ΕΛΕΓΞΕ ΤΟ – ΔΙΑΓΡΑΨΕ ΤΟ (το χρέος), του Άρη Χατζιστεφάνου.

ΕΛΕΓΞΕ ΤΟ – ΔΙΑΓΡΑΨΕ ΤΟ (το χρέος)

Του ΑΡΗ ΧΑΤΖΗΣΤΕΦΑΝΟΥ*

Σε ένα εστιατόριο κάποιο γκαρσόνι αφήνει εμβρόντητη μια πενταμελή οικογένεια ανακοινώνοντάς της ότι πρέπει να πληρώσει έναν υπέρογκο λογαριασμό, ο οποίος αντιστοιχεί στο 120% του συνολικού εισοδήματός της. Όταν διαμαρτύρονται, τους κατηγορεί για λαϊκισμό, ενώ τους προσφέρει ένα διακανονισμό. Πριν προλάβουν να συνειδητοποιήσουν τι έχει συμβεί, το χρέος της οικογένειας προς το εστιατόριο έχει ξεπεράσει το 180% του εισοδήματός της. 

Κάποιοι από τους πελάτες που κάθονται σε διπλανά τραπέζια αρχίζουν κι αυτοί να διαμαρτύρονται καλώντας –πολύ σωστά- την οικογένεια να σηκωθεί και να φύγει χωρίς να πληρώσει ούτε ένα ευρώ.   

Όταν όμως η οικογένεια ζητά το λογαριασμό, προκειμένου να αποδείξει το μέγεθος της απάτης και να δικαιολογήσει την αποχώρησή της, όλοι στέφονται εναντίον της. 

Το γκαρσόνι την κατηγορεί για τριτοκοσμικό λαϊκισμό και την καλεί να επανέλθει στην πραγματικότητα, ενώ οι πελάτες, που προηγουμένως διαμαρτύρονταν, τώρα φωνάζουν ότι το να ζητά το λογαριασμό αποτελεί ανεπίτρεπτο ρεφορμισμό.

Μια παρόμοια ιστορία, καφκικής εμπνεύσεως, διαδραματίζεται εδώ και σχεδόν πέντε χρόνια στην Ελλάδα. Όσοι οραματίστηκαν τη δημιουργία μιας ανεξάρτητης επιτροπής λογιστικού ελέγχου (ΕΛΕ) του δημόσιου χρέους, η οποία θα είχε πρόσβαση σε επτασφράγιστα κρατικά αρχεία και θα ενημερώνει συνεχώς τους πολίτες για το έργο της, δέχτηκαν ομαδικά πυρά εκ δεξιών αλλά και εξ αριστερών. 

Την ημέρα μάλιστα που η πρόεδρος της Βουλής, Ζωή Κωνσταντοπούλου, ανακοίνωσε την έναρξη του λογιστικού ελέγχου του χρέους, μαζί με την ευρωβουλευτή Σοφία Σακοράφα και τον ειδικό σε θέματα ελέγχου Ερίκ Τουσέν, ένας δημοσιογράφος μεγάλου τηλεοπτικού σταθμού ρώτησε εάν η επιτροπή μπορεί να δυναμιτίσει τις διαπραγματεύσεις με τους θεσμούς. 

Οι ρόλοι είχαν αντιστραφεί πλήρως: η πρόεδρος ενός θεσμού της αστικής δημοκρατίας ζητούσε να ανοίξουν οι φάκελοι αμαρτωλών συμβάσεων αλλά και επαχθών δανείων και η πρώτη σκέψη του δημοσιογράφου ήταν μήπως θα έπρεπε να αποκρύψουμε τυχόν αποκαλύψεις.

Θεωρητικά, σε μια υπερχρεωμένη χώρα, όπως η Ελλάδα, η έναρξη λογιστικού ελέγχου θα έπρεπε να προκαλεί αισθήματα πανικού πρώτα και κύρια στους ξένους δανειστές. Όπως απέδειξε όμως και η περίπτωση του Ισημερινού, όπου ο λογιστικός έλεγχος συνέβαλε στη διαγραφή του 70% του χρέους, οι πρώτες αντιδράσεις έρχονται πάντα από το εσωτερικό.

Στα γυρίσματα του ντοκιμαντέρ, Debtocracy, εκτός από τον Ερίκ Τουσέν, είχαμε την τιμή να γνωρίσουμε και έναν από τους επικεφαλής της ΕΛΕ του Ισημερινού και να ακούσουμε από πρώτο χέρι τις πιο κωμικοτραγικές ιστορίες. 

Ο Ούγκο Αρίας θυμάται ακόμη πως όταν ζήτησε έγγραφα για τις δανειακές συμβάσεις ο διοικητής της κεντρικής τράπεζας τον έστειλε σε μια αποθήκη του εθνικού νομισματοκοπείου μερικά χιλιόμετρα έξω από την πρωτεύουσα. 

Αντιμέτωπη κυριολεκτικά με ένα σωρό από πεταμένα χαρτιά, η ομάδα του Αρίας χρειάστηκε μια εβδομάδα για να διαπιστώσει ότι δεν υπήρχε τίποτα σχετικό με την έρευνά της και πως τα στοιχεία που είχαν ζητήσει βρίσκονταν από την πρώτη στιγμή στις αποθήκες της … κεντρικής τράπεζας.

Λίγες εβδομάδες αργότερα, αρκετά στελέχη του υπουργείου Οικονομικών, που είχαν τοποθετηθεί στις θέσεις τους από προηγούμενες κυβερνήσεις, άρχισαν να συγκεντρώνουν υπογραφές με αίτημα να απαγορευτεί διά παντός η είσοδος του Ούγκο Αρίας στις εγκαταστάσεις του υπουργείου. Παρά το γεγονός ότι ο επικεφαλής της ΕΛΕ βρισκόταν εκεί με προσωπική εντολή του προέδρου της χώρας, αποτελούσε persona non grata για τα στελέχη του σημαντικότερου υπουργείου της χώρας.

Προκειμένου να αντιμετωπίσει αυτή την κατάσταση, ο πρόεδρος Ραφαέλ Κορέα μετέτρεψε όλους τους πολίτες σε συνένοχους στο «έγκλημα». Με εντολή του η επιτροπή άρχισε να δημοσιεύσει την πορεία των ερευνών ακόμη και με τηλεοπτικές εκπομπές. Η κυβέρνηση κρατούσε στα χέρια της ένα πανίσχυρο όπλο, το οποίο όμως μπορούσε να λειτουργήσει μόνον εάν συμμετείχαν ενεργά στη διαδικασία και οι ίδιοι οι ενδιαφερόμενοι. Όλοι αυτοί, δηλαδή, που έβλεπαν τη ζωή τους να καταστρέφεται από τη συνεχή γιγάντωση του δημόσιου χρέους.

Ο λογιστικός έλεγχος προκαλούσε πάντα πανικό στις πολιτικές και οικονομικές ελίτ καθεστώτων που είχα διασπαθίσει πόρους του Δημοσίου καταφεύγοντας συνήθως και σε υπέρμετρο δανεισμό με λεόντειους όρους, από το εξωτερικό. Περισσότερο και από τους οικονομικούς κατακτητές ήταν πάντα οι οικονομικοί δωσίλογοι που έφεραν τις μεγαλύτερες αντιστάσεις.

Αναρτήθηκε από Δημήτρης Κυπριώτης

Πάω να παίξω μπάλα, της Κατερίνας Γκαράνη.

Πάω να παίξω μπάλα

της Κατερίνας Γκαράνη

Σε ποια παράγραφο των μεταρρυθμίσεων βρίσκονται οι δικές μας ζωές; Πού είναι τα δικά μας “Θέλω” και “Απαιτώ”;

Σε ποια άρθρα των νομοσχεδίων είναι στριμωγμένες οι επιθυμίες και οι ανάγκες μας; Πουθενά. Κατάντησε ο Ναός της Δημοκρατίας λογιστικό γραφείο. Εκεί μέσα δεν παίρνουν φωτιά οι ιδέες και τα οράματα, παίρνουν φωτιά τα κομπιουτεράκια να πολλαπλασιάζουν το έλλειμμα επί του επιτοκίου και να αφαιρούν την ζωή των ανθρώπων. Η Ελλάδα δεν έχει δημοκρατικό αλλά εισπρακτικό τραπεζικό πολίτευμα αποτελούμενο από συμφεροντολογικά όντα που θέλουν να πάρουν καλή βαθμολογία και διαγωγή “κοσμιοτάτη” όταν ο επιθεωρητής του Brussel Group θα τους εξετάσει.

Μοιάζουν σαν κάτι δασκαλάκους που έχοντας την βέργα στο χέρι πίεζαν τους μαθητές με ...
την θεωρία ότι για να γίνεις άνθρωπος πρέπει να σου ρίξουν δέκα ξυλιές στις παλάμες απολαμβάνοντας να κοιτάνε τα μάτια που πεισματικά δεν άφηναν δάκρυ να πέσει. Στεγνά ανθρωπάκια που δεν είχαν ποτέ ζωή έρχονται να σου καθορίσουν την δική σου ζωή. Να στην κάνουν στεγνή σαν την δική τους. Να σε κάνουν σαν τα μούτρα τους: Να ρουφιανεύεις τον διπλανό για να πάρεις τα εύσημα. Να τρομοκρατήσε να πάρεις την ζωή στα χέρια σου όπως τρομοκρατούσε τους ίδιους το οποιοδήποτε ρίσκο που θα αποδείκνυε ότι είναι ζωντανοί.

Έβαλαν έναν λαό στην ψυχολογία ότι σκοπός της ζωής είναι να παίρνεις καλή βαθμολόγια στις λίστες της Εφορίας και τον επαγγελματικό προσανατολισμό σου θα ακολουθήσεις σύμφωνα με τους επιθεωρητές των Βρυξελλών. Απαγορεύεται να θέλεις, τώρα μόνο θα ακολουθείς οδηγίες για το πού θα περπατάς, τι θα σκέφτεσαι, πώς θα λες σε όλα ναι γιατί αλλιώς τα σπασικλάκια που μαζεύτηκαν στο κόμμα Βουλή θα σου κάνουν το καψόνι της απόγνωσης.

Όλοι μιλάνε για το Δ' Ράιχ αλλά έχουμε πάει πολύ πιο πίσω στην ευρωπαϊκή ιστορία. Βρισκόμαστε στο νέο Μεσαίωνα της Ευρώπης. Δεν είναι Brussel Group, αλλά Ιερά Εξέταση. Δεν είναι επιτηρητές υπάλληλοι ή Τρόικα, αλλά Ανακριτές και δεν είναι ελληνική κυβέρνηση αλλά βασανιστές και δήμιοι των επισκόπων τύπου Αγίου Δομίνικου. Αντιμετωπίζουν τον ελληνικό λαό ως “αίρεση” της Εκκλησίας της Ε.Ε. Μόνος σκοπός να φοβάσαι και την σκιά σου. Να φοβάσαι τον διπλανό σου μη σε “καρφώσει” ως μάγισσα ή αιρετικό Γαλιλαίο επειδή υποστηρίζεις ότι “κι όμως η Ελλάδα διαφέρει”. Μην τολμήσεις ως Ελ Γκρέκο να ζωγραφίσεις αυτό που θέλεις αλλά να βάλεις όριο στο χρώμα και στις γραμμές που αυθόρμητα σε σπρώχνει το κύτταρό σου, για να είσαι αρεστός στην Εξουσία.

Στήσου στην ουρά όπως έμαθαν οι Δυτικοευρωπαίοι να στήνονται με το βούρδουλα στην πλάτη και πλήρωνε όσα υπολογίζουν ότι σου αναλογούν οι Καρδινάλιοι της Ελλάδας για να σου δώσουν συγχωροχάρτι της Εφορίας, των Τραπεζών και των Ταμείων. Η Βουλή των Ελλήνων έχει παράρτημα της γκροτέσκο νεοΡωμαιοκαθολικής Έδρας που φτιάχνει νομοθετήματα στα μέτρα των σκλάβων.

Όλοι πολεμάνε να σε κάνουν άνθρωπο στα μέτρα του υποτακτικού. Να μην ρωτάς, να μην αμφισβητείς, να μην θέλεις, να μην απαιτείς. Η περιουσία σου θα είναι υπό το καθεστώς των τραπεζικών ενοικίων. Σκοπός είναι να στήνεσαι στην ουρά, να δίνεις τον οβολό σου υπέρ του Πάπα Γιούνκερ και όλων των Καρδιναλίων της Ε.Ε για την ισχυροποίηση της Αγίας Έδρας.

Είναι προσβλητικό προς όλους τους Ευρωπαίους που στήριξαν την ανεξάρτητη γνώμη του ανθρώπου, που πάτησαν στην θεωρία της Ελευθερίας της σκέψης των Αρχαίων Ελλήνων. Προσβολή είναι προς μυαλά ευρωπαϊκά που έγραψαν “πρέπει να φοβάσαι, παιδί μου, έτσι θα γίνεις νομοταγής πολίτης”, να έρχεται η ελληνική κυβέρνηση να υποστηρίζει “νόμος είναι να φοβάσαι”.

Να μάς πουν οι φιλοευρωπαϊστές πολιτικάντηδες έναν κανόνα που όρισε την Ευρώπη ως Ήπειρο της Ελευθερίας και των Ιδεών και που αυτοί τον έχουν ως θεμέλιο της πολιτικής τους. Κανέναν.

Αντιθέτως μέσα από λαϊφσταλίστικες αμερικάνικες φράσεις που κρύβουν άκρατο πουριτανισμό των Κουάκερων θέλουν να επιβάλουν τις εντολές της Ιεράς Εξέτασης του νέου Μεσαίωνα που είναι σε εξέλιξη.

Μισούν την Ευρώπη όπως μισούν την Ελλάδα, όπως μισούν όλες τις χώρες που απαρτίζουν την Ευρώπη. Μισούν ο,τιδήποτε χαρακτηρίζεται από ανομοιογένεια και ιδιαιτερότητα.

Μισούν τους λαούς της Ευρώπης, την διαφορετικότητά τους, τον εθνισμό τους. Όπως τους μίσησε η Ιερά Εξέταση που τους άλωσε με τον φόβο του Θεού και τα Ράιχ των προτεσταντών με το φόβο του Στρατού.

Οι λαοί αναμετριούνται και νικούν βάση των Ιδεών τους και όχι βάση των υπολογισμών τους. Πώς αλλιώς θα γύριζε ο πλανήτης του Γαλιλαίου υπό τον φόβο της πυράς και πώς ο Φεραίος θα έγραφε τον πρώτο κανόνα της Παγκόσμιας Ελευθερίας “όλον το έθνος αδικείται, όταν αδικείται ένας μόνος πολίτης” υπό τον φόβο της αγχόνης;

Φοβίστε μας, λοιπόν. Είναι κριτήριο Ελευθερίας ο φόβος. Ή τον αποδέχεσαι ή τον κάνεις μπάλα που κλωτσάς σπάζοντας τα τζάμια του γυάλινου κάστρου της Δημιοκρατορίας.

από το «Στον Τοίχο»

Γιατί χρειαζόμαστε εθνικό νόμισμα; του Δημήτρη Καζάκη.

Γιατί χρειαζόμαστε εθνικό νόμισμα;

του Δημήτρη Καζάκη

Γιατί χωρίς αυτό η Ελλάδα δεν θα είναι ποτέ ελεύθερη να ακολουθήσει τις πολιτικές που έχει ανάγκη και συμφέρουν τη μεγάλη πλειοψηφία του λαού. Με το εθνικό νόμισμα δεν θα μπορεί να μας εκβιάσει κανένας Ντράγκι, καμιά Μέρκελ, κανένας Γιούνγκερ, όπως κάνουν σήμερα κραδαίνοντας την απειλή για διακοπή της χρηματοδότησης. Τις αποφάσεις πλέον θα μπορεί να τις πάρει ο ελληνικός λαός.

Με το εθνικό νόμισμα θα μπορούμε να χρηματοδοτήσουμε τις ανάγκες της οικονομίας και της κοινωνίας χωρίς χρέη. Θα μας επιτρέψει να θέσουμε ως άμεση προτεραιότητα την πραγματική ενίσχυση αμοιβών και συντάξεων ώστε να υπάρξει αγοραστική δύναμη και να ενισχυθεί η εσωτερική αγορά. Θα μας επιτρέψει να χρηματοδοτήσουμε αδρά ένα κοινωνικό κράτος που αρμόζει σε μια σύγχρονη πολιτισμένη κοινωνία όπου τα κοινωνικά δικαιώματα προστατεύονται αποτελεσματικά.

Το εθνικό νόμισμα θα μας επιτρέψει να χρηματοδοτήσουμε ένα αληθινό "οικονομικό θαύμα" ...
που δεν θα εξαντλείται απλά σε άνοδο ορισμένων δεικτών, αλλά θα επιτρέψει στον Έλληνα εργαζόμενο, αγρότη, ελευθεροεπαγγελματία, μικρομεσαίο να μεγαλουργήσει πρώτα και κύρια στην παραγωγή. Αντί να είναι χαμένος μέσα σε μια παρασητική οικονομία της αρπαχτής, του ρουσφετιού, της επιδότησης και των δανεικών, όπως έχει καταντήσει σήμερα η Ελλάδα.

Το εθνικό νόμισμα θα μας επιτρέψει να εισαγάγουμε το θεσμό του Βασικού Εισοδήματος ως θεμελιώδους δικαιώματος για όλους του Έλληνες πολίτες, ώστε κανένας να μην κινδυνεύει να βρεθεί στο κατόφλι της φτώχειας, ή κάτω απ' αυτό. Οποιαδήποτε κι αν είναι η εργασιακή του κατάσταση.

Θα μας επιτρέψει επιτέλους να προστατεύσουμε την μητρότητα στην οικογένεια, αναλαμβάνοντας το κράτος να καλύψει το κύριο μέρος του κόστους γέννησης και ανατροφής ενός παιδιού μέχρι την ενηλικίωσή του και σύμφωνα με ειδικές του ανάγκες.

Φεύγοντας από το ευρώ θα μπορέσουμε από την πρώτη κιόλας στιγμή να ενισχυθούν με 300 ευρώ το παιδί μηνιαίως, όλες οι οικογένειες με ανήλικα τέκνα. Ώστε να αναχαιτισθεί αμέσως η δημογραφική κατάρρευση της χώρας και να ξεφύγουμε μια για πάντα από την κατάντια, που μας οδήγησε η διαρκής συρρίκνωση δικαιωμάτων και εισοδημάτων λόγω του ευρώ, η κατηγορία του πληθυσμού που απειλείται περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη από την φτώχεια και τον κοινωνικό αποκλεισμό είναι οι ηλικίες από 0-17.

Με το εθνικό νόμισμα θα μπορέσουμε επιτέλους να αποκτήσουμε κράτος δικό μας και κυρίως αληθινή δημοκρατία, όπου εμείς θα αποφασίζουμε για την τύχη μας κι όχι ένα μάτσο "απάτριδες τεχνοκράτες", όπως είχε χαρακτηρίσει τους γραφειοκράτες των Βρυξελλών ο Ντεγκόλ. Θα μας δοθεί η ευκαιρία να ξεφορτωθούμε όλους αυτούς που οικοδόμησαν ένα ασύδωτο, εχθρικό και διεφθαρμένο κρατικό τέρας για να κρατά τον έλληνα πολίτη υπόδουλο της κρατικής και κομματικής γραφειοκρατίας, μόνο και μόνο για το νέμονται οι ημέτεροι.

Και που θα βρείτε τα λεφτά, μας λένε. Εκεί που τα βρίσκει κι ο Ντράγκι, απαντάμε. Που βρίσκει τα τρις ευρώ με τα οποία τροφοδοτεί τις τράπεζες; Τα δημιουργεί από το τίποτε και ύστερα τα δανείζει. Γιατί λοιπόν να το κάνει ο Ντράγκι και να μην το κάνουμε εμείς για εμάς τους ίδιους; Γιατί να μην μπορεί το ελληνικό κράτος να εκδίδει με τον ίδιο τρόπο το χρήμα που έχει ανάγκη; Μόνο που αντί να το διοχετεύει στις τράπεζες ως δανειακό κεφάλαιο, μπορεί να χρηματοδοτήσει απευθείας τα εισοδήματα και τις συντάξεις της μεγάλης πλειοψηφίας.

Φυσικά, χρειαζόμαστε μια άλλη κεντρική τράπεζα. Όχι μια Α.Ε. ξένων συμφερόντων όπως η σημερινή Τράπεζα της Ελλάδος. Τι μπορούμε να κάνουμε; Μπορούμε να καταργήσουμε τους αποικιοκρατικούς ιδρυτικούς νόμους της ΤτΕ (1927) και στη θέση της να δημιουργήσουμε εξαρχής ένα νέο κρατικό ίδρυμα έκδοσης χρήματος και εποπτείας του τραπεζικού συστήματος.

Έτσι θα μπορέσουμε να οδηγήσουμε στην πτώχευση τις συστημικές τράπεζες και στη δημόσια εκκαθάριση των ενεργητικών τους, ώστε να μάθουμε όλη τη διαδρομή ξεπλύματος πολιτικού, επιχειρηματικού και εγκληματικού χρήματος, αλλά και τα θαλασσοδάνεια προς ολιγάρχες και κόμματα. Θα μπορέσουμε να σβήσουμε τα χρέη εκεί όπου απαιτείται και να λυτρώσουμε τους δανειολήπτες από τις τοκογλυφικές και σαράφικες πρακτικές των τραπεζών.

Και μην ξεχνάτε: φεύγοντας από το ευρώ, σβήνονται όλα τα χρέη προς το ευρωσύστημα. Δεν υπάρχει καμιά συμβατική δέσμευση για μια χώρα που επιλέγει να φύγει από το ευρώ. Κι ο λόγος είναι απλός. Οι χρηματοδοτήσεις από ΕΚΤ, αλλά από τον μηχανισμό στήριξης δεν γίνονται με κριτήριο την στήριξη της οικονομίας που δανείζεται, αλλά για την στήριξη του ευρώ και των τραπεζών του. Επομένως η χώρα επιλέγει να φύγει, δεν δεσμεύεται από κανενός είδους υποχρέωση προς το ευρωσύστημα.

Άλλωστε το άρθρο 50 της Συνθήκης Λειτουργίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που επιτρέπει σε μια χώρα όταν το επιλέξει η ίδια να αποχωρήσει από ευρώ και ΕΕ, δεν αναγνωρίζει κανενός είδους υποχρέωση του πρώην κράτους μέλους προς την Ένωση. Εκτός από τις επιβεβαιωτικές αποφάσεις των κοινοβουλίων των υπολοίπων κρατών. Μόνο που στη συγκεκριμένη περίπτωση η Ελλάδα οφείλει και πρέπει να απαιτήσει η ίδια αποζημίωση για την ληστρική μεταχείρισή της και τον εξαναγκασμό της να μετατραπεί σε επίσημη δουλοπαροικία του χρέους, η οποία με βάση το διεθνές οικονομικό και δημόσιο δίκαιο θεωρείται κορυφαίο έγκλημα κατά της ανθρωπότητας. Ανάλογο με εκείνο της γενοκτονίας.

Δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτε από την απόφαση να φύγουμε από το ευρώ. Απλά θα χάσουμε τα δεσμά μας, που έχουν οδηγήσει 1 στους 2 Έλληνες χωρίς δουλειά, 1 στους 3 χωρίς κανενός είδους ασφάλιση, 1 στους 4 κάτω από όριο φτώχειας και συνολικά στο ξεπούλημα της πατρίδας μας.

Κι έχουμε να κερδίσουμε με τη βοήθεια του εθνικού νομίσματος και της δημοκρατίας την εθνική μας αξιοπρέπεια και κυριαρχία, το δικαίωμα στη δουλειά και στον τόπο μας με ανοιχτούς ορίζοντες και αληθινά ελεύθερες συναλλαγές μ' όλες τις χώρες του πλανήτη με βάση τις δικές μας επιλογές, την ισοτιμία και την αμοιβαιότητα. Χωρίς προνόμια και μονοπωλιακές καταστάσεις που μας έφεραν σ' αυτή την κατάντια.

Τα κόκκινα δάνεια της "κακής" ΑΤΕ πέρασαν στις ΔΟΥ, . του Δημήτρη Καζάκη.

Τα κόκκινα δάνεια της "κακής" ΑΤΕ πέρασαν στις ΔΟΥ.

του Δημήτρη Καζάκη

Οι κληρονόμοι ενός αγρότη που απεβίωσε στο Αγρίνιο, καλούνται από την οικεία ΔΟΥ να πληρώσουν παλιό δάνειο από την ΑΤΕ ως οφειλή προς την εφορία. Σε άλλες πόλεις οι απαιτήσεις αυτές προς την εφορία έχουν οδηγήσει αγρότες που αδυνατούν να πληρώσουν στο εδώλιο για ποινικά μέτρα.

Θυμάστε όταν προικοδοτήθηκε το "καλό" ενεργητικό της ΑΤΕ στην Τράπεζα Πειραιώς; Τα κόκκινα δάνεια, δηλαδή τα παλιά δάνεια κυρίως των αγροτών που δεν εξυπηρετούνταν, έμειναν στην παλιά ΑΤΕ, η οποία χαρακτηρίστηκε "κακή" και τέθηκε υπό εκκαθάριση.

Μπορεί οι εκκαθαριστές να μην βρήκαν τις ατασθαλίες που επέτρεψαν να "εξαφανιστούν" 4 ...
δις ευρώ. Ούτε βέβαια τα θαλασσοδάνεια προς τα κόμματα.

Τα δάνεια όμως των αγροτών κυρίως της παλιάς ΑΤΕ που δεν εξυπηρετούνταν πέρασαν στις ΔΟΥ ως οφειλές προς την εφορία. Έτσι οι τοπικές ΔΟΥ άρχισαν να καλούν τους υπόχρεους να πληρώσουν, αλλιώς θα αντιμετωπιστούν ποινικά. Πολλοί αγρότες δεν θα αντιμετωπίσουν μόνο εξοντωτικές ποινές, αλλά και την πιθανότητα να χάσουν τη γη και τα περιουσιακά τους στοιχεία.

Η κυβέρνηση δια στόματος Σταθάκη έχει προϊδεάσει ότι την ίδια τακτική θα ακολουθήσει για όλα τα κόκκινα δάνεια των συστημικών τραπεζών, δημιουργώντας έναν ειδικό δημόσιο φορές "διακανονισμού". Έτσι οι τραπεζίτες θα κρατήσουν το "μπον φιλέ" των δανείων, ενώ τα υπόλοιπα θα μετατραπούν σε οφειλές προς την εφορία.

‘Απεχθές’ ή ‘επονείδιστο’ (odious) χρέος και πτυχές του, του Καλλίνικου Κ. Νικολακόπουλου.

‘Απεχθές’ ή ‘επονείδιστο’ (odious) χρέος και πτυχές του

του Καλλίνικου Κ. Νικολακόπουλου*  

Διεθνώς υπάρχουν τρεις κύριες προσεγγίσεις, εξετάζοντας τη νομική φύση του δημόσιου χρέους και την αδυναμία αποπληρωμής του. Η πρώτη προσέγγιση, υιοθετούμενη από το ΔΝΤ και αγγλόφωνους θεωρητικούς, αντιμετωπίζει το χρέος ως μία συνηθισμένη εμπορική σχέση, με εφαρμογή διατάξεων του πτωχευτικού δικαίου, εξασφάλιση των συμφερόντων των πιστωτών-δανειστών και υποχρέωση των κρατών στη λήψη αναγκαίων-απαραίτητων μέτρων για την εξασφάλιση αποπληρωμής του. Η δεύτερη επικρατέστερη προσέγγιση, δέχεται το δικαίωμα κρατών άρνησης-αναστολής πληρωμής του χρέους, με επίκληση της ‘κατάστασης ανάγκης’, που υιοθετήθηκε και από την ‘Επιτροπή Διεθνούς Δικαίου’ του ΟΗΕ (1980, 1983) και από το ‘Διεθνές Δικαστήριο’ της Χάγης. Τα κράτη, μέσα στα πλαίσια άσκησης κρατικής κυριαρχίας, μπορούν  να αρνηθούν την αποπληρωμή δανείων, ως μόνο τρόπο επιτυχίας εξασφάλισης των ζωτικών τους συμφερόντων έναντι άμεσων και επικείμενων κινδύνων. Έτσι, η Αργεντινή κήρυξε κατάσταση ‘έκτακτης ανάγκης στην κοινωνική, διοικητική, οικονομική και συναλλαγματική πολιτική’ αναστέλλοντας την πληρωμή του εξωτερικού χρέους και με επαναδιαπραγμάτευσή του επέτυχε διαγραφή 70% της αξίας του, που θεωρήθηκαν σύννομες κατά το διεθνές δίκαιο από εθνικά/διεθνή δικαστήρια. Η τρίτη ριζοσπαστική προσέγγιση, αναφέρεται ιστορικά στη διαγραφή των τσαρικών χρεών από τη Σοβιετική Ένωση το 1921, γιατί ‘κανένας λαός δεν είναι υποχρεωμένος να πληρώσει  την αξία αυτών των αλυσίδων που ο ίδιος ο λαός φορούσε στη διάρκεια των αιώνων’ (Β.Ι.Λένιν). Μεταπολεμικά αναδείχθηκε το αίτημα των χωρών του τρίτου κόσμου για διαγραφή των χρεών τους, κινούμενο στο πλαίσιο του κινήματος για δικαιότερη διεθνή οικονομική τάξη, που υιοθετήθηκε από την Καθολική Εκκλησία (1980) και από την ‘Αρμοστεία για τα ανθρώπινα δικαιώματα’ του ΟΗΕ (1998), με το  επιχείρημα άρνησης αποπληρωμής του ‘απεχθούς’ χρέους.

Ο ορισμός του Ρώσου διεθνολόγου Alexander Shack (1927), που είναι ευρύτερα δεκτός, θεωρεί ως ‘απεχθές’ το χρέος που είναι σε βάρος του λαού μιας χώρας, όταν δεν υπήρξε συναίνεσή του όντας σε γνώση των πιστωτών, με έμπρακτη εφαρμογή του στην επαναδιαπραγμάτευση του χρέους του Ισημερινού-Εκουαδόρ (2008), αν και  ‘ντε φάκτο’ εφαρμόσθηκε σε διενέξεις του 19^ου  και 20^ου αιώνα. Ως ‘απεχθές’ χρέος, θεωρούνται όλα τα δάνεια που παραβιάζουν αρχές του διεθνούς δικαίου (άδικος πλουτισμός, κατάχρηση δικαιώματος, δόλος, τοκογλυφία, βλάβη, υπερβολικό κόστος δανεισμού, χρήση ή απειλής χρήσης βίας κλπ) και όχι μόνο τα δάνεια προς δικτατορικά καθεστώτα, σύμφωνα με τη χάρτα των Ηνωμένων Εθνών, τη Διεθνή Σύμβαση για τα Πολιτικά Δικαιώματα, τη Σύμβαση για τα Οικονομικά, Κοινωνικά και Πολιτιστικά Δικαιώματα, τη Διακήρυξη για το Δικαίωμα στην Ανάπτυξη, τη Συνθήκη της Βιέννης που διέπει το δίκαιο των διεθνών συμβάσεων κλπ.

Πρέπει να αποδειχθεί ότι ο δανεισμός δεν ήταν σε όφελος της μεγάλης πλειοψηφίας του πληθυσμού μη έχοντας τη συναίνεσή του και ενώπιον διαιτητικού δικαστηρίου. Η κυβέρνηση της οφειλέτριας χώρας πρέπει να αποδείξει ότι πολλά από τα δημιουργηθέντα χρέη ανήκουν στην κατηγορία του ‘απεχθούς’ χρέους, ενώ οι πιστωτές πρέπει να αποδείξουν ότι οι απαιτήσεις τους δεν εντάσσονται σε αυτή την κατηγορία και έλαβαν υπόψη την πιστοληπτική ικανότητα του κράτους-οφειλέτη. Στο εθνικό δίκαιο των περισσότερων ευρωπαϊκών κρατών, υπάρχουν διατάξεις που προσδιορίζουν τις ευθύνες των πιστωτών στους όρους και στα όρια του δανεισμού .

Η διαδικασία διερεύνησης του ‘απεχθούς’ χρέους, εκτός της αμφισβήτησής του, επιδρά θετικά και στη δυναμική αναδιαπραγμάτευσής του, ενώ καθοριστικό ρόλο διαδραματίζει το εγχώριο/διεθνές καθεστώς δικαίου επίλυσης των διαφορών. Οι πολίτες μίας χώρας, συμβάλλουν καταλυτικά στη διαδικασία διερεύνησης και ανάδειξης των δυνατοτήτων αμφισβήτησης αποπληρωμής του χρέους, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, με δυνατότητα αξιοποίησης παρεμβάσεων στη Επιτροπή Οικονομικών, Κοινωνικών και Πολιτιστικών Δικαιωμάτων του ΟΗΕ, διευκολύνοντας τη νομική αμφισβήτηση αποπληρωμής του ‘απεχθούς’ χρέους. Η διαπίστωση ύπαρξης ‘απεχθούς’ χρέους, προκύπτει από συνολικό έλεγχο του δημόσιου χρέους, ανακαλύπτοντας τους οικονομικούς και πολιτικούς δεσμούς δημιουργίας του και αποκαλύπτοντας το συνολικό ποσό των δανείων, τον σκοπό, τους όρους, τη χρήση, το ποσό αποπληρωμής και την προμήθειά τους, το ποσό–μέγεθος μετατροπής ιδιωτικών χρεών σε δημόσια κλπ. Έτσι, θα προσδιορισθεί το άνομο και θα διαχωρισθεί από το νόμιμο χρέος. Το άνομο χρέος, θα αμφισβητηθεί και θα ακυρωθεί με νομικές και διαφανείς διαδικασίες και θα μπορέσει να υπάρξει επαναδιαπραγμάτευση της αποπληρωμής μέρους ή όλου  του νόμιμου χρέους με ευνοϊκούς όρους.   

Η άρνηση πληρωμής του χρέους αποτελεί έννομη πράξη και αρκετές χώρες, τους δύο τελευταίους αιώνες, προσέφυγαν  σε αυτή, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας που έχει κηρύξει ήδη τέσσερις επίσημες πτωχεύσεις, ενώ οι πιστωτές μπορούν να προσφύγουν στα διεθνή/εθνικά δικαστήρια, διεκδικώντας την αποπληρωμή του. Η διεθνής εμπειρία και οι πολιτικές αντιμετώπισης χρέους, είτε μέσω αναδιαρθρώσεων  είτε μέσω στάσης πληρωμών, καθορίζουν και τη χάραξη συγκεκριμένης πολιτικής. Μελέτη της Κεντρικής Τράπεζας της Ισπανίας (2008), απέδειξε ότι προληπτική αναδιάρθρωση κρατικών χρεών πέτυχε μικρότερη μείωση του ΑΕΠ με σχετικά μικρό ‘κούρεμα’ του χρέους και σημαντική επιμήκυνση του χρόνου εξόφλησής του, ενώ χώρες που προέβησαν σε στάση πληρωμών και κατόπιν σε αναδιάρθρωση πέτυχαν μεγαλύτερο ‘κούρεμα’ του χρέους. Αποδεικνύεται στατιστικά, ότι οι χώρες που πραγματοποίησαν στάση πληρωμών πέτυχαν μείωση του χρέους μεσοσταθμικά 41,8%, ενώ χώρες που προέβησαν σε προληπτική αναδιάρθρωση χρέους πέτυχαν αντίστοιχη μεσοσταθμική μείωση 19,2%.  Οι χώρες με στάση πληρωμών, είχαν μεγαλύτερη μείωση του ΑΕΠ 7,5%, αλλά και θεαματική ανάκαμψη το επόμενο έτος της τάξης του 6%, ενώ αντίθετα χώρες που προέβησαν σε προληπτική αναδιάρθρωση είχαν μικρότερη πτώση του ΑΕΠ 3,6%, αλλά και μικρότερη ανάκαμψη 1%. Τα κράτη όμως που έκαναν προληπτική αναδιάρθρωση του χρέους, εξήλθαν γρηγορότερα στις ‘αγορές’, συγκριτικά με όσα προχώρησαν σε στάση πληρωμών κλπ. 

* Οικονομολόγος (πτυχιούχος οικονομικών επιστημών, 2ετές μεταπτυχιακό διοίκησης επιχειρήσεων στην τραπεζική/χρηματοοικονομική, μεταπτυχιακός φοιτητής οικονομικών και διοίκησης μονάδων υγείας) – Αναλυτής Πληροφοριακών Συστημάτων (2ετές μεταπτυχιακό δίπλωμα ειδίκευσης στα πληροφοριακά συστήματα) , email : nikokal02@yahoo.gr,website :  www.kallinikosnikolakopoulos.blogspot.com

Οι Βόρειοι βγάζουν πάλι γλώσσα στο ιερατείο των Βρυξελλών, του Ερρίκου Φινάλη.

Οι Βόρειοι βγάζουν πάλι γλώσσα στο ιερατείο των Βρυξελλών

Του Ερρίκου Φινάλη

Ισλανδία: «Ευρωπαϊκή Ένωση; Όχι, ευχαριστούμε!»

Ο πεισματάρης Βορράς εδώ και δεκαετίες αρνείται να υποκύψει στα (ανύπαρκτα πλέον) θέλγητρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης: από τη Νορβηγία, η οποία λέει βροντερό «Όχι!» κάθε φορά που καλείται σε δημοψήφισμα για την ένταξή της στην Ε.Ε., ως τη Σουηδία και τη Δανία που αρνήθηκαν να υιοθετήσουν το ευρώ και προτίμησαν να διατηρήσουν τη νομισματική τους κυριαρχία. Στην οικογένεια των ανυπότακτων Βόρειων έρχεται τώρα να προστεθεί και επίσημα η νησιωτική Ισλανδία, που ανακοίνωσε προχτές ότι δεν σκοπεύει καν να ξεκινήσει διαπραγματεύσεις με την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Συγκεκριμένα, το ισλανδικό υπουργείο Εξωτερικών ενημέρωσε σχετικά τη Λετονία, που προεδρεύει της Ε.Ε. αυτό το εξάμηνο, ότι «η Ισλανδία δεν είναι πλέον υποψήφια προς ένταξη χώρα και ζητεί από την Ε.Ε. εφεξής να ενεργεί σύμφωνα με αυτό το δεδομένο», προσθέτοντας ότι «η απόφασή μας ακυρώνει τις δεσμεύσεις που είχε αναλάβει η προηγούμενη κυβέρνηση». Ταυτόχρονα, σε κείμενο που ανάρτησε στην ιστοσελίδα του ο Ισλανδός ΥΠΕΞ Γκούναρ Μπράγκι Σβέινσον τονίζει ότι «τα συμφέροντα της χώρας μας υπηρετούνται καλύτερα εάν παραμείνουμε εκτός της Ε.Ε.». Με αυτή την κίνηση η κεντροδεξιά κυβέρνηση υλοποίησε τη βασική υπόσχεση της προεκλογικής εκστρατείας του 2013, το αποτέλεσμα της οποίας κρίθηκε σε μεγάλο βαθμό από τη θέση κάθε κόμματος υπέρ ή κατά της ένταξης.

Η άρνηση της Ισλανδίας συνιστά ένα ακόμη πλήγμα στο ήδη ταλαιπωρημένο γόητρο της Ε.Ε. – αφού σε πρακτικό επίπεδο θα επηρεάσει μονάχα την επιδίωξη των Βρυξελλών να ελέγξουν την αλιεία στην περιοχή του βόρειου Ατλαντικού και του Αρκτικού ωκεανού. Πάντως ήταν αυτή η επιδίωξη που συνέβαλε καθοριστικά στην «αντι-Ε.Ε.» στροφή των Ισλανδών οι οποίοι από το 2008, οπότε και έσκασε η χρηματοπιστωτική φούσκα, έχουν στραφεί και πάλι στην πραγματική οικονομία – με την αλιεία να κατέχει στρατηγική θέση. Στην πραγματικότητα, η Ισλανδία φλέρταρε για πολύ λίγο με την ιδέα της Ε.Ε., η οποία έχασε γρήγορα την όποια αίγλη της με τη γενίκευση της κρίσης και την επιβολή των εξοντωτικών τροϊκανών πολιτικών σε Ιρλανδία, Ελλάδα, Ισπανία και Πορτογαλία.

Ο εκπρόσωπος του Γιούνκερ (και πρώην ευρωβουλευτής της Ν.Δ.) Μαργαρίτης Σχινάς, απαντώντας σε ερώτηση δημοσιογράφου για την απόφαση της Ισλανδίας να γυρίσει την πλάτη της στην Ε.Ε., δεν μπόρεσε να κρύψει την ενόχλησή του: «Όταν τα πράγματα ήταν δύσκολα για την Ισλανδία», είπε, «ήθελε να ενταχθεί  – τώρα προτιμά να αναστείλει (!) τη διαδικασία. Είναι δικαίωμά της. Όσο μας αφορά, η πόρτα μας παραμένει ανοιχτή, εφόσον η Ισλανδία πληροί τα πολιτικά κριτήρια της ένταξης και έχει μια λειτουργική οικονομία της αγοράς». Στη συνέχεια προσπάθησε να ελαφρύνει το βαρύ κλίμα, ισχυριζόμενος ότι «η ελκυστικότητα της Ε.Ε. είναι τεράστια, τόσο στην Ευρώπη όσο και σε όλο τον κόσμο». «Υπάρχουν πολλές ακόμη χώρες που επιθυμούν να ενταχθούν στην Ευρωπαϊκή Ένωση», πρόσθεσε. Ίσως να εννοούσε το… Κόσοβο.

Νορβηγία: Το κίνημα στο πλάι του ελληνικού λαού

Στο μεταξύ στο ίδιο γεωγραφικό πλάτος με την Ισλανδία, αλλά από διαφορετική πολιτική σκοπιά, το νορβηγικό κίνημα «Όχι στην Ε.Ε.» (που σε κάθε δημοψήφισμα μετατρέπεται στη μαζικότερη κοινωνική οργάνωση της χώρας και επηρεάζει σημαντικό τμήμα της κοινής γνώμης) παίρνει καθαρά θέση υπέρ του ελληνικού λαού. Με έκκληση που απευθύνει στην κυβέρνηση της Νορβηγίας, την καλεί «να σταματήσει τη χρηματοδότηση, μέσω του ΔΝΤ, των αποτυχημένων προγραμμάτων δανεισμού και περικοπών για την Ελλάδα». «Αντί αυτού», προτείνει, «η Νορβηγία οφείλει να προσφέρει απευθείας βοήθεια στην Ελλάδα με αξιοπρεπείς και ευνοϊκούς όρους: δηλαδή χωρίς να απαιτεί διάλυση της δημόσιας κοινωνικής πρόνοιας, ιδιωτικοποιήσεις και ξεπούλημα του ελληνικού πλούτου».

Το κίνημα επισημαίνει: «Η νέα ελληνική κυβέρνηση, που αναδείχθηκε μέσα από τη λαϊκή κινητοποίηση ενάντια στο αβίωτο καθεστώς που επέβαλε η τρόικα, συναντά τείχος στην προσπάθειά της να διαπραγματευθεί μια δίκαιη συμφωνία. Το ελληνικό δράμα ξεπερνά τα σύνορα της Ελλάδας. Η Νορβηγία μπορεί και οφείλει να ταχθεί στο πλευρό του ελληνικού λαού, διότι οι πολιτικές της Ε.Ε. και της τρόικας όχι μόνο αδυνατούν να επιλύσουν το πρόβλημα του χρέους αλλά επιτείνουν την κρίση σε μεγάλο τμήμα της Ευρώπης, προκαλώντας ανθρωπιστική καταστροφή και στραγγαλίζοντας τη δημοκρατία».

Επιπλέον 4,63 δισεκατομμύρια στις Τράπεζες και κάποια ερωτήματα… Του Σταύρου Κατσούλη.

Επιπλέον 4,63 δισεκατομμύρια στις Τράπεζες και κάποια ερωτήματα…

Του Σταύρου Κατσούλη

Στην επιπλέον παροχή εγγυήσεων στις Τράπεζες προχώρησε η κυβέρνηση όπως αναφέρεται στην απόφαση που υπογράφει ο Αναπληρωτής Υπουργός Δημήτριος Μάρδας στο σχετικό ΦΕΚ της 18 Ματρίου 2015 (Τεύχος Β 376/2015). Σημειώνεται ότι η απόφαση έχει ημερομηνία 27 Φεβρουαρίου, κάτι που σημαίνει ότι στην πράξη ότι η νέα κυβέρνηση τιμά τις υποχρεώσεις που αποδέχθηκε η προηγούμενη.

Συγκεκριμένα, η κυβέρνηση παρέχει τις παρακάτω εγγυήσεις:

 – Παροχή εγγύηση του Ελληνικού Δημοσίου για κάλυψη ομολογιακού δανείου της Τράπεζας με την επωνυμία «Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος Α.Ε.» συνολικού ποσού 1.900.000.000 ευρώ.

 – Παροχή εγγύηση του Ελληνικού Δημοσίου για κάλυψη ομολογιακού δανείου της Τράπεζας με την επωνυμία «Eurobank Ergasias A.E.» συνολικού ποσού 588.200.00 ευρώ. 

 – Παροχή εγγύηση του Ελληνικού Δημοσίου για κάλυψη ομολογιακού δανείου της Τράπεζας με την επωνυμία «Eurobank Ergasias A.E.» συνολικού ποσού 2.147.300.000 ευρώ.

Το κόστος θα βαρύνει το Δημόσιο σε περίπτωση κατάπτωσης της εγγύησης. Είναι σημαντικό να αναφέρουμε ότι οι εγγυήσεις αυτές, παρέχονται μετά την ολοκλήρωση των γνωστών “Stress Tests” του τέλους του 2014, των οποίων τα αποτελέσματα η προηγούμενη κυβέρνηση Σαμαρά, αλλά καθώς φαίνεται εκ των πραγμάτων και η σημερινή έκριναν ως απολύτως επιτυχή. 

Είναι εύλογο λοιπόν το ερώτημα, γιατί χρειάζονται τέτοιες εγγυήσεις οι Τράπεζες, από την στιγμή που οι τράπεζες κρίνονται καθ’ όλα εντάξει. Προφανώς δεν μπορούν να ισχύουν και τα δύο. Είναι επίσης εύλογο το ερώτημα λοιπόν, εφ’ όσον τώρα υπάρχει ανάγκη για εγγύηση του Δημοσίου, για ποιόν λόγο η κυβέρνηση Τσίπρα δεν κάνει τους απαραίτητους εξονυχιστικούς ελέγχους στις Τράπεζες, για να διαπιστώσει τι ακριβώς άλλαξε μεταξύ της «επιτυχίας» του Σεπτεμβρίου 2014 και της ανάγκης τρομακτικά μεγάλης ρευστότητας σήμερα.

Δεν μπορεί κανείς πολίτης να μην αναρωτηθεί, το πως τόσο εύκολα η κυβέρνηση αποδέχεται τους μνημονιακούς όρους που κοστίζουν δισεκατομμύρια στο δημόσιο για να στηριχθούν οι Τράπεζες που παραπαίουν, και την ίδια στιγμή δεν προχωρά άμεσα στην «εγγύηση» της σεισάχθειας για τα χρέη των πολιτών και στην άμεση ανακούφιση των εκατομμυρίων πολιτών μας που θα μπορούσε τουλάχιστον στα βασικά να υλοποιηθεί με το ίδιο ποσό.

Τέλος, υπάρχει και το εύλογο ερώτημα: Πώς είναι δυνατόν όταν η κυβέρνηση δυσκολεύεται να βρει χρήματα για την υγεία, την ασφάλιση, τις συντάξεις και τις κοινωνικές παροχές γενικότερα, να εγγυάται τέτοια ποσά στις Τράπεζες; Και πως θα αποφύγει την περαιτέρω λιτότητα και γιατί όχι, νέα μέτρα, όταν αναγκάζεται να συνεχίσει την οικονομική αφαίμαξη του δημοσίου, πληρώνοντας όλες τις μνημονιακές απαιτήσεις και μάλιστα «πλήρως και εγκαίρως» χωρίς δεύτερη κουβέντα;

Πηγή: «Κεντρική ιστοσελίδα του Ενιαίου Παλλαϊκού Μετώπου (Ε.ΠΑ.Μ.)»