Πραγματικός εφιάλτης το διπλό νόμισμα, Ανακοίνωση της Πολιτικής Γραμματείας του ΕΠΑΜ.

Πραγματικός εφιάλτης το διπλό νόμισμα

Ανακοίνωση

  

Δίνουν και παίρνουν τα σενάρια το τελευταίο διάστημα, όσον αφορά την υιοθέτηση διπλού νομίσματος για την ελληνική οικονομία.

Πρόσφατα δημοσιεύματα από διεθνή μέσα μαζικής ενημέρωσης όπως της Wall Street Journal της Die Welt αλλά και της βρετανικής Telegraph -που επικαλέστηκε μάλιστα κυβερνητικές πηγές- αναφέρονται με εκτενή άρθρα στο ενδεχόμενο κυκλοφορίας παράλληλου - διπλού νομίσματος για την Ελλάδα.

Αυτή ήταν και η αιτία που ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομίας κ. Μάρδας, ήδη από τα τέλη Μαρτίου έσπευσε πανικόβλητος να διαψεύσει μέσω των Financial Times τις πληροφορίες αυτές, που αναφέρονταν συγκεκριμένα στην έκδοση υποσχετικών τίτλων 500 εκατομμυρίων ευρώ (ΙΟU) για να καλυφθούν εσωτερικά οι υποχρεώσεις της χώρας.

Τα σενάρια αυτά ανατροφοδοτήθηκαν πρόσφατα (17/4) τόσο μέσω του πρακτορείου Reuters που...
επικαλέσθηκε κύκλους της ΕΚΤ, όσο και από τις ατυχείς δηλώσεις του κ. Μάρδα περί δυσκολίας πληρωμής μισθών και συντάξεων, δεδομένης της οικονομικής ασφυξίας που μας επιβάλλουν οι θεσμοί και των υποχρεώσεων της χώρας για τον μήνα Μάιο που αφορούν στην αποπληρωμή του χρέους.

Οι τελευταίοι υπαινιγμοί του Γερμανού υπουργού Οικονομικών Σόιμπλε αλλά και οι πρόσφατες δηλώσεις αξιωματούχων της γερμανικής κυβέρνησης αναφορικά με ένα σχέδιο Β για την Ελλάδα «είτε πρόκειται για Grexit, είτε για την εισαγωγή παράλληλου νομίσματος» καθιστούν πλέον σαφές, ότι η τρομοκρατική φιλολογία που αναπτύσσεται, μόνο τυχαία δεν μπορεί να είναι.

Δεν είναι η πρώτη φορά που το σενάριο για διπλό νόμισμα στην Ελλάδα ακούγεται έντονα. Κάθε φορά που η χώρα με δόλο, απάτη και εκβιασμούς οδηγείται μέσα από την έλλειψη ρευστότητας σε οικονομική ασφυξία και επίσημη χρεοκοπία από τους εταίρους και δανειστές, αναπτύσσεται έντονα και η συγκεκριμένη φιλολογία.

Από το 2010, αφού εξώθησαν την χώρα στον ληστρικό δανεισμό, οι ειδικοί του ΔΝΤ είχαν κατασταλάξει στην άποψη ότι η δημοσιονομική προσαρμογή μέσω του μνημονίου δεν θα οδηγήσει πουθενά.

Πρότειναν την επιλεκτική χρεοκοπία και την εισαγωγή διπλού νομίσματος (μαλακό ευρώ) σε χώρες με αυστηρή επιτήρηση. Είναι γνωστή επίσης μελέτη της αμερικανικής Ομοσπονδιακής Τράπεζας (FED), πάλι από το 2010 για εισαγωγή διπλού παράλληλου νομίσματος στην Ελλάδα.

Αλλά και το 2012 την κρίσιμη περίοδο του κουρέματος με το PSI και την κρίση ρευστότητας, ήταν ο διοικητής της κεντρικής τράπεζας της Πολωνίας Μάρεκ Μπέλκα που διατύπωσε δημόσια αυτό που σχεδιάζουν τα αφεντικά της τρόικας ως «εναλλακτική προσέγγιση». Η από τις 16/3/2012 έκθεση του ΔΝΤ προεξοφλούσε όχι μόνο την αποτυχία της εσωτερικής υποτίμησης, αλλά και την αναγκαιότητα υλοποίησης μιας «εμπροσθοβαρούς μεταρρύθμισης» που θα επέτρεπε την ταχύτερη υποτίμηση της ελληνικής οικονομίας, εισάγοντας ειδικό νομισματικό καθεστώς μέσω του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας.

Με άλλα λόγια όχι μόνο τα σενάρια για διπλό νόμισμα δεν είναι καινούργια, αλλά αποτελούσαν από την απαρχή της κρίσης χρέους στην Ελλάδα, μόνιμες μελέτες απέναντι στην βεβαιότητα για την αποτυχία των προγραμμάτων προσαρμογής. Αφορούσαν δε, εναλλακτικούς τρόπους για την συνεχή παραμονή της Ελλάδας σε κατάσταση χρεοκοπίας, και μόνιμου καθεστώτος γενικής εκποίησης της χώρας.

Στην ελληνική ιστορία η παράλληλη κυκλοφορία νομισμάτων συνδέθηκε άρρηκτα με την φτώχεια την καταστροφή της οικονομίας και το ξεπούλημα της χώρας, με τελευταίο παράδειγμα το διπλό νόμισμα την περίοδο της ναζιστικής κατοχής.

Επί της ουσίας η υιοθέτηση καθεστώτος διπλού νομίσματος, με όποια μορφή κι αν συμβεί, σημαίνει απλά ένα νέο άκρως υποτιμήσιμο νόμισμα για την εσωτερική κυκλοφορία. Ένα νόμισμα που θα χάνει συνεχώς την αξία του, ενώ χρέη και υποχρεώσεις θα συνεχίσουν να εξυπηρετούνται στο σκληρό ευρώ.

Ένας πραγματικός εφιάλτης.

Πλήρως επικίνδυνες είναι και οι απόψεις που εκφράζονται από υποτιθέμενους προοδευτικούς χώρους, που υποστηρίζουν πως μια τέτοια εξέλιξη θα ωφελήσει την χώρα και τους πολίτες, μιας και θα αποτελέσει τον προθάλαμο για την αποδέσμευση από την ευρωζώνη, με ευνοϊκούς όρους για την συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών.

Όσοι λοιπόν απεργάζονται και συντηρούν αυτά τα σενάρια, είτε εξυπηρετούν αλλότριους σκοπούς, είτε ανήκουν στην χώρα της ανοησίας.

Η ελληνική κυβέρνηση, με τις τελευταίες αποφάσεις και την αντισυνταγματική Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου με την οποία δέσμευσε τα αποθεματικά των ταμείων των φορέων της Γενικής Κυβέρνησης, ενισχύει και τροφοδοτεί την συγκεκριμένη φιλολογία. Όσο η ίδια με δημόσια ανακοίνωση δεν τοποθετείται με σαφήνεια στο ζήτημα, τόσο θα παραμένει ύποπτη όσον αφορά στις προθέσεις της και υπόλογη απέναντι στην συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού.

Μόνη λύση στο πλήρες αδιέξοδο που οδηγείται η χώρα, είναι η μη αναγνώριση και διαγραφή του χρέους με μονομερείς ενέργειες, πράξη που δηλώνει άσκηση εθνικής κυριαρχίας.

Έξοδο από την ευρωζώνη και την ΕΕ, πλήρης μετάβαση σε εθνικό - κρατικό νόμισμα, με αποκλειστικό το δικαίωμα έκδοσης από το ελληνικό κράτος και παράλληλη εθνικοποίηση της Τράπεζας της Ελλάδας.

Η μόνη πραγματική λύση για την αποδέσμευση από την σπείρα θανάτου που τελεί η χώρα τα 6 χρόνια της οικονομικής κατοχής.

Ο μοναδικός τρόπος για την υλοποίηση του σχεδίου εθνικής ανοικοδόμησης της Ελλάδας και παραγωγικής ανασυγκρότησης της οικονομίας της.

Η Πολιτική Γραμματεία του ΕΠΑΜ

23/4/2015

Η Γερμανική Ευρώπη και ο Ordoliberalismus, του Γρηγόρη Σουλτάνη.

Η Γερμανική Ευρώπη και ο Ordoliberalismus

του Γρηγόρη Σουλτάνη

Είναι αξιοθαύμαστο το γεγονός ότι η χώρα με το πιο διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα στην Ευρώπη, που έχει χαρακτηρισθεί ως άντρο της αδιαφάνειας και των καρτέλ, που έχει αναγάγει την διαφθορά ξένων αξιωματούχων σε τέχνη, έχει καταστεί ο κήρυκας της νεοφιλελεύθερης ηθικής και ο δεσμοφύλακας των απείθαρχων δημοσιονομικά χωρών της ευρωζώνης.

Σε πολλά δημοσιεύματα, η στάση της Γερμανίας- και ιδιαίτερα η οικονομική πολιτική των πλεονασμάτων, σε βάρος των εταίρων της, αλλά και της γερμανικής εργατικής τάξης-, γίνεται λόγος για ένα τέταρτο Ράιχ, που το διακρίνει η συνέχεια με το μακιαβελισμό του Βίσμαρκ και την επεκτατική πολιτική του Χίτλερ.

Ωστόσο, η γερμανική ιδεολογική, οικονομική και πολιτική κυριαρχία στην ΕΕ είναι αποτέλεσμα της «Συναίνεσης του Βερολίνου», με βάση την οποία, οι ευρωπαϊκοί εθνικοί καπιταλισμοί ευελπιστούν ότι η επέκταση του γερμανικού καπιταλιστικού...
μοντέλου (Κοινωνική Οικονομία της Αγοράς)- με την υποτίμηση της εργασίας, την αντικατάσταση του κράτους πρόνοιας από ένα δίχτυ ασφαλείας και την ιδιωτικοποίηση των δημόσιων αγαθών-, θα επιτρέψει την επιστροφή της κερδοφορίας του κεφαλαίου και την ανάκαμψη της ευρωπαϊκής οικονομίας στα πλαίσια του γεωοικονομικού ανταγωνισμού.    

Εν ολίγοις, η γερμανική δεξιά, δυνάμει του σχηματισμού μιας διακρατικής ευρωπαϊκής καπιταλιστικής τάξης, έχει αναδειχθεί σε ηγεμόνα της Ευρώπης, παράλληλα με το υπερεθνικό γραφειοκρατικό διευθυντήριο της ΕΕ. Και ενώ στις παλιές καλές εποχές της ΕΟΚ, το ευρωπαϊκό σύστημα ήταν δομημένο εθνοκρατοκεντρικά, με κέντρο το γαλλο-γερμανικό άξονα, τους ημιπεριφερειακούς δορυφόρους και τους περιφερειακούς παρίες, το νέο σύστημα έχει αποκτήσει αυτοκρατορική δομή-κατά την έκφραση του J.M Quatrepoint-, στα πρότυπα της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας: η διευθυντική ευρωπαϊκή «σύγκλητος» διορίζει τους ανθύπατους ή τους πραίτορες στις κατά τόπους επαρχίες της ευρωπαϊκής αυτοκρατορίας.

Γερμανική Ηγεμονία και Ordoliberalismus

Αντίθετα από τη διαδεδομένη άποψη, η γερμανική ηγεμονία δεν οφείλεται τόσο στην οικονομική ισχύ-στη παραγωγικότητα και τις εξαγωγές- όσο σε ιδεολογικούς λόγους.

Η οικονομική ισχύς είναι αποτέλεσμα του κομβικού ρόλου που παίζει αυτή η χώρα στα πλαίσια της φιλελεύθερης ευρωατλαντικής τάξης πραγμάτων, στην οποία υπάγεται το ευρωσύστημα. Αυτό που την καθιστά ηγεμονική είναι το γεγονός ότι είναι η μόνη ευρωπαϊκή χώρα που έχει ισχυρή δέσμευση στην τήρηση των φιλελεύθερων αξιών με βάση την ιδεολογική πλατφόρμα του γερμανικού νεοφιλελευθερισμού (ordoliberalismus) της σχολής του Freiburg, η οποία καθόρισε το γερμανικό πολιτικό και οικονομικό σύστημα μεταπολεμικά.

Από το 1949 η κυβέρνηση Adenauer και αργότερα του L. Erhard, έθεσε σε εφαρμογή το οικονομικό μοντέλο της «Κοινωνικής Οικονομίας της Αγοράς» (Soziale Marktwirtschaft) που επεξεργάστηκε ο Alfred Müller-Armack στη βάση των αρχών της σχολής του Freiburg. Η αντιπληθωριστική πολιτική με βάση το ισχυρό νόμισμα, η δημοσιονομική πειθαρχία, και η κρατική ρύθμιση του ανταγωνισμού συνιστούν τα χαρακτηριστικά του ορντοφιλελεύθερου μοντέλου. Ένα από τα σημαντικά στοιχεία του είναι η έννοια της «κοινωνικής οικονομίας», η οποία αναφέρεται στην άσκηση κοινωνικής πολιτικής με βάση την οικονομία της αγοράς: στη διαμόρφωση ενός είδους «κοινότητας του λαού» (Volksgemeinschaft), η οποία λειτουργεί αταξικά και ως οργανική κοινότητα επιδιώκει την εθνική οικονομική μεγέθυνση.

Οι γερμανοί νεοφιλελεύθεροι αποδίδουν το γερμανικό θαύμα (Wirtschaftswunder) της δεκαετίας του ’50 στην επιτυχία του μοντέλου της Soziale Marktwirtschaft. Εντούτοις, έχει αποδειχθεί ότι αυτό ήταν αποτέλεσμα ενός συνδυασμού παραγόντων, όπως της ροής κεφαλαίων από τις ΗΠΑ, της γαλλική συνεργασίας, της διαγραφής του χρέους, του φτηνού εργατικού δυναμικού από την Ανατολική Γερμανία και των εκατομμυρίων gastarbeiters. Τα ποσοτικά στοιχεία δείχνουν επίσης ότι η οικονομική μεγέθυνση υποχώρησε μετά την κατασκευή του τείχους του Βερολίνου, στα 1961, που ανέκοψε την εισροή φτηνού και εξειδικευμένου εργατικού δυναμικού (H. J. Braun, «The German Economy in the Twentieth Century»).

Εντούτοις, ο κυριότερος λόγος της μεταπολεμικής ανασυγκρότησης ήταν γεωπολιτικός. Ο G. Marshall, στο λόγο του για την κατάσταση στην Ευρώπη, έλεγε: «Η παλινόρθωση της Ευρώπης προϋποθέτει την παλινόρθωση της Γερμανίας…Με αυτό τον τρόπο, θα ελεγχθεί η σύγκρουση με τους Σοβιετικούς».

Στο κλίμα του ψυχρού πολέμου και της επιρροής που ασκούσαν οι σοσιαλιστικές ιδέες, ο ορντοφιλελευθερισμός διασφάλιζε για το ευρωπαϊκό πλαίσιο, αφενός τη σταθερότητα της καπιταλιστικής συσσώρευσης και αφετέρου την ανακοπή των εργατικών διεκδικήσεων. Κατ’ αυτό τον τρόπο, έπαιξε καθοριστικό ρόλο στο περιεχόμενο των συνθηκών της ΕΟΚ, στις οποίες ο κύριος διαπραγματευτής από τη μεριά της Γερμανίας ήταν ο ίδιος ο Müller-Armack.

Παράλληλα, το φεντεραλιστικό ευρωπαϊκό κίνημα (Union of European Federalists, που χρηματοδοτούταν από την αμερικανική επιτροπή για την ενωμένη Ευρώπη (American Committee on United Europe)-εκτός από τα ιδρύματα Ford, Rockefeller και τη CIA, σύμφωνα με αποχαρακτηρισμένα έγγραφα της αμερικάνικης κυβέρνησης-, σε αγαστή συνεργασία με τη Λέσχη Bilderberg, προώθησε ως μοντέλο για την ενωμένη Ευρώπη τις φεντεραλιστικές ιδέες του Hayek και το μονεταριστικό μοντέλο του ορντολιμπεραλισμού.

Η ΕΕ και το Διακρατικό δίκτυο

Τον Ιούνιο του 1995, ο Α. Παπανδρέου, κατά τη σύνοδο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου στις Κάννες, είχε δηλώσει: «..Σας λέγω όμως ότι εδώ υπάρχει σαφές σχέδιο για τη μηδενοποίηση των Εθνικών Κυβερνήσεων, οι οποίες δεν θα μπορούν να παίξουν δημοκρατικά αποτελεσματικό ρόλο, αλλά θα υπόκεινται στις κατευθύνσεις που μας δίνει το διευθυντήριο...». Σε διάλογο που δημοσιοποίησε συνεργάτης του, φέρεται να δήλωσε ότι «Αλλάζουν όλα, τα οικονομικά κέντρα πήραν το πάνω χέρι, τελείωσαν με τον κομμουνισμό και τώρα τελειώνουν και με το σοσιαλισμό!», ενώ σε ερώτηση για το ρόλο των πολιτικών απάντησε «Ποιοι πολιτικοί; Αυτοί δεν θα υπάρχουν. Θα είναι κατασκευασμένοι»!

Την αμέσως επόμενη χρονιά, τον Φεβρουάριο του 1996,στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ του Νταβός, ο Hans Tietmeyer, ο επονομαζόμενος και «αρχιερέας του γερμανικού μάρκου», διευθυντής της Deutsche Bundesbank, δήλωσε απροκάλυπτα, σε μια κατάμεστη αίθουσα από πολιτικούς: «Από δω και πέρα, είστε υπό τον έλεγχο των χρηματιστηριακών αγορών».

Ο Tietmeyer δεν ήταν μόνο ο γερμανός κεντρικός τραπεζίτης· είχε παίξει καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση της συνθήκης του Μάαστριχτ και ιδιαίτερα στην ενσωμάτωση του «προγράμματος σύγκλισης». Ταυτόχρονα, ήταν υπέρμαχος της ορντολιμπεραλιστικής παράδοσης που διασώθηκε μέσω της Bundesbank και της σχολής του Freiburg, κατά τη περίοδο κυριαρχίας των κεϋνσιανών οικονομικών, ενώ το 2000 έγινε πρόεδρος της «Initiative Neue Soziale Marktwirtschaft» (INSM), μιας οργάνωσης που χρηματοδοτείται από επιχειρηματικά συμφέροντα και έχει ως σκοπό να λανσάρει τη «Νέα Κοινωνική Οικονομία της Αγοράς», δηλαδή την απαλλαγή του κεφαλαίου από φορολόγηση, την ευέλικτη εργασία, τον περιορισμό του κράτους πρόνοιας, την απορύθμιση του ασφαλιστικού, την ανταγωνιστικότητα και την ανάπτυξη.

Ο Tietmeyer διατύπωσε απερίφραστα όσα κατήγγειλε ο Παπανδρέου: η ΕΕ της μετα-Μάαστριχτ εποχής διαθέτει ένα διευθυντήριο που διευθύνεται από συμφέροντα του χρηματιστικού κεφαλαίου και που απεργάζεται τη δημιουργία ενός καπιταλιστικού υπερκράτους.

Από τα τέλη της δεκαετίας του ’70, η αδυναμία ανάκαμψης του ποσοστού κέρδους είχε ως αποτέλεσμα την ένταση του οικονομικού πολέμου και την ανάπτυξη της οικονομικής αποικιοκρατίας μέσω των πολυεθνικών. Κατ’ αυτό τον τρόπο, το χρηματιστικό κεφάλαιο έγινε κυρίαρχο, αφού εκ των πραγμάτων ήταν ο χρηματοδότης του νέου ιμπεριαλισμού. Η συγκέντρωση κεφαλαίου συντελέστηκε τόσο οριζόντια, με τη μορφή του δικτύου των πολυεθνικών, όσο και κάθετα, με την ανάπτυξη των «Business Cluster» που επιφέρουν μια γεωγραφική ενοποίηση εταιριών, ιδρυμάτων και κρατικών υπηρεσιών.

Η καπιταλιστική δικτύωση και επέκταση είχε ως αποτέλεσμα τη συσσώρευση οικονομικής ισχύος στα σημεία σύγκλισης των δικτύων και πολιτικής ισχύος στο διευθυντήριο του συνολικού συστήματος που εκπροσωπείται από την πυραμίδα της διακρατικής καπιταλιστικής ελίτ και δραστηριοποιείται σε υπερεθνικούς οργανισμούς και λέσχες.

Το δίκτυο αυτό καθορίζει ουσιαστικά το ευρωσύστημα, τόσο σε οικονομικό όσο και πολιτικό επίπεδο και ανάλογα με το ευρύτερο πλαίσιο καθορίζει τη πορεία προς την «ευρωπαϊκή ολοκλήρωση».

Στο γενικότερο κλίμα της «συναίνεσης της Ουάσιγκτον», η «λευκή βίβλος» του Delors καθόρισε τη γενική στρατηγική του ευρωπαϊκού κεφαλαίου σε σχέση με την ανάκτηση της κερδοφορίας και της ανταγωνιστικότητας: απελευθέρωση του εμπορίου και κίνησης των κεφαλαίων, εργασιακή κινητικότητα και ευελιξία, μείωση του μισθολογικού και μη μισθολογικού κόστους. Η «λευκή βίβλος» ήταν καθοριστική για το πλαίσιο των συνθηκών του Μάαστριχτ, έως και τη στρατηγική «Ευρώπη 2020».

Όπως έχει δείξει η Corporate Watch («False DIlemas») η «European Roundtable of Industrialists» (Ευρωπαϊκή τράπεζα των Βιομηχάνων), στα 1985, συνέστησε την «Association for the Monetary Union of Europe» (Ένωση για την ευρωπαϊκή νομισματική ένωση) με τη συμμετοχή μεγάλων ευρωπαϊκών και αμερικανικών ομίλων (Bundesbank, Goldman Sachs, Morgan Stanley, κτλ.) που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη δημιουργία τις ΟΝΕ: η συνθήκη του Μάαστριχτ ήταν κατά παραγγελία των πολυεθνικών, η δε αρχιτεκτονική της ΟΝΕ καθορίστηκε από την Budenbank.

Το νέο Γερμανικό νέο Wirtschaftswunder

«To νομισματικό θεσμικό όργανο της ΕΕ (ΕΚΤ) είναι σταθερά προσηλωμένο στον κεντρικό δόγμα του ordoliberalismus» (M. Draghi, ομιλία στο Ισραηλινό Μουσείο της Ιερουσαλήμ).

Το νέο γερμανικό θαύμα αποδίδεται συνήθως στην αύξηση της παραγωγικότητας και των εξαγωγών, αλλά και στην επιστροφή του ορντολιμπεραλισμού.  

Καθοριστική στιγμή ήταν, η εφαρμογή της «agenda 2010», το πρόγραμμα απορρυθμίσεων που πρότεινε το μέλος του Εκτελεστικού Συμβουλίου της Volkswagen, Peter Hartz και υιοθέτησαν οι Γερμανοί σοσιαλδημοκράτες. Τα μέτρα που αποτελούσαν μια επίθεση του κεφαλαίου ενάντια στην εργασία και το κράτος πρόνοιας, θεωρήθηκαν ως η επιστροφή της «Κοινωνικής Οικονομίας της Αγοράς» και ο λόγος επανάκτησης της ανταγωνιστικότητας και παραγωγικότητας της γερμανικής οικονομίας.

Πέρα από το γεγονός ότι πίσω από την ευημερία των αριθμών κρύβονται τα κοινωνικά ερείπια (Klaus Dörre, «Το γερμανικό εργασιακό» θαύμα», είναι αμφίβολο αν οι νεοφιλελεύθερες απορρυθμίσεις συνεισέφεραν στο νέο γερμανικό θαύμα. Το πιο πιθανό είναι ότι λειτούργησαν συμβολικά παρά οικονομικά, καθότι θα αποτελούσαν πρότυπο για τις χώρες της ΕΕ.

Στα σημερινά δεδομένα η Γερμανία δεν αποτελεί μια κρατική οντότητα με τη συμβατική έννοια. Αντίθετα, είναι ένας βραχίονας που χρησιμοποιεί η υπερεθνική ελίτ για να επιβάλλει στην ΕΕ τα συμφέροντά της. Είναι ένα κράτος-δίκτυο και κόμβος των παγκόσμιων ροών κεφαλαίου, αναγκαίο στη νέα φιλελεύθερη τάξη πραγμάτων.

Η μελέτη του J. Harris. «Globalisation and Class Struggle in Germany», έχει δείξει ότι η Γερμανία διαθέτει το μεγαλύτερο βαθμό δικτύωσης, μεταξύ χρηματοπιστωτικού και παραγωγικού κεφαλαίου, που εκτείνεται σε παγκόσμιο επίπεδο.

Επιπλέον, ο Hans Herbert von Arnim, «Institutionalized Political Unaccountability and Political Corruption in Germany», στα συμπεράσματά του από την έρευνα για τη διαφθορά στη Γερμανία, έχει δείξει ότι «το γερμανικό πολιτικό σύστημα είναι ένα καρτέλ εξυπηρέτησης ιδιοτελών συμφερόντων», «ένα σύστημα λαφυραγώγησης»·«η δημοκρατία αποτελεί μια ψευδαίσθηση, ενώ το μεγάλο κεφάλαιο καθορίζει το πολιτικό παιχνίδι», και οι υποθέσεις διαφθοράς έχουν αναδείξει τη Γερμανία ως τη χώρα διεθνών καρτέλ που χαίρουν πολιτικής κάλυψης.

Από τη δεκαετία του ΄70, η θεωρία που λάνσαρε η λέσχη της Ρώμης (The Limits to Growth), περί τριών κυρίαρχων οικονομικών συνασπισμών, με κέντρα τις ΗΠΑ, Γερμανία και Ιαπωνία, έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση της στρατηγικής των ευρωπαϊκών ελίτ: η Ευρώπη θα έπρεπε να συνταχθεί σε πολιτικό και οικονομικό συνασπισμό με μητροπολιτικό κέντρο μια ισχυρή Γερμανία τόσο οικονομικά όσο και πολιτικά.  

Στις αρχές της δεκαετίας του ’90, στα νέα γεωπολιτικά δεδομένα, με την κατάρρευση της ΕΣΣΔ και την επανένωση της Γερμανίας, το σχέδιο για την εγκαθίδρυση μιας ενιαίας φιλελεύθερης τάξης πραγμάτων ξαναήρθε στην επιφάνεια, με αποτέλεσμα την αναβάθμιση του γεωοικονομικού ρόλου της Ευρώπης υπό γερμανική ηγεμονία.

Η συνθήκη του Μάαστριχτ και η ΟΝΕ ήταν αποτέλεσμα της στρατηγικής για την αναβάθμιση της ΕΕ στα πλαίσια της νέας τάξης: η στρατηγική αυτή απαιτούσε την αύξηση της ανταγωνιστικότητας της Γερμανίας, με την ενίσχυση της ζήτησης σε μια διευρυμένη αγορά, τη μείωση του κόστους παραγωγής λόγω της επέκτασης της αγοράς και τη μείωση του εργατικού κόστους λόγω της άνισης ανάπτυξης.

Η Γερμανία, με ένα ευρωπαϊκό νόμισμα στα πρότυπα του μάρκου, μια Κεντρική Τράπεζα στα πρότυπα της bundesbank, και με μια ΕΕ με επίσημη ιδεολογία τον οντολιμπεραλισμό, κυριολεκτικά απογειώθηκε καταστρέφοντας τις παραγωγικές δομές των οικονομιών του ευρωπαϊκού νότου.

Το ότι η γερμανική απογείωση ήταν αποτέλεσμα στρατηγικού σχεδίου γίνεται φανερό από το γεγονός ότι ταυτόχρονα με την εφαρμογή της «agenda 2010», η ΕΚΤ, από το 2003 έως το 2006, διατηρούσε τα επιτόκια στο 2%, προκαλώντας εύκολο δανεισμό για τις χώρες του νότου, δημιουργώντας φούσκες, και εκτόξευση του χρέους και των εισαγωγών, κυρίως από τη Γερμανία.

Το σκοτεινό τραπεζικό ίδρυμα της ΕΚΤ-που λειτουργεί με βάση τις αρχές του ordolibearalismus κατά M. Draghi- λειτούργησε ανάλογα κατά την κρίση του 2008, ανεβάζοντας τα επιτόκια και δυσχεραίνοντας την χρηματοδότηση των οικονομιών του νότου, βυθίζοντάς τον σε παρατεταμένη ύφεση.

Η εκ προμελέτης καταστροφή του νότου, ταυτόχρονα με την εκτίναξη της οικονομικής γερμανικής ισχύος, εξυπηρετεί πολλαπλούς στόχους.

Για τα ευρωπαϊκά δεδομένα δημιουργείται η αιχμαλωσία και η λεηλασία των χωρών του νότου από το συνασπισμένο ευρωπαϊκό κεφάλαιο, υπό την γερμανική ηγεμονία. Για το ευρύτερο πλαίσιο της φιλελεύθερης ευρω-ατλαντικής τάξης, η ενοποίοηση του ευρω-ατλαντικού χώρου εν όψει του εντεινόμενου παγκόσμιου ανταγωνισμού, προϋποθέτει μια ενοποιημένη οικονομικά και πολιτικά Ευρώπη με μια ισχυρή οικονομικά μητρόπολη. Αυτό σηματοδοτούν οι πυρετώδεις, εν κρυπτώ, διαβουλεύσεις ΗΠΑ και ΕΕ για την ολοκλήρωση της «Διατλαντικής Εταιρικής Σχέσης Εμπορίου και Επενδύσεων» (TTIP), ένα σχέδιο που είχε μπει στο τραπέζι εν όψει της ευρωπαϊκής ενοποίησης από τη δεκαετία του ΄90.

Σε κάθε περίπτωση, το νέο οικονομικό θαύμα του γερμανικού ορντολιμπεραλισμού, είναι το θαύμα του συνασπισμένου ευρω-ατλαντικού κεφαλαίου.

Πόσα πράγματα δεν μαθαίνει ο ελληνικός λαός από όσα συμβαίνουν γύρω του; Του Δημήτρη Κυπριώτη.

Πόσα πράγματα δεν μαθαίνει ο ελληνικός λαός από όσα συμβαίνουν γύρω του;

                          

Του Δημήτρη Κυπριώτη


Η λιτότητα, που επέβαλαν οι θεσμοί, δηλ. η πρώην  τρόικα ή τα μνημόνια των εταίρων – δανειστών στις χώρες  που έχουν επιβληθεί, έχουν  φέρει τα πάνω κάτω και έχουν προκαλέσει μεγάλη δυστυχία και τεράστια φτώχια στους πληθυσμούς αυτών των χωρών, παράλληλα με την εξαφάνιση κάθε παραγωγικής ανάπτυξης.


Στην Ελλάδα οι έλληνες γνωρίζουν από πρώτο χέρι όλα τα παραπάνω, αφού από το 2010 μέχρι και σήμερα, τα πάντα που έχουν σχέση με την παραγωγή, τις εισαγωγές, το εμπόριο, ακόμα και τις υπηρεσίες ή έχουν διαλυθεί ή βρίσκονται σε πορεία αποσύνθεσης. Το τίμημα το έχουν υποστεί σχεδόν οι πάντες και το ποσοστό της φτώχειας έχει κτυπήσει προ πολλού κόκκινο.


Όμως τα πράγματα όπως προαναφέρθηκε δεν είναι σε καλλίτερη κατάσταση στις άλλες χώρες που έχουν υποστεί τον καταστροφικό αντίκτυπο της λιτότητας. Όμως η σιγή που έχει επιβληθεί στα ΜΜΕ είναι κάτι το πρωτοφανές, αφού δεν ακούγεται το παραμικρό από όσα συμβαίνουν εκεί. 

Τουναντίον, είναι πολλές οι φορές που αυτά που ακούγονται είναι ευχάριστα ως μηνύματα που μεταδίδουν το τέλος της λιτότητας και την πορεία προς την ανάπτυξη, αφού και καλά οι πολίτες αυτών των χωρών και οι κυβερνήσεις τους ήσαν πειθαρχικοί και εφάρμοσαν στο ακέραιο τα μεταρρυθμιστικά προγράμματα που τους επιβλήθηκαν!


Αν όμως όποιος μπορεί  βρει την ευκαιρία και το χρόνο για πληρέστερη ενημέρωση, τότε με έκπληξη θα διαπιστώσει, ότι η πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική. Θα ανακαλύψει ότι οι καταστάσεις είναι ακριβώς οι ίδιες με όσα συμβαίνουν εδώ ή και χειρότερες ακόμη. Τόση και τέτοια  είναι η παραπληροφόρηση!


Ένα πρόσφατο τέτοιο παράδειγμα είναι η Πορτογαλία. Αφού μέχρι τώρα ακούγαμε ότι τα πράγματα εκεί έχουν μπει σε κανονική ροή και η οικονομία έχει αρχίσει να αποδίδει και οι πολίτες έχουν βρει τους ρυθμούς τους.


Να όμως που μία ΜΚΟ, η καθολική Caritas, κατήγγειλε σήμερα τον καταστροφικό αντίκτυπο που έχει η πολιτική λιτότητας στην ζωή των παιδιών στην Πορτογαλία, όπου 1 στα 4 παιδιά ζει κάτω από το όριο της φτώχειας. Και ο Εουζένιο ντα Φονσέκα, πρόεδρος του παραρτήματος της φιλανθρωπικής οργάνωσης στην Πορτογαλία, αποκάλυψε επίσης και τα εξής ενδιαφέροντα:


«Η λιτότητα πλήττει ιδίως τους πιο ευάλωτους»  και τόνισε ότι "η παιδική φτώχεια θέτει σε κίνδυνο την ανάπτυξη σε μεσοπρόθεσμο και μακροπρόθεσμο επίπεδο την Πορτογαλία».!


«Το ποσοστό της φτώχειας στις ηλικίες κάτω των 18 ετών ανήλθε στο 25,6% το 2013  έναντι 24,4% τον προηγούμενο χρόνο, σύμφωνα με την Εθνική Στατιστική Αρχή. Σε σχέση δε με το σύνολο του πληθυσμού, το 19,5% των Πορτογάλων ζούσε σε καθεστώς φτώχειας το 2013, καθώς διέθετε ετήσιο εισόδημα κάτω των 4.937 ευρώ, έναντι 18,7% το 2012»!


Στο ίδιο μήκος κύματος, ο γενικός γραμματέας της Caritas Europe Ζόρζε Νούνιο Μαγιέρ, δήλωσε στη συνέχεια ότι: «Η κρίση δεν έχει τελειώσει, η φτώχεια και οι κοινωνικές ανισότητες συνεχίζουν να αυξάνονται στην Ευρώπη. Στην Πορτογαλία τα ποσοστά της παιδικής φτώχειας προκαλούν κυρίως ανησυχία»


 Ο ίδιος δε, αναφέρθηκε  και  σε  μια έκθεση της Caritas, σχετικά με τον αντίκτυπο των μέτρων δημοσιονομικής πειθαρχίας στις χώρες που έχουν πληγεί περισσότερο από την οικονομική κρίση, εκτός της Πορτογαλίας, όπως είναι η  Ελλάδα, η Κύπρος, η Ισπανία, η Ιρλανδία, η Ιταλία και η Ρουμανία, λέγοντας ότι, μεταξύ αυτών των χωρών, η Πορτογαλία κατέγραψε τη μεγαλύτερη άνοδο στο ποσοστό των πολιτών που κινδυνεύουν από τη φτώχια και τον κοινωνικό αποκλεισμό, το οποίο ανήλθε σε 27,5% το 2013 έναντι 25,3% το 2012.


Το συμπέρασμα που βγαίνει από όλα τα παραπάνω είναι αυτό που αναφέρθηκε εισαγωγικά, ότι τα προγράμματα λιτότητας όπου εφαρμόστηκαν, αλλά και η επέλαση των «εταίρων» -  δανειστών, έσπειραν την καταστροφή και αυτός είναι ένας πολύ ισχυρός λόγος για να λογοδοτήσουν όλοι αυτοί που παριστάνουν τους ισχυρούς, για όσα προκάλεσαν σε χώρες και λαούς.
 
Η «Νέμεσις»  δεν θα αργήσει. Οι λαοί θα επιβάλλουν τελικά τη θέλησή τους για απεξάρτηση από τα χαλινάρια που με το έτσι θέλω τους φόρεσαν

Πορεία στον όλεθρο, του Γιάννη Μακριδάκη.

Πορεία στον όλεθρο

του Γιάννη Μακριδάκη

Λόγω της μετακόμισης στο χωράφι για την συνήθη συμβίωση με τα φυτά, δεν έχω συχνή επαφή με το διαδίκτυο, ήτοι με την ενημέρωση και την επικοινωνία.

Ανέβηκα πριν λίγο στο χωριό και μπήκα να διαβάσω την τρέχουσα εσωτερική επικαιρότητα και έφριξα. Κι άλλη πράξη νομοθετικού περιεχομένου οι αριστεροί. Ό,τι χαρακτήριζαν “ξεφτιλίκι” των ακροδεξιών, το πράττουν τώρα οι ίδιοι. Και οι πρώην, γελοιοποιούνται ακόμη περισσότερο καταγγέλλοντας παραβίαση του Συντάγματος!

Το κόλπο όμως είναι σε πλήρη εξέλιξη. Η Ελλάδα, που δήθεν κέρδισε χρόνο με την υπογραφή παράτασης του μνημονίου στις 20 του Φλεβάρη, θα φτάσει στον Ιούνιο με τις τσέπες να κρέμονται έξω, θα οδηγηθεί εντελώς εξαθλιωμένη σε συμφωνία.

Η επενδυτική αριστερά ως κυβέρνηση, όπως και η ακροδεξιά πριν, ταύτισε τα προσωπικά...
συμφέροντα των μελών της και κάποιων πατριδοκάπηλων τυχοδιωκτών που την απαρτίζουν με το συμφέρον της χώρας και αδίστακτα την οδηγεί προς τον όλεθρο.

Οι δρόμοι μετά από αυτή την άθλια πολιτική, είτε οδηγήσουν άτακτη χρεοκοπία, είτε σε άτακτη υποχώρηση με αποδοχή και εφαρμογή παλαιών και νέων μνημονίων, είτε σε προσκόλληση στην Ρωσία, την Κίνα ή αλλού, όλοι έχουν κοινό παρανομαστή το άδειο ταμείο, δηλαδή την επερχόμενη πλήρη μετατροπή της χώρας σε ειδική οικονομική ζώνη, των κατοίκων της σε φτηνά απαξιωμένα εργατικά γρανάζια και των φυσικών της πόρων σε πλήρη εκποίηση, γεγονός που σημαίνει ολοσχερή περιβαλλοντική καταστροφή, όπως συμβαίνει σε κάθε αποικία.

Είτε πάμε σε εκλογές είτε σε δημοψήφισμα, είτε το πρόταγμα είναι έξοδος από την ευρωζώνη, είτε είναι συμβιβασμός και υποταγή, είτε η επενδυτική αριστερά διασπαστεί σε φιλοευρωπαίους και αντιευρωπαϊστές “φιλορώσους”, “φιλοκινέζους” κλπ, το βέβαιο είναι ότι λόγω έλλειψης ρευστού θα επέλθει κοινωνική αναταραχή και κανιβαλισμός, με τους νεοναζί να βγαίνουν ξανά από τις τρύπες τους και να κάνουν πλιάτσικο συνειδήσεων, όπως συνέβη και στην Ευρώπη του μεσοπολέμου

Η ΠΝΠ επιβλήθηκε κατ' απαίτηση των θεσμών ώστε να καταλυθεί κάθε έννοια δικαίου στην Ελλάδα, του Δημήτρη Καζάκη.

Η ΠΝΠ επιβλήθηκε κατ' απαίτηση των θεσμών ώστε να καταλυθεί κάθε έννοια δικαίου στην Ελλάδα.

"Δεν υπήρξαν Κουίσλιγκ Κυβερνήται εις την Ελλάδαν," έλεγε με θράσος απύθμενο ο δοσίλογος πρωθυπουργός, δήμιος δεκάδων χιλιάδων πατριωτών και υποκινητής του εμφυλίου πολέμου, Ι. Ράλλης κατά την απολογία του και συνέχιζε: "Πρόκειται περί εντυπώσεως την οποίαν μια αθλία προπαγάνδα Ελλήνων υπανθρώπων, πράγματι συμμαχησάντων μετά των προαιωνίων της Ελλάδος εχθρών, ίνα συντρίψουν τα εχθρικά συμφέροντα, εδημιούργησεν."

Ποιοί ήταν αυτοί οι "Έλληνες υπάνθρωποι", που κατά τον Ι. Ράλλη με την προπαγάνδα τους δημιούργησαν αυτή την εντύπωση; Οι εκατοντάδες χιλιάδες πατριώτες που έδιναν το αίμα τους καθημερινά στον αγώνα εναντίον των ναζί κατακτητών της πατρίδας και των εγχώριων δοσιλόγων για μια ελεύθερη Ελλάδα. Όλοι εκείνοι που με την Ελλάδα στο στόμα τους βρήκαν οικτρό θάνατο στα εκτελεστικά αποσπάσματα, χωρίς ούτε στιγμή να διαπραγματευθούν με το καθεστώς κατοχής της πατρίδας τους.

Οι νεοδοσίλογοι στο δρόμο που άνοιξαν οι παλιοί

Με θράσος που υπερβαίνει εκείνο του Ι. Ράλλη, οι σύγχρονοι δοσίλογοι προσπαθούν να μας πείσουν ότι το μαύρο είναι άσπρο, ότι ο δοσιλογισμός είναι πατριωτικό καθήκον. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο γ.γ. Κοινωνικών Ασφαλίσεων, Γιώργος Ρωμανιάς, ο οποίος είπε ότι δεν πρέπει να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, έχουμε πρόβλημα ρευστότητας. «Εγώ πιστεύω ότι μετά τις 11 Μαϊου θα υπάρξει μια έντιμη συμφωνία, ένας έντιμος συμβιβασμός, και από εκεί και πέρα τα πράγματα θα ομαλοποιηθούν».

Και συνέχισε: «Αυτό το μήνα είναι ανάγκη ό,τι έχουμε να το μαζέψουμε για να αμυνθούμε για να κάνουμε την διαπραγμάτευση. Το πρόβλημά μας είναι πώς θα πετύχουμε σήμερα. Δεν θεωρώ σωστές τις ΠΝΠ αλλά εθνική ανάγκη τις επιβάλλει».  Νωρίτερα, ο υπουργός Κοινωνικών Ασφαλίσεων, Δημήτρης Στρατούλης είπε ότι «Δεν είναι καλό πράγμα να φέρνεις Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου έστω και για έκτακτα μέτρα».

Και πρόσθεσε: «Η ΠΝΠ πρέπει να γίνεται με φειδώ και χωρίς να θίγει δικαιώματα του λαού και μπροστά στη μάχη που δίνουμε για να κρατήσουμε τη χώρα όρθια ενώ αυτοί θέλουν η χώρα να χρεοκοπήσει και να υπογράψει νέο μνημόνιο υπάρχουν πράξεις πατριωτισμού που πρέπει να τις βλέπεις."

Όταν ο δοσιλογισμός βαφτίζεται πατριωτισμός.

΄Οπως και οι δοσίλογοι της ναζιστικής κατοχής, έτσι και οι σημερινοί θεωρούν πατριωτικό καθήκον και εθνική ανάγκη να κατακλέψουν τα ταμεία του δημοσίου για να πληρώσουν τους δανειστές. Όπως επί Τσολάκογλου, Λογοθετόπουλου και Ράλλη, όπου το συμφέρον του καταχτητή ήταν πάνω από τη ζωή του λαού, το ίδιο ισχύει και για τη σημερινή κυβέρνηση. Το συμφερον του δανειστή και του ζυγού που έχει επιβάλει στη χώρα είναι πάνω από τα δικαιώματα του λαού.

Κι έχουν το θράσος οι νεοδοσίλογοι όχι μόνο να βαφτίζουν πατριωτισμό τον δοσιλογισμό τους, αλλά να μας λένε ότι άμα δεν πληρώσουμε του δανειστές θα μας επιβληθεί μνημόνιο. Από ποιόν βρε πουλημένα τομάρια; Από ποιόν θα μας επιβληθεί μνημόνιο, άμα καταγγείλουμε το χρέος ως παράνομο και σταματήσουμε να το πληρώνουμε; Πότε στην ιστορία της Ελλάδας, ή άλλης ύπερχρεωμένης χώρας, επιβλήθηκαν μνημόνια από τους δανειστές; Όταν καταγγέλθηκε το χρέος και διαγράφηκε, ή όταν βρέθηκαν πουλημένα τομάρια και δοσίλογοι σαν κι εσάς, σαν τους προηγούμενους από εσάς, να λειτουργούν ως γιουσουφάκια των ξένων δανειστών;

Με στόχο την ομαλότητα του σφαγείου

Επιτέλους έλεος! Αυτοί που ετοιμάζουν συμβόλαιο θανάτου για την πατρίδα, το οποίο ο Τσίπρας ονομάζει "συμβόλαιο ανάπτυξης", προσπαθούν να μας φοβερίσουν με το μνημόνιο που οι ίδιοι ήδη εφαρμόζουν. Και με θράσος περίσσιο μας λένε ότι θα ομαλοποιηθούν όλα μόλις κλείσουν συμφωνία, έναν "έντιμο συμβιβασμό" όπως τον λένε, με τους δυνάστες της χώρας.

Ναι και βέβαια θα ομαλοποιηθούν. Ακριβώς όπως ομαλοποιήθηκαν όλα τα προηγούμενα χρόνια των μνημονίων, που μας δάνειζαν μόνο και μόνο για να λεηλατούν τη χώρα και να οδηγούν τον λαό σε ολοκαύτωμα. Όπως οι προηγούμενοι έτσι και οι τωρινοί εκπροσωπούν την ίδια ομαλότητα. Του επαγγελματικού σφαγείου που έστησαν οι Ευρωπαίοι αποικιοκράτες με τη βοήθεια των εγχώριων δοσιλόγων.

Κατ' απαίτηση των θεσμών

Ποιός όμως απαίτησε την Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου για την αρπαγή των ταμειακών διαθεσίμων; Εκπρόσωπος της Ευρωπαικής Επιτροπής (in.gr, 22/4/2015) δήλωσε πώς η συγκεκριμένη ενέργεια ήταν απαίτηση εδώ και πολύ καιρό των θεσμών. Συγκεκριμένα είπε ότι η μεταφορά των διαθεσίμων στην ΤτΕ έχει επανειλημμένως ζητηθεί από τους θεσμούς με πρότυπο ή παράδειγμα τον υφιστάμενο ολλανδικό νόμο.

Βέβαια, ο αξιωματούχος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής ξέχασε να αναφέρει ότι ο ολλανδικός νόμος δεν προβλέπει την αρπαγή των ταμειακών διαθεσίμων για να πληρωθεί το χρέος. Και ξέχασε επίσης - αμφιβάλλω αν τον ενδιαφέρει - ότι στην Ελλάδα η αρπαγή των ταμειακών διαθεσίμων ειδικά των ΟΤΑ ισοδυναμεί με υπεξαίρεση σε βαθμό κακουργήματος.

Αντιλαμβάνεστε το μέγεθος του δοσιλογισμού, του ξεπουλήματος; Η σημερινή κυβέρνηση, όπως και η προηγούμενη υπακούοντας τυφλά στους δανειστές οδηγεί τον ευρύτερο δημόσιο τομέα, αλλά και τη χώρα σε δημοσιονομικό στραγγαλισμό, προκειμένου να εμφανίσουν τα νέα μνημόνια και τα συμβόλαια θανάτου που προετοιμάζουν στο παρασκήνιο ως αδήριτη "εθνική ανάγκη".

Απάτη κοινού ποινικού δικαίου

Πρόκειται για απάτη κοινού ποινικού δικαίου αντίστοιχου μεγέθους μ' εκείνη του πρώτου μνημονίου, αλλά και του περίφημου PSI. Οι φορείς της Γενικής Κυβέρνησης και οι ΟΤΑ ποτέ δεν πρόκειται να συνέλθουν από αυτή τη λεηλασία. Ο κρατικός προϋπολογισμός έχει φορτωθεί με τέτοια ενδοκυβερνητικά χρέη, που δεν μπορεί να τα καλύψει, ενώ τα δάνεια του μηχανισμού - που αναμένει η κυβέρνηση - δεν επαρκούν ούτε καν για την τρέχουσα εξυπηρέτηση του χρέους.

Η αρπαγή των ταμειακών διαθεσίμων είναι μέρος του ευρύτερου σχεδίου των δανειστών να οδηγήσουν τους φορείς της Γενικής Κυβέρνησης, το ίδιο το κράτος, τους Ασφαλιστικούς Φορείς και τους ΟΤΑ σε τόσο δεινή θέση, ώστε η ιδιωτικοποίηση των πάντων και το γενικό ξεπούλημα να φαντάζει ως η μόνη διέξοδος. Αυτό το σχέδιο υπηρετεί η συγκεκριμένη Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου.

Πραξικόπημα ανάλογο του 1967.

Όμως, ακόμη κι αν όλα αυτά δεν υπήρχαν, με ποιό δικαίωμα η κυβέρνηση εκδίδει ΠΝΠ όπου αυθαιρετεί "κατά παρέκκλιση κάθε άλλης γενικής ή ειδικής διάταξης ή διαδικασίας," όπως αναφέρει συγκεκριμένα, που σημαίνει δηλαδή "κατά παρέκκλιση" της όποιας πρόβλεψης του Συντάγματος, παντός ισχύοντος νόμου και αποφάσεων της δικαιοσύνης; Πρόκειται για πραξικόπημα ανάλογο με εκείνο του 1967. Μόνο που δεν γίνεται με τανκς, αλλά με το φόβητρο των δανειστών, των τραπεζών και της μαύρης προπαγάνδας των ΜΜΕ.

Η κυβέρνηση, όπως όλες οι ομόλογές της στην ιστορία που εισήγαγαν καθεστώτα πολιτικής ανωμαλίας, επικαλείται "έκτακτη περίπτωση εξαιρετικά επείγουσας και απρόβλεπτης ανάγκης", προκειμένου να υπηρετήσει και να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα των δανειστών σε βάρος της ομαλής λειτουργίας του κράτους προς όφελος των πολιτών.

Στην πολιτική ιστορία της Ελλάδας, από την εποχή της βαυαροκρατίας μέχρι σήμερα, υπήρξαν αναρίθμητα πραξικοπήματα και εκτροπές από την εκτελεστική εξουσία προκειμένου να τσακιστούν οι λιγοστές κάθε φορά ελευθερίες του λαού. Για να επιβληθούν αυτά τα πραξικοπήματα της εξουσίας, ελάχιστες φορές χρειάστηκαν τη δύναμη των όπλων.

Πάντα με πρόσχημα τις "έκτακτες ανάγκες"

Η φόρμουλα πάντα ίδια. Όποτε η εκτελεστική εξουσία, είτε με βασιλικό στέμμα, είτε χωρίς, ήθελε να βάλει τον λαό στο γύψο, προς το συμφέρον ντόπιων και ξένων ολιγαρχικών συμφερόντων, εφεύρισκε πάντα κάποιες "έκτακτες συνθήκες", όπου μόνο η εκτελεστική εξουσία μπορούσε δήθεν να εκτιμήσει την ακριβή έκτασή τους και αναλάμβανε μονοπωλιακά να προστατέψει το "δημόσιο συμφέρον". Έτσι υιοθετούσε έναν κανόνα εξωσυνταγματικού χαρακτήρα, κατά το ρωμαϊκό salus patriae suprema lex esto (η σωτηρία της πατρίδας είναι υπέρτατος νόμος), το οποίο έδινε το δικαίωμα στην ολιγαρχία της αρχαίας Ρώμης να ξεφορτώνεται τα δημοκρατικά προσχήματα κάθε φορά που ένιωθε ότι απειλείται από τις κατώτερες τάξεις και να σφαγιάζει μαζικά τους πληβείους.

Με τον τρόπο αυτό στο όνομα της σωτηρίας του κράτους, ή του έθνους, η εκτελεστική εξουσία αποκτούσε το δικαίωμα να προχωρά σε πολιτικές, μέτρα και παρεμβάσεις χωρίς να δεσμεύεται από το Σύνταγμα, το πολίτευμα και τα θεμελιώδη δικαιώματα του λαού. Η Βουλή κατόπιν μαζί με τα ανώτατα δικαστήρια της χώρας, τον Άρειο Πάγο και το Συμβούλιο της Επικρατείας, αναλάμβαναν ευθύς αμέσως να επικυρώσουν ένα κατάλληλο "δίκαιο έκτακτης ανάγκης" με βάση το οποίο η εκτελεστική εξουσία μπορούσε να δικαιολογήσει κάθε δυνατή αυθαιρεσία σε βάρος του λαού και του πολιτεύματος. Πάντα στο όνομα του "γενικότερου συμφέροντος".

Κι όταν τελικά η μια καταπάτηση δικαιωμάτων μετά την άλλη οδηγούσε πια την εκτελεστική εξουσία σε ανοιχτή δικτατορία σε βάρος του λαού, τότε τα εν λόγω ανώτατα δικαστήρια ήταν έτοιμα να νομιμοποιήσουν τους πραξικοπηματίες με τέσσερις μονάχα λεξούλες: επικρατήσασα επανάσταση δημιουργεί δίκαιον!  Έτσι συνέβη με όλες τις δικτατορίες που επιβλήθηκαν στην Ελλάδα από την απαρχή του νεοελληνικού κράτους, έως και την χούντα της επταετίας.

Το δίκαιο έκτακτης ανάγκης είναι δίκαιο της απολυταρχίας.

Όπως είπαμε, όλα αρχίζουν με τη θεωρία μιας έκτακτης μεταφυσικής ανάγκης, μιας εθνικής κρίσης, που μόνο και αποκλειστικά η εκτελεστική εξουσία μπορεί να την επικαλείται ως "άμεση απειλή" για το "γενικότερο συμφέρον". Πρόκειται για μια θεωρία που χρειάζεται μόνο και μόνο για να επινοηθεί ένα "δίκαιο έκτακτης ανάγκης", ικανό να καταπατήσει θεμελιώδη δικαιώματα του λαού, αλλά και να καταλυθεί κάθε έννοια κράτους δικαίου. Οπως ακριβώς συμβαίνει με την ΠΝΠ η οποία αυθαιρετεί "κατά παρέκκλιση" λόγω "εκτακτων συνθηκών".

"Τοιαύτη θεωρία", εξηγούσε ο συνταγματολόγος Ν.Ν. Σαρίπολος, "ουδεμίαν έχει θέσιν εν τη συγχρόνω Πολιτεία, ήτις είνε Πολιτεία δικαίου (Rechtsstaat), εν ή ιδίως η διοίκησις έχει ακριβώς καθορισμένα υπό του Νόμου καθήκοντα, άτινα μόνο συμφώνως προς τον Νόμον δέον ν' ασκή, μη δυναμένη ν' ενεργή αποκλειστικώς επί τη βάσει της σκοπιμότητος, ως εν απολυταρχικώ αστυνομικώ κράτει (Polizeistaat), αλλά δεσμευόμενη υπό του δικαίου."[1]

Επομένως η πρακτική της κυβέρνησης με την ΠΝΠ δεν προσιδιάζει σε Πολιτεία ή κράτος δικαίου, αλλά σε απολυταρχικό αστυνομικό κράτος, που δεν δεσμεύεται από καμιά γενική, ή ειδική διάταξη, ή διαδικασία δικαίου.

Η αλήθεια είναι ότι το "δίκαιο έκτακτης ανάγκης" δεν εμφανίστηκε ποτέ ως απάντηση σε κάποιου είδους κρίση, ή λόγω κάποιων "έκτακτων περιστάσεων". Εμφανίζεται μόνο όταν η εξουσία "υπό την πίεσιν της κρίσεως", όπως έγραφε ο συνταγματολόγος Αλ. Σβώλος, "τείνει να ταυτισθή μάλλον ή ήττον με ωρισμένην τάξιν. Δι' αυτό και φέρεται μοιραίως προς την ενίσχυσιν του Κράτους δια την συντήρησιν της άρχουσας τάξεως και την απομάκρυνσιν των κατά της υπεροχής της, από την αυτοδύναμον ανάπτυξιν της κοινωνίας, δημιουργουμένων κινδύνων, ειδικώτερον δε δια την εξουδετέρωσιν των συνεπειών του λαϊκού ελέγχου επί της ασκήσεως των τόσο εκτεταμένων, σήμερον, αρμοδιοτήτων της πολιτικής εξουσίας."[2]

Και συνέχιζε: "Υπό την έποψιν δε αυτήν είναι αναντίρρητον ότι αι νομικαί εγγυήσεις της προσωπικής ελευθερίας και πρό πάντων δικαιώματα,...ασκούμενα εντός του πλαισίου του φιλελευθερισμού και της δικαιοκρατικής οργανώσεως της Πολιτείας, καταντούν επίφοβα, διότι δύνανται να δημιουργήσουν εμπόδια εις την ανενόχλητον εφαρμογήν ωρισμένης πολιτικής του Κράτους."[3]

Δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε ότι τόσο το φασιστικό κράτος, όσο και το ναζιστικό στην Ευρώπη του μεσοπολέμου επιβλήθηκαν τελικά ως απόρροια του "κράτους έκτακτης ανάγκης". Το ίδιο το "δίκαιο έκτακτης ανάγκης", που την εποχή του μεσοπολέμου εκφραζόταν κυρίως με "καταστάσεις πολιορκίας" και αναγκαστικούς νόμους της εκτελεστικής εξουσίας, προετοίμασε με τον καλύτερο τρόπο την έλευση του φασισμού και των καθεστώτων του, τόσο στην Ελλάδα, όσο και στην Ευρώπη ευρύτερα.

Μόνο στη συνταγματική σκέψη της απολυταρχίας, αλλά και του ναζισμού θα βρει κανείς να δικαιολογείται η εξαίρεση από το Σύνταγμα και τις διατάξεις δικαίου. Ο γνωστός συνταγματολόγος του ναζισμού, Καρλ Σμιτ, ήταν από τους υπέρμαχους του "δικαίου των καταστάσεων", όπου η έννομη τάξη, τα δικαιώματα, το Σύνταγμα και γενικά το δίκαιο, προσαρμόζεται στις σκοπιμότητες που υπηρετεί η εκτελεστική εξουσία. Άλλωστε, όπως έγραφε "η εξαίρεση φανερώνει ξεκάθαρα την ουσία της εξουσίας του κράτους. Η απόφαση εδώ ξεχωρίζει από το νομικό κανόνα, και (για να το διατυπώσω παραδόξως) η εξουσία αποδεικνύει ότι το να παράγει νόμο δεν χρειάζεται να βασίζεται στο νόμο."[4]

Η κυβέρνηση έχει επιλέξει να υπηρετήσει τα συμφέροντα των δανειστών και του καθεστώτος δουλοπαροικίας που έχουν επιβάλει στην πατρίδα. Και για να το κάνει αυτό υιοθετεί ανοιχτά πλέον τη συνταγματική σκέψη και πρακτική του ναζισμού και της απολυταρχίας. Αυτό αποδεικνύει η ΠΝΠ. Και μ' αυτούς που την υπέγραψαν και θα την ψηφίσουν, ή θα την στηρίξουν ενεργά στην πράξη μας χωρίζει το ίδιο αίμα, που μας χώριζε και με τους παλιούς δοσίλογους της ναζιστικής κατοχής. Το ίδιο αίμα που χώριζε ανέκαθεν την δημοκρατία με όλους τους πραξικοπηματίες και χουνταίους της ελληνικής ιστορίας.

---

[1] Ν.Ν. Σαρίπολου, Συνταγματικόν Δίκαιον, τ. 2ος, Αθήναι, 1923, σ. 194.

[2] Α. Ι. Σβώλου, Η Αναθεώρησις του Συντάγματος, Αθήναι, 1933, σ. κα΄.

[3] Στο ίδιο.

[4] Carl Schmitt, Political Theology, MIT, 1985, σ. 13.

Αναρτήθηκε από ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ

Ο Δημήτρης Καζάκης στην Πάτρα (την Δευτέρα 27 Απριλίου στις 7:30μμ.).

Ο Δημήτρης Καζάκης στην Πάτρα

Εθνικό Νόμισμα: Ο Δρόμος προς την Εθνική Κυριαρχία. Ομιλία του οικονομολόγου και ιδρυτικού μέλους του ΕΠΑΜ, Δημήτρη Καζάκη, στην Πάτρα, την Δευτέρα 27 Απριλίου στις 7:30μμ.

Στο Μέγαρο Λόγου και Τέχνης, Πλατεία Γεωργίου Α΄, στην Πάτρα.

Διοργάνωση: Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο, Πυρήνας Σκαγιοπουλείου Πάτρας.

Πατριωτικόπημα με διαταγή της Ε.Ε., του Γιάννη Λαζάρου.

Πατριωτικόπημα με διαταγή της Ε.Ε.

του Γιάννη Λαζάρου

Όταν τις Πράξεις Νομοθετικού Χαρακτήρα τις κάνουν οι έξω αριστεροί, τότε το λέμε Πραξικόπημα. Όταν το κάνουν οι μέσα αριστεροί τότε είναι Πατριωτικόπημα που σκοπό έχει το πλαγιοκόπημα της εθνικής ανεξαρτησίας της χώρας. Όχι, πουλάκια της "αριστερής" κυβέρνησης, δεν έχετε κανένα δικαίωμα να επιβάλλεται αναγκαστικό δανεισμό του Κράτους από τα αποθεματικά φορέων, δημοσίων οργανισμών που πληρώθηκαν από την εποχή της προ του συναδέλφου σας Μεταξά διακυβέρνησης, για να μπορούν να είναι μερικώς αυτοδύναμα αν κάτι πάει στραβά με τις πολιτικές αποφάσεις οποιαδήποτε κυβέρνησης.

Αυτό που έκανε χθες ο κύριος Τσίπρας με μία υπογραφή είναι κανονικό κλέψιμο της...
περιουσίας του δημοσίου αφήνοντας ξεβράκωτους και ανοχύρωτους σημαντικούς κοινωνικούς οργανισμούς που είναι στημένοι αποκλειστικά με χρήματα των Ελλήνων πολιτών. Τον ΕΟΠΥΥ, λόγου χάρη, δεν τον χρηματοδότησε καμία ελληνική κυβέρνηση από την τσέπη της. Είναι χρηματοδοτημένος από την τσέπη του κάθε Έλληνα για να μπορεί ακόμα και σε περίπτωση πτώχευσης της χώρας ή ακόμα και πολέμου να έχει την καβάτζα να βρει πενικιλίνη και γάζες. Κατάλαβες, Στρατούλη, που η μυωπία σου έχει φθάσει στο κεντρικό εγκεφαλικό σου σύστημα; Άσε τώρα τους μισθούς που δεν θα θιγούν και τα κουραφέξαλα. Οι μισθοί του δημοσίου πληρώνονται από τους φορολογούμενους και οι συντάξεις από τις τσέπες των ασφαλισμένων. Μένει και το αποθεματικό για την ώρα ανάγκης μη συμβεί η στραβή.

Η στραβή όμως φθάνει. Καταφθάνει και δεν θα είναι αναγκαστική πτώχευση και Grexit, αλλά θα είναι αναγκαστικός δανεισμός από τους εταίρους οι οποίοι γνωρίζοντας ότι πλέον δεν υπάρχει ίχνος αποθεματικών σε ταμεία, πανεπιστήμια, δήμους και όσους χώρεσε αυτή η λίστα που φτιάχτηκε από τον Σεπτέμβριο του 2014 για να την πάρει στα χέρια της η αριστεροπατριωτική κυβέρνηση της αξιοπρέπειας και να την λιανίσει. Η λίστα έγινε επί κυβέρνησης Σαμαρά, ο οποίος αποδεδειγμένα δεν πήγαινε ούτε για κατούρημα αν δεν ρωτούσε την Τρόικα.

Στημένο Μνημονιακό κόλπο που βγήκε σαν λαγός από το καπέλο του ταχυδακτυλουργού Τσιπροβαρουφάκη την ώρα που κλήθηκε να παίξει το ρόλο του σκληρού διαπραγματευτή απέναντι στην Τρόικα.

Χωρίς την καβάτζα που έχουν φορείς για την ώρα μιας "στημένης" κατάρρευσης της επιχείρησης Ελληνικό Κράτος, σπάνε τα μικρά φράγματα που κρατούν αντίσταση σε ένα ποτάμι κοινωνικής εξαθλίωσης. Δεν σού έρχεται στα καλά καθούμενα να συμπεριλάβεις στην λίστα τα αποθεματικά των Αντικαρκινικών Νοσοκομείων "Θεαγένειο", Άγιο Σάββα και Μεταξά. Ποιος ο λόγος στην λίστα αυτή να συμπεριληφθούν τα αποθεματικά των τριών Νοσοκομείων Παίδων της χώρας, Πεντέλης, Αγία Σοφία και Αγ. Κυριακού; Πρέπει να έχεις σκοπό να καθαρίσεις κόσμο και μάλιστα τις πιο ευαίσθητες ομάδες της κοινωνίας.

Είναι τόσο "αριστερή" και "πατριωτική" αυτή η απόφαση της κυβέρνησης που έβαλε στην λίστα της λεηλασίας των ταμείων των Δήμων ακόμα και τους Δήμους που περιμένουν τις αποζημιώσεις από την Γερμανική Κατοχή. Οι μαρτυρικοί Δήμοι Καλαβρύτων, Διστόμου, Βιάννου δεν εξαιρέθηκαν. Να δούμε τι θα απαντήσει ο ευρωβουλευτής Μανώλης Γλέζος, όταν ο Σουλτς θα του πει: "Ποιες αποζημιώσεις; Αφού εσείς μόνοι σας κλέβετε τα λεφτά από τους τόπους που λέτε ότι εμείς καταστρέψαμε!"

Είναι τόσο πραξικοπηματική αυτή η κίνηση της κυβέρνησης και τόσο διατεταγμένη από την Ε.Ε που από αυτήν εξαιρέθηκαν μόνο όσα δημόσια ανήκουν στο ΤΑΙΠΕΔ ή όποια δημόσια επιχείρηση είναι εισηγμένη στο Χρηματιστήριο. Βέβαια, εκεί που έχουν να κάνουν με μετοχές μεγαλοκαρχαριών τα αποθεματικά δεν τα πειράζουμε. Τα ιδιωτικά ξένα κεφάλαια που βγάζουν το παντεσπάνι τους από την περιουσία του ελληνικού λαού δεν τα ακουμπάμε. Γιατί άλλωστε έχουμε το Μνημόνιο σε εφαρμογή; Για να μάς λέει τι κλέβουμε νομοθετικά και τι όχι.

Φανταστείτε ότι η ΕΥΔΑΠ δεν μπήκε στην λίστα εφόσον από το 2012 το 62% ανήκει στο ΤΑΙΠΕΔ , αλλά οι μάγκες αριστεροί υπέγραψαν να μπει το μοναδικό κομμάτι της ΕΥΔΑΠ που έμεινε στον ελληνικό λαό. Την Εταιρεία Παγίων. Έχει μανία η πατριωτική κυβέρνηση με τα πάγια που πληρώνουν οι ιθαγενείς Έλληνες. Σου χρεώνει το πάγιο της ΝΕΡΙΤ μέσω της ΔΕΗ, αλλά τα αποθεματικά που εσύ πληρώνεις ως έμμεσο φόρο θα τα έχει στα χέρια της η Τράπεζα της Ελλάδος, δηλαδή το παιδί της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.

Το γελοίο του πράγματος είναι ότι οι πανέξυπνοι "αριστεροί" εξαίρεσαν από την λίστα όσα ταμεία έχουν διαθέσιμα μόνο για την κάλυψη των αναγκών του δεκαπενθημέρου. Από τον Σεπτέμβριο του 2014 που στήθηκε η λίστα ήξερε η σημερινή κυβέρνηση για το ποια ταμεία θα έχουν χρήματα μέχρι αρχές Μαΐου 2015!;

Ρε πλάκα μάς κάνετε; Νομίζετε ότι έχετε να κάνετε με το 3% που έχει πάθει συνασπιστίλα και δεν βλέπει πέρα από τη μύτη του;

Το πιο γελοίο του γελοίου είναι η ανακοίνωση της κυβέρνησης ότι για τα ασφαλιστικά Ταμεία η υπαγωγή είναι προαιρετική. Δηλαδή, όποιος "δικός σας" είναι διοικητής και κρατάει το Ταμείο εκατομμυρίων ασφαλισμένων βάζει την υπογραφή του και παραδίδει στην Τράπεζα τον ιδρώτα, τις αναγκαστικές πληρωμές και την ασφάλεια του κάθε πολίτη. Παραδίδει ακόμη και το δικαίωμα ζωής εφόσον αν χρεωκοπήσει το Ταμείο τότε δεν καλύπτεται η νοσηλεία και η φαρμακευτική κάλυψη.

Τέτοιο πατριωτικόπημα δεν είχαν σκεφτεί ούτε οι πρόγονοί σας πολιτικοί Μεταξάς και Παπαδόπουλος. Εκείνοι τουλάχιστον σε έβαζαν σε λίστα λόγω ιδεολογίας και ειλικρινούς πατριωτισμού. Δεν είχαν σκεφτεί το πιο άρρωστο σενάριο να βάλουν στην λίστα εξόντωσης όλους τους Έλληνες για να δικαιολογήσουν το άξιο μεροκάματο που και εκείνοι έπαιρναν από τα φιλαράκια τους Χίτλερ και Νίξον αντίστοιχα.-

από το «Στον Τοίχο»