ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ «ΟΧΙ» στο νέο Ράιχ, το χρέος και το ευρώ, Η Πολιτική Γραμματεία του ΕΠΑΜ.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

«ΟΧΙ» στο νέο Ράιχ, το χρέος και το ευρώ

Η εξαγγελία προκήρυξης δημοψηφίσματος έρχεται ως φυσική συνέχεια του σχεδιασμού του θεάτρου της “διαπραγμάτευσης” με τους τυράννους της πατρίδας. Φυσική συνέχεια, αφού η τερατώδης συμφωνία των υποτιθέμενων εταίρων δεν θα μπορούσε να υπερψηφιστεί από όλους τους βουλευτές της συγκυβέρνησης με αποτέλεσμα την επί της ουσίας απώλεια της δεδηλωμένης.

Η κυβέρνηση μας ζητά να πούμε όχι στην πρόταση των δανειστών, αλλά δεν μας αναφέρει τι προτείνει η ίδια να γίνει. Να αποδεχτούμε τη δική της πρόταση των περίφημων πια 47 σελίδων, που μας οδηγεί στο ίδιο καταστροφικό αποτέλεσμα με εκείνο των δανειστών, ή να συνεχιστεί μια ατέρμονη και στο διηνεκές διαπραγμάτευση με τη χώρα να καταστρέφεται και το λαό να εξαθλιώνεται;

Διότι προφανώς το δημοψήφισμα θα είχε νόημα, αν σε αντιπαραβολή ετίθεντο από τη μια πλευρά οι «προτάσεις» των δανειστών και από την άλλη πλευρά μια ρηξικέλευθη πρόταση διεξόδου με άρνηση όλων των πολιτικών που μας οδήγησαν στο σημερινό αδιέξοδο.

Δεν τίθεται όμως έτσι το δίλημμα προς τον ελληνικό λαό. Διότι τότε θα γίνονταν σε όλους φανερό, ότι ομαλή πορεία της χώρας με σεβασμό στη δημοκρατία και με οικονομική ανάπτυξη, είναι αδύνατη στο στενό πλαίσιο που έχουν επιβάλει οι δανειστές και έτσι η ανατροπή και η ρήξη μαζί τους, -κήρυκας των οποίων υπήρξε κάποτε και ο ΣΥΡΙΖΑ- είναι αναπόδραστη.

Παρ’ όλα αυτά, η ευκαιρία που δίνεται στον ελληνικό λαό με την αποτύπωση ενός βροντερού ΟΧΙ στο αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος είναι μεγάλη. Αφού -και εφ’ όσον βέβαια πραγματοποιηθεί τελικά το δημοψήφισμα- αυτό που θα κυριαρχήσει δεν θα είναι τα παραπειστικά ερωτήματα που θέτει η κυβέρνηση αλλά θα είναι το ΝΑΙ στην υποδούλωση της Ελλάδας, ή το ΌΧΙ στο νέο Ράιχ, το χρέος και το ευρώ.

Καλούμε λοιπόν την κυβέρνηση να το τολμήσει.

Ας δώσει τη δυνατότητα επιτέλους ουσιαστικού πολιτικού διαλόγου στον ελληνικό λαό, που ποτέ δεν αποτολμήθηκε. Ας κάνει αληθινό δημοψήφισμα αφού πρώτα ενημερωθεί ο λαός για τις εναλλακτικές. Ας κάνει δημοψήφισμα για το βασικό και θεμελιώδες: Θέλει ο ελληνικός λαός να συνεχίσει με όρους αποικίας στο ευρώ και με την εξυπηρέτηση του χρέους, ή όχι;

Αυτό είναι το μοναδικό αληθινά δημοκρατικό δημοψήφισμα που οφείλει να γίνει τώρα. Γιατί δεν θέτει αυτό το ερώτημα - που ήδη συζητά ολόκληρη η ελληνική κοινωνία; Τι φοβάται; Μήπως κι ο ελληνικός λαός παρά την τρομοκρατία και την παραπληροφόρηση δώσει εντολή να καταγγελθεί το χρέος και να φύγουμε από το ευρώ;

Το ΕΠΑΜ -όπως και την εποχή της πρότασης Παπανδρέου για το δημοψήφισμα- υποστηρίζει τη διεξαγωγή του και θα συμμετάσχει ενεργά, επειδή γνωρίζουμε πολύ καλά, ότι -έτσι κι αλλιώς- το ΟΧΙ δεν θα αφορά μόνο ή απλά στα τελεσίγραφα των δανειστών, αλλά και στην ενδοτική πολιτική της υποτέλειας απ’όπου κι αν προέρχεται.

Σε κάθε περίπτωση, μαζί μ' αυτό το πρώτο μεγάλο ΟΧΙ στο δημοψήφισμα, το ΕΠΑΜ θα πρωτοστατήσει και για πολλά άλλα αναγκαία ΟΧΙ, σαν κι εκείνα που επανειλημμένως βροντοφωνάξαμε στην πολυχιλιετή ιστορία μας.

Αθήνα 27 Ιουνίου 2015

Η Πολιτική Γραμματεία του ΕΠΑΜ

The Game is Over, Γράφει ο Σωτήρης Θεοχάρης.

The Game is Over

by Συνεργοί Παραλληλογράφοι

Γράφει ο Σωτήρης Θεοχάρης.

Όχι δε πιστεύω στην αστική δημοκρατία, όμως στα πλαίσια αυτής το δημοψήφισμα (ακόμη και αν προήλθε από ατύχημα ή συγκυρία) και ειδικά ένα τόσο σημαντικό και τόσο αποφασιστικό για την καθημερινότητα των ανθρώπων είναι ότι κοντινότερο πρακτικά σήμερα στην λαϊκή κυριαρχία και στην άμεση δημοκρατία.
Όχι δε είναι κανείς άμοιρος ευθυνών για την ως εδώ πορεία του τόπου μέσω της αντιπροσώπευσης και καμία ευθύνη για ότι έχει ως τώρα γίνει δε σβήνει ή παραγράφεται για τους εκλεγμένους "αντιπροσώπους" και για όσους τους επέλεξαν. Με το δημοψήφισμα όμως, εδώ και τώρα, δίνεται η δυνατότητα άμεσης ανάληψης της ευθύνης από κάθε έναν πολίτη για το μέλλον του, έστω και για μια στενή και μερική πτυχή στης συνολικής πολιτικής που επηρεάζει τη ζωή του, έστω και αργά, έστω και κατά τύχη.
Όχι δεν μπορεί ο λαός, στα πλαίσια έστω και της απεχθούς για μένα αστικής δημοκρατίας, να αναγορεύεται από τους αντιπροσώπους του σε "σοφό" κάθε φορά που εκλέγει αυτούς τους αντιπροσώπους και ταυτόχρονα να αναγορεύεται κυνικά σε "ανώριμος" και εν ολίγοις "ηλίθιος" όταν είναι να αποφασίσει άμεσα για την τύχη του.
Όχι δε υπάρχει στάση στη συγκεκριμένη εξέλιξη της ιστορίας που να είναι λάθος ή ατυχής, ως προς την ίδια την ουσία της, έστω και μπασταρδεμένης, έννοιας της "δημοκρατίας". Κάθε επιλογή, είτε "ναι", είτε "όχι", είτε "λευκό", είτε "αποχή" μετράει, έχει νόημα και είναι πολιτική κίνηση με πλήρη συνέπεια των ευθυνών και με πλήρη συνέπεια των αποτελεσμάτων πάνω μας.
Όχι αυτή τη φορά δε υπάρχει η εύκολη διέξοδος στη βολική διάθεση και διάχυση της ευθύνης σε ένα αόρατο και άυλο "σύστημα" και στην αποστασιοποιημένη ομοιοποίηση των πάντων και την αποποίηση της δυνατότητας άμεσης επιρροής στις ζωές μας.
Όχι, είτε συμμετάσχεις, είτε όχι στο δημοψήφισμα δε αλλάζει το βάρος της ευθύνης.
Όχι κανένα δημοψήφισμα δε είναι αποτελεσματικότερο από την συνεχή μάχη στο δρόμο και την διαρκή σύγκρουση με την εξουσία και την διαρκή προσπάθεια και πάλη για μια αταξική κοινωνία, Όχι κανένα δημοψήφισμα δε υποκαθιστά το πεζοδρόμιο.
Όχι η αστική δημοκρατία δε θα ανατραπεί προφανώς με δημοψήφισμα, αλλά κάθε πλησίασμα στην αμεσότερη δημοκρατία και στην ταυτόχρονη απόκτηση κοινωνικής συνείδησης για τη δύναμη αλλά και την ευθύνη των ατόμων σε μια κοινωνία, είναι ένα μικρό βήμα μπροστά για την ανατροπή.
Όχι !

Προετοιμάζουν τη νέα εθνική εφεδρεία, του Θεμιστοκλή Συμβουλόπουλου.

Προετοιμάζουν τη νέα εθνική εφεδρεία

του Θεμιστοκλή Συμβουλόπουλου

Παρακολουθώντας την προ ημερησίας διάταξης συζήτηση στην Βουλή την 5^η Ιουνίου 2015 για την ενημέρωση των κομμάτων της αντιπολίτευσης σε σχέση με την διαπραγμάτευση με τους εταίρους, πολλά μπορεί κανείς να διαπιστώσει. Μερικά αποτελούν ήδη μεγάλες βεβαιότητες για τους περισσότερους. Όπως π.χ. ότι το νέο μνημόνιο με τα νέα σκληρά μέτρα είναι νομοτέλεια. Το αποδεικνύει άλλωστε η 47 σελίδων πρόταση μέτρων της συγκυβέρνησης προς τους θεσμούς. Ό,τι η κυβέρνηση δεν επιθυμεί την ρήξη με τους εκβιαστές του ελληνικού λαού, αλλά αντίθετα συντάσσεται με την ανάγκη οριστικής λύσης που θα βάλει τέλος στα σενάρια περί εξόδου της Ελλάδας από την Ευρωζώνη. Διαπιστώνει κανείς επίσης, μέσω της έκκλησης του πρωθυπουργού να βοηθήσουν όλοι την εθνική προσπάθεια, τον ξεδιάντροπο πολιτικό τυχοδιωκτισμό που σαν μύκητας έχει εξαπλωθεί σε όλο το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα στην χώρα μας.

Δεν θέλω όμως να σταθώ στα αυτονόητα. Δύο είναι κατά την γνώμη μου οι σοβαρές διαπιστώσεις που εξάγονται, όχι μόνο από την συζήτηση στην βουλή, αλλά και από την εκ του αποτελέσματος...
διαμορφωθείσα πλέον πολιτική πραγματικότητα. Η πρώτη διαπίστωση συνοψίζεται στην φράση του κ. Τσίπρα στην συζήτηση στη βουλή:

«Η κυβέρνηση από την πρώτη στιγμή αγωνίζεται για μια συνολική ευρωπαϊκή λύση, ώστε να μπει τέλος μια και καλή στον επικίνδυνο κύκλο που άρχισε το 2008» τόνισε.

Τι μας λέει δηλαδή ο κ. Τσίπρας; Ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να υπάρξει πέρα και έξω από την ευρωπαϊκή οικογένεια, ό,τι η σωτηρία της χώρας μας περνάει από την εξεύρεση μιας ευρωπαϊκής λύσης στο όνομα της ευημερίας των λαών. Αυτή η πολιτική παραδοχή λοιπόν, ξεδιπλώνει την γραμμή του όλου χειρισμού και της επιδίωξης της ηγετικής ομάδας που ανέλαβε την διαπραγμάτευση, και έφερε την Ελλάδα αλλά και όλες τις χώρες της Ευρώπης, μπροστά σε μια ανείπωτη πραγματικότητα, που δεν είναι άλλη από την απρόσκοπτη πλέον δρομολόγηση και νομιμοποίηση της πολιτικής ένωσης της Ευρώπης, δια μέσου της πολιτικής επιτροπείας των θεσμών και του ευρωπαϊκού διευθυντηρίου, προς όφελος των πιο αδίστακτων οικονομικών συμφερόντων που νέμονται σήμερα σχεδόν ολόκληρο τον πλανήτη. Με άλλα λόγια ο τραγέλαφος αυτής της τακτικής της συγκυβέρνησης, άνοιξε διάπλατα την πόρτα για την ανάληψη της πολιτικής εξουσίας από την παγκόσμια χρηματοπιστωτική ελίτ και τα συμφέροντά της, δια μέσου του υπερεθνικού μορφώματος, αυτό της σημερινής Ευρωπαϊκής Ένωσης, και της μετεξέλιξής της σε Ομοσπονδία των Ηνωμένων ρευστοποιημένων και ανυπόστατων Πολιτειών της Ευρώπης.

Και πως το πέτυχε αυτό; Μα με την ανεγκέφαλη αναβάθμιση της τεχνοκρατικής τρόικας, σε θεσμούς. Δηλαδή, με την απονενοημένη παράδοση - παραλαβή της της κυριαρχίας της χώρας και της υπόστασης του κράτους, από την οικονομική κατοχή και διαχείριση της τρόικας, στην πολιτικοοικονομική κατοχή και διαχείριση των θεσμών.

Και αν καλόπιστα υποθέσει κανείς, πως δεν υπήρχε πρόθεση γι’ αυτήν την εξέλιξη, δεν μπορεί ταυτόχρονα να μην συνυπολογίσει, την επίγνωση της νέας κυβέρνησης, της δεδομένης οικονομικής εξάρτησης και δύσκολης θέσης της χώρας μας, απόρροια των εφαρμοσμένων μνημονιακών πολιτικών των προηγούμενων δωσίλογων κυβερνήσεων, στοιχείο που δεν επέτρεπε στο ελάχιστο την υιοθέτηση της τακτικής της μπλόφας, ή της πειθούς στην κόντρα με τους δανειστές.

Τώρα πλέον, το νέο αυτό θεσμοθετημένο διακύβευμα στην πολιτική πραγματικότητα στην Ευρώπη, αποτελεί προνομιακό πεδίο εφαρμογής σε κάθε χώρα που βρίσκεται ή θα βρεθεί σε παρόμοια θέση. Αποτελεί ή θα αποτελέσει νομικοπολιτικό θέσφατο. Και έτσι, η διαπραγμάτευση του ΣΥΡΙΖΑ, αντί να δώσει δικαίωμα και ορίζοντα στους λαούς της Ευρώπης για αλλαγή στο μείγμα πολιτικής της Ένωσης και του ευρωδιευθυντηρίου, όπως ενδεχομένως ήθελαν φιλόδοξα να πιστεύουν ότι θα πετύχουν,  αποτελεί ήδη την ταφόπλακα σε κάθε μορφή αμφισβήτησης και αντίστασης στην ισοπέδωση που οργανώνεται από την μετεξέλιξη της παλιάς Ιεράς Συμμαχίας του Μέττερνιχ.

Η δεύτερη διαπίστωση που συνάγεται, είναι ότι σύσσωμο πλέον το πολιτικό σύστημα στην χώρα, δεξιό αριστερό και κεντρώο, είναι ένα συνονθύλευμα βαστάζων της ντόπιας και ξένης ακρίδας, πλήρως αναντίστοιχο με το λαϊκό αίσθημα, ανεξέλεγκτα δοσιλογικό και προδοτικό, αυτοαπογυμνωμένο από κάθε δημοκρατική και πατριωτική ευαισθησία, καπηλευόμενο την όποια ιδεολογική καθαρότητα των πολιτικών αποχρώσεων που υποτίθεται πως πρεσβεύει. Αριστεροί και δεξιοί συγκρούονται στον στίβο της νομής της εξουσίας, μόνο και μόνο για να διαχειριστούν την πολύχρονη δουλεία, και την παράδοση της εθνικής κυριαρχίας και της υπόστασης του κράτους, κεκαλυμμένα, στον κλίβανο της ενοποίησης της ΕΕ, και της παγκόσμιας ολιγαρχίας. Η συζήτηση στο θέατρο της Βουλής εξαντλήθηκε ανάμεσα στο καλύτερο mail Χαρδούβελη, έναντι του mail Βαρουφάκη, στις ανέξοδες κορώνες περί καλύτερης μνημονιακής διαχείρισης, τον εξορκισμό της ρήξης με τους δήμιους της Ελλάδας, και τον ανένδοτο αγώνα στήριξης του συνταγματικού τόξου μέσω του κοινοβουλευτικού κρετινισμού, συμπεριλαμβανομένου του ΚΚΕ.

Απέναντι στην σαπίλα και την πολιτική δυσοσμία του ξεπουλήματος της χώρας, απέναντι στην επερχόμενη κατάρρευση του κυρίαρχου πολιτικού συστήματος, η μόνη σωτηρία για τους πολιτικούς τυχοδιώκτες αριστερούς και δεξιούς, είναι η επίκληση της εθνικής ενότητας, στην προσπάθεια διατήρησης της εξουσίας στην αποικία Ελλάδα. Η εθνική ενότητα όπως την εννοούν και την καταλαβαίνουν οι πατριώτες του κομματικού κατεστημένου, προς όφελος των ολιγαρχικών στηριγμάτων τους. Η εθνική ενότητα της απαγκίστρωσης από την οργανική σχέση του έθνους με τον λαό που το συγκρότησε και το θεμελίωσε. Αυτήν την εθνική ενότητα εννοούν και θα επιδιώξουν. Και τα πρώτα δείγματα τα είδαμε στην προ ημερησίας διατάξεως συζήτηση στην βουλή, ως το πρόπλασμα για τη νέα εθνική εφεδρεία που ετοιμάζουν εσωτερικοί και εξωτερικοί επιβήτορες της ελεύθερης σκέψης.

Σήμερα περισσότερο παρά ποτέ, η μόνη διαχωριστική γραμμή, η μόνη στράτευση που μπορεί κανείς να κατανοήσει, δεν είναι άλλη από αυτήν ανάμεσα στους προδότες και δοσίλογους, και στους αγωνιστές της δημοκρατίας για μια πατρίδα ελεύθερη. Ανάμεσα στον φιλοτομαρισμό της υποτέλειας και του λεβαντινοραγιαδισμού και την ανάληψη της προσωπικής ευθύνης για το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης, της κατοχύρωσης της δημοκρατίας, και την θεμελίωση της λαϊκής κυριαρχίας και εθνικής ανεξαρτησίας της χώρας μας. Και αυτή η στράτευση είναι υπόθεση όλου του κόσμου της εργασίας, της αγροτιάς, της διανόησης. Είναι υπόθεση κάθε ατόμου, της οικογένειας, της συλλογικότητας, υπόθεση κάθε έκφρασης της κοινωνικής και πολιτικής υπόστασης του λαού μας.

Η πιο μαύρη νύχτα, είναι λίγο πριν το ξημέρωμα.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην Πολιτική Επιθεώρηση «ΑΝΑΠΟΔΑ» στο 1ο τεύχος του Ιουνίου

Το μόνο που θα ενώσει τον λαό μας!

Το μόνο που θα ενώσει τον λαό μας!

Φανταστείτε αντί να διαβουλεύονται με τους δήμιους, να είχαμε προχωρήσει μονομερώς σε μη αναγνώριση και διαγραφή του ληστρικού χρέους της χώρας, όπως επιβάλλουν οι Διεθνείς Συνθήκες για τα παράνομα χρέη που φορτώνονται στους λαούς, να είχαμε καταγγείλει στην Διεθνή Κοινότητα τις Δανειακές Συμβάσεις που κατέλυσαν κάθε έννοια ανθρώπινου δικαιώματος, να παίρναμε όλα τα απαραίτητα μέτρα για την διασφάλιση και του τελευταίου πολίτη με κάθε αξιοπρέπεια, να συγκροτούσαμε μεγάλο πρόγραμμα... στήριξης της ελληνικής οικονομίας με πρώτη την πρωτογενή παραγωγή, να κόβαμε νέα δραχμή χωρίς χρέος, να πτωχεύαμε τις τράπεζες με εγγύηση όλων των καταθέσεων, να στέλναμε στην δικαιοσύνη όλους όσους συντέλεσαν και συντελούν με κάθε τρόπο στην εσχάτη προδοσία και τον σφετερισμό εξουσίας, και να διαβουλευόμασταν για ένα νέο σύνταγμα με απρόσκοπτη συμμετοχή κάθε πολίτη κάθε συλλογικότητας για την θεμελίωση και κατοχύρωση της λαϊκής κυριαρχίας και της δημοκρατίας; 

Αδύνατο ε; 

Κι όμως είναι απόλυτα ρεαλιστικό. 

Και το μόνο που θα ενώσει τον λαό μας!

Συμβουλόπουλος Θ., Μέλος ΠΓ του ΕΠΑΜ

Αναρτήθηκε από Δημήτρης Κυπριώτης

Ποιος φοβάται ένα δημοψήφισμα για την Ευρωπαϊκή Ένωση; ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΧΟΛΕΒΑΣ.

Ποιος φοβάται ένα δημοψήφισμα για την Ευρωπαϊκή Ένωση;

ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΧΟΛΕΒΑΣ

Πέντε μήνες κυβέρνηση «πρώτη φορά Αριστερά» και κατάφεραν να αποδείξουν πως αυτή η Αριστερά μπορεί να προτείνει και μνημονιακά μέτρα. Πέντε μήνες κυβέρνηση «πρώτη φορά Αριστερά» και φάνηκε ότι αυτή η Αριστερά δεν έχει, καν, τη δυνατότητα  να υπερασπιστεί τα ελάχιστα που έταξε, για να κερδίσει την εκλογική μάχη. Πέντε μήνες κυβέρνηση «πρώτη φορά Αριστερά» και ξεχάστηκαν οι «τσαμπουκάδες» για τα μνημόνια. Έγιναν διαχειριστές της κρίσης, με την έγκριση των δανειστών. Και οι δανειστές ακόμα ζητάνε…

Ως εδώ, πια. Η Ελλάδα, που οι ηλικιωμένοι ψάχνουν φαγητό στα σκουπίδια και απλώνουν το χέρι στα φανάρια, δεν αντέχει άλλο τα παραμύθια. Η Ελλάδα, των εκατομμυρίων ανέργων και απλήρωτων, δεν έχει περιθώριο για «αριστερά» παζάρια.  Αυτή η Ελλάδα έχει δικαίωμα στη ζωή. Η άλλη Ελλάδα, εκείνων που κατέχουν και συνεχίζουν να πλουτίζουν, δεν έχει κανένα απολύτως πρόβλημα. Δεν είμαστε μία Ελλάδα. Ποτέ δεν ήταν έτσι.

Το γράψαμε και όταν έκλεισαν 70 χρόνια από το θάνατο του Άρη Βελουχιώτη, γράψαμε αυτά που είχε πει ο Άρης στη Λαμία (29-10-1944): : «Ποιος, λοιπόν, μπορεί να ενδιαφερθεί καλύτερα για την πατρίδα του; Αυτοί που ξεπορτίζουν τα κεφάλαιά τους από τη χώρα μας ή εμείς που παραμένουμε με τα πεζούλια μας εδώ»; 

Σήμερα, εμείς παραμένουμε «με τα πεζούλια μας εδώ» και χιλιάδες νέοι μεταναστεύουν. Η άλλη Ελλάδα έχει εξασφαλίσει τα χρήματα της και τις μεγάλες της επιχειρήσεις, είτε εδώ, είτε στο εξωτερικό, δεν έχει κανένα πρόβλημα.

Τα πράγματα, πια, είναι ξεκάθαρα. Το παραμύθι του ΣΥΡΙΖΑ, πως θα αλλάξει την Ευρωπαϊκή Ένωση, τελείωσε. Επιδίωξαν να πείσουν ότι μπορεί να «τα βρεις» με τους δανειστές. Πού φτάσαμε; Ένα βήμα πριν το νέο μνημόνιο, με μέτρα που θα διαλύσουν το λαό, με «έμμεσους» τρόπους αρπαγής του κατακρεουργημένου λαϊκού εισοδήματος.

Υποχρεωτική η άγρια λιτότητα μέσα στην ΕΕ

Μετά και τη διαπραγμάτευση της κυβέρνησης «πρώτη φορά Αριστερά», ποιος αμφισβητεί ότι μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση υπάρχει μόνο ένας δρόμος; Ποιος αμφισβητεί ότι μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση ο μοναδικός δρόμος είναι των μνημονίων και της άγριας λιτότητας; Οι καλοί μας «εταίροι» και «σύμμαχοι» θέλουν τη χώρα (όχι τη χώρα γενικά, το λαό της χώρας) μια οικονομική αποικία. Θέλουν τη χώρα ένα πολιτικό προτεκτοράτο, που θα εγκρίνουν οι δανειστές εάν πρέπει να ζήσουμε, πώς πρέπει να ζήσουμε, γιατί πρέπει να ζήσουμε!

Το θέμα, προφανώς, δεν είναι «εθνικό». Δεν είναι οι «κακοί Γερμανοί», γενικά. Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι μια καπιταλιστική ένωση. Οι κεφαλαιοκράτες «μοιράζουν την τράπουλα». Το μεγαλύτερο μέρος του «ελληνικού κεφαλαίου» έχει άμεση σύνδεση (ιστορικά, πολιτικά, οικονομικά), με το ευρωπαϊκό. Βάζουμε σε εισαγωγικά το «ελληνικό κεφάλαιο», γιατί δεν έχουμε καμία διάθεση να «μπερδευτούμε» με τις αναλύσεις περί «εθνικής αστικής τάξης».  Οι Έλληνες κεφαλαιοκράτες (οι περισσότεροι) έχουν επιλέξει τη σύνδεση με την Ευρωπαϊκή Ένωση, δεν τους …παρέσυρε κανείς.

Υπάρχουν, όμως, και οι εργαζόμενοι που άκουσαν , για χρόνια, πως ο «παράδεισος της Ευρωπαϊκής Ένωσης» είναι η μόνη λύση. Είναι, μας λέγανε, «το σπίτι μας», εκεί «θα φάμε με χρυσά κουτάλια», θα είμαστε στο «γκρουπ των ισχυρών». Σήμερα, πια, τι έχουν να πούνε, σε μια σμπαραλιασμένη χώρα; Τι προτείνουν; Τι προτείνει και η κυβέρνηση «πρώτη φορά Αριστερά»; Να μείνουμε με τις αλυσίδες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και να πληρώσουμε για ακόμα μια φορά; Τι προτείνει; Καταδίκη, αρκεί να είναι ευρωενωσιακή καταδίκη;

Η πολιτική απάτη του ΣΥΡΙΖΑ

Οι δημοκράτες πολιτικοί υπερασπιστές της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όλων των αποχρώσεων, δεν επιτρέπουν στο λαό να επιλέξει; Μετά την πολιτική απάτη του ΣΥΡΙΖΑ, που θα έσκιζε τα μνημόνια και τώρα πάει να υπογράψει καινούργια, δεν υπάρχει πολιτική νομιμοποίηση. Κέρδισαν την πλειοψηφία στις εκλογές, με υποσχέσεις που δεν μπορούν να υλοποιήσουν ούτε στο ελάχιστο. Κρατάνε μόνο τη «λύση μέσα στο ευρώ» και όλα τα άλλα τα «ξεχνάνε».  Ξεκάθαρα: Δεν δικαιούνται να συνεχίσουν. Ας μιλήσουμε στο δικό τους «λεξιλόγιο»: Δεν έχουν τη λαϊκή εντολή να προχωρήσουν.

Δημοψήφισμα: Μέσα ή έξω από την Ευρωπαϊκή Ένωση;

Ανάμεσα στους πολιτικούς ελιγμούς του ΣΥΡΙΖΑ, το προηγούμενο διάστημα, ήταν και η πρόταση για δημοψήφισμα. Δεν έλεγαν, επί της ουσίας, ποιο δημοψήφισμα. Εννοούσαν (και κάποιοι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ το περιέγραψαν) ένα δημοψήφισμα, για την αποδοχή ή όχι της όποιας συμφωνίας. Κάτι τέτοιο θα ήταν μετάθεση της ευθύνης για την υπογραφή συμφωνίας.

Μήπως να κάναμε κι ένα δημοψήφισμα για τη λιτότητα, γενικά; Δηλαδή; Ακόμα και εάν το αποτέλεσμα ήταν ένα ηχηρό «όχι στη λιτότητα», τι θα γινόταν; Τι θα άλλαζε; Θα «πηγαίναμε» στην Ευρωπαϊκή Ένωση και λέγαμε δεν θέλουμε λιτότητα; Αμφιβάλλει κανείς πως η λιτότητα είναι παγιωμένη στην ΕΕ; Εδώ τα ελάχιστα που έταξε ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να περάσουν…

Οι δημοκράτες υπερασπιστές της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν επέτρεψαν στο λαό να επιλέξει, για τη συμμετοχή της χώρας στην ΕΟΚ. Δεν επέτρεψαν να αποφασίσουμε αν θέλουμε τη συνθήκη του Μάαστριχτ, την ΟΝΕ, τα μνημόνια.  

Άλλοτε άθροιζαν τα ποσοστά των κομμάτων που συμφωνούσαν με τη συμμετοχή της χώρας στην ΕΕ και άλλοτε αποφάσιζαν πως έτσι θέλει η πλειοψηφία.  Σήμερα, ακόμα και σύμφωνα με έρευνες που παρουσιάζονται, πάνω από 20% ( το ποσοστό κάποιες φορές πλησιάζει και το 30%) δεν θέλει την παραμονή της χώρας  στην ΕΕ.  Δεν θα μπούμε στη διαδικασία καταμέτρησης, μέσω δημοσκοπήσεων. Είναι αυτονόητο πως ο τρόπος των ερωτήσεων και η καθημερινή προπαγάνδα, που παρουσιάζει εφιαλτική την περίπτωση εξόδου της χώρας από την Ευρωπαϊκή Ένωση, παίζουν το ρόλο τους.

Ένα δημοψήφισμα με το ερώτημα «μέσα ή έξω από την Ευρωπαϊκή Ένωση» είναι απλή υπόθεση; Προφανώς, όχι. Ένα δημοψήφισμα δεν γίνεται στο κενό. Δεν σταματά η κυριαρχία της ιδεολογίας, η κυριαρχία των μέσων που έχουν οι υπερασπιστές της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Για την ακρίβεια, δεν σταματά η καπιταλιστική κυριαρχία μπροστά σε ένα δημοψήφισμα. Οι διεκδίκηση των όρων που θα γίνει ένα δημοψήφισμα είναι και αυτοί ένα πεδίο αγώνα.

Ποιος φοβάται;..

Ποιος φοβάται ένα δημοψήφισμα για την Ευρωπαϊκή Ένωση; Αυτός που δεν έχει να φοβηθεί είναι, σίγουρα, ο λαός. Άλλοι, σίγουρα θα φοβηθούν.

Ας ξεκαθαρίσουμε ορισμένα πράγματα:

Για τους ισχυρούς της Ευρωπαϊκή Ένωση, για τους κεφαλαιοκράτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η Ελλάδα δεν είναι «για πέταμα». Είναι μια χώρα υπό εκμετάλλευση, μια «αγορά» για εκμετάλλευση. 

Οι εσωτερικές αντιθέσεις μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση δεν επιτρέπουν απλοϊκές εξηγήσεις. Η πολιτική και οικονομική εξουσία στην Ελλάδα έχει δεσμούς με την Ευρωπαϊκή Ένωση.  Η αμφισβήτηση της παραμονής της χώρας θα προκαλέσει σίγουρα τριγμούς σε αυτές τις σχέσεις.

Πότε, άραγε, έχουν βρεθεί οι επίσημοι πολιτικοί υπέρμαχοι της Ευρωπαϊκής Ένωσης στη θέση να υπερασπιστούν την επιλογή τους;  

Δεν εννοούμε πότε άρχισαν την κινδυνολογία για το «Ευρωπαϊκή Ένωση ή χάος». 

Πότε αναγκάστηκαν να απαντήσουν «γιατί μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση» και να υπάρχουν αντεπιχειρήματα στο δημόσιο διάλογο; 

Πάντα, υπεροπτικά μιλούσαν, με τη σιγουριά πως η μοναδική επιλογή είναι η παραμονή στην Ευρωπαϊκή Ένωση. 

Ας βγούνε να μας πούνε τώρα: Ποιο είναι το μέλλον εντός Ευρωπαϊκής Ένωσης; 

Χωρίς κραυγές, με επιχειρήματα.  Ας απαντήσει και ο ΣΥΡΙΖΑ, ως υπερασπιστής του ευρωμονοδρόμου.

Μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ υπάρχει μια πολιτική τάση που υποστηρίζει πως δεν θέλει την παραμονή της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.  

Τις τελευταίες μέρες κάπου έχει …εξαφανιστεί. Τολμάει, άραγε, να πάρει θέση σε ένα δημοψήφισμα για «μέσα ή έξω από  την ΕΕ»; Αρκετά, πια, με τα μισόλογα και το κρυφτούλι πίσω από τις κυβερνητικές θέσεις.

Από εκεί και πέρα;

Από εκεί πέρα; Ένα ποσοστό που δεν θα θέλει την παραμονή της χώρας θα είναι ομοιογενές; Όχι. Δεν είναι κρυφό, άλλωστε, πως υπάρχουν και οι οικονομικές δυνάμεις στην Ελλάδα, που θα ήθελαν τη χώρα εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης, για να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα τους. 

Αυτές οι δυνάμεις σίγουρα θα παίξουν το δικό τους παιχνίδι. Μια Ελλάδα της «αγοράς», των ιδιωτικοποιήσεων, των μισθών πείνας, της ανεργίας, εκτός ΕΕ, δεν είναι καλύτερη από μια Ελλάδα εντός ΕΕ.  Εδώ ανοίγει και η μεγάλη συζήτηση. Εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης πώς; Με ποιο δρόμο ανάπτυξης, για τη χώρα;…

Ας ανακεφαλαιώσουμε: Η παραμονή της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση έχει υποχρεωτική λιτότητα, μνημόνια με όνομα και χωρίς όνομα, φτώχεια μέχρι και πείνα. 

Αυτό είναι το μέλλον για κάθε λαό μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. 

Η παραμονή της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι μονόδρομος. 

Η επιλογή μιας Ελλάδας εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν είναι εφιάλτης. 

Δεν θέλουμε όλοι την ίδια Ελλάδα εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης. 

Ένα δημοψήφισμα, με όρους που μπορεί να γίνει πολιτική αντιπαράθεση, θα είναι και ένα «ξεκαθάρισμα» συσχετισμών. Θα ανοίξουν τα χαρτιά τους πολλοί και διάφοροι…

Ο λαός έχει δικαίωμα να επιλέξει και ας φοβούνται πολλοί ότι θα χάσουν το βόλεμα τους… Ας ανοίξει η συζήτηση…

Αναρτήθηκε από Δημήτρης Κυπριώτης

Καριολάκια Βρυξελλών, του Γιάννη Λαζάρου.

Καριολάκια Βρυξελλών

του Γιάννη Λαζάρου

Το δούλεμα συνεχίζεται με την δήθεν διαπραγμάτευση και η μπάλα (κατά τον πρωθυπουργό) αλλάζει γήπεδο ανάλογα με το πόσο καιρό θέλουν ή έχουν συμφωνήσει για την τελική λύση. Ο διαπραγματευτής Τσίπρας πριν πέντε ώρες την είχε περάσει στο γήπεδο των δανειστών και μέσα σε λίγες ώρες την πέταξαν ξανά στους παιχταράδες αριστερούς, περιμένοντας νέα πάσα.

Τα ανάλγητα καριολάκια εντόπια και ξένα παίζουν πινγκ πονγκ την αγωνία ανθρώπων που ξεπέρασαν τα όριά τους εξαντλώντας την τελευταία ρανίδα υπομονής και ευγένειας για μην παίξουν οι ίδιοι μπάλα με τα κεφάλια τους.

Φυσικά όταν αναφερόμαστε σε ανθρώπους δεν συμπεριλαμβάνονται τα τομάρια πολυτελείας οπαδοί και ψηφοκουβαλητές όλων αυτών των καθηκακίων, που καλοπληρωμένοι άεργοι, άνοοι και κοινωνικά σαπρόφυτα μια ζωή, πίστεψαν πως μπορούν να κυβερνήσουν μια χώρα. Αναφερόμαστε.....
στους άλλους για τους οποίους η πίκρα έγινε 24ωρη συντροφιά, στα καρκινοπαθή παιδιά που σε λίγες ημέρες δεν θα μπορούν να κάνουν ακτινοθεραπεία, στα γερόντια που καρτερικά περιμένουν το κόψιμο του ΕΚΑΣ, στους άντρες και γυναίκες που ντρέπονται να αντικρίσουν τα παιδιά τους, λες και έφταιξαν για όλα αυτά που μηχανεύονται ακόμη και σήμερα τα καριολάκια Βρυξελλών και εκτελούν με μανία εντόπιοι Εφιάλτες.

Μη σκας, σκλάβε, δεν είναι τίποτε το να πληρώσεις 6 λεπτά παραπάνω το μακαρόνι, είναι πατριωτικό, είναι αυτό που θα σε λυτρώσει και θα σε σώσει τελικά. Μην προπαγανδίζεις και κάνεις φασαρία, όλα καλά πατριωτικά και αριστερά.

Αυτοί που τα λένε αυτά, βέβαια, δεν γνωρίζουν πως εδώ και πολύ καιρό πάρα πολλοί άνθρωποι κάνουν χιλιόμετρα ποδαράτα κάθε μέρα να βρουν μακαρόνι με 0,45 λεπτά και κάτω το μισό κιλό. Ένα πακέτο μακαρόνια για τέσσερις-πέντε ημέρες. Χωρίζουν τα μακαρόνια μετρώντας τα ,ένα-ένα, λες και μετά το τέλος της 5ης ημέρας τα ζυμαρικά θα εξαφανιστούν από τον πλανήτη.

Φυσικά στα αυτιά των χοντρόπετσων, που λίγδωσε το μυαλό τους από δουλικότητα και αναλγησία, αυτό θα ακουστεί σαν προπαγάνδα. Είναι όμως η πραγματικότητα που βιώνουν ψυχές που δεν θέλουν επ' ουδενί να σκύψουν στα εντόπια και ξένα καριολάκια.

Σκοτώνουν καθημερινά και τους τελευταίους πνεύμονες ανάσας αυτής της χώρας, τα ακριβά εργαλεία που μπορούν να χτίσουν ξανά τα συντρίμμια που δημιούργησαν τα σαπρόφυτα. Δολοφονούν τον εργάτη, τον επιστήμονα, τον οικοδόμο, τον μηχανουργό, τον βιοτέχνη κ.λπ για να επέλθει η πλήρης εξάρτηση από το ανάλγητο κράτος που διαχειρίζονται με τα καριολάκια Βρυξελλών. Όλοι όσοι είναι διατεθειμένοι να δουλέψουν πρέπει να ακρωτηριαστούν γιατί ξέρουν πως αυτός τελικά ένας είναι ο εχθρός: Η εργασία.

Η εργασία, βάση της οποίας θα μπορούσε να έχει αποτελέσματα επιστημονικής, αγροτικής, βιοτεχνικής, εργατικής παραγωγής για να διατεθεί στο κόλπο (που ακόμη λέγεται καπιταλισμός) για να κερδίσεις ή να χάσεις. Δεν είναι τυχαίο πως η σύνταξη μηχανουργού με 40 χρόνια ένσημα έφτασε στα 470 ευρώ, ενώ η σύνταξη του κηφήνα που την πήρε στα 45 του υπερβαίνει τα 2500 ευρώ ακόμη και σήμερα γιατί παίζει το παιχνίδι τους.

Ο συνταξιούχος μηχανουργός είναι έτοιμος ακόμη και τώρα να δουλέψει. Ποιος από τους καλοταϊσμένους κηφήνες μπορεί να το κάνει αυτό και τι εργασία να κάνει; Τρομάζουν στην ιδέα πως μπορούν να εργαστούν οι άνθρωποι και να μην εξαρτώνται από τα ψίχουλα που θα μοιράζουν σε λίγο. Τρομάζουν στην ιδέα της δημιουργίας και του ονείρου διότι είναι άγνωστα πράγματα για την μίζερη και δουλική ζωή τους. Αλήθεια, πιστεύει κανείς πως ένας άνθρωπος της εργασίας θα καθόταν τόσο καιρό να τον ευτελίζουν αυτά τα καριολάκια και να τον σέρνουν στα παζάρια του κόσμου ως σκλάβο για πώληση; Φυσικά και όχι, το πολύ πολύ να τους έφερνε κανένα σφυρί στο κεφάλι γνωρίζοντας πως θα χρειαστεί καινούριο γιατί τα κεφάλια των κηφήνων δεν σπάνε.

Βέβαια, εύκολα θα μπορούσε κάποιος να μπερδέψει την ρήση των προκατόχων των καριολακίων ναζιστών, η οποία ήταν αναρτημένη στο Άουσβιτς πως η εργασία απελευθερώνει, όμως αυτή ακριβώς είναι και η ειδοποιός διαφορά. Η εργασία στο μυαλό του ναζιστικού ευρωπαϊκού καριολακίου είναι θάνατος,  ενώ στο μυαλό του φυσιολογικού ανθρώπου προκοπή.

Ακόμη και όταν όριζαν άλλοι την αξία της εργασίας του ανθρώπου και όχι ένα δίκαιο σύστημα, αυτή καθ' εαυτή η εργασία ήταν ένα εργαλείο που έκανε το άτομο να κουμαντάρει τη ζωή του, να σκέφτεται και να ελπίζει. Αυτά συνέβαιναν στον καπιταλισμό και ο καθείς είχε την πορεία του. Τώρα δεν πρέπει να σκέφτεσαι να ελπίζεις να κουμαντάρεις, θα εξαρτάσαι απόλυτα από αυτούς.

Η ευκολία, με την οποία αποδέχεται μεγάλη μερίδα του λαού όλα αυτά τα κόλπα, δείχνει και την διάθεση που έχει να απεμπλακεί από τα βάσανα που λέγονται καριολάκια Βρυξελλών, εντόπια και ξένα. Ξεχνάνε πως αν δεν κουμαντάρεις την ζωή σου δεν κουμαντάρεις και χώρα. Είσαι απλά δουλικό και πετάς την μπάλα δεξιά κι αριστερά ως παλαιός εξωφυλαρούχας.

Εις θάνατον, λοιπόν. Όποιος είναι διατεθειμένος να εργαστεί, είναι εχθρός της Ευρώπης. Τα άλλα που ακούτε περί αναπτύξεων και επενδύσεων και θέσεων εργασίας είναι απλά κουραφέξαλα, διότι την εργασία τα καριολάκια Βρυξελλών την τρέμουν.

Η πραγματική εργασία στην Ελλάδα θα είναι το νέο αντάρτικο στην παρανομία.-

από το «Στον Τοίχο»

Αν θες….. του Καρτέσιου.

Αν θες…..

του Καρτέσιου

Ψήφισα ΣΥΡΙΖΑ, όμως δεν είμαι οπαδός του. Ως εκ τούτου, ας με συγχωρέσουν οι σύντροφοι που τα βλέπουν όλα του ΣΥΡΙΖΑ καλώς καμωμένα και που καταπίνουν ως εύγευστα όσα μαζί κράζαμε όταν τα έκαναν οι άλλες κυβερνήσεις.

Η Ε.Ε. και η ευρωζώνη έχουν τους κανόνες τους. Δαιμονισμένοι, τοκογλυφικοί, απάνθρωποι, αντεργατικοί, αλλά αυτοί είναι οι κανόνες τους. Δε μπορείς κ. Τσίπρα να πας να τους αλλάξεις με το επιχείρημα «είμαι αριστερός και θέλω να κάνω τον κόσμο καλύτερο».

Αν είσαι αριστερός και θες πράγματι να κάνεις την Ευρώπη καλύτερη για να ζήσουν οι πολίτες της σε έναν καλύτερο κόσμο, ξεκίνα να τη χτίζεις από τη χώρα σου. Κάνε τη χώρα σου το ξεκίνημα της νέας άλλης Ευρώπης.

Σταμάτα να παζαρεύεις αν θα κόψεις τη σύνταξη 5 ευρώ αντί για 10 που σου ζητάνε. Σταμάτα να μοιάζεις με ζητιάνο που έχεις κουράσει τους πασάδες που δίνουν τα μπαξίσια. Έχεις κι ένα λαό πίσω σου που μπορεί ακόμη να ντρέπεται, που μπορεί ακόμη να ελπίζει ότι κάτι κέρδισε τον Ιανουάριο κάνοντας την υπέρβαση να ψηφίσει ένα κόμμα που λέει ότι είναι αριστερό.

Τώρα ξέρουν όλοι τι ακριβώς είναι οι δανειστές και η ευρωζώνη. Όσοι απέμειναν να...
μαζεύονται για να αιτηθούν την παραμονή της χώρας σε αυτό το κωλόπραμα είναι μια πανώλη που δε μπορεί όμως πλέον να εξαπλωθεί. Έχουμε πάρει τις αντιβιώσεις μας από την πικρή εμπειρία των χρόνων.

Αν τολμήσει ο Σαμαράς να ξαναμιλήσει, απάντησέ του, κ. Τσίπρα, με τους στίχους του Ελύτη που τόσο καλά λέει ότι τον ήξερε: «Εάν η Ελλάδα καταστραφεί τελείως, θα μείνει η ελιά, ένα κλήμα και μια βάρκα. Είναι αρκετά για να ξαναχτιστεί από την αρχή».

Όσο προλαβαίνουμε να έχουμε ελιές ακόμη, πριν κάποια νέα ιδέα Κοινής Αγροτικής Πολιτικής μάς βάλει να τις ξηλώσουμε και να φυτέψουμε μωβ καλαμπόκι επειδή αρέσει πολύ στους Λουξεμβούργιους, ξεκίνα. Γιατί, τις βάρκες ήδη μας έβαλαν να τις διαλύσουμε επειδή ήταν πολλές. Και για τ’ αμπέλια μας δεν είμαι σίγουρος πλέον.

Να στο εξηγήσω με παράδειγμα: «Η πρώτη ύλη για τα σουβλάκια στην Ελλάδα προέρχεται από τρεις βασικούς παραγωγούς με έδρα τη Δανία, την Ολλανδία και τη Γερμανία. Συγκεκριμένα, κάθε χρόνο στην Ελλάδα καταναλώνουμε περίπου 300.000 τόνους χοιρινό από τους οποίους οι 190.000 είναι εισαγόμενοι. Μόνο το 2013, οι εισαγωγές κρέατος ανήλθαν στα 1.110.000.000 ευρώ και σε ανάλογα επίπεδα κινήθηκαν και το 2014.

Για να κατανοήσουμε το μέγεθος του φαινομένου, ας το δούμε συγκριτικά με ένα από τα κύρια εξαγόμενα προϊόντα της Ελλάδας, τα ψάρια. Κάθε χρόνο η Ελλάδα κάνει εξαγωγές αξίας 420.000.000 ευρώ, ενώ τα έσοδα από τις εξαγωγές λαδιού κυμαίνονται από 250.000.000 έως 400.000.000 ευρώ ετησίως. Τα έσοδα αυτά δεν φτάνουν για να καλύψουν τις ανάγκες της χώρας σε χοιρινό και μοσχαρίσιο κρέας.

Βασικοί προμηθευτές της Ελλάδας είναι η δανέζικη Danish Crown, η μεγαλύτερη ευρωπαϊκή εταιρεία και δεύτερη στον κόσμο σε παραγωγή χοιρινού, η ολλανδική Vion, βασικός προμηθευτής της ολλανδικής και γερμανικής αγοράς, όπου διαθέτει μονάδα παραγωγής και η γερμανική Tonnies, η μεγαλύτερη εταιρεία του κλάδου στη Γερμανία που αποτελεί οικογενειακή επιχείρηση και ελέγχει και την ποδοσφαιρική ομάδα Σάλκε.

Το έλλειμμα αυτάρκειας της χώρας μας σε κόκκινο κρέας, είναι αποτέλεσμα της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής. Στον εσωτερικό καταμερισμό της παραγωγής της ΕΟΚ οι χώρες του ευρωπαϊκού Βορρά ανέλαβαν την παραγωγή κρέατος και γαλακτοκομικών προϊόντων και οι χώρες του Νότου την παραγωγή ελαιόλαδου, φρούτων και λαχανικών.

Το 1980, πριν μπούμε στην ΕΟΚ η αυτάρκεια της Ελλάδας σε χοιρινό είχε φτάσει στο 85% και σε μοσχαρίσιο κρέας το 66% και σήμερα είναι στο 63% και 13% αντίστοιχα, ενώ ταυτόχρονα έχει αυξηθεί και η κατανάλωση, αφού η Ελλάδα είναι η 7η χώρα στον κόσμο με τη μεγαλύτερη κατά κεφαλήν κατανάλωση κόκκινου κρέατος».

Το «ΒΗΜΑ» τα έγραφε αυτά, για να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις ότι τα έγραψε κανένα περιθωριακό … αντι – ευρωπαϊκό έντυπο. Αν, λοιπόν, κ. Τσίπρα, θες να κάνεις μια αρχή για την Ευρώπη, αν θες να γίνει η χώρα σου παράδειγμα προς μίμηση και όχι προς αποφυγή, φτυσ’τους, φύγε και ξεκίνα να δημιουργείς.

Έχεις έναν λαό που βαρέθηκε να φοβάται. Κουράστηκε να ταπεινώνεται. Δε γουστάρει να είναι νόθος σε μια «Ευρώπη» που δεν είναι Ευρώπη. Μίλα του ξεκάθαρα και χέσε μας με τα non papers που κυκλοφορείς κάθε τρεις και λίγο. Δώσε μας την επιλογή.

Βοήθα να ξαναγίνουν αγρότες οι αγρότες και να μην είναι εισοδηματίες επιδοτήσεων για την καταστροφή του κόπου τους. Βοήθα να μείνουν οι επιστήμονες εδώ. Ξεκίνα να δημιουργήσεις ένα Δημόσιο λειτουργικό χωρίς λαμόγια, που θα υπηρετεί τους πολίτες. Αυτά όμως δε γίνονται με Κουρουμπλήδες, Πανούσηδες και Φίληδες. Θα είναι η πρώτη ρήξη που θα κάνεις. Με τα βαρίδια του κόμματός σου. Θα το κάνεις αριστερό με αριστερούς και όχι μια νέα Πασοκιά.

Μιλάς για φορολόγηση και ποσοστά. Το ξέρεις ότι σε μία χώρα σαν τη δική μας, όπου δεν υπάρχουν ελεγκτικοί μηχανισμοί, η πληρωμή των φόρων είναι θέμα μεγαλοψυχίας του καθένα και σε εθελοντική βάση. Ακόμη και σε αυτούς τους ελάχιστους ελεγκτικούς μηχανισμούς, οι λαδιάρηδες κάνουν παιχνίδι ατιμώρητοι καθώς ακόμη και όσοι πιάστηκαν να πατάνε τον όρκο τους και απομακρύνθηκαν, ο Κατρούγκαλος τώρα τους επαναφέρει στις θέσεις τους για… τυπικούς λόγους.

Ποιους θα φορολογήσεις, κ. Τσίπρα; Τους … υπερπλούσιους; Επισήμως είναι ελάχιστοι. Σύμφωνα με τις φορολογικές δηλώσεις του 2012 για εισοδήματα του 2011, όλο κι όλο βρέθηκαν 15 φορολογούμενοι με μέσο οικογενειακό εισόδημα 544.601 ευρώ και άλλοι 2.883 φορολογούμενοι με μέσο οικογενειακό εισόδημα 122.879 ευρώ. Φαντάζομαι ότι μετά από 4 χρόνια δεν θα τους βρεις ούτε αυτούς. Πως όμως γίνεται με τόσο λίγους πλούσιους να είμαστε οι καλύτεροι πελάτες της Ελβετίας και άλλων φορολογικών παραδείσων; Πως γίνεται να υπάρχουν τόσες χιλιάδες offshore; Πως γίνεται η ΤτΕ να υπολογίζει ότι υπάρχουν 45 δισ. ευρώ «κρυμμένα στα στρώματα»; Εν ολίγοις, κ. Τσίπρα, πως γίνεται να υπάρχει τόσο πλούτος δίχως πλούσιους;

Έχεις, λοιπόν, δουλειά να κάνεις ΑΝ θες. Αυτή η «Ευρώπη» ανθρώπινο πρόσωπο δεν έχει. Ούτε ψυχή για να τη συγκινήσεις ώστε να σου δώσει ατιμώρητα λίγο παραδάκι να βγάλεις τη χρονιά. Τριπλά θα στα πάρει. Εσύ μιλούσες για τον φαύλο κύκλο του δανεισμού. Κανονικά, έπρεπε ήδη να τα έχεις ετοιμάσει αυτά πολύ καιρό πριν. Όταν ήσουν ακόμη στην αίθουσα αναμονής της εξουσίας. Δεν το έκανες. Η ευκαιρία δε χάθηκε. Μπορείς να ξεκινήσεις τώρα. ΑΝ το θες.

Και πρωτογενή τομέα μπορείς να στήσεις και υγιή επιχειρηματικότητα, με χαμηλή φορολογία αλλά άτεγκτους ελεγκτικούς μηχανισμούς και αυστηρές ποινές που δεν θα παζαρεύονται με τους «δικούς μας» επιχειρηματίες. Ναι, θα χρειαστεί χρόνος. Όμως 5 χρόνια μας κράτησε ζωντανούς μια ελπίδα ενώ γύρω μας όλα γκρεμίζονταν. Στα χτισίματα, η ελπίδα πάντα μεγαλώνει και στους πρώτους καρπούς, θεριεύει. Όμως είπαμε, ΑΝ θες. Αν δε θες, συνέχισε το δρόμο των προηγούμενων μέχρι να ξαναέρθουν οι προηγούμενοι. Είναι μονόδρομος η εναλλαγή των ομοίων.