σε αυτές τις... δύο λέξεις που γίνεται λόγος από τα ελληνικά και ξένα ΜΜΕ: Extend (παράταση του Μνημονίου) και amend (τροποποίηση του Μνημονίου)… Δηλαδή η Ελλάδα διαφώνησε με τη λέξη extend και η Γερμανία διαφώνησε με τη λέξη Amend…

Είναι ώρα η διαπραγμάτευση να βγάλει κάτι θετικό για τους Έλληνες, αλλιώς ας μην βγάλει τίποτα… Ας καθορίσουμε μόνοι μας τις τύχες μας !!!

από το «ΠΟΝΤΙΚΙ» μέσω ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑ Ε.ΠΑ.Μ.