First in Spain and now, in light of police brutality, Illinois makes it illegal to document police brutality !!!

Illinois just passed a law that would make it illegal to record police and government officials. The law, passed overwhelmingly by the Illinois House and Senate, is unconstitutional, and a blatant move to scare, intimidate and criminalize individuals who legally record interactions with police on their cell phones.

Filming police actions is a wholly legal and vital practice, as it empowers citizens to hold those sworn to protect them accountable when things go wrong. This bill makes taping a law enforcement official felony "eavesdropping", and gives people added prison time if they are caught doing it.

In light of the shooting death of Michael Brown, the choking of Eric Garner and the killing of unarmed 12-year-old Tamir Rice--all by police this year--this law is a slap in the face to the American people.

Μόνη Εγγύηση ο ίδιος ο Λαός, του Θεμιστοκλή Συμβουλόπουλου.

Μόνη Εγγύηση ο ίδιος ο Λαός.

του Θεμιστοκλή Συμβουλόπουλου*

Ζόφο και δυσωδία αποπνέει το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα.

Από τότε, τον Μάιο του 2010 που εκχωρήθηκε η ασυλία άνευ όρων και αμετάκλητα λόγω άσκησης εθνικής κυριαρχίας, και άρχισε η μεθοδευμένη και σκόπιμη εκποίηση ολόκληρης της χώρας και η εξαθλίωση του μεγαλύτερου μέρους του ελληνικού λαού, είμαστε μάρτυρες του θεάτρου του παραλόγου στο πιο απονομιμοποιημένο κοινοβούλιο που υπήρξε τουλάχιστον στα χρόνια της μεταπολίτευσης.

Ποτέ άλλοτε δεν έχουμε παρακολουθήσει τόσα πολλά κοινοβουλευτικά πραξικοπήματα σε περίοδο που τη νομιμότητα επικαλούνται κυβερνήτες και αντιπολιτευόμενοι στο όνομα της Δημοκρατίας. Ποτέ άλλοτε δεν λεηλατήθηκε τόσο απροκάλυπτα κάθε έννοια συνταγματικού δικαίου, κάθε θεμελιώδης νόμος στην προστασία των ανθρώπινων δικαιωμάτων, και ποτέ δεν ασκήθηκε τόση απροκάλυπτη υποκρισία σε βάρος της κοινωνίας από το κομματικό σύστημα στην Ελλάδα δεξιό και αριστερό. Πρόκειται για τον ορισμό της διαρκούς εκτροπής από κάθε έννοια δημοκρατίας.

Σε μία έκθεση κόλαφο η Διεθνής Ομοσπονδία για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (FIDΗ) σε ...
συνεργασία με την Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, αναφέρει για την κρίση στην Ελλάδα:

«Η συζήτηση για την κρίση στην Ελλάδα γίνεται ολοένα και πιο παρωχημένη. Η κατάσταση με την οποία είμαστε αντιμέτωποι σήμερα δεν αποτελεί πλέον «εκτροπή» ή και στιγμιαίο, μια κατάσταση «κρίσης» με την ακριβή σημασία του όρου. Αντιθέτως, γινόμαστε μάρτυρες μιας μετάβασης –σχεδόν ολοκληρωτικής στην Ελλάδα- προς μια νέα κατάσταση πραγμάτων στην οποία οι συνήθεις κανόνες, ιδιαίτερα αυτοί που αφορούν τα ανθρώπινα δικαιώματα, τη δημοκρατία και το κράτος δικαίου, αμφισβητήθηκαν, υποβαθμίστηκαν και ενδεχομένως σχετικοποιήθηκαν. Επίσης, μια ακόμα μεταβολή μπορεί να παρατηρηθεί στον τρόπο λήψης αποφάσεων για ζητήματα τα οποία υπό κανονικές συνθήκες, εμπίπτουν στην εθνική κυριαρχία. Εδώ ένα νέο πολιτικοοικονομικό μοντέλο υπό το οποίο η de facto εξουσία ασκείται όλο και περισσότερο από υπερεθνικές δυνάμεις φαίνεται να έχει προοδευτικά υποκαταστήσει τον ρόλο των εθνών – κρατών. Αυτή η μετατόπιση υπερβαίνει κατά πολύ τα όρια που έχουν θέσει κράτη όσον αφορά τη νόμιμη και οικειοθελή παραχώρηση της κυριαρχίας τους στους διεθνείς οργανισμούς, και πρωτίστως στην Ευρωπαϊκή Ένωση στους οποίους ανήκουν». [1]

Η συγκεκριμένη έκθεση αποδομεί το επιχείρημα περί παράπλευρης απώλειας στα κοινωνικά, πολιτιστικά, πολιτικά και ατομικά δικαιώματα για την επίτευξη της οικονομικής προσαρμογής Φτάνει δε στο σημείο στο κεφάλαιο «VI Συμπεράσματα» όσον αφορά τις πολιτικές λιτότητας και τα περιοριστικά μέτρα που επιβλήθηκαν να τα «κρίνει απαράδεκτα βάσει του διεθνούς δικαίου», σημειώνοντας με νόημα ότι «αυτοί που τα θέσπισαν πρέπει να λογοδοτήσουν για τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που προκάλεσαν».[2] Αποδίδει έτσι πολιτικές και νομικές ευθύνες σε όλα τα εμπλεκόμενα μέρη. Μάλιστα δεν μένουν στην απλή διαπίστωση της καταπάτησης των ανθρώπινων δικαιωμάτων και της εκχώρησης εθνικής κυριαρχίας, αλλά προβαίνουν σε συστάσεις, λέγοντας προς την Ελλάδα: «Η Ελλάδα πρέπει να αποχωρήσει και να μην εισέλθει σε οποιαδήποτε άλλη συμφωνία οικονομικής βοήθειας, με την οποία αναλαμβάνει υποχρεώσεις που παραβιάζουν ή περιορίζουν την ικανότητά της να εκπληρώσει τις δεσμεύσεις της για τα ανθρώπινα δικαιώματα». [3]

Δεν είναι η πρώτη φορά που διεθνείς οργανισμοί συμπεριλαμβανομένου του Συμβουλίου Ανθρώπινων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ, με την πρόσφατη έκθεση του Ανεξάρτητου εμπειρογνώμονα Cephas Lumina, αλλά και του Συμβουλίου της Ευρώπης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα διαπιστώνουν το μέγεθος της καταστροφής που συντελείται στην Ελλάδα.

Κι όμως! Το πολιτικό – κομματικό σύστημα της διαπλοκής από τους εθνικούς ολετήρες ως τα ΜΜΕ, την Δικαιοσύνη, την Δημόσια Διοίκηση αλλά και δυστυχώς την εξαιρετική στήριξη που προσφέρει η «φιλολαϊκή αντιπολίτευση» με την επίμονη παραμονή και παρουσία της στο κοινοβούλιο, σφυρίζει αδιάφορα. Συνεχίζει να παραμένει ανέγγιχτο διαφυλάσσοντας την συνομή της εξουσίας προ της εθνικής συνεννοήσεως και την ιδιοποίηση του κράτους σε όφελος ποιού αλήθεια; του λαού και της χώρας, ή της εγχώριας και ξένης τραπεζικής ολιγαρχίας. 

Αποκορύφωμα της εκτροπής αυτής, η παρωδία στην διαδικασία εκλογής προέδρου της Δημοκρατίας, με την σύμφωνη γνώμη αν όχι κατ’ εντολή της τρόικας, σε ένα σκηνικό τρομοκρατίας, εκβιασμών, χρηματισμών και πολιτικής απάτης. Ο πολιτικός διάλογος παρωχημένος και εγκλωβισμένος στην εξουσιολαγνεία, μακριά από τα πραγματικά προβλήματα της χώρας, και οι επικυρίαρχοι από θέση ισχύος, να στραγγαλίζουν όλο και περισσότερο την χώρα. όσο δεν εκφράζεται από κανέναν συγκρουσιακή πολιτική.

Το τραγικότερο όμως είναι η απουσία και μη παρέμβαση του λαϊκού παράγοντα στα πολιτικά πράγματα της χώρας. Πρώτη φορά ο λαός μας βρίσκεται τόσο έξω από το παιχνίδι, λες και παρακολουθεί την καταστροφή από χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά. Από άλλη χώρα. Και αν η ακροδεξιά κυβερνώσα συμμορία εκτελεί υποτελώς τις εντολές των δανειστών και εκποιεί ολόκληρη την χώρα, τρομοκρατώντας τους νοικοκυραίους και καταστέλλοντας εν όπλοις κάθε αντίσταση, η αριστερή αντιπολίτευση πως αντιστρατεύεται σε αυτό; Να τι λέει η Σοφία Σακοράφα σε μια ενδιαφέρουσα εξομολόγηση στην ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ: «Εμείς… την πολιτική υπεραξία τη μετατρέπουμε προς τα έξω σε εύσημα κυβερνησιμότητας, προς τα μέσα σε δηλώσεις νομιμότητας. Και εξηγώ. Το προς τα έξω κομμάτι. Όλες οι συναντήσεις πήραν το χαρακτήρα, ενώ πραγματικά πιστεύω ότι δεν τον είχαν, του καλού πολιτικού χώρου, που δίνει τις εξετάσεις του… σε ποιους; στους δανειστές του, στους τοκογλύφους του, ώστε να προαχθεί σε εν δυνάμει κυβέρνηση».

Και παρακάτω για το εσωτερικό κομμάτι: «Δε φτάνει η βουλή, δε φτάνουν οι δηλώσεις, δε φτάνουν οι ανακοινώσεις και τα δελτία τύπου. Στο δρόμο πολιτικοποιείται η σύγκρουση, γιατί εκεί αναπτύσσεται το κίνημα. Σε κάθε άλλη περίπτωση, που η σύγκρουση προσλαμβάνει χαρακτήρα κοινοβουλευτικό μόνον ή ρητορικό μόνον, η όποια εξέλιξη δε χαρακτηρίζεται σαν ανατροπή, αλλά σαν διαδοχή, που όπως πολύ καλά καταλαβαίνουμε όλοι, όπως καταλαβαίνει ο λαός μας θα έχει πενιχρά αποτελέσματα, ακόμη και εάν έχουμε τις καλύτερες των προθέσεων».

Τι παραδέχεται εμμέσως πλην σαφώς η Σ. Σακοράφα αν και ο κομματικός πατριωτισμός της δεν της επιτρέπει να μην αναγνωρίσει τις καλές προθέσεις της ηγεσίας της; Ότι δεν ενδιαφέρει τον Τσίπρα και την παρέα του να δημιουργήσει τις συνθήκες εκείνες συσπείρωσης του λαού με όρους ανατροπής της υπάρχουσας κατάστασης, παρά να εξασφαλίσει τα εύσημα κυβερνησιμότητας από τον ξένο παράγοντα, στην ομαλή διαδοχή της εξουσίας. Εκεί τους ενδιαφέρει να στηριχτούν και όχι στις κινητοποιημένες δυνάμεις του λαού. Έτσι αντιλαμβάνονται την διακυβέρνηση της χώρας. Να πάρουν το οκ από τα ξένα αφεντικά. Έτσι αντιλαμβάνονται την δημοκρατία και τη συμμετοχή του λαού στην λήψη αποφάσεων. Γιατί γνωρίζουν πολύ καλά πως ο λαός σε εγρήγορση διεκδικεί τα κυριαρχικά του δικαιώματα, έναντι σε όποιον τα επιβουλεύεται.

Γι’ αυτό και κάθε κινητοποίηση των εργαζομένων, κάθε μορφή αντίστασης από τα κάτω στα χρόνια της κρίσης αλώνεται από τον κομματικό μηχανισμό σε αγαστή συνεργασία με τους εκπροσώπους του εργατοπατερισμού.

Που επενδύει το πολιτικό σύστημα για να διασφαλίσει την ομαλή μετάβαση ή διαδοχή με ή χωρίς αριστερή παρένθεση; Την απάντηση μας την δίνει πάλι η έκθεση της Διεθνούς Ομοσπονδίας για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου για τις πολιτικές λιτότητας στην Ελλάδα:

«Χώρες όπως η Ελλάδα έχουν πληγεί ιδιαίτερα. Εδώ, ο αντίκτυπος της κρίσης ήταν τόσο μεγάλος στην εύρυθμη λειτουργία του κράτους και της κοινωνίας, ώστε είναι δύσκολο να προσδιοριστεί εάν και πότε τα πράγματα θα επιστρέψουν στο «κανονικό» – μια κατάσταση καθίσταται δυνητικά μη αναστρέψιμη στον βαθμό που προοιωνίζεται μια νέα «ομαλότητα», στην οποία πράγματα που θεωρούνταν αδιανόητα λίγα μόνο χρόνια πριν γίνονται τώρα αποδεκτά με προθυμία». [4]

Έτσι είναι. Και να είμαστε και ευχαριστημένοι. Αφού έχουν οδηγήσει την μεγαλύτερη πλειοψηφία του λαού μας στην εξαθλίωση στην ανέχεια και τον εξανδραποδισμό, γιατί να μην φανεί ως μάνα εξ’ ουρανού, θείο δώρο το ξεροκόμματο και η δουλική απασχόληση ή το συσσίτιο μια πραγματικότητα ευρέως αποδεκτή; Εξ’ άλλου ακούσατε τίποτα καλύτερο από τις εξαγγελίες των μνηστήρων της εξουσίας στην ΔΕΘ, εκτός από τις υποσχέσεις οικοδόμησης ενός φιλάνθρωπου κράτους;

Η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο. Η συνομωσία που συντελείται σε βάρος του λαού μας δεν έχει όριο και σταματημό. Το πολιτικό σύστημα βρίσκεται προ της ολοκληρωτικής του κατάρρευσης και στην προσπάθειά του να κρατηθεί ζωντανό δεν θα διστάσει να οδηγήσει την χώρα ακόμα και σε εθνικό ακρωτηριασμό. Γι’ αυτό η μόνη απάντηση στην νομοτελειακή πορεία της χώρας προς την καταστροφή, είναι η δημιουργία ενός δημοκρατικού – πατριωτικού πόλου μια ευρεία κοινωνικοπολιτική συμπαράταξη που θα προτάξει τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα ως την πρωτεύουσα συνθήκη για την απελευθέρωση του λαού μας από τα δεσμά της νέας αποικιοκρατικής κατοχής των αγορών και του δυσβάσταχτου χρέους που παράνομα και καταχρηστικά μας επιβλήθηκε.

Η κοινωνική απελευθέρωση, η λαϊκή κυριαρχία, η εθνική ανεξαρτησία δεν θα μας χαριστεί από κανένα κόμμα που δίνει γη και ύδωρ στην προτεραιότητα της εξυπηρέτησης των επικυρίαρχων. Γι’ αυτό η υπεράσπιση της πατρίδας ήταν πάντα υπόθεση του λαού και κανενός άλλου εξ’ ονόματός του. Και όπως έλεγε μιά ψυχή: Εμείς το μόνο που διαθέτουμε είναι οι καλύβες και τα πεζούλια μας.

[1] Έκθεση Διεθνούς Ομοσπονδίας για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου. Σελ. 6

[2] Εκθεση Διεθνούς Ομοσπονδίας για τα Δικαώματα του Ανθρώπου. Σελ. 90

[3] Εκθεση Διεθνούς Ομοσπονδίας για τα Δικαώματα του Ανθρώπου. Σελ. 93

* Ο Θεμιστοκλής Συμβουλόπουλος είναι Α’ Συντονιστής της Πολιτικής Γραμματείας του ΕΠΑΜ

Belgian prime minister Charles Michel was doused in chips and mayonnaise

By Deborah Forsyth

Security is to be tightened around the prime minister Charles Michel after he was doused in chips and mayonnaise by militant feminists at a conference of Walloon businessmen and women in Namur. The attack happened during a lunchtime meeting of the Cercle de Wallonie on Monday.
Michel had just started his speech to the gathered business community when four women from the Belgian activist group LilithS broke through the ranks to tip chips and mayonnaise over the prime minister shouting “Michel out, austerity out”. The women had gained entry to the event by enrolling themselves as UCL student journalists interested in federal politics. Michel took the attack in good humour and returned shortly after the attack dressed in a clean shirt to resume his speech.
The attack has raised more serious questions surrounding Michel’s security and saw claims surface that Michel has been subject to death threats since the summer when he became involved in the government’s formation. Some threats relate to his family – his son’s school has been targeted – and others to Belgium’s decision to support international efforts to combat IS.
Although security has already been increased since Michel became prime minister, state security services said yesterday’s attack would prompt a review and a possible upgrade in security measures to protect the prime minister. Michel has allegedly turned down some of those proposed to him already, so as not to make an issue out of it.

En Grèce, le coût social et humain de l'austérité, par Amelie Poinssot.

En Grèce, le coût social et humain de l'austérité

21 décembre 2014 |  Par Amélie Poinssot

À quelques jours d'un nouveau vote pour élire le président de la République grecque, sans la moindre remise en cause par le gouvernement des politiques suivies jusqu'à présent, la Fédération internationale des ligues des droits de l'homme fait le point sur la dégradation des droits humains entraînée par quatre ans d'austérité. Son bilan est accablant.

source www.mediapart.fr

Dick Cheney: 'I have no problem' using torture program against innocent persons by Hunter

Yesterday, the former vice president of the United States and one of the architects of the American torture program explained why he was unconcerned about the torture of innocent prisoners.

CHUCK TODD: Let me go to Gul Rahman. He was chained to the wall of his cell, doused with water, froze to death in C.I.A. custody. And it turned out it was a case of mistaken identity. DICK CHENEY: --right. But the problem I had is with the folks that we did release that end up back on the battlefield. [...] I'm more concerned with bad guys who got out and released than I am with a few that, in fact, were innocent.
CHUCK TODD: 25% of the detainees though, 25% turned out to be innocent. They were released.
DICK CHENEY: Where are you going to draw the line, Chuck? How are-- [...]
CHUCK TODD: Is that too high? You're okay with that margin for error?
DICK CHENEY: I have no problem as long as we achieve our objective.

Καίγονται το Βέλγιο και η Ιταλία, του Λεωνίδα Βατικιώτη.

 Καίγονται το Βέλγιο και η Ιταλία  

Το ερώτημα αν «αυτός ο νόμος αφορά κι εμένα» δεν ήταν μόνο στην Ελλάδα που ακούστηκε πιο συχνά απ’ οποιοδήποτε άλλο τη διετία 2010 – 2011. Και στην υπόλοιπη Ευρώπη τέθηκε κατ’ αναντιστοιχία το ίδιο ακριβώς ερώτημα: «Κατά πόσο ό,τι γίνεται στην Ελλάδα αφορά κι εμάς». Πολλοί λίγοι μπορούσαν να δεχτούν ότι η Ελλάδα ήταν τοπειραματόζωο ή ο ευαίσθητος κρίκος για να ενταχθεί όλη η Ευρώπη στα Μνημόνια και να αποτελέσει το καινούργιο λαμπρό πεδίο δόξας του ΔΝΤ. Υπήρχε ακόμη περιθώριο για να πιάνουν τόπο οι αιτιάσεις της αστικής τάξης περί ελληνικής εξαίρεσης και χρόνιας ασωτίας που οδήγησε στην κρίση, ενώ η ίδια κέρδιζε χρόνο ωθώντας τον ένα λαό της Ευρώπης να στρέφεται ενάντια στον άλλο. Ειδικά το 2010.

Το 2011-2012 η κατάσταση άλλαξε με την ένταξη στον Μηχανισμό δανειοδότησης κι άλλων χωρών που πλέον ήταν πολλές για να μπορεί να αποδοθεί η αιτία της υπερχρέωσης στην «εξαίρεσή» τους. Ακόμη και τότε όμως υπήρχαν περιθώρια επανάπαυσης∙ και των από πάνω και των από κάτω, μεταθέτοντας τις δύσκολες αποφάσεις για το απώτερο μέλλον.

Το 2013 διαμορφώνεται ένα νέο τοπίο όταν η κρίση πλήττει πλέον όλη την Ευρώπη, παύει δηλαδή να είναι ένα φαινόμενο της περιφέρειας της ευρωζώνης όπως συνέβαινε στο ξέσπασμά της όταν λόγω της αρχιτεκτονικής του κοινού νομίσματος η κρίση έπληξε πρωτίστως τις μεσογειακές χώρες της Ευρώπης, και μπαίνει στην ημερήσια διάταξη των ασταθών ούτως ή άλλως κυβερνήσεων η ανάγκη άμεσης ψήφισης αντιλαϊκών μέτρων. Τότε ακριβώς, όταν για πρώτη φορά πλήττεται η Ευρώπη από την ύφεση με την είσοδο του 2013, είναι που δικαιώνεται η ερμηνεία του ελληνικού παραδείγματος ως πειραματόζωο ή αδύναμου κρίκου. Η Ελλάδα κι η περιφέρεια της ευρωζώνης παύουν να αποτελούν αποδιοπομπαίο τράγο όταν επίσης μαζί με την εμφάνιση της ύφεσης και την επιτάχυνση της επίθεσης του κεφαλαίου αρχίζουν κι οι πρώτες εργατικές αντιδράσεις απέναντι στον Αρμαγεδδώνα.

Το 2014, ειδικά το δεύτερο εξάμηνό του, μπορούμε να πούμε ότι είμαστε μάρτυρες της μετάδοσης του ελληνικού ιού στην Δυτική Ευρώπη. Οι παρατεταμένες εργατικές διαμαρτυρίες που συγκλονίζουν το Βέλγιο, όπου έχει την έδρα της η ΕΕ, και την Ιταλία, την τρίτη μεγαλύτερη οικονομία της Ευρώπηςσηματοδοτούν μια νέα φάση τόσο στη διαχείριση της κρίσης, όσο και στις αντιδράσεις απέναντί της. Από κοινού, και ξέροντας επίσης ότι προ των πυλών είναι νέα, πιο απειλητικά κύματα επίθεσης και εργατικών αγώνων, δημιουργούν την βάσιμη ελπίδα ότι η αφύπνιση των ευρωπαϊκών λαών μπορεί να δημιουργήσει τους όρους για να ανατραπεί η επίθεση και να δημιουργηθούν σοβαρά ρήγματα στην πολιτική της ΕΕ και των κυβερνήσεων.

ΠΕΔΙΟ ΜΑΧΗΣ ΟΙ ΒΡΥΞΕΛΛΕΣ

Η νέα κυβέρνηση που ορκίστηκε τον Οκτώβριο στο Βέλγιο μπορεί να ξεκινούσε αναπαράγοντας όλες τις παθογένειες του βελγικού πολιτικού συστήματος, ειδικότερα μια τάση παραλυσίας λόγω της αντίθεσης μεταξύ φτωχού γαλλόφωνου νότου και πλούσιου φλαμανδόφωνου βορά, όπως εκφράστηκε με τις διαπραγματεύσεις που διήρκεσαν πέντε ολόκληρες μήνες μέχρι να συμφωνηθεί ο σχηματισμός κατ’ αντιστοιχία με ό,τι είχε συμβεί και το 2010 όταν οι διαπραγματεύσεις διήρκεσαν 18 ολόκληρους μήνες, αυτή τη φορά εν τούτοις υπήρχε μια ουσιώδη πολιτική αλλαγή. Πρώτη φορά μετά από 26 χρόνια δεν συμμετείχαν στην κυβέρνηση οι σοσιαλιστές. Επιπλέον, στη νέα κυβέρνηση συμμαχίας ξεχωρίζει η βαριά σφραγίδα της φλαμανδικής άκρας Δεξιάς, και δικαιολογημένα καθώς το εθνικιστικό κόμμα Νέα Φλαμανδική Συμμαχία, το ένα από τα τρία φλαμανδικά κόμματα που συμμετέχουν στον συνασπισμό, έλαβε το 20% των ψήφων. Το Μεταρρυθμιστικό κόμμα του νέου πρωθυπουργού, Σαρλ Μισέλ, που είναι το μοναδικό κόμμα το οποίο προέρχεται από την γαλλόφωνη Βαλονία είχε κερδίσει λιγότερο από το 10% των ψήφων και δίνει την επίφαση της εθνικής ενότητας. Κάλλιστα επομένως η νέα κυβέρνηση μπορεί να χαρακτηριστεί ως μια κυβέρνηση των πλουσίων του Βελγίου, με μάρτυρα την απόφαση των Φλαμανδών να θέσουν μετά από καιρό κατά μέρους τα αποσχιστικά τους αιτήματα από τη στιγμή που για πρώτη φορά τόσο έντονα και καθαρά η δική τους πολιτική ατζέντα μετατρέπεται σε κυβερνητικές εξαγγελίες.

Έτσι οδηγούμαστε στην κήρυξη του κοινωνικού πολέμου, όταν τον Οκτώβριο του 2014 το Βέλγιο ζει τον δικό του Μάη του 2010. Τα νέα αντιλαϊκά μέτρα ανακοινώνονται ταυτόχρονα με την ανάληψη των νέων κυβερνητικών καθηκόντων κι αφορούν σε περικοπές δαπανών ύψους 11 δισ. ευρώ για τα επόμενα πέντε χρόνια. Περιλαμβάνουν την άνοδο του ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης από τα 65 στα 67 έτη, μέτρα περιορισμού των χρηματοδοτήσεων στο κοινωνικό κράτος και, το σημαντικότερο, τερματισμό ενός καθεστώτος αυτόματης τιμαριθμικής αναπροσαρμογής που ίσχυε επί χρόνια βάσει του οποίου μισθοί και κοινωνικά επιδόματα ακολουθούσαν αυτόματα την πορεία του πληθωρισμού, επιτρέποντας έτσι να καλύπτονται οι εισοδηματικές απώλειες που δημιουργεί στους μισθωτούς η άνοδος του κόστους ζωής.

Η αντίδραση των Βέλγων ήταν ακαριαία, ξαφνιάζοντας έναν εξωτερικό παρατηρητή. Κι αυτό συνέβη επειδή η τωρινή επίθεση είχε προετοιμαστεί. Ώριμες επίσης ήταν κι οι συνειδήσεις των εργαζομένων μιας και το κοινωνικό ζήτημα δεν προέκυψε με το που ανέλαβε πρωθυπουργός ο 38χρονος Σαρλ Μισέλ. Η ανεργία μπορεί να βρίσκεται στο 8,6%, αλλά μέσα σε ένα χρόνια αυξήθηκε σχεδόν 2 ποσοστιαίες μονάδες, ενώ η ανεργία των νέων έχει φτάσει στο 25%. Επιπλέον, το 2011 το 15,3% του πληθυσμού βρισκόταν σε κίνδυνο φτώχειας, με το εθνικό ποσοστό να μειώνεται στο βόρειο Βέλγιο στο 9,8%, ενώ στο νότιο τμήμα να αυξάνεται στο 19,2%. Η πτώση των μισθών αποτυπώνεται κι από τη συρρίκνωση του καθαρού φορολογήσιμου εισοδήματος του φτωχότερου 30% του πληθυσμού μεταξύ 1990 και 2009, την ίδια στιγμή που το πλουσιότερο 10% έβλεπε τη συμμετοχή του αυξάνεται από 27,3%στο 31,9%. Αυτή ήταν η εκρηκτική ύλη που είχε συγκεντρωθεί όλα τα προηγούμενα χρόνια (κι εκφράστηκε ανάγλυφα στην καταπληκτική ταινία Δύο ημέρες μία νύχτα που παίζεται ακόμη στους κινηματογράφους) η οποία επέτρεψε την επομένη κιόλας των εξαγγελιών να ξεκινήσουν οι εργατικοί αγώνες στο Βέλγιο που κορυφώθηκαν στις 15 Δεκεμβρίου με την εθνική απεργία που παρέλυσε όλη τη χώρα.

Το ξεχωριστό στην περίπτωση του Βελγίου κι αρκούντως ανησυχητικό για την συμμαχική κυβέρνηση που ήδη βλέπει τα ποσοστά δημοτικότητάς της να καταποντίζονται ήταν πως η εθνική απεργία ήταν πραγματικά η κορύφωση ενώ ήδη έχουν αρχίσει οι προετοιμασίες για τους επόμενους αγώνες. Δεν επρόκειτο δηλαδή για μια τουφεκιά στον αέρα, όσο κι αν οι εργατικές συνομοσπονδίες που κρατούν τα ηνία του συνδικαλιστικού κινήματος, αποτελούν σύμβολα γραφειοκρατικής ενσωμάτωσης. Ενδεικτικό στοιχείο για τον συνεχή αναβρασμό στο Βέλγιο είναι ότι της εθνικής απεργίας είχαν προηγηθεί άλλες τοπικές απεργίες στις 24 Νοεμβρίου, την 1η και στις 8 Δεκεμβρίου, κ.α.

Το πρόσφορο έδαφος στο οποίο αναπτύχθηκαν οι απεργίες κατά των μέτρων λιτότητας βοήθησε επίσης στην επιτυχία της πανευρωπαϊκής διαδήλωσης που συγκλόνισε τις Βρυξέλλες, προχθές Παρασκευή. Το αίτημα που κυριάρχησε αφορούσε την μη υπογραφή της διατλαντικής συμφωνίας (TTIP) που συζητιέται από το 2013, μεταξύ ΗΠΑ κι ΕΕ, ενώ το 2015 εκτιμάται ότι θα έχουν ολοκληρωθεί οι διαπραγματεύσεις και θα μπουν οι υπογραφές. Πρωταγωνιστές στην πορεία, που συγκέντρωσε περισσότερο 1 εκ. διαδηλωτές εκ των οποίων ήταν πολλοί Γερμανοί, Ολλανδοί και Γάλλοι, ήταν οι αγρότες που με 30 τρακτέρ απέκλεισαν το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Στη συγκέντρωση που πραγματοποίησαν δεν παρέλειψαν μάλιστα το προσφιλές τους συνήθειο να ψεκάσουν τους αστυνόμους με φρέσκο, ζεστό γάλα. Η αντίθεση τους στην συμφωνία διευκόλυνσης κι επιτάχυνσης του διατλαντικού εμπορίου επικεντρωνόταν στα γενετικά τροποποιημένα τρόφιμα, καθώς η συμφωνία που θα γίνει θα καταργεί και τα τελευταία εμπόδια που έχουν απομείνει στην ευρωπαϊκή νομοθεσία, διευκολύνοντας την είσοδο στην ευρωπαϊκή αγορά των αμερικανικών μεταλλαγμένων. Η συμφωνία παρόλα αυτά θα είναι αμοιβαία επωφελής, για τις αστικές τάξεις ΗΠΑ κι ΕΕ κι αμοιβαία ζημιογόνα για τους εργαζόμενους, καθώς ως χαρακτηριστικό γνώρισμα έχει τον αποκλεισμό των πιο απαιτητικών διαδικασιών που μπορεί να ισχύουν στο ένα μέρος, ως γραφειοκρατικών απαρχαιωμένων και ανασχετικών για τις επενδύσεις, και την υιοθέτηση των πιο φιλοεργοδοτικών κι ευέλικτων, με το επιχείρημα ότι έτσι θα αυξηθούν οι επενδύσεις και θα δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας. Στην πραγματικότητα θα αποτελέσει ένα συντριπτικό πλήγμα στα εργατικά δικαιώματα, ενώ θα απογειώσει την δύναμη των μεγάλων εταιρειών που πλέον και θεσμικά, κατοχυρωμένα θα δουν την δύναμη τους να υπερισχύει έναντι των κρατών σε περιπτώσεις δικαστικών διαμαχών. Ο συγκεκριμένος μηχανισμός επίλυσης διαφορών που μεροληπτεί σκανδαλωδώς εναντίον των κρατών και υπέρ των εταιρειών (με την επωνυμία ISDS) χαρακτηρίστηκε τόσο παρωχημένος και νεοαποικιακός ώστε ακόμη και κράτη όπως η Αγγλία, η Γαλλία κι η Γερμανία δήλωσαν πως θα καταψηφίσουν την εφαρμογή της συνθήκης αν δεν βελτιωθούν, αναγνωρίζοντας την προτεραιότητα και τα κυριαρχικά δικαιώματα των κρατών.

Οι διαδηλώσεις ωστόσο δεν αφορούσαν μόνο την διατλαντική συμφωνία. Στο στόχαστρο των διαδηλωτών βρέθηκε επίσης κι η ίδια η πολιτική της ΕΕ, όπως συζητιόταν στην σύνοδο κορυφής των ευρωπαίων ηγετών, που είχε προγραμματιστεί για τις 19 και 20 Δεκεμβρίου για να τελειώσει νωρίτερα. Γι’ αυτό και οι διαδηλωτές έκαψαν ομοίωμα της γερμανίδας καγκελάριου Άνγκελα Μέρκελ κι άλλων ηγετών της ΕΕ, ενώ τα συνθήματα που κυριάρχησαν στρέφονταν ενάντια στην λιτότητα και το δημόσιο χρέος.

Παρότι κι άλλες φορές στο παρελθόν οι Βρυξέλλες έχουν μετατραπεί σε πεδίο μάχης, οι συνεχείς διαδηλώσεις στην έδρα της ΕΕ τους τελευταίους μήνες συντελούνται σε ένα ολότελα διαφορετικό τοπίο, σε σχέση για παράδειγμα με το Νοέμβριο του 1993, όταν και πάλι οι αγρότες του Βελγίου είχαν δείξει τα δόντια τους. Πλέον, η ΕΕ έχει πάψει να εμφανίζεται ως θεματοφύλακας των θεσμών, του κράτους πρόνοιας και της δημοκρατίας και πλέον χωρίς προσχήματα αποτελεί τον ενορχηστρωτή τηςκατεδάφισης των κοινωνικών δικαιωμάτων. Επομένως όχι μόνο δεν της αξίζει πλέον κανένας σεβασμός, αλλά όσο συντομότερα οι δρόμοι γύρω από το Ευρωκοινοβούλιο και την Κομισιόν γίνουν θέατρα πανευρωπαϊκού πολέμου, τόσο καλύτερα για όλους.

ΜΕ ΑΠΕΡΓΙΕΣ ΚΑΙ ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ ΑΠΑΝΤΟΥΝ ΟΙ ΙΤΑΛΟΙ

Στην Ιταλία η αντίστροφη μέτρηση για τον εργατικό αναβρασμό που παρατηρείται τους τελευταίους μήνες με αποκορύφωμα την απεργία την προηγούμενης Παρασκευής 12 Δεκεμβρίου άρχισε τον Φεβρουάριο του 2014 όταν ο 39χρονος πρώην δήμαρχος της Φλορεντίας, Ματέο Ρέντζι, με έναεσωκομματικό πραξικόπημα ανατρέπει τον τότε πρωθυπουργό Ενρίκο Λέτα, τον οποίο μέχρι τότε διαβεβαίωνε ότι δεν κινδυνεύει, και ορκίζεται πρωθυπουργός. Το πολιτικό του άστρο έπαψε να λάμπει σχεδόν ταυτόχρονα με την ψήφιση της αντεργατικής μεταρρύθμισης στην Βουλή τον Οκτώβριο. Ένα μήνα μετά, στις περιφερειακές εκλογές του Νοεμβρίου, το κόμμα του, το Δημοκρατικό Κόμμα, κατέγραψε αλλεπάλληλες ήττες, μέσω μαζικής αποχής, κερδίζοντας μόνο τις επαρχίες Εμίλια Ρομάνα στο βορά (με 4 εκ. πληθυσμό και παραδοσιακά ισχυρή παρουσία της Αριστεράς) και την Καλαβρία στο νότο. Ισχυροποιείται ωστόσο πολιτικά ο αντίπαλος δεξιός πόλος γύρω από την Λίγκα του Βορρά που πλέον γίνεται εθνικό κόμμα, αλλάζοντας την πολιτική της ατζέντα. Το αίτημα της απόσχισης του πλούσιου βορά από την Ρώμη παραμερίζεται, ενώ στην προμετωπίδα μπαίνει η αντιμεταναστευτική ρητορικήκαι το αίτημα εξόδου από το ευρώ. Το αποτέλεσμα είναι τα ποσοστά της να τετραπλασιαστούν κι από 5% στις ευρωεκλογές να φτάσουν το 20% στις περιφερειακές εκλογές. Η μετεωρική άνοδος της Λίγκας ωστόσο δεν απειλεί τον Ρέντζι γιατί κατά βάση συντελείται σε βάρος του κόμματος του Μπερλουσκόνι, Φόρτσα Ιτάλια, που μετά την ανατροπή του από την πρωθυπουργία, τον Νοέμβριο του 2011, μαζί με τον Γ. Παπανδρέου με απόφαση του διδύμου Μερκοζί, βρίσκεται σε μια πορεία σταθερής περιθωριοποίησης.

Η οπισθοδρομική ατζέντα του Ρέντζι, που προωθείται με πολιορκητικό κριό τον υπουργό Οικονομικών Πιέρ Κάρλο Παντόαν που μέχρι πρόσφατα ήταν αξιωματούχος του ΔΝΤ κι επικεφαλής οικονομολόγος του άλλου μισητού οργανισμού, του ΟΟΣΑ, έχει ένα και μόνο θέμα: Την κατεδάφιση του περίφημου άρθρου 18 που συμπυκνώνει τις κατακτήσεις της ιταλικής εργατικής τάξης. Κι αυτό καθόλου τυχαία∙ ψηφίστηκε το 1970, μετά το καυτό φθινόπωρο του 1969, προβλέποντας κατοχύρωση του εργαζομένου από την εργοδοτική αυθαιρεσία, δικαίωμα εργατικών συνελεύσεων, ελεύθερης επιλογής συνδικάτου στο οποίο θα ανήκει κάθε εργαζόμενος, κ.α. Η κυβέρνηση από την άλλη, το εμφανίζει ως την αιτία όλων των κακών της ιταλικής οικονομίας που φέτος θα δει το ΑΕΠ της να υποχωρεί κατά 0,2%. Τυπικά, αυτό που ζητούν κυβέρνηση και εργοδότες είναι το δικαίωμα των ελεύθερων απολύσεων, χωρίς να κρέμεται πάνω από το κεφάλι τους το δικαίωμα των δικαστών να επιβάλλουν την επαναπρόσληψη, αν η απόλυση κριθεί ότι έγινε αναίτια. Κι αυτή ωστόσο η κατηγορία απέχει πολύ από την πραγματικότητα, κι όχι μόνο επειδή και στην Ιταλία ανθεί η μαύρη εργασία σε μια κατακερματισμένη και ασύδοτη αγορά εργασίας. Το σημαντικότερο είναι πώς από το 2012 με το νόμο Φορνέρο καταργήθηκαν πολλές από τις προστασίες που απολάμβαναν οι εργαζόμενοι. Για παράδειγμα οι απολύσεις σε επιχειρήσεις που απασχολούν πάνω από 15 εργαζόμενους επιτρέπονται. Αυτό που τώρα ζητιέται είναι να θεσμοθετηθεί η εργοδοτική αυθαιρεσία. Χαρακτηριστικά, ενώ με τον υπάρχον νόμο, το άρθρο 18, που για την ιταλική εργοδοσία και το νεοφιλελευθερισμό είναι κόκκινο πανί, κάτι σαν την δική μας μεταπολίτευση, όσοι εργάζονται με νόμιμο τρόπο σε περίπτωση απόλυσης δικαιούνται αποζημίωση 15 ημερών για κάθε 3 μήνες δουλειά, με τον καινούργιο νόμο, που δεν προβλέπεται να ψηφιστεί απ’ όλα τα σώματα και να εκδοθούν οι εφαρμοστικοί του μέχρι τα μέσα του 2015, οι απολύσεις θα είναι ελεύθερες τα 3 πρώτα χρόνια της πρόσληψης. Με το νέο νόμο επίσης που προωθεί ο Ρέντζι κατοχυρώνεται το δικαίωμα της εργοδοσίας στις παρακολουθήσεις της ηλεκτρονικής αλληλογραφίας του προσωπικού, των σελίδων που επισκέπτεται στο διαδίκτυο. Επίσης παύει να υπάρχει δικαίωμα αποζημίωσης σε επιχειρήσεις που αναδιαρθρώνονται ή βάζουν λουκέτο, κ.α.

Στην προώθηση της αντεργατικής ατζέντας του, ο Ρέντζι έχει βρει ανέλπιστη σύμμαχο την Λίγκα του Βορά που θέλοντας να αδρανοποιήσει την εσωκομματική του αντιπολίτευση, προσφέρθηκε να ψηφίσει μαζί με τον πρωθυπουργό την εκθεμελίωση του άρθρου 18, σε περίπτωση που είχε διαρροές από το κόμμα του. Προσφορά που έμεινε αναξιοποίητη καθώς ο νόμος ψηφίσθηκε στις 9 Οκτώβρη με 165 ψήφους υπέρ και 111 κατά. Η αντίθεση επομένως στο ευρώ και την Γερμανία της ιταλικής Δεξιάς γίνεται από τη σκοπιά των ιταλικών, αστικών συμφερόντων. Αποκτάει απήχηση και διείσδυση στα λαϊκά στρώματα ωστόσο λόγω της πολιτικής ατολμίας της Αριστεράς να θέσει έστω το αίτημα της εξόδου από το ευρώ, από τη σκοπιά των συμφερόντων της λαϊκής πλειοψηφίας. Αυτών ακριβώς των συμφερόντων που την προηγούμενη Παρασκευή 12 Δεκεμβρίου βγήκαν στους δρόμους 54 πόλεων της Ιταλίας, από το πάλαι ποτέ βιομηχανικό Τορίνο μέχρι την Σικελία, με το σύνθημα «Έτσι δεν πάει» (Cosi non va!). Σε δύο μάλιστα πόλεις, το Μιλάνο και το Τορίνο, δεν έλειψαν και οι συγκρούσεις με την αστυνομία. Εναντίον του Ρέντζι διαδήλωσαν πρώτοι απ’ όλους εκατομμύρια εργαζόμενοι που δικαίως ανησυχούν πως η απελευθέρωση των απολύσεων θα οδηγήσει την επίσημη ανεργία σε πολύ υψηλότερα επίπεδα από το 13% που είναι τώρα, όταν δύο χρόνια πριν ήταν στο 10%. Μαζί τους ήταν συνταξιούχοι που διαδήλωναν ενάντια στις συντάξεις των 500 ευρώ, νέοι που ζητούσαν επιδότηση της στέγης γιατί δεν μπορούν να αντέξουν τα πολύ υψηλά ενοίκια, εκπαιδευτικοί που ζητούσαν επιπλέον δαπάνες, κ.α. Ως αποτέλεσμα της μαζικής συμμετοχής στην απεργία οι συγκοινωνίες παράλυσαν, δημόσια διοίκηση, νοσοκομεία και σχολεία έμειναν κλειστά ενώ υψηλή συμμετοχή στην απεργία καταγράφτηκε και στον ιδιωτικό τομέα με ολόκληρους κλάδους όπως η αυτοκινητοβιομηχανία να κατεβάζουν ρολά.

Οι μεγάλοι ωστόσο απόντες των πολύ σημαντικών αγώνων που τώρα ξεσπούν στην Ιταλία, όπως και στο Βέλγιο, ήταν πρώτο, μια ισχυρή ταξική πτέρυγα του εργατικού κινήματος που θα ξεπεράσει τους συμβιβασμούς των επίσημων σοσιαλδημοκρατικών συνδικάτων CGIL και UIL, τα οποία ένα μήνα πριν συνομιλούσαν με τον Ρέντζι σε μια επίδειξη υπευθυνότητας, και μια Αριστερά μαχητική και εργατική που θα εμπνέει και θα αλλάζει τους συσχετισμούς, χωρίς αυταπάτες για τις κυβερνήσεις και τους θεσμούς.

We made it! Last week we reached 1 million signatures for the European Citizen’s Initiative against the dangerous TTIP and CETA trade deals.

We made it! Last week we reached 1 million signatures for the European Citizen’s Initiative against the dangerous TTIP and CETA trade deals.
We wanted to celebrate the milestone with Jean-Claude Juncker, the current European Commission president and the man responsible for TTIP, on his 60th birthday. Together, we made sure he had an unforgettable day.
With over 150 activists from trade unions and environmental groups, we gathered outside the Commission building in Brussels with cake, confetti and balloons and gave Juncker a giant birthday card signed by over 1 million people.
The message was clear: Europeans don’t want secret trade deals that will undermine our laws, our regulations and turn our politicians into corporate puppets. International media loved the story. Journalists from Arte, BBC and international newspapers were there to report on the action. Sadly the real Juncker didn't show up to his party, so we had to make do with his look-alike:

The movement against TTIP is growing bigger every day, and this is all thanks to you. Tens of thousands of us wrote in to the European Commission, telling them not to sign up to new rules that could mean companies can sue governments when they don’t like new regulations. Hundreds of people chipped in with donations to support the European Citizens Initiative. Many more complained to the European Ombudsman to demand that the talks take place in the open, under the scrutiny of European citizens.
Thank you!
2015 will be the crucial year. The rumour is that politicians on both sides of the Atlantic want this deal signed -- and the earlier, the better in their eyes.
So we need to get ready to keep fighting in 2015. Thousands of SumOfUs members have already chipped in to help us fight the battles that matter to all of us.
Will you please join us with a donation of $1 to keep up the fight against TTIP?
Thanks for all you do,
Anne, Hannah, and the team at SumOfUs